تفریحی و فوتبال

گزارش تصویری: سال 2013 به روایت تصویر

گزارش تصویری: سال 2013 به روایت تصویر


احتمالا خیلی ها سال 2013 را با این عکس ها به این لحظات به یاد خواهند آورد

  امروز سال 2013 به پایان می رسد؛ سالی که اتفاقات فوتبالی آن کم نبود؛ از قهرمانی های سه گانه بایرن تا جدا لفظی رونالدو و بلاتر؛ در اینجا مهمترین اتفاقات امسال را با 19 عکس مرور می کنیم:


بکام به جز چهره جذابش، در سراسر دنیا به خاطر ضربات آزادش شناخته شده بود اما او در بهار قبل وقتی به عنوان سفیر توسعه فوتبال به چین رفت، در هنگام زدن ضربه به این ترتیب زمین خورد تا متوجه شود به روزهای پایانی دوران حرفه ای اش نزدیک شده است 

http://static.goal.com/295400/295434.jpg
روبرت لواندوفسکی در دیدار رفت مرحله نیمه نهایی چمپیونزلیگ کاری کرد که تا به حال کسی موفق به انجام آن نشده بود؛ زدن چهار گل به رئال مادرید در رقابت های اروپایی؛ چهار گل اول، حذف شاگردان مورینیو را رقم زد


اورا برای انتقام گرفتن از سوارس، دو سال صبر کرد؛ او که اعتقاد داشت مهاجم لیورپول دو سال قبل به او توهین نژادپستانه کرده، بعد از قهرمانی فصل قبل منچستریونایتد، با این ژست، ماجرای گاز گرفتن دست ایوانوویچ توسط سوارس را مسخره کرده است


اشک های خداحافظی؛ بکام بعد از یک قهرمانی دیگر با پاری سن ژرمن، به دوران حرفه ای اش پایان داد. او بی تردید به عنوان یکی از بهترین های تاریخ انگلیس در یادها خواهد ماند


بارسا قهرمانی را از رئال پس گرفت؛ بعد از اینکه گواردیولا در آخرین فصل حضورش در بارسا، رقابت قهرمانی را به مورینیو واگذار کرد، آبی و اناری ها با هدایت تیتو ویلانووا عنوان قهرمانی را پس گرفتند؛ هرچند او مجبور شد یکی دو ماه به دلیل بیماری کنار برود


بازگشت اریک بیدال به میادین؛ ستاره فرانسوی بعد از پشت سر گذاشتن یک دوره نقاهت طولانی به دلیل پیوند کبد، بار دیگر توانست بازی کند. بازگشت او برای هم تیمی هایش، کم از یک قهرمانی نداشت


پایان عصر فرگی؛ مربی اسطوره ای شیاطین سرخ در اقدامی غیرمنتظره از دنیای فوتبال خداحافظی کرد؛ بسیاری از هواداران منچستریونایتد هنوز هم در شوک جدایی او هستند


قهرمانی دوباره یوونتوس؛ شاگردان کونته برای دومین فصل پیاپی قهرمان سری آ شدند تا نشان بدهند بعد از چند سال ناکامی، بار دیگر تیم اول ایتالیا هستند


پایان کابوس یک ساله؛ وقتی آرین روبن در دقیقه 85 دیدار مقابل دورتموند در فینال چمپیونزلیگ گلنزنی کرد، بغض یک ساله اش شکست. او در فینال سال 2012 مقابل چلسی یک پنالتی خراب کرد تا بایرنی ها نتوانند در آلیانس آره نا جشن قهرمانی بگیرند اما او در جشن ومبلی، حسابی به چشم آمد
 

درخشش نیمار برای برزیل؛؛ ستاره جوان سلساسئو در جام کنفدراسیونها عالی کار کرد تا برزیل در خانه عنوان قهرمانی را جشن بگیرد؛ او نشان داد می تواند با بهترین های دنیا رقابت کند


سومین جایزه گل 50 برای مسی؛ ستاره آرژانتینی بارسا یک بار دیگر جایزه ساالانه سایت گل را از آن خود کرد


اعتراضات در برزیل؛ تظاهرات مردم خشمگین در زمان برگزاری رقابت های جام کنفدراسیون ها، بسیاری را در فاصله یک سال تا برگزاری جام جهانی نگرنان کرد 


درخشش در بارسا؛ نیمار بعد از پیوستن به بارسا هم بازی های خوبی ارائه داد تا خیال اسکولاری راحت شود؛ هرچند معمای انتقال او هنوز حل نشده است


گران ترین بازیکن تاریخ؛ رئالی ها با یک سوپرانتقال دیگر، گرت بیل، ستاره ولزی تاتنهام را به خدمت گرفتند. او با 100 میلیون یورو، گران ترین بازیکن تاریخ فوتبال است
 

صعود دراماتیک فرانسه به جام جهانی؛ چیزی نمانده بود که کابوس سال 1994 برای خروس ها تکرار شود اما مردان دیدیه دشان توانستند با پیروزی 3-0 مقابل اوکراین، بلیت سفر به برزیل را دریافت کنند


بایرن قهرمان جام باشگاه های جهان شد؛ این پایانی عالی برای یک سال تکرار نشدنی بود؛ باواریایی ها بی تردید بهترین تیم دنیا در سال 2013 بودند


جهنم سرد؛ یوونتوسی ها فکر همه چیز را کرده بودند؛ به جز بارش برف غیرمنتظره در استانبول؛ آنها بعد از یک روز تاخیر، با گل اسنایدر از چمپیونزلیگ حذف شدند
 

کفش ویژه بالوتلی؛ سوپر ماریو که عاشق متفاوت بودن است، در دیدار با رم این کفش ها را به پا کرد که از تیتر روزهایی که در مورد اوست، تزئین شده؛ به عنوان بخشی از تبلیغ کمپانی پوما با عنوان "چرا همیشه پوما؟"

بارسلونا

باشگاه فوتبال بارسلونااز ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزادبرای دیگر کاربردها، بارسلونا (ابهام‌زدایی) را ببینید.باشگاه فوتبال بارسلونانام کامل باشگاهباشگاه فوتبال بارسلونا(Fútbol Club Barcelona)لقب(ها)(آبی و اناری‌ها)(آزلگرونا)(کاتالانی‌ها)تاریخ تأسیس۲۹ نوامبر ۱۸۹۹نام ورزشگاهنیوکمپ(گنجایش: ۹۹٬۳۵۴ [۱])مدیرعاملساندرو راسلسرمربیخراردو مارتینو(ملقب به تاتا)لیگلالیگا۱۳–۲۰۱۲لالیگا، اولآدرس اینترنتیwww.fcbarcelona.comپرگل ترین بردبارسلونا ۲۰ - ۱ اسمیلد هلند[۲]بدترین باختبارسلونا ۱ - ۱۲ اتلتیکو بیلبائو[۲]گروه هوادارهاکولز (culés)لباس اوللباس دوملباس سوم
 فصل جاری
باشگاه فوتبال بارسلونا (به اسپانیایی: Fútbol Club Barcelona) که بیشتر بارسلونا یا به صورت مخفف بارسا شناخته می‌شود، یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای اسپانیایی است که در شهر بارسلون در منطقهٔ کاتالونیای اسپانیا قرار دارد. باشگاه فوتبال بارسلونا باشگاهی ورزشی-اجتماعی با هزاران عضو بوده که تیم فوتبال بارسلونا بخشی از آن می‌باشد.[۳] تیم این باشگاه در لا لیگا بازی می‌کند و جزو سه تیمی است که هرگز به دسته پایین‌تر سقوط نکرده‌است. شهرت تاریخی تیم اين باشگاه به‌دلیل شیوه حمله‌ای ماهرانه و جذابش بوده که تأکیدش را بر بازی باز قرار می‌دهد.[۳][۴][۵]
این باشگاه با نام باشگاه فوتبال بارسلونا در سال ۱۸۹۹ توسط عده‌ای سوئیسی، انگلیسی و اسپانیایی و به رهبری خوان گمپر تأسیس شد. بارسا به نوعی، نهادی برای ترویج فرهنگ کاتالان و کاتالانیسم است و از این رو عبارت «فراتر از یک باشگاه» (به کاتالانی: Més que un club) را به عنوان شعار خود انتخاب کرده‌است. سرود رسمی باشگاه، اثر جوزپ ماریا اسپیناس است که El Cant del Barça نام دارد.
برخلاف بسیاری از تیم‌های جهان این باشگاه توسط هوادارانش اداره می‌شود. باشگاه بارسلونا با درآمد ۳۶۶ میلیون یورو، دومین باشگاه ثروتمند جهان است. این باشگاه رقابت دیرینه‌ای با رئال مادرید دارد و به مسابقه‌ای که بین این دو تیم برگزار می‌شود اصطلاحاً ال کلاسیکو گفته می‌شود. نوکمپ با گنجایش ۹۹.۳۵۴ تماشاگر، ورزشگاه خانگی بارسلونا و بزرگترین استادیوم اروپا است. حدود ۲۵،۷% مردم اسپانیا طرفدار بارسلوناهستند،[۶]
باشگاه فوتبال بارسلونا با ۲۲ عنوان قهرمانی در لالیگا، ۲۶ قهرمانی در کوپا دل ری، ۱۰ قهرمانی در سوپرجام اسپانیا و ۲ قهرمانی در کوپا دی لالیگا، بعد از رئال مادریدپرافتخارترین تیم اسپانیا است. افتخارات بارسلونا در اروپا شامل ۴ قهرمانی در لیگ قهرمانان، ۴ قهرمانی در سوپرجام اروپا، ۴ قهرمانی در جام در جام اروپا و ۲ قهرمانی درجام لاتین می‌شود. در سال ۲۰۰۹، بارسلونا به عنوان اولین باشگاه اسپانیایی موفق شد سه‌گانه لا لیگا، کوپا دل ری و لیگ قهرمانان اروپا را به دست آورد. هم‌چنین تنها تیمیست که توانسته شش‌گانه جام‌ها را فتح کند. بارسلونا را می‌توان یکی از موفق‌ترین تیم‌های حاضر در اروپا دانست.[۷]
همان‌گونه که از شعار باشگاه «فراتر از یک باشگاه» بر می‌آید اين باشگاه تنها به فوتبال محدود نبوده و برخلاف باشگاه‌های ورزشی شمال آمريکا به ورزش‌های ديگر و حتی به ايفای نقشی فرهنگی نیز می‌پردازد.[۸] باشگاه فوتبال بارسلونا علاوه بر فوتبال شامل ۱۴ رشته ورزشی دیگر است که چهار رشته آن شامل بسکتبال، فوتسال، هندبال واسکیت هاکی جزو تیم‌های حرفه‌ای به حساب می‌آیند.[۱] باشگاه فوتبال بارسلونا نقشی تاريخی به عنوان يک نماد ملی گرایی کاتالان‌ها بازی کرده است. به‌عنوان مثال در زمان ديكتاتورى فاشیستی ژنرال ریورا که به مقابله با ملی گرایی کاتالان‌ها پرداخته بود، ممنوعیتی شش ماهه بر این باشگاه تحمیل شده و سپس عنوان باشگاه تغيير داده شد. علی‌رغم این‌ها باشگاه بارسلونا به عنوان نمادی از هویت منطقه‌ای و مطالبه ارزش‌های دموکراتیک کاتالان‌ها درآمد. باشگاه٬ نام اولیه‌اش را تنها پس از مرگ فرانکو در سال ۱۹۷۵ به‌دست آورد.[۸]
محتویات  [نهفتن] ۱ تاریخچه۱.۱ تأسیس باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۲۲–۱۸۹۹)۱.۲ ریورا٬ جمهوری خواهی و جنگ داخلی (۱۹۵۷–۱۹۲۳)۱.۳ باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۷۸–۱۹۵۷)۱.۴ نونیز و ثبات در مدیریت (۲۰۰۰–۱۹۷۸)۱.۵ رفتن نونیز و آمدن لاپورتا (۲۰۱۰–۲۰۰۰)۱.۶ رفتن لاپورتا و آمدن راسل ( تاکنون–۲۰۱۴)۲ هواداران باشگاه۲.۱ ال کلاسیکو۲.۲ دربی بارسلونا۳ درآمد و دارایی۴ برگزاری تور صلح۵ رکوردها۶ آرم‌ها و لباس‌ها۷ ورزشگاه۸ افتخارات۸.۱ رقابت‌های داخلی۸.۲ رقابت‌های اروپایی۸.۳ رقابت‌های جهانی۹ بازیکنان۹.۱ ترکیب فعلی۹.۲ بازیکن قرضی۱۰ مسئولین۱۰.۱ کادرفنی۱۰.۲ مدیران۱۰.۲.۱ مدل عضویت-مالکیت۱۱ تیم‌های بارسلونا در رشته‌های ورزشی دیگر۱۱.۱ تیم‌های حرفه‌ای باشگاه۱۱.۲ تیم‌های غیر حرفه‌ای باشگاه۱۱.۳ تیم‌های زنان باشگاه۱۲ پانویس۱۳ فهرست گزیدهٔ منابع و مآخذ۱۴ پیوند به بیرون
تاریخچه[ویرایش]نوشتار اصلی: تاریخچه باشگاه بارسلوناتأسیس باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۲۲–۱۸۹۹)[ویرایش]اعضای تیم در سال ۱۹۰۳خوان گمپر
در ۲۲ اکتبر سال ۱۸۹۹ میلادی، هانس گمپر تمایل خود را به صورت آگهی در روزنامه لوس دپورتس برای تأسیس باشگاه فوتبال اعلام کرد. در ۲۹ نوامبر همان سال در جلسهٔخیمناسیو سوله نتایج مثبتی حاصل شد و در نهایت یازده بازیکن شامل واتر وایلد، لوئیس دی اوسو، بارتومئو ترادس، اوتو کونزله، اوته مه یر، انریک دوکال، پره کبوت، کارلس پوجول، جوزپ لوبت، جانپارسونز و ویلیام پارسونز جذب شدند و باشگاه فوتبال بارسلونا متولد شد.[۹] بارسلونا شروع موفقیت آمیزی در مسابقات ملی و منطقه‌ای نظیر مسابقات فوتبال کاتالونیاو کوپا دل ری داشت. در ۱۹۰۲ میلادی باشگاه اولین جام خود، کوپا ماکایا را بالای سر برد و نیز در همان سال در فینال اولین دوره کوپا دل ری به مصاف بیزکایا رفت که ۱ – ۲ مغلوب شد.[۱۰] در ۱۹۰۸ میلادی، درحالی که باشگاه در شرایط مالی سختی قرار داشت و جز قهرمانی در مسابقات فوتبال کاتالونیا در ۱۹۰۵ میلادی تا آن زمان نتوانسته بود پیروزی دیگری به دست آورد، خوان گمپر به عنوان ریاست باشگاه برگزیده شد. گمپر در ۵ دوره متفاوت، در بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۵، ریاست باشگاه را بر عهده داشت، و مجموعاً حدود ۲۵ سال را در خدمت باشگاه گذراند. از مهمترین دستاوردهای وی می‌توان کمک به بارسا برای به دست آوردن ورزشگاه اختصاصی را خاطر نشان کرد.[۱۱]
در ۱۴ مارس ۱۹۰۹ میلادی، بارسلونا به ورزشگاه اینداستریا که بزرگتر بود و ۸٬۰۰۰ نفر گنجایش داشت، نقل مکان کرد. از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۴ میلادی، بارسلونا در جام پیرنه شرکت کرد و به عنوان بهترین تیم لانگیدوک، میدی، ناحیه آکیتن، باسک و کاتالونیا انتخاب شد. در آن زمان شرکت کردن در این رقابت‌های آزاد برای تیم بسیار مفید بود.[۱۲][۱۳] در همین دوره زبان رسمی باشگاه از کاستیلن به کاتالونیایی تغییر کرد و تیم به‌تدریج به یکی از نمادهای مهم کاتالونیا تبدیل شد، تاجایی که برای بسیاری از طرفداران، حمایت از تیم بیشتر به واسطهٔ جایگاه اجتماعی آن و نه بازی خود تیم اهمیت داشت.[۱۴]
گمپر، جک گرینول را به عنوان اولین مربی تمام وقت بارسلونا انتخاب کرد.[۱۵] وی همچنین تلاش‌هایی برای افزایش تعداد اعضای باشگاه انجام داد، به طوری که در سال ۱۹۲۲ میلادی، تعداد اعضای باشگاه به بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. این افزایش اعضا به لحاظ مالی تیم را قادر به تهیه ورزشگاه جدید ساخت. در نهایت باشگاه به ورزشگاه لس کورتس که در همان سال افتتاح شده بود، نقل مکان کرد.[۱۶] ورزشگاه جدید ۲۲٬۰۰۰ نفر گنجایش داشت که بعدها به ۶۰٬۰۰۰ نفر هم رسید.[۱۷] در دوران گمپر، تیم فوتبال بارسلونا موفق شد یازده بار مسابقات فوتبال کاتالونیا، شش بار کوپا دل ری و چهار بار کوپا دی پیرنه را فتح کرده و نخستین «عصر طلایی» خود را تجربه کند.[۱۰][۱۱]ریورا٬ جمهوری خواهی و جنگ داخلی (۱۹۵۷–۱۹۲۳)[ویرایش]بمباران هوایی بارسلون در ۱۹۳۸
در ۱۴ ژوئن ۱۹۲۵، جمعیت حاضر در یکی از مسابقه در حرکتی خودجوش برای اعتراض به دیکتاتوری میگوئل پریمو ده ریورا سرود ملی را هو کردند که در پی آن حکومت در واکنش به این عمل ورزشگاه را شش ماه تعطیل کرد و گمپر نیز مجبور به کناره‌گیری از ریاست باشگاه شد.[۱۸] همزمان با حرکت باشگاه‌ها به سوی حرفه‌ای شدن، مدیران بارسلونا نیز در ۱۹۲۶ اولین گام را در این مسیر نهادند.[۱۶] در ۱۹۲۸، بارسلونا پیروز جام اسپانیا شد، در مراسم اهدای جام ترانهٔ اودا اِ پلاکتو از رافائا آلبرتی یکی از اعضای اصلی گروه «نسل ۲۷» در وصف عملکرد قهرمانانه دروازه‌بان بارسا خوانده شد.[۱۹] در ۳۰ ژوئیه ۱۹۳۰، بنیان گذار باشگاه، خوان گمپر، بعد از دوره‌ای افسردگی به واسطهٔ مشکلات شخصی و اقتصادی اقدام به خودکشی کرد.[۱۱]
اگرچه بارسلونا با بازیکن سرشناسی چون جوزپ اسکولا به کار خود ادامه می‌داد، باشگاه به دلیل کشمکش‌های سیاسی که جامعه ورزشی را به کلی تحت شعاع قرار داده بود، وارد دوره‌ای از افت شد.[۲۰] باوجود کسب قهرمانی در سال‌های ۱۹۳۰، ۱۹۳۱، ۱۹۳۲، ۱۹۳۴، ۱۹۳۶ و ۱۹۳۸[۱۰] در مسابقات کاتالونیا، بارسلونا هیچ موفقیتی در سطح ملی (بجز عنوان بحث برانگیز ۱۹۳۷) به دست نیاورده بود. یک ماه پس از شروع جنگ داخلی اسپانیا در سال ۱۹۳۶، برخی از بازیکنان بارسلونا و اتلتیک بیلبائو داوطلب خدمت سربازی در جمع افرادی شدند که در مقابل شورشیان نظامی می‌جنگیدند.[۲۱] در ۶ اکتبر همین سال جوزپ سانیول، مدیر باشگاه و از اعضای حامی حزب سیاسی استقلال طلب، توسط سربازان فالانژ در نزدیکی گواداراما به قتل رسید.[۲۲] در تابستان ۱۹۳۷، تیم به اردوی مکزیک و ایالات متحده رفت. این اردو اگرچه به لحاظ مالی باشگاه را در امان نگه می‌داشت، اما نیمی از تیم به دنبال پناهندگی در کشورهای فرانسه و مکزیک بودند. در ۱۶ مارس ۱۹۳۸، بارسلونا مورد بمباران هوایی قرار گرفت که به کشته شدن ۳۰۰۰ تن انجامید و دفتر باشگاه نیز از این بمباران در امان نماند.[۲۳] کاتالونیا چند ماه بعد به تصرف در آمد. باشگاه به نماد نافرمانی کاتالانیسم تبدیل شد و در پی‌محدودیت‌های ایجاد شده اعضای آن به ۳٬۴۸۶ نفر کاهش یافت.[۲۴]پس از جنگ داخلی، پرچم کاتالونیا ممنوع اعلام شد و تیم‌ها از استفاده از نام‌های غیراسپانیایی نیز منبع شدند. این اقدام باشگاه را مجبور به تغییر نام به (به اسپانیایی: Club de Fútbol Barcelona) و حذف پرچم کاتالونیا از لباس تیم کرد.[۱۷]
در ۱۹۴۳، بارسلونا در نیمه نهایی مسابقات کوپا دل جنرالیسمه به مصاف رئال مادرید رفت. دیدار رفت دو تیم در لس کورتس با نتیجه ۳–۰ به نفع بارسلونا پایان یافت. پیش از بازی برگشت، اعضای تیم بارسلونا با رئیس امنیت دولت فرانسیسکو فرانکو دیدار داشتند و او به آن‌ها یادآوری کرد که تنها به علت سخاوتمندی رژیم آن‌ها امکان بازی کردن را دارند. در بازی برگشت رئال مادرید با نتیجه 1-11 بارسلونا را شکست داد.[۲۵] علی‌رغم فشارهای سیاسی آن زمان، بارسلونا در ده ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ توانست موفقیت‌های قابل توجهی را کسب کند. بارسا با مربیگری جوزپ سامیتیر و بازیکنانی چونسزار، آنتونی رامالتس و خوان ولاسکو در سال ۱۹۲۹ توانست برای اولین بار قهرمان لا لیگا شود. این عنوان را توانست در سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ نیز به دست آورد. همچنین در سال ۱۹۴۹ توانست برای اولین بار کوپا لاتین را فتح کند. در ژوئن ۱۹۵۰ باشگاه قرار دادی با لادیسلائو کوبالا بست، او یکی از افراد تاثیر گذار در بارسلونا بود.
در یکشنبه بارانی سال ۱۹۵۱، انبوهی از جمعیت پس از پیروزی ۲–۱ در برابر سانتاندر، ورزشگاه لس کورتس را بدون استفاده از تراموا ترک کردند که شگفتی مسئولین حکومتی را برانگیخت. در آن زمان در بارسلون کارکنان تراموا اعتصاب کرده بودند و این حمایت از جانب طرفداران بارسلون از حرکت آنان صورت گرفت. رویدادهایی از این قبیل چهره‌ای متفاوت از باشگاه یا تعلق آن به فراتر از کاتالونیا را نشان می‌داد.[۲۶] بسياری در اسپانيا باشگاه را مدافع حقوق بشر و آزادی می‌دانستند.[۲۷]
بارسلونا توانست با مربیگری فردیناند دائوییک و بازی لادیسلائو کوبالا در سال ۱۹۵۲ پنج عنوان قهرمانی مختلف شامل لا لیگا، کوپا دل جنرالیسمه (یا همان کوپا دل ری)، کوپا لاتین و کوپا اوا دوارته و کوپا مارتینی روسی را بالای سر ببرد. همچنین در ۱۹۵۳ نیز توانست مجدداً لا لیگا و کوپا دل جنرالیسمه را فتح کند.[۱۷]باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۷۸–۱۹۵۷)[ویرایش]ورزشگاه باشگاه بارسلونا، نیوکمپ که با حمایت‌های مالی هواداران در سال ۱۹۵۷ ساخته شد.
بارسلونا با مربیگری هلنیو هررا و لوییز سوارز جوان (بازیکن سال فوتبال اروپا در ۱۹۶۰) و دو بازیکن مجارستانی به توصیه کوبالا با نام‌های ساندور کوچیس و زولتان زیبور توانست دو عنوان ملی دیگر در سال ۱۹۵۹ و لا لیگا و جام بین شهری را در ۱۹۶۰ کسب کند. در ۱۹۶۱ بارسلونا اولین باشگاهی بود که توانست رئال مادرید را در رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا شکست دهد، اما در فینال با نتیجه ۳–۲ مغلوب بنفیکا شد.[۲۸][۲۹][۳۰]
کار ساخت ورزشگاه نیوکمپ در سال ۱۹۵۷ به پایان رسید و این بدین معنا بود که باشگاه مقداری پول برای خرید بازیکنان جدید داشت. دهه ۱۹۶۰ موفقیت‌های کمتری برای باشگاه به همراه داشت و لا لیگا کاملاً در دست رئال مادرید بود.[۳۰] از جنبه‌های مثبت دهه شصت می‌توان به ظهور بازیکنانی چون جوزپ فوسته و کارلس رکساچ و پیروزی باشگاه در کوپا دل جنرالیسمه در ۱۹۶۳ و جام بین شهری در ۱۹۶۶ اشاره کرد. همچنین بارسلونا توانست رئال مادرید را در فینال کوپا دل جنرالیسمه در ورزشگاه برنابئو در حالی که فرانکو بازی را تماشا می‌کرد، شکست دهد و بخشی از اقتدار سابق خود را به نمایش بگذارد. با پایان یافتن دوره دیکتاتوری فرانکو در ۱۹۷۴، نام باشگاه به نام اصلیش تغییر کرد، طراحی تاج آن به شکل اولیه‌اش برگردانده شد و دوباره حروف اصلیش را به دست آورد.[۳۱]
فصل ۱۹۷۳–۱۹۷۴ شاهد حضور یوهان کرایف بود که برای ثبت یک رکورد جهانی به مبلغ ۹۲۰ هزار پوند از آژاکس خریداری شد.[۳۲] یوهان کرایف در مصاحبه‌ای با یکی از خبرگزاری‌های اروپا گفت:«من بارسلونا را به رئال مادرید ترجیح دادم زیرا نمی‌توانم برای تیمی بازی کنم که با فرانکو ارتباط دارد.» و این مصاحبه خیلی سریع او را به چهره محبوب هواداران بارسا تبدیل کرد و زمانی که وی نام فرزندش را یوردی، یک نام محلی کاتالانی گذاشت، بر میزان این محبوبیت افزوده شد.[۳۳] یوهان کرایف به همراه بازیکنان خوب دیگری چون خوان مانوئل آسنسی، کارلس رکساچ و هوگو سوتیل به باشگاه کمک کردند تا بتواند بعد از دهه ۱۹۶۰ با شکست ۵–۰ رئال مادرید در سال ۱۹۷۴ قهرمان لالیگا شود.[۳۴] یوهان کرایف در ۱۹۷۳ در اولین دوره حضورش در بارسا به عنوان بهترین بازیکن سال اروپا برای بار دوم انتخاب شد، او در سال ۱۹۷۱، زمانی که برای آژاکس بازی می‌کرد توانسته بود این عنوان برای اولین بار کسب کند، همچنین برای بار سوم در سال ۱۹۷۴ درحالی که همچنان برای بارسلونا بازی می‌کرد مجدداً این عنوان را تصاحب کرد.[۳۵]نونیز و ثبات در مدیریت (۲۰۰۰–۱۹۷۸)[ویرایش]دیه‌گو مارادونا در حال بازی برای بارسلونا
در سال ۱۹۷۸ جوزپ لوییس نونیز در انتخاباتی توسط اعضای باشگاه به عنوان مدیر جدید انتخاب شد. این تصمیم بسیار نزدیک و متصل به گذار اسپانیا در مسیر دموکراسی و پایان یافتن دیکتاتوری فرانکو در سال ۱۹۷۴ بود. هدف اصلی نونیز ارتقا دادن بارسا به سطح یک باشگاه جهانی از طریق ثبات بخشیدن به آن در زمین و خارج از آن بود. وی به توصیه کرایف، آکادمی جوانان بارسلونا، لا ماسیا را در ۲۰ اکتبر ۱۹۷۹ تأسیس کرد.[۳۶] دوره ریاست او ۲۲ سال به طول انجامید و بر بارسلونا تاثیر بسازایی گذاشت. از زمان نونیز سیاست‌های سختگیرانه‌ای برای دستمزد و نظم و انضباط به جا مانده‌است.[۳۷][۳۸]
در ۱۶ مه ۱۹۷۹ بارسلونا با شکست ۴–۳ فورتونا دوسلدورف در مقابل بیش از ۳۰٬۰۰۰ طرفدار بارسلونایی که برای دیدن بازی به بازل سوئیس آمده بودند، توانست برای اولین بار جام در جام اروپا فتح کند. در ۱۹۸۲ مارادونا با قراردی به مبلغ ۵ میلیون پوند از بوکا جونیورز خریده شد و دهمین رکورد جهان از حیث مبلغ قرار داد رقم خورد.[۳۹] در پایان فصل ۱۹۸۳–۱۹۸۲ بارسلونا توانست با مربیگری منوتی، رئال مادرید را شکست دهد و قهرمان کوپا دل ری شود. حضور مارادونا در بارسا دیری نپایید و او بارسلونا را برای پیوستن به ناپولی ترک کرد. در آغاز فصل ۱۹۸۵–۱۹۸۴ تری وینابلز به عنوان مربی انتخاب شد و توانست لا لیگا را با هافبک برجستهٔ آلمانی، برند شوستر فتح کند. در فصل بعدی او تیم را به مرحله فینال جام باشگاه‌های اروپا برد که در ضربات پنالتی بارسا مغلوب استوا بخارست شد و عنوان نایب قهرمانی را کسب کرد.[۳۷]
پس از جام جهانی فوتبال ۱۹۸۶ باشگاه گری لینکر آقای گل آن رقابت‌ها را از باشگاه اورتون خرید و با دروازه‌بان آندونی زوبیزارتا قرار دادی طولانی بست. اما تیم در حالی که شوستر در محرومیت به سر می‌برد نتوانست موفقیت‌های زیادی کسب کند. وینابلز در آغاز فصل ۱۹۸۸–۱۹۸۷ از بارسا اخراج و لوییس آراگونز جانشین او شد. تمرد بازیکنان از نونیز در رویدادی که به هسپریا موتینی شهرت دارد در همین فصل رخ داد و این فصل با پیروزی ۱–۰ در مقابل رئال سوسیداد در فینال کوپا دل ری به پایان رسید.[۳۷]یوهان کرایف برنده چهار عنوان قهرمانی لا لیگا با بارسلونا در سمت مربی
در سال ۱۹۸۸ کرایف به عنوان سرمربی به باشگاه بازگشت و به زبان ساده‌تر یک تیم رویایی جمع کرد. در حالی که باشگاه با ستاره‌های بین‌المللی چون روماریو، رونالد کومان، میشل لادروپ و هریستو استویچکوف قرار داد داشت، او ترکیبی از بازیکنان اسپانیایی چون خوزه ماری باکرو، جوزپ گواردیولا و تکسیکی بگیریستین را به زمین می‌برد.[۴۰] بارسا زیر نظر یوهان کرایف توانست چهار عنوان قهرمانی لالیگا را بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ پی در پی کسب کند. در رقابت‌های اروپایی نیز با شکست سمپدوریا در فینال جام در جام اروپا ۱۹۸۹ و لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۹۲ هر دو عنوان قهرمانی را به دست آورد. همچنین بارسا کوپا دل ری در سال ۱۹۹۰، سوپر جام اروپا در سال ۱۹۹۲ و سه سوپر جام اسپانیا را نیز ازآن خود کرد. یوهان کرایف با ۱۱ عنوان قهرمانی، موفق‌ترین مربی باشگاه تا به امروز بوده و با ۸ سال مربیگری پی در پی بیشترین مدت باقی‌ماندن در سمت مربیگری باشگاه را داراست.[۴۱] بخت یوهان کرایف در فینال دو فصل آخر مربیگریش برگشت و کسب نتایج ضعیف اسباب اخراج او توسط نونیز را فراهم کرد.[۳۷]
بابی رابسون جایگزین کرایف شد و تنها در فصل ۱۹۹۷–۱۹۹۶ در این سمت باقی‌ماند. او رونالدو را از پی‌اس‌وی خرید و توانست سه جام کوپا دل ری، سوپر جام اسپانیا و جام در جام اروپا را برای باشگاه به ارمغان آورد. حضور رابسون تنها یک راه حل کوتاه مدت بود تا لوئیس فن خال بتواند به باشگاه بپیوندد.[۴۲] رونالدو نیز چون مارادونا برای مدت کوتاهی در باشگاه ماند و سپس به اینتر میلان پیوست. به هرشکل ستارگان تازه‌ای چون لوییس فیگو، پاتریک کلایورت، لوییز انریکه و ریوالدو در باشگاه ظاهر شدند و بارسا هر دو جام کوپا دل ری و لا لیگا را در سال ۱۹۹۸ بالای سر برد. در ۱۹۹۹ ریوالدو به عنوان چهارمین بازیکن بارسلونا توانست عنوان بهترین بازیکن فوتبال سال اروپا را کسب کند. علی‌رغم تمام این موفقیت‌ها داخلی، عدم پیروزی بارسا در فینال لا لیگا ۲۰۰۰ که سبب قهرمانی رئال مادرید شد، استعفای نونیز و فن خال را در پی داشت.[۴۲]رفتن نونیز و آمدن لاپورتا (۲۰۱۰–۲۰۰۰)[ویرایش]خوان لاپورتا در حال مصاحبه با خبرنگاران در سال ۲۰۰۹
رفتن نونیز و فن خال از باشگاه قابل مقایسه با پیوستن لوییس فیگو به رئال مادرید نبود، فیگو نه تنها کاپیتان دوم تیم بلکه به عنوان قهرمانی قابل ستایش نزد هواداران بارسا شناخته می‌شد، تاجایی که بسیاری از کاتالونیایی‌ها او را از خودشان می‌دانستند. هواداران بارسا که از تصمیم پیوستن فیگو به رقیب دیرینه خود بسیار ناراحت بودند، این ناراحتی را با استقبال خشم‌آلود خود از حضور فیگو در نیوکمپ نشان می‌دادند، حتی در اولین حضور او در نیوکمپ به سمتش یک کله خوک و شیشه پر ویسکی پرتاب کردند.[۴۳] در سال ۲۰۰۰خوان گسپارت جایگزین نونیز شد و به مدت سه سال در این سمت باقی‌ماند. در این مدت باشگاه شاهد رفت‌وآمد مربیان بود. در نهایت فن خال برای بار دوم به باشگاه بازگشت ولی از آنجایی که نتیجه مثبتی حاصل نشد، فن خال و گسپارت هر دو استعفا دادند.[۴۴]
پس از دوران ناموفق گسپارت، باشگاه با ترکیبی از مسئولین جوان به اوج بازگشت. خوان لاپورتا جایگزین گسپارت شد و فرانک ریکارد بازیکن سابق تیم ملی فوتبال هلند به عنوان مربی بارسا انتخاب شد. تاثیر بازیکنان بین‌المللی و ترکیب آن‌ها با بازیکنان اسپانیایی تیم را به سمت کسب موفقیت مجدد سوق داد. بارسا توانست در سال ۲۰۰۵–۲۰۰۴ لا لیگا و سوپر جام اسپانیا را فتح کند و قرار دادی با رونالدینیو، بازیکن سال فوتبال جهان ۲۰۰۶ ببندد.[۴۵]
در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵ بارسا مجدداً قهرمان لا لیگا و سوپر جام اسپانیا شد. در فینال لیگ قهرمانان بارسلونا در مقابل آرسنال قرار گرفت، درحالی که آرسنال تا پیش از ۱۵ دقیقه پایان بازی با ۱۰ بازیکن پیروز میدان بود، بارسا توانست نتیجه بازی را ۲–۱ به نفع خود تغییر دهد و جام را بعد از ۱۴ سال بالای سر بگیرد.[۴۵] در همان سال بارسلونا در جام باشگاه‌های جهان نیز شرکت کرد و در فینال با گل دقیقه ۸۲ حریف برزیلی خود، مغلوب اینترناسیونال شد.[۴۶][۴۷] اگرچه بارسلونا فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۶ را با قدرت شروع کرد، اما در پایان بدون کسب هیچ عنوانی فصل را به پایان رساند. بعدها اردوی پیش از فصل در ایالات متحده که منجر به مصدومیت ساموئل اتوئو و لیونل مسی شد، به عنوان دلیل عدم موفقیت باشگاه اعلام شد.[۴۸][۴۹]
در لالیگا که بارسا در بیشتر فصل‌ها در جایگاه اول قرار داشت، در سال جدید بی‌ثباتی باشگاه فرصتی برای پیشی گرفتن رئال مادرید و قهرمانی آنان شد. فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۷ برخلاف سال‌های گذشته موفقیتی برای باشگاه به همراه نداشت و در پی آن جوزپ گواردیولا مربی تیم دوم بارسلونا در پایان فصل جایگزین ریکارد شد.[۵۰]
بارسا در فینال کوپا دل ری ۲۰۰۹ با شکست ۴–۱ اتلتیک بیلبائو برای ۲۵امین بار قهرمان این رقابت‌ها شد. سه روز پس از آن شکست رئال مادرید در رقابت‌های لالیگا جام را برای بارسلونا در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ به ارمغان آورد. بارسا در حالی فصل را به پایان رساند که در ورزشگاه المپیک رم، منچستر یونایتد فاتح سال قبل جام باشگاه‌ها را با نتیجه ۲–۰ شکست داد و سومین عنوان قهرمانی جام باشگاه‌ها را فتح کرد. در نتیجه برای اولین بار در اسپانیا اولین سه‌گانه را به دست آورد.[۵۱][۵۲][۵۳] بارسا با شکست مجدد اتلتیک بیلبائو در فینال سوپر جام اسپانیا ۲۰۰۹ و پیروزی در مقابل شاختار دونتسک در فینال سوپر جام اروپا ۲۰۰۹ دو جام دیگر را نیز بالای سر برد.[۵۴] در دسامبر ۲۰۰۹، بارسا جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۹[۵۵] را نیز فتح کرد و اولین تیم تاریخ فوتبال شد که شش‌گانه جام‌ها را توانست کسب کند.[۵۶] همچنین بارسلونا با فتح لالیگا با ۹۰ امتیاز و فتح سوپر جام برای ۹امین بار توانست دو رکورد تازه در فوتبال اسپانیا به ثبت برساند.[۵۷][۵۸]رفتن لاپورتا و آمدن راسل ( تاکنون–۲۰۱۴)[ویرایش]
بعد از کناره‌گیری لاپورتا در ژوئن ۲۰۱۰، ساندرو راسل بعد از مدتی کوتاه به عنوان مدیر جدید باشگاه انتخاب شد. رأی‌گیری برای انتخاب مدیر جدید در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۱ برگزار شد و راسل توانست با کسب ۶۱.۳۵٪ (تعداد ۵۶٬۰۸۸ رأی) کل آرای مأخوذه به ریاست باشگاه برسد.[۵۹] او سپس توانست داوید ویا را با ۴۰ میلیون یورو از والنسیا[۶۰] و خاویر ماسکرانو را با ۱۹ میلیون یورو از لیورپول[۶۱] به همراه دو بازیکن دیگر در نوامبر ۲۰۱۰ به‌خدمت بگیرد. بارسلونا توانست در اولین ال کلاسیکو در فصل ۲۰۱۰-۱۱، رئال مادرید را با حساب ۵-۰ شکست دهد و هم‌چنین در آن فصل توانست برای سومین سال پیاپی با ۹۶ امتیاز فاتح لالیگا شود.[۶۲] در آوریل ۲۰۱۱ بارسلونا که به فینال کوپا دل ری راه یافته‌بود دراین مرحله مقابل رئال مادرید قرار گرفت و بازی را با حساب ۱-۰ در مستایا واگذار کرد.[۶۳] در ماه مه نیز، بارسلونا در فینال لیگ قهرمانان اروپا با شکست دادن منچستر یونایتد با حساب ۳-۱ در ورزشگاه ومبلی لندن که از یک لحاظ تکرار فینال سال ۲۰۰۹ محسوب می‌شد، برای چهارمین بار قهرمان اروپا شد.[۶۴] اما در فصل ۱۲-۲۰۱۱ نتوانست آنچنان انتطارات را برآورده کند و پس از واگذار کردن لالیگا به رءال مادرید[۶۵] سپس در نیمه نهایی لیگ قهرمانان مغلوب تیم چلسی شد[۶۶]و از دور مسابقات کنار رفت. آنها در این فصل تنها کوپا دل ری را با پیروزی ۰-۳ مقابل تیم اتلتیک بیلباءو بدست آوردند[۶۷]هواداران باشگاه[ویرایش]طرفداران بارسا در نیوکمپنوشتار اصلی: هواداران باشگاه فوتبال بارسلونا
نام مستعار طرفداران بارسلونا کولز است. گفته می‌شود ۲۵٪ از جمعیت اسپانیا طرفدار بارسلونا هستند و بعد از رئال مادرید که ۳۲٪ از اسپانیایی‌ها هوادار آن هستند، بارسا در جایگاه دوم قرار می‌گیرد. جایگاه سوم نیز به تیم والنسیا با ۵٪ حامی تعلق دارد.[۶۸] در اروپا بارسا اولین تیم محبوب این قاره‌است.[۶۹] تعداد اعضای باشگاه از فصل ۲۰۰۳–۰۴ از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر به ۱۷۰٬۰۰۰ نفر تا سپتامبر ۲۰۰۹ افزایش قابل توجهی داشته‌است.[۷۰]
علاوه بر عضویت، در ژوئن ۲۰۱۰، به طور رسمی ۱٬۳۳۵ نفر در نقاط مختلف جهان در انجمن هواداران بارسا ثبت نام کرده‌اند. انجمن‌های هواداران وظیفه تبلیغ بارسلونا در محل‌های مختلف را دارند و در مقابل در حین بازدید از بارسلونا خدمات مفیدی دریافت می‌کنند.[۷۱] همچنین بارسا هواداران بسیار برجسته‌ای تاکنون داشته که در این میان می‌توان به پاپ ژان پل دوم که عضو افتخاری باشگاه بود یا خوزه زاپاترو که نخست وزیر فعلی اسپانیا است اشاره کرد.[۷۲][۷۳]ال کلاسیکو[ویرایش]نوشتار اصلی: ال کلاسیکو
رقابت شدید میان دو تیم قوی‌تر در لیگ‌های ملی بسیار معمول است و این در مورد لا لیگا نیز صدق می‌کند، جایی که به بازی میان بارسلونا و رئال مادرید ال کلاسیکو (به اسپانیایی: El Clásico) می‌گویند. از ابتدا این دو تیم به عنوان نماینده دو منطقه و شهر رقیب، کاتالونیا و کاستیل شناخته می‌شوند. این رقابت بازتابی از تنش‌های فرهنگی و سیاسی میان دو منطقه‌است که از جنگ داخلی اسپانیا نشئت می‌گیرد.[۷۴]
در مدت دیکتاتوری پریمو ده ریورا و بخصوص فرانسیسکو فرانکو (۱۹۳۹-۱۹۷۵) تمامی فرهنگ‌های محلی مورد سرکوب قرار گرفتند و تمام زبان‌های رایج در اسپانیا جز کاستیلایی ممنوع اعلام شدند.[۷۵][۷۶] مردم کاتالان به یک نماد برای ابراز آزادی خواهی نیاز داشتند و بارسا تبدیل به فراتر از یک باشگاه (به کاتالان: Més que un club) برای کاتالان‌ها شد. به گفتهٔ مانوئل واسکس مونتالبان، پیوستن به بارسلونا بهترین راه برای کاتالان‌ها بود تا هویت خود را نشان دهند، این راه نسبت به پیوستن به جنبش‌های ضد فرانکو کم هزینه‌تر بود و امکان ابراز مخالفت را به آن‌ها می‌داد.[۷۷]
از سوی دیگر رئال مادرید در بسیاری از موارد به عنوان تجسمی از تمرکز ظلم حاکمیت، رژیم فاشیستی و فراتر از آن بود. (سانتیاگو برنابئو که ورزشگاه رئال به نام اوست از افرادیست که علیه ملی گرایی فرانکو جنگید.)[۷۸][۷۹] به هر شکل در طول جنگ داخلی اسپانیا، اعضای هر دوتیم نظیر جوزپ سانیول و رافائل سانچز گوئرا متحمل آسیب‌هایی از سوی هواداران فرانکو شدند.
در دهه ۱۹۵۰، زمانی که بحث انتقال آلفردو دی استفانو مطرح شد، اختلاف دو باشگاه تشدید یافت. در نهایت او رئال مادرید را انتخاب کرد و در آن فصل باعث موفقیت آن‌ها نیز شد.[۸۰] در دهه ۱۹۶۰ هر دو تیم در جام اروپا به مصاف با یکدیگر رفتند که رئال مادرید توسط بارسا حذف شد.[۸۱] همچنین در آخرین رویارویی دو تیم در سال ۲۰۰۲ که توسط رسانه‌های اسپانیا «رقابت قرن» نام گرفت، بیش از ۵۰۰ میلیون نفر شاهد دیدار دو تیم بودند.[۸۲]نتیجه رقابت‌های رسمیپیروزی‌های رئال مادرید87پیروزی‌های بارسلونا86تساوی45گل‌های رئال مادرید363گل‌های بارسلونا352مجموع رقابت‌ها218دربی بارسلونا[ویرایش]نوشتار اصلی: شهرآورد بارسلونا
رقیب منطقه‌ای بارسا، اسپانیول است. برخلاف بارسا که هیئت مدیره اولیه آن از ملیت‌های مختلف بودند. این تیم توسط علاقه‌مندان به فوتبال اسپانیا تأسیس شد و سپس از حمایت پادشاه برخوردار گشت. اسپانیول آشکارا به عنوان یک تیم ضد بارسلونایی تأسیس شد و آن‌ها همواره بارسا را به عنوان یک تیم بیگانه می‌دیدند.[۸۳] از آنجایی که مردم کاتالونیا اسپانیول را به عنوان نماینده‌ای از مادرید می‌دیدند، رقابت‌ها جدی‌تر شد.[۱۸] زمین اصلی باشگاه اسپانیول در منطقه اعیان نشین ساریا بود.[۸۴][۸۵]
اسپانیول به طور سنتی بخصوص در زمان حکومت فرانکو، به زعم اکثریت شهروندان بارسلونا به عنوان ترویج کننده مشروعیت حکومت شناخته می‌شد و این در تضاد کامل با روحیه انقلابی بارسلونایی‌ها بود.[۸۶] در ۱۹۱۸ که بحث خودمختاری مطرح شده بود اسپانیول شروع به مخالفت با آن کرد.[۸۳] بعدها اسپانیول در کنار فاشیست‌ها از گروه‌های حامی فالانژ که می‌خواستند به جنگ داخلی بپیوندند حمایت می‌کرد. باوجود این تفاوت‌های فکری، دربی به‌خاطر تفاوت اهداف هر دو باشگاه، بیشتر برای هواداران اسپانیول اهمیت داشته تا بارسلونا. در سال‌های اخیر رقابت میان دو باشگاه کمتر رنگ و بوی سیاسی داشته و باشگاه اسپانیول نیز نام رسمی و سرود باشگاه را از اسپانیایی به کاتالان ترجمه کرده‌است.[۸۳]
اگرچه در تاریخ لا لیگا بیشتر دربی‌ها منطقه‌ای هستند، این رقابت نامعمول نیز کاملاً با برتری بارسلونا همراه بوده‌است. اسپانیول در تمام طول ۷۰ سال گذشته تنها سه بار بالاتر از بارسلونا قرار داشته و در مسابقات جام حذفی کاتالونیا تنها در سال ۱۹۵۷ موفق به پیروزی در برابر بارسا شده‌است. همچنین بهترین نتیجه‌ای که اسپانیول تاکنون از شهرآورد بارسلونا به دست آورده ۶–۰ در سال ۱۹۵۱ بوده‌است. اسپانیول در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ با کسب پیروزی ۲–۱ در مقابل بارسا تنها تیمی است که توانسته سه بار در یک فصل بارسلونا را در نیوکمپ شکست بدهد.[۸۷]درآمد و دارایی[ویرایش]
در ۲۰۱۰، مجله فوربز با اعلام ثروت باشگاه بارسلونا در حدود ۷۵۲ میلیون یورو، آن‌ها را در جایگاه چهارم پس از منچستر یونایتد، رئال مادرید و آرسنال به عنوان ثروتمندترین باشگاه جهان قرار داد..[۸۸][۸۹] طبق گفته دلویت، بارسلونا با در آمد ۳۶۶ میلیون یورو در همین سال، جایگاه دوم را پس از رئال مادرید که ۴۰۱ میلیون یورو درآمد دارد به دست آورده‌است.[۹۰]
حسابرسی‌های دلویت در ژوئیه ۲۰۱۰ نشان می‌دهد بارسلونا ۴۴۲ میلیون یورو بدهی دارد. این رقم دقیقاً ۵۸ درصد از کل دارایی‌ها بارسلونا است که فوربز آن را اعلام کرده بود. مدیر جدید باشگاه این بدهی‌ها را ناشی از مشکلات ساختاری دانسته‌است.[۹۱] خبرها حکایت از آن دارد که در سال جاری بارسا مبلغ ۷۹ میلیون یوروی دیگر ضرر خواهد داشت، این درحالیست که بارسلونا یکی از مدافعان عنوان قهرمانی لالیگا است.[۹۲]
برگزاری تور صلح[ویرایش]
اهداف بر گزاری این تور از زبان معاون اقتصادی باشگاه، "خاویر فاوس" اینگونه بیان میشود: "دو دليل براي اين کار وجود دارد. اولين هدف انجام کار کوچکي براي صلح است تا نشان دهيم چگونه ورزش و کودکان مي‌توانند براي ساختن پلي بين دو جامعه مفيد واقع شوند. اين سفر همچنين به ترويج نام باشگاه در دنياي عرب که در حال تبديل شدن به بازار تجاري مهمي براي ماست و در جامعه يهوديان کمک مي‌کند."[۹۳]− همچنین در این تور عوامل و بازیکنان باشگاه بارسلونا با حضور در کنار دیوار ندبه به خواندن دعا پرداختند و با مسئولین اسرائیلی دیدارهایی دوستانه داشتند.[۹۴]رکوردها[ویرایش]پائولینو آلکانترا
ژاوی در حاضر با مجموعاً ۵۵۵ بازی برای بارسلونا و ۳۶۹ بازی در لالیگا رکوردار همراهی باتیم است.[۹۵]
برترین گلزن بارسا تاکنون در تمام رقابت‌ها حتی دوستانه، پائولینو آلکانترا با ۳۵۷ گل بوده‌است.[۹۵] سزار رودریگز با ۱۹۵ گل زده در بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۵۵ بهترین گل زن بارسا در لا لیگا می‌باشد. اگرچه احتمال می‌رود لیونل مسی که تاکنون ۱۵۴ گل در لالیگا برای بارسا به ثمر رسانده این رکورد را به‌زودی بشکند.[۹۶]
در ۲ فوریه ۲۰۰۹ بارسا به مجموع ۵۰۰۰ گل زده در لا لیگا رسید. گل ۵۰۰۰ام بارسا را مسی در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر که بانتیجه ۲–۱ به نفع بارسلونا تمام شد، به ثمر رساند.[۹۷] در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۹ بارسا با شکست ۲–۱ استیودیانتس ششمین عنوان قهرمانی خود را در یک سال به دست آورد و تنها تیمیست که شش‌گانه جام‌ها را در تاریخ فوتبال فتح کرده‌است.[۹۸] همچنین بارسلونا با فتح ۲۵ کوپا دل ری و ۹ سوپرجام اسپانیا از این حیث نیز رکورد دار است.[۹۹][۱۰۰]
در ۳ مارس ۱۹۸۶ در بازی یک چهارم نهایی جام اروپا، بارسا به میزبانی یوونتوس رفت که در آن بازی ۱۲۰٬۰۰۰ نفر به تماشای بازی پرداختند و رکورد بیشترین حضور حامیان بارسا رقم خورد.[۱۰۱] با توجه به نوسازی ورزشگاه در ۱۹۹۰ و قانون منع امکان تماشای بازی به صورت ایستاده احتمالاً این رکورد هرگز نمی‌شکند، زیرا ظرفیت ورزشگاه ۹۹٬۳۵۴ نفر است.[۱۰۲][۱]آرم‌ها و لباس‌ها[ویرایش]نخستین آرم باشگاه بارسلونا
آرم اصلی باشگاه به شکل تاجی دربالای تصویر به یادگار تاج و تخت آراگون و خفاشی نماد شاه جیمز بود که به دو شاخه یکی از درخت برگ بو و دیگری نخل احاطه شده‌است.[۱۰۳] در سال ۱۹۱۰ بارسلونا بین اعضای خود یک مسابقه طراحی برای طراحی نماد باشگاه برگزار کرد که کارلس کومامالا از بازیکنان باشگاه برنده آن شد. پیشنهاد کومامالا با تغییراتی جزئی همچنان به عنوان نماد باشگاه باقی‌مانده‌است. طرح اولیه شامل تاج و صلیب سنت جورج در قسمت بالا گوشهٔ چپ با پرچم کاتالان در کنار آن و رنگ تیم در پایین بود.[۱۰۴]
رنگ‌های آبی و قرمز در پیراهن برای اولین بار در دیدار مقابل هیسپانیا در سال ۱۹۰۰ استفاده شد.[۱۰۵] چندین نظریه در رابطه با طراحی لباس آبی و قرمز بارسلونا وجود دارد. پسر یکی از اولین مدیران باشگاه، آرتور ویتی مدعیست که ایده این طرح لباس به پدرش تعلق دارد و او لباس را بر اساس لباس تیم مدرسه بازرگانی تیلور پیشنهاد کرده‌است. نظریه دیگر برطبق گفته تونی استالبر نویسنده‌است که رنگ‌ها را متعلق به جمهوری اول ماکسیمیلیان روبسپیر می‌داند. گذشته از دو نظریه قبلی، رایج‌ترین نظریه در کاتالونیا این است که خوان گمپر رنگ لباس بارسا را از تیم سابقش، بازل انتخاب کرده‌است.[۱۰۶]
بارسلونا از زمان تأسیس هرگز تبلیغ هیچ شرکتی را بر روی پیراهن خود نداشته‌است. در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۶ باشگاه خبر عقد قراردادی ۵ ساله را با یونیسف اعلام کرد، طبق این قرارداد لوگوی یونیسف در این مدت بر روی پیراهن تیم قرار می‌گرفت و هرسال مبلغ ۱٫۵ میلیون یورو کمک مالی از طرف بنیاد باشگاه فوتبال بارسلونا به یونیسف پرداخت می‌شد.[۱۰۷] بنیاد باشگاه فوتبال بارسلونا در سال ۱۹۹۴ بر پایهٔ تصمیم رئیس کمیتهٔ سیاست‌گذاری‌های اقتصادی باشگاه به عنوان نهادی برای جمع آوری کمک و جلب پشتیبان‌های مالی برای سازمان‌های غیر ورزشی راه‌اندازی شد.[۱۰۸] از سال ۲۰۰۴ شرکت‌ها می‌توانند با پرداخت ۴۰ الی ۶۰ هزار پوند در سال یکی از ۲۵ عضو افتخاری بنیاد شوند. همچنین جمع دیگری متشکل از ۴۸ عضو وجود دارد که سالانه ۱۴٬۰۰۰ پوند پرداخت می‌کنند. علاوه بر این عده‌ای دیگر از حامیان با پرداخت سالانه ۴٬۰۰۰ پوند وجود دارند. باید توجه داشت که مدرکی از دخالت جدی اعضای افتخاری در سیاست‌های باشگاه در دست نیست، هرچند بر طبق گفته آنتونی کینگ «بعید است که اعضای افتخاری بنیاد در تصمیم گیری‌های باشگاه دخالتی نداشته باشند.»[۱۰۹]
بارسلونا با عقد قراردادی به مبلغ ۱۵۰ میلیون یورو با بنیاد قطر به مدت پنج سال بالاخره به عدم پذیرش اسپانسر لباس خود پایان داد. این قرارداد از فصل ۱۲-۲۰۱۱ آغاز می‌شود.[۱۱۰]دورهطراحاسپانسر۱۹۸۲–۱۹۹۲می‌بابدون اسپانسر۱۹۹۲–۱۹۹۸کاپا۱۹۹۸–۲۰۰۶نایک۲۰۰۶–۲۰۱۱یونیسف2011-2013بنیاد قطر، یونیسف-2013نایکقطر ایرویز ، یونیسفورزشگاه[ویرایش]نوشتارهای اصلی: ورزشگاه اینداستریا، ورزشگاه لس کورتس، و نیوکمپیکی از شعارهای بارسلوناهک شده بر روی جایگاه تماشاچیان، "Més que un club" که به معنی فراتر از یک باشگاه است.
اولین زمین بارسلونا، ورزشگاه اینداستریا با ظرفیت ۱۰٬۰۰۰ نفر بود. مسئولین باشگاه در آن زمان امکانات این ورزشگاه را برای یک باشگاه در حال رشد کافی نمی‌دانستند.[۱۱۱] در ۱۹۹۲ جمعیت هواداران به ۲۰٬۰۰۰ نفر رسید و با کمک مالی آن‌ها، باشگاه توانست ورزشگاه بزرگتری به نام لس کورتس بسازد که ظرفیت اولیه آن ۲۰٬۰۰۰ نفر بود. بعد از جنگ داخلی اسپانیا، باشگاه شروع به جذب تماشاچی و اعضای بیشتر برای حضور در مسابقات کرد. افزوده شدن به تعداد طرفداران، اسباب گسترش ورزشگاه را فراهم کرد، گسترش ورزشگاه در چندین پروژه شامل: گسترش جایگاه تماشاچیان در ۱۹۴۴، گسترش بخش جنوبی ورزشگاه در ۱۹۴۶ و گسترش بخش شمالی در ۱۹۵۰ صورت گرفت، در نهایت ظرفیت ورزشگاه پس از پایان توسعه آن به ۶۰٬۰۰۰ نفر رسید.[۱۱۲]
پس از تکمیل ورزشگاه لس کورتس دیگر امکان گسترش دادن آن وجود نداشت. با کسب قهرمانی در سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ در مسابقات لالیگا و پیوستن کوبالا در ژوئن ۱۹۵۰ به بارسا، که بعدها مجموعاً ۱۹۶ گل در ۲۵۶ بازی به ثمر رساند، هواداران و تماشاچیان تیم بیشتر شدند.[۱۱۲][۱۱۳][۱۱۴] از این رو باشگاه مجدداً برای تهیه یک ورزشگاه جدید دست به کار شد.[۱۱۲] در ۲۸ مارس ۱۹۵۴ ساخت ورزشگاه در مقابل ۶۰٬۰۰۰ هزار تن از طرفداران باشگاه آغاز شد. اولین سنگ ورزشگاه نیوکمپ زیر نظر فرماندار فلیپه آکدو کلوگنا و با دعای خیر اسقف اعظم بارسلونا گرگوریو مودریگو در جای خود قرار گرفت. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۷ پس از سه سال ساخت ورزشگاه به پایان رسید و ۲۸۸ میلیون پستا هزینه ساخت آن شد.[۱۱۲]
در سال ۱۹۸۰ جهت بازسازی ورزشگاه مطابق استانداردهای یوفا، باشگاه برای تأمین هزینه‌های بازسازی در قبال نوشتن نام هواداران برروی آجرهای مورد استفاده، هزینه‌ای از آن‌ها دریافت می‌کرد. این طرح مورد استقبال طرفداران و حتی مردم قرار گرفت اگرچه بعدها زمانیکه یکی از رسانه‌های مادرید گزارشی از آجری با نام هک شده سانتیاگو برنابئو یسته، یکی از مدیران با سابقه و حامیان فرانکو تهیه کرد، جنجال بسیاری ایجاد شد.[۱۱۵][۱۱۶][۱۱۷] ظرفیت ورزشگاه در حال حاضر ۹۹.۳۵۴ نفر است که بزرگترین ورزشگاه اروپا نیز می‌باشد. [۱][۱۱۸] این ورزشگاه هم‌چنین در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲، میزبان برخی از مسابقات نیز بوده‌است.[۱۱۹]
ورزشگاه شامل بخش‌های دیگری نیز هست:[۱۲۰]سیوتات اسپورتیوا خوان گمپر (زمین تمرین تیم فوتبال بارسلونا)لاماسیا (آکادمی جوانان باشگاه)مینی استادی (ورزشگاه خانگی تیم دوم)پالائو بلوگرانا (سالن اختصاصی باشگاه)پالائو بلوگرانا ۲ (سالن اختصاصی دوم باشگاه)پالائو دی گل (پیست یخ باشگاه)سراسرنمایی از ورزشگاه در ژانویه ۲۰۱۱افتخارات[ویرایش]رقابت‌های داخلی[ویرایش]تصویر شادی بازیکنان بارسلونا، پس از قهرمانی در لالیگا ۲۰۰۵–۲۰۰۴لالیگا[۱۲۱]قهرمانی (۲۲): ۱۹۲۹–۱۹۲۸، ۱۹۴۵–۱۹۴۴، ۱۹۴۸–۱۹۴۷، ۱۹۴۹–۱۹۴۸، ۱۹۵۲–۱۹۵۱، ۱۹۵۳–۱۹۵۲، ۱۹۵۹–۱۹۵۸، ۱۹۶۰–۱۹۵۹، ۱۹۷۴–۱۹۷۳، ۱۹۸۵–۱۹۸۴، ۱۹۹۱–۱۹۹۰، ۱۹۹۲–۱۹۹۱، ۱۹۹۳–۱۹۹۲، ۱۹۹۴–۱۹۹۳، ۱۹۹۸–۱۹۹۷، ۱۹۹۹–۱۹۹۸، ۲۰۰۵–۲۰۰۴، ۲۰۰۶–۲۰۰۵، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۰–۲۰۰۹، ۲۰۱۱–۲۰۱۰، ۲۰۱۳–۲۰۱۲نایب قهرمانی (۲۳): ۱۹۳۰–۱۹۲۹، ۱۹۴۶–۱۹۴۵، ۱۹۵۴–۱۹۵۳، ۱۹۵۵–۱۹۵۴، ۱۹۵۶–۱۹۵۵، ۱۹۶۲–۱۹۶۱، ۱۹۶۴–۱۹۶۳، ۱۹۶۷–۱۹۶۶، ۱۹۶۸–۱۹۶۷، ۱۹۷۱–۱۹۷۰، ۱۹۷۳–۱۹۷۲، ۱۹۷۶–۱۹۷۵، ۱۹۷۷–۱۹۷۶، ۱۹۷۸–۱۹۷۷، ۱۹۸۲–۱۹۸۱، ۱۹۸۶–۱۹۸۵، ۱۹۸۷–۱۹۸۶، ۱۹۸۹–۱۹۸۸، ۱۹۹۷–۱۹۹۶، ۲۰۰۰–۱۹۹۹، ۲۰۰۴–۲۰۰۳، ۲۰۰۷–۲۰۰۶، ۲۰۱۲-۲۰۱۱، 2013-2012کوپا دل ری[۱۲۲]قهرمانی (۲۶): ۱۹۱۰–۱۹۰۹، ۱۹۱۲–۱۹۱۱، ۱۹۱۳–۱۹۱۲، ۱۹۲۰–۱۹۱۹، ۱۹۲۲–۱۹۲۱، ۱۹۲۵–۱۹۲۴، ۱۹۲۶–۱۹۲۵، ۱۹۲۸–۱۹۲۷، ۱۹۴۲–۱۹۴۱، ۱۹۵۱–۱۹۵۰، ۱۹۵۲–۱۹۵۱، ۱۹۵۳–۱۹۵۲، ۱۹۵۷–۱۹۵۶، ۱۹۵۹–۱۹۵۸، ۱۹۶۳–۱۹۶۲، ۱۹۶۸–۱۹۶۷، ۱۹۷۱–۱۹۷۰، ۱۹۷۸–۱۹۷۷، ۱۹۸۱–۱۹۸۰، ۱۹۸۳–۱۹۸۲، ۱۹۸۸–۱۹۸۷، ۱۹۹۰–۱۹۸۹، ۱۹۹۷–۱۹۹۶، ۱۹۹۸–۱۹۹۷، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۲-۲۰۱۱نایب قهرمانی (۱۰): ۱۹۰۳-۱۹۰۲، ۱۹۱۹-۱۹۱۸، ۱۹۳۲-۱۹۳۱، ۱۹۳۶-۱۹۳۵، ۱۹۵۴-۱۹۵۳، ۱۹۷۴-۱۹۷۳، ۱۹۸۴-۱۹۸۳، ۱۹۸۶-۱۹۸۵، ۱۹۹۶-۱۹۹۵، ۲۰۱۱-۲۰۱۰.کوپا دی لالیگا[۱۲۳]قهرمانی (۲): ۱۹۸۳–۱۹۸۲، ۱۹۸۶–۱۹۸۵.سوپر جام اسپانیا[۱۰۰]قهرمانی (۱۰): ۱۹۸۳، ۱۹۹۱، ۱۹۹۲، ۱۹۹۴، ۱۹۹۶، ۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۰۹، ٬۲۰۱۰ ۲۰۱۱نایب قهرمانی (۸): ۱۹۸۵، ۱۹۸۸، ۱۹۹۰، ۱۹۹۳، ۱۹۹۷، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹،۲۰۱۲کوپا اوا دیورته (سوپرجام اسپانیا جایگزین این رقابت‌ها شد.)[۱۲۴]قهرمانی (۴): ۱۹۴۵، ۱۹۴۸، ۱۹۵۲، ۱۹۵۳نایب قهرمانی (۲): ۱۹۴۹، ۱۹۵۱رقابت‌های اروپایی[ویرایش]جام اروپا/لیگ قهرمانان اروپا[۱۲۵]قهرمانی (۴): ۱۹۹۲–۱۹۹۱، ۲۰۰۶–۲۰۰۵، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۱–۲۰۱۰.نایب قهرمانی (۳): ۱۹۶۱–۱۹۶۰، ۱۹۸۶–۱۹۸۵، ۱۹۹۴–۱۹۹۳.جام در جام اروپا[۱۲۶]قهرمانی (۴):۱۹۷۹–۱۹۷۸، ۱۹۸۲–۱۹۸۱، ۱۹۸۹–۱۹۸۸، ۱۹۹۷–۱۹۹۶نایب قهرمانی (۳):۱۹۶۹–۱۹۶۸، ۱۹۹۱–۱۹۹۰جام بین شهری[۱۲۷]قهرمانی (۳): ۱۹۵۸–۱۹۵۵، ۱۹۶۰–۱۹۵۸، ۱۹۶۶–۱۹۶۵نایب قهرمانی (۱): ۱۹۶۲–۱۹۶۱سوپرجام اروپا[۱۲۸]قهرمانی (۳): ۱۹۹۲، ۱۹۹۷، ۲۰۰۹نایب قهرمانی (۴): ۱۹۷۹، ۱۹۸۲، ۱۹۸۹، ۲۰۰۶جام لاتین[۱۲۹]قهرمانی (۲): ۱۹۴۹، ۱۹۵۲رقابت‌های جهانی[ویرایش]جام بین قاره‌ای[۱۳۰]نایب قهرمانی (۱): ۱۹۹۲جام باشگاه‌های جهان[۱۳۱]قهرمانی (۲): ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱نایب قهرمانی (۱): ۲۰۰۶بازیکنان[ویرایش]ترکیب فعلی[ویرایش]
بازبینی در ۲۳ فوریه ۲۰۱۳[۱۳۲]
والدزدنی آلوزپیکهپویول (C)جوردی آلبابوسکتسژاویاینیستاپدرومسینیمار.شمارهنقشبازیکن۱دروازه‌بانویکتور والدز (کاپیتان سوم)۲مدافعمارتین مونتویا۳مدافعجرارد پیکه۴هافبکسسک فابرگاس۶هافبکژاوی هرناندز (کاپیتان دوم)۷مهاجمپدرو رودریگز۸هافبکآندرس اینیستا (کاپیتان چهارم)۹مهاجمالکسیس سانچز۱۰مهاجملیونل مسی۱۱مهاجمنیمار۱۲مهاجمجاناتان دوس سانتوسشمارهنقشبازیکن۱۳دروازه‌بانخوزه مانوئل پینتو۱۴هافبکخاویر ماسکرانو۱۵مدافعمارک بارترا۱۶هافبکسرخیو بوسکتس۱۷هافبکالکساندر سانگ۱۸مدافعخوردی آلبا۱۹هافبکابراهیم آفلای۲۰مهاجمکریستین تیو۲۱مدافعآدریانو۲۲مدافعدنی آلوزبازیکن قرضی[ویرایش]
|- | style="text-align: left;" | — | style="text-align: center;" |  | style="text-align: center;padding-right:6px" | مهاجم |style="padding-right:6px" |کیریسون (در کوریتیبا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴) |} |}مسئولین[ویرایش]کادرفنی[ویرایش]نوشتار اصلی: فهرست مربیان باشگاه فوتبال بارسلونانامسمت خراردو مارتینوسرمربی لورنزو بوناونتورامربی بدن‌سازی خوان کارلوس اونزوئهمربی دروازه‌بان‌ها گیلرمو آمورمدیر آکادمی آندونی زوبیزارتامدیر ورزشی جوردی رورامربی
آخرین بروزرسانی: ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۱ [۱۳۲]مدیران[ویرایش]نوشتار اصلی: فهرست مدیران باشگاه فوتبال بارسلوناساندرو راسل، مدیر فعلی باشگاه بارسلوناسمتناممدیرساندرو راسلمعاون حوزه اجتماعییوردی کاردونرمعاون حوزه ورزشیجوزپ بارتومئومدیر کلآنتونتی روسیچدبیر هیئت مدیرهتونی فریخامسئول امور مالیسوسانا مونجهمدیر حوزه اجتماعیرومان پونت
آخرین بروز رسانی: ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۱ [۱۳۳]مدل عضویت-مالکیت[ویرایش]آغاز مسابقه فوتبال بین دو تیم باشگاه فوتبال بارسلونا و باشگاه فوتبال رئال مایورکا در چارچوب مسابقات لا لیگا فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۰ (تاریخ سوم اکتبر ۲۰۱۰)
باشگاه فوتبال بارسلونا در تاريخ ۳۰ ژوئيه ۲۰۰۸ دارای ۱۶۲۹۷۹ عضو است که ۱۷ درصد از آنان را غير اسپانيايی‌ها تشکيل می‌دهند. اين اعضا هزينه عضويت سالانه‌ای را پرداخت ميکنند که به آنها اجازه شرکت در انتخابات مربوط به هيئت مدیره را می‌دهد که رياست اين هيات مسئوليت اداره باشگاه را در اختيار دارد.[۸]
مدل عضویت-مالکیت باشگاه فوتبال بارسلونا مورد توجه اعضای باشگاه‌های فوتبال در انگلستان است که از صنعتی شدن فوتبال نگران بوده و خودشان را تحت بنگاه‌هايی سازمان داده‌اند تا مسئولان باشگاه را مسئول پذيرتر و دخالتشان در ساختار باشگاه را دموکراتيک‌تر کنند.[۱۳۴]تیم‌های بارسلونا در رشته‌های ورزشی دیگر[ویرایش]تیم‌های ورزشی بارسلونا در رشته‌های مختلففوتبال مردانفوتبال زنانفوتسالبسکتبالهندبالاسکیت هاکیهاکی روی یخراگبیراگبی لیگ
باشگاه فوتبال بارسلونا علاوه بر فوتبال شامل ۱۴ رشته ورزشی دیگر است که چهار رشته آن شامل بسکتبال، فوتبال داخل سالن، هندبال و هاکی داخل سالن جزو تیم‌های حرفه‌ای به حساب می‌آیند و رشته‌های دیگری همچون راگبی٬ راگبی لیگ و هاکی روی یخ جزو تیم‌های غیرحرفه‌ای محسوب می‌شوند. [۱]تیم‌های حرفه‌ای باشگاه[ویرایش]بازیکنان باشگاه هندبال بارسلونا در حال گوش دادن به صحبت‌های مربی در پالائو بلوگرانا در چارچوب مسابقات قهرمانی اروپا در سال ۲۰۰۸
تیم بسکتبال باشگاه در ۲۴ اوت ۱۹۲۶ تأسیس شده‌است.[۱۳۵] این تیم توانسته‌است در اسپانیا ۱۶ بار لیگ و ۲۲ بار جام حذفی را فتح کند و هم‌چنین در اروپا توانسته‌است ۲ بار فاتح یورولیگ شود.[۱۳۶] آخرین قهرمانی این تیم در لیگ اسپانیا موسوم به لیگا ای‌سی‌بی به قهرمانی در فصل ۱۱-۲۰۱۰ برمی‌گردد.[۱۳۷]
باشگاه هندبال بارسلونا نیز در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۲ تأسیس شده‌است.[۱۳۸] تاکنون در لیگا آسوبال به ۱۸ قهرمانی دست یافته‌است و هم‌چنین ۸ بار فاتح جام قهرمانان اروپا شده‌است.[۱۳۹] این تیم آخرین بار در فصل ۱۱-۲۰۱۰ به مقام قهرمانی لیگا آسوبال دست یافت.[۱۴۰]
تیم فوتسال باشگاه هم به‌طور رسمی در سپتامبر ۱۹۷۸ تأسیس شده‌است. اگرچه از دو سال قبل از آن به‌طور غيررسمی بازيکنان این تیم، پيراهن راه‌راه بارسلونا را به تن می‌کردند.[۱۴۱] از افتخارات این تیم می‌توان به فتح مسابقات لیگ اسپانیا٬ جام اسپانیا و کوپا دل ری در فصل ۱۱-۲۰۱۰ اشاره کرد.[۱۴۲]
باشگاه هاکی داخل سالن بارسلونا نیز در ۱ ژوئن سال ۱۹۴۲ تأسیس شد؛ اگر چه يک سال بعد به علت مشکلات مالی منحل‌شده و سپس در سال ۱۹۴۸ مجدد شروع به کار کرد.[۱۴۳] این تیم نیز توانسته‌است در مسابقات جام پادشاه٬ اوکی لیگا و لیگ اروپا به‌ترتیب ٬۱۸ ۲۳ و ۱۹ بار به مقام قهرمانی برسد.[۱۴۴]تیم‌های غیر حرفه‌ای باشگاه[ویرایش]بازیکنان هاکی روی یخ بارسلونا در قصر یخ کاتالونیا
تیم‌های غیر حرفه‌ای باشگاه شامل رشته‌های بسکتبال با ویلچر، دو و میدانی، راگبی٬ بیس‌بال، والیبال، هاکی روی چمن، هاکی روی یخ و رقص روی یخ می‌شود.[۱]
تیم راگبی باشگاه دارای دو بخش راگبی ۱۵ نفره و راگبی ۱۳ نفره است.[۱]تیم راگبی ۱۵ نفره در سال ۱۹۲۴ تأسیس شده‌است.[۱۴۵]
تیم هاکی روی یخ باشگاه نیز در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده‌است و بازی‌هایش را در پالائو دِ گل انجام می‌دهد.[۱۴۶]تیم‌های زنان باشگاه[ویرایش]
یکی از تیم‌های زنان باشگاه تیم والیبال زنان است که خود به‌طور مستقل فعالیت می‌کند؛ هم‌چنین تیم فوتبال زنان باشگاه هم وجود دارد که زیرمجموعه بخش فوتبال باشگاه محسوب می‌شود.[۱]
باشگاه فوتبال زنان بارسلونا در سال ۲۰۰۱ تأسیس شده‌است.[۱۴۷] این تیم توانسته‌است در سال ۲۰۱۱ برای دومین بار فاتح کوپا دل‌لارینا شود.[۱۴۸]

مسی

لیونل مسیاز ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزادلیونل مسیشناسنامهنام کامللیونل آندرس مسی[۱]زادروز۲۴ ژوئن ۱۹۸۷ ‏(۲۶ سال)[۱]زادگاهروزاریو، آرژانتین[۱]قد۱٫۶۹ متر (۵ پا ۷ اینچ) [۱]پستمهاجماطلاعات باشگاهیباشگاه کنونیبارسلوناشمارهٔ پیراهن۱۰باشگاه‌های جوانان۱۹۹۵–۲۰۰۰نیوولز اولد بویز۲۰۰۰–۲۰۰۳بارسلوناباشگاه‌های حرفه‌ای*سال‌هاباشگاه‌هابازی†(گل)†۲۰۰۳–۲۰۰۴بارسلونا سی۱۰(۵)۲۰۰۴–۲۰۰۵بارسلونا بی۲۲(۶)۲۰۰۴–بارسلونا۲۵۷(۲۲۳)تیم ملی‡۲۰۰۴̣–۲۰۰۵زیر ۲۰ ساله‌های آرژانتین۱۸(۱۴)۲۰۰۷–۲۰۰۸زیر ۲۳ ساله‌های آرژانتین۵(۲)۲۰۰۵–آرژانتین۸۳(۳۷)افتخارات[نمایش]*تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳.‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۱۳
لیونل آندرس مسی[۲] (به اسپانیایی: Lionel Andrés Messi) فوتبالیست عضو بارسلونای اسپانیا و تیم ملی آرژانتین است که در پست‌های مهاجم و بال بازی می‌کند. از او می‌توان به‌عنوان بهترین بازیکن نسل خود نام برد. همچنین وی از دیدگاه کارشناسان بزرگ فوتبال و تحقیقاته کالج هلند باهوش ترین بازیکن دنیا به حساب می‌آید. بازیکنی که در یک صدم ثانیه توانایی تصمیم گیری با توپ را دارد.[۳][۴][۵] مسی چهار بار برنده توپ طلای اروپا و جهان و یک‌بار هم به عنوان بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال جهان برگزیده شده است. او هم‌چنین بهترین بازیکن سال فوتبال جهان در سال‌های ۲۰۰۹[۶][۷][۸] ۲۰۱۰،[۹]، ۲۰۱۱[۱۰] و ۲۰۱۲ بوده‌است و از این حیث رکورددار است.[۱۱]شیوهٔ بازی او و توانایی‌هایش باعث شده‌است که وی با دیه‌گو مارادونا مقایسه شود، این درحالی است که، مارادونا مسی را «جانشین» خود می‌داند.[۱۲][۱۳]
مسی بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونا در بازی‌های رسمی به شمار می‌آید.[۱۴] او در سال ۲۰۱۲ توانست صاحب رکورد بیشترین گل زده در یک سال با ۹۱ گل شود.[۱۵] البته این رکورد را فیفا ثبت نکرد.[۱۶]
او یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان ۲۰۰۵ بود که توانستند قهرمان آن مسابقات شوند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد. مسی در المپیک پکن نیز به همراه تیم المپیک آرژانتین به مقام قهرمانی دست یافت. او تیم ملی کشورش را در تورنمنت‌هایی همچون جام‌های جهانی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و مسابقات کوپا آمریکا در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ همراهی کرده‌است.
محتویات  [نهفتن] ۱ اوایل زندگی۲ تیم‌های باشگاهی۲.۱ بارسلونا۲.۱.۱ فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶۲.۱.۲ فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷۲.۱.۳ فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸۲.۱.۴ فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹۲.۱.۵ فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰۲.۱.۶ فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱۲.۱.۷ فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲۲.۱.۸ فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳۳ سابقه ملی۳.۱ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۲ کوپا آمریکا ۲۰۰۷۳.۳ المپیک تابستانی ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ کوپا آمریکا ۲۰۱۱۴ خارج از زمین فوتبال۴.۱ زندگی شخصی۴.۲ حضور در رسانه‌ها و تبلیغات۴.۳ شایعهٔ مرگ مسی۵ آمار۵.۱ باشگاهی۵.۲ ملی۶ جوایز و افتخارات۶.۱ افتخارات فردی۶.۲ افتخارات تیمی۷ منابع۸ پیوند به بیرون
اوایل زندگی[ویرایش]
مسی در روزاریو، سانتا فه به‌دنیا آمد. پدرش خورخه هوراکیو مسی، کارگر کارخانه بود و مادرش سلیا ماریا کوچیتینی٬ یک نظافتچی نیمه‌وقت بود.[۱۷][۱۸][۱۹][۲۰] اصلیت والدین مسی ایتالیایی است و به شهر آنکونا باز می‌گردد. جد او، آنجلو مسی در سال ۱۸۸۳ به آرژانتین مهاجرت کرده‌است.[۲۱][۲۲] او از پنج سالگی فوتبال خودش را در تیم گراندولی آغاز کرد؛ تیمی که پدرش در آن زمان مربیش بود.[۲۳] او در سال ۱۹۹۵ به نیوولز اولد بویز رفت تیمی که در همان شهر روزاریو قرار داشت.[۲۳]در سن12 سالگی تشخیص داده‌شد که او با کمبود هورمون رشد مواجه‌است.[۲۴] ریور پلاته به پیشرفت مسی علاقه نشان داد اما پول کافی برای پرداخت هزینه‌های درمان بیماری مسی که ۹۰۰ دلار در ماه بود، نداشت.[۲۰]کارلس رکساچ، مدیر ورزشی وقت باشگاه بارسلونا، توسط بستگان مسی در لیدا و کاتالونیا، از استعداد او آگاه شده‌بود و مسی وخاله‌اش آماده برای ترتیب دادن مذاکره با او بودند.[۲۰]رکساچ، بدون کاغذی در دست، پیشنهاد قرارداد مسی را بر روی دستمال کاغذی نوشت.[۲۵][۲۶] بارسلونا پیشنهاد برای پرداخت هزینه‌های درمانی را پذیرفت به شرط آنکه مسی حاضر به نقل مکان به اسپانیا باشد. مسی و پدرش به بارسلون نقل مکان کردند، جایی که او در آکادمی جوانان باشگاه ثبت نام کرد.[۲۶][۲۳]تیم‌های باشگاهی[ویرایش]بارسلونا[ویرایش]
مسی اولین بازی رسمیش را در ترکیب اصلی بارسلونا در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۳ زمانی که ۱۶ سال و ۱۴۵ روز داشت در دیداری دوستانه برابر پورتو انجام داد.[۲۷][۲۸][۲۹] کمتر از یک سال بعد، در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۴، فرانک ریکارد، مسی را در بازی مقابل اسپانیول به میدان فرستاد تا اولین بازیش را در لالیگا انجام دهد (در حالی که ۱۷ سال و ۱۱۴ روز سن داشت). او تاکنون سومین بازیکن جوان بارسا است که در لالیگا بازی کرده‌است. جوانترین بازیکنی که در لیگ برای باشگاه به میدان رفته‌است بویان کرکیچ است که این رکورد را در سپتامبر ۲۰۰۷ به‌دست آورد. وقتی لیونل نخستین گل خود را برای باشگاه در برابر آلباسته در تاریخ ۱ مه ۲۰۰۵ به‌ثمر رساند، تنها ۱۷ سال و ده ماه و هفت روز سن داشت و همین هم باعث شد که جوانترین گلزن تاریخ بارسلونا در لالیگا شود.[۳۰] البته تا زمانی که کرکیچ با گل زدن روی پاس گل مسی در سال ۲۰۰۷ این رکورد را بشکند.[۳۱] مسی در مورد سرمربی سابقش، فرانک رایکارد، گفته‌است:واقعیت این است که ریکارد عامل اصلی پیشرفت من بود. اعتمادی که او در موقعی که من فقط شانزده یا هفده ساله بودم به من داشت را هرگز فراموش نخواهم کرد[۳۲]فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶[ویرایش]
در ۱۶ سپتامبر، برای دومین بار در طول سه ماه، بارسلونا اعلام کرد که قرارداد مسی را تمدید کرده‌است: وقت آن رسیده‌است که قرارداد او را که دیگر یکی از بازیکنان ترکیب اصلی به‌شمار می‌آید بهبود ببخشیم؛ ما قرارداد مسی را تا ژوئن ۲۰۱۴ تمدید کرده‌ایم.[۲۳] مسی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۵ شهروند اسپانیایی شد.[۳۳] او سپس آماده برای انجام دادن اولین بازی خود در فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶ لیگ دسته اول اسپانیا شد. مسی اولین بازی اروپایی‌اش را در تاریخ ۲۷ سپتامبر مقابل تیم ایتالیایی اودینزه در لیگ قهرمانان اروپا انجام داد[۲۷] هواداران در ورزشگاه بارسلونا، نیوکمپ، مسی را به‌خاطر تسلط بر روی توپ و پاس‌های ترکیبی با رونالدینیو که باعث شده‌بود بارسلونا امتیاز لازم را کسب کند، تشویق کردند.[۳۴]
مسی شش گل در هفده بازی لیگ زد و یک گل هم در لیگ قهرمانان در شش مسابقه به ثمر رساند. فصل بازی او قبل از موعد مقرر در ۷ مارس ۲۰۰۶ به‌پایان رسید؛ چونکه در دیدار مقابل چلسی در مرحله دوم لیگ قهرمانان دچار پارگی عضله در پای دومش شد و مصدوم شد.[۳۵] و بارسلونا در پایان با رایکارد قهرمان اسپانیا و اروپا شد.[۳۶][۳۷]فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷[ویرایش]مسی لحظاتی قبل از گل زدن به ختافه
در فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷، مسی با زدن ۱۴ گل در ۲۶ بازی جایگاه خود را به عنوان یک بازیکن کلیدی تثبیت کرد.[۳۸] در ۱۲ نوامبر، مسی در بازی مقابل ساراگوسا از ناحیه استخوان پا دچار مصدومیت شد که منجر به دوری ۳ ماهه او از حضور در زمین‌های فوتبال شد.[۳۹][۴۰] پس از پایان مصدومیت، مسی در روز ۱۱ فوریه در مقابل ریسینگ سانتاندر در نیمهٔ دوم بازی به عنوان یار تعویضی به زمین آمد. در ۱۱ مارس، مسی با آمادگی کامل در ال‌کلاسیکو ظاهر شد و موفق به هت‌تریک شد تا نتیجهٔ تساوی ۳-۳ را برای بارسای ۱۰ نفره به ارمغان بیاورد.[۴۱] با هت‌ریک در این بازی، او بعد از ایوان زامورانو–که برای رئال مادرید در فصل ۱۹۹۴-۱۹۹۵ موفق به هت‌تریک شده بود– اولین بازیکنی شد که توانست در ال‌کلاسیکو موفق به انجام این کار شود. او تا انتهای فصل گل‌های بیشتری زد. ۱۱ گل از ۱۴ گلی که او در طی فصل به ثمر رسانده‌بود در ۱۳ بازی آخر به ثمر رسید.[۴۲]
مسی در این فصل توانست یاد بعضی گل‌های ویژه مارادونا را زنده کند.[۴۳]در ۱۸ آوریل ۲۰۰۷، او توانست در بازی مرحله نیمه نهایی کوپا دل ری مقابل ختافه دو گل بزند، که یکی از آن‌ها شباهت بسیاری به گل معروف دیه‌گو مارادونا در بازی مقابل انگلیس در چارچوب جام جهانی ۱۹۸۶ –گلی که با عنوان گل برتر قرن شناخته می‌شود– داشت.[۴۴]خبرگزاری‌های ورزشی به بررسی شباهت بین گل او و گل مارادونا پرداختند و از آن سو رسانه‌های اسپانیایی به او لقب «مسی‌دونا» دادند.[۴۵]او تقریباً به اندازه مارادونا یعنی ۶۲ متر (۲۰۳ فوت) در بازی دوید، تعداد یکسانی بازیکن را از پیش روی برداشت (شش بازیکن با احتساب دروازه‌بان)، از یک منطقه مشابه گل را به ثمر رساند و هم‌چنین از پرچم کرنر آغاز به دویدن کرد. این همانند کاری است که ۲۱ سال پیش مارادونا در مکزیک انجام داد.[۴۳]در کنفرانس خبری بازی، دکو هم‌تیمی مسی گفت: این بهترین گلی بود که در طول زندگی‌ام دیده‌ام.[۴۳]در بازی با اسپانیول نیز مسی گلی زد که شباهت قابل ملاحظه‌ای با گل دست خدای مارادونا در مقابل انگلیس داشت. مسی خود را به توپ رساند و به وسیلهٔ دستش توپ را به پشت سر کارلوس کامنی، دروازه‌بان حریف، هدایت کرد.[۴۶]این گل او باعث اعتراض بازیکنان اسپانیول شد و نمایش دوباره این حرکت، نشان‌دهندهخطای هند لیونل مسی بود.[۴۶]فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸[ویرایش]۲۲ سپتامبر ۲۰۰۷، مسی در حال گل زدن به سویا در ورزشگاه نیوکمپفصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹[ویرایش]فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰[ویرایش]فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱[ویرایش]مسی در حال بازی مقابل رئال مادرید در لیگ قهرمان اروپا
در ۲۱ اوت، مسی در اولین بازی‌اش در فصل، مقابل سویا در چارچوب سوپرکاپ اسپانیا –که با حساب ۴-۰ به سود بارسلونا به پایان رسید– هت‌تریک کرد و باعث شد که تیمش فاتح اولین جامش در فصل شود با وجود این‌که بارسا بازی رفت را ۳-۱ واگذار کرده‌بود.[۴۷] او در روز ۲۹ اوت ۲۰۱۰ لالیگا را با گل مقابل ریسینگ سانتاندر در تنها بعد از سه‌دقیقه از شروع بازی آغاز کرد.[۴۸] او در لیگ قهرمانان نیز نمایش خوبی داشت و در مقابل پاناتینایکو در بازی‌ای که ۵-۱ به سود بارسلونا پایان یافته‌بود دو گل و دو پاس گل داد.[۴۹]
در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۰، مسی در بازی مقابل آتلتیکو مادرید (در چارچوب هفته سوم لالیگا) در دقیقه ۹۲ام بازی، به دلیل تکل خشن توماش اویفالوشی از ناحیهٔ مچ پا مصدوم شد. ابتدا به نظر می‌رسید که مچ پای مسی شکسته و به گفته برخی باید او را ۶ ماه از میادین فوتبال دور نگاه داشت، اما نتایج ام‌آرآی نشان داد که او دچار پیچ‌خوردگی رباط‌های داخلی و خارجی مچ پای راست خود شده‌است.[۵۰]هم‌تیمی مسی، داوید ویا بعد از بازی گفت: تکلی که به مسی زده شد وحشیانه بود؛ این در حالی است که مدافع آتلیتکو مادرید گفت که به منظور مصدوم کردن مسی روی پای این بازیکن نرفته بود.[۵۱]
در بازی با آلمریا، او برای دومین بار در فصل موفق به هت‌تریک شد و توانست تعداد گل‌های خودش در لا لیگا را به عدد ۱۰۰ برساند.[۵۲]
مسی موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن سال ۲۰۱۰ جهان شد و توانست بالاتر از هم‌تیمی‌هایش، ژاوی و اینسیتا قرار بگیرد.[۵۳]مسی برای چهارمین بار پیاپی بود که در فهرست نامزدهای دریافت جایزه بهترین بازیکن سال جهان قرار گرفته بود.[۵۴]در ۵ فوریه، بارسا توانست رکورد بیشترین پیروزی پیاپی در لیگ را با برد ۳ بر صفر آتلتیکو مادرید در نیوکمپ بشکند و به رکورد ۱۶ برد متوالی در لالیگا دست یابد.[۵۵]مسی با به ثمر رساندن سه گل در بازی و تثبیت پیروزی برای بارسا، بعد از بازی اظهار داشت:برای من افتخار است که رکوردهای بزرگانی چون دی استفانو را بشکنم.[۵۶]فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲[ویرایش]
او توانست در دیدار سوپرکاپ اسپانیا مقابل رئال مادرید در دو دیدار رفت و برگشت سه گل و دو پاس گل بدهد تا تیمش در مجموع ۵-۴ پیروز شود.[۵۷] او در این فصل به همراه تیم بارسلونا و پپ گوردیولا قهرمان کوپا دل ری شدفصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳[ویرایش]
وی توانست در فصل 2012-2013 برای بارسلونا در لالیگا 46 گل به ثمر برساند و آقای گل آن فصل شود. او همچنین در این فصل کفش طلای اروپا را کسب کرد.سابقه ملی[ویرایش]
در ژوئن ۲۰۰۴، او به تیم ملی زیر ۲۰ ساله‌های آرژانتین برای دیداری دوستانه مقابل پاراگوئه دعوت شد.[۵۸] او در سال ۲۰۰۵ یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان بود که در هلند قهرمان آن مسابقات شده‌بودند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و هم‌چنین بهترین گلزن آن مسابقات شد.[۵۹]
مسی اولین بازی خودش را در رده بزرگسالان مقابل مجارستان زمانی که ۱۸ سال داشت در ۱۷ اوت ۲۰۰۵ انجام داد. او در دقیقه ۶۳ به زمین بازی آمد ولی داور بازی، مارکوس مرک او را در دقیقه ۶۵ به‌خاطر ضربه زدن به مدافع مجارستان، ویلموش وانکزاک از زمین بازی اخراج کرد. هر چند مدافع مجارستان پیراهن مسی را می‌کشید. این تصمیم بحث برانگیز بو دو مارادونا نیز ادعا کرد که این تصمیم داور از پیش برنامه‌ریزی شده بود.[۶۰][۶۱] مسی دوباره در روز ۳ سپتامبر در بازی با پاراگوئه در مقدماتی جام جهانی آلمان در ترکیب تیم قرار گرفت و در نهایت بازی با نتیجه ۱-۰ به سود آرژانتین به پایان رسید. او پیش از این بازی گفته بود:مدت حضورم در بازی اول بسیار کوتاه بود، این بازی برای من بازی اول محسوب می‌شود.[۶۲]
او دومین بازی خود را برای آرژانتین در برابر پرو انجام داد. پس از این بازی، پکرمن، سرمربی وقت آرژانتین، مسی را «جواهر» نامید.[۶۳]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
او در این جام جهانی توانست ۱ گل بزند.کوپا آمریکا ۲۰۰۷[ویرایش]مسی در کوپا آمریکا ۲۰۰۷
مسی اولین بازی‌اش را در کوپا آمریکا در سال ۲۰۰۷ در مقابل ایالات متحده آمریکا انجام داد، در بازی‌ای که آرژانتین با نتیجهٔ ۴-۱ بر حریفش چیره شد. در آن بازی، مسی توانایی‌های خود را در نقش بازی‌ساز نشان داد؛ او یک پاس گل داد که توسط هرنان کرسپو تبدیل به گل شد و نیز چندین شوت در چارچوب زد. توز در دقیقهٔ ۷۹ به بازی آمد و جای مسی را در زمین بازی گرفت و چند دقیقهٔ بعد او نیز موفق به گلزنی شد.[۶۴]المپیک تابستانی ۲۰۰۸[ویرایش]مسی در مرحله نیمه پایانی در دیدار مقابل برزیل،المپیک ۲۰۰۸
مسی از حضور در بازی‌های آرژانتین در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ منع شده‌بود.[۶۵] بارسلونا با مشورت با مربی تازه منصوب‌شده، جوزپ گواردیولا، اجازه داد که مسی بتواند تیم کشورش را در المپیک همراهی کند.[۶۶]او به تیم ملی المپیک کشورش ملحق شد و توانست گل اول بازی با ساحل عاج را در بازی‌ای که ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسیده‌بود به ثمر برساند.[۶۶]او در بازی با هلند هم گل اول بازی را به ثمر رساند و پاس گل دوم را هم به آنخل دی ماریا داد. آن بازی نیز در نهایت در پایان وقت اضافه ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسید.[۶۷] مسی باز هم در مرحله نیمه نهایی بهترین بازیکن میدان لقب گرفت. در دیداری که تیم کشورش با ۳ گل مقابل برزیل پیروز شد و توانست به دیدار فینال راه پیدا کند. مسی با دادن پاس گل به دی ماریا باعث شد که تیمش در دیدار فینال نیز ۱-۰ بازی را از نیجریه ببرد و تیم آرژانتین قهرمان آن مسابقات شود.[۶۸]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
او در این جام جهانی نیز موفق نبودکوپا آمریکا ۲۰۱۱[ویرایش]
مسی کمتر از یک ستاره در مسابقات کوپا آمریکا ۲۰۱۱ حاضر شده‌بود. او در این مسابقات برای تیم ملی آرژانتین هیچ گلی به ثمر نرساند و فقط دو شوت در چارچوب داشت.[۶۹]مسی در سال ۲۰۰۹خارج از زمین فوتبال[ویرایش]زندگی شخصی[ویرایش]
او در مدتی رابطه‌ای عاطفی با ماکارنو لموس- که او هم اهل روزاریو بود- داشت. گفته می‌شود چند روز بعد از بهبود یافتن مسی از بند مصدومیت و چند روز مانده به جام جهانی ۲۰۰۶، این دختر توسط پدرش به او معرفی شده‌است.[۷۰][۷۱]هم‌چنین او رابطه‌ای با مدل آرژانتینی، لوچیانا سالازار داشته‌است.[۷۲][۷۳]هم‌چنین او در ژانویهٔ ۲۰۰۹ در برنامه «هت‌تریک بارسا» کانال ۳۳گفت که دوست‌دختری دارد که در آرژانتین زندگی می‌کند. من راحت و خوشحال هستم.[۷۳]او دختری با نام آنتونلا روکوتزو را دیده بود. حاصل رابطه لئو با آنتولا، فرزندی به نام تیاگو است.[۷۴] او در مراسم اهدای جوایز بهترین بازیکن سال ۲۰۱۲ جهان در مقر فیفا گفته‌است که این جایزه را به پسرش تقدیم می‌کند.[۱۱]حضور در رسانه‌ها و تبلیغات[ویرایش]
تصاویر او به شکلی برجسته روی جلد بازی‌های فوتبال تکاملی حرفه‌ای ۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱[۷۵] و فیفا ۱۳ بوده‌اند.[۷۶]شایعهٔ مرگ مسی[ویرایش]
در روز ۲۷ مهٔ ۲۰۱۲، توییتی از سوی شبکه فاکس اسپورتز آمریکا تنها برای ۵۵ ثانیه در صفحهٔ اختصاصی این شبکه در توییتر قرار گرفت که خبر مرگ مسی را اعلام کرد؛ اما مسوؤلان فاکس بلافاصله این توییت را پاک کردند. متن این توییت این بود:با تاسف باید اعلام کنیم که لیونل مسی در هنگام تمرینات، به دلیل ایست قلبی درگذشته است. خدا مسی را بیامرزد.[۷۷]آمار[ویرایش]باشگاهی[ویرایش]
به‌روز شده در ۲۶ مه ۲۰۱۲[۲۹][۷۸][۷۹]باشگاهفصللیگ[۸۰]بازی‌هاگل‌هابارسلونا سی۲۰۰۳–۰۴ ۳ª۸۵بارسلونا بی۲۰۰۳-۰۴ 2ªB۵۰۲۰۰۴-۰۵ 2ªB۱۷۶مجموع۳۰۱۱باشگاهفصللیگجام حذفیلیگ قهرمانانسوپرجامسوپرجام اروپاباشگاه‌های جهانمجموعبازی‌هاگل‌هاپاس گل‌هابازی‌هاگل‌هاپاس گل‌هابازی‌هاگل‌هاپاس گل‌هابازی‌هاگل‌هاپاس گل‌هابازی‌هاگل‌هاپاس گل‌هابازی‌هاگل‌هاپاس گل‌هابازی‌هاگل‌هاپاس گل‌هابارسلونا۲۰۰۴-۰۵۷۱۰۱۰۰۱۰۰———۹۱۰۲۰۰۵-۰۶۱۷۶۳۲۱۰۶۱۱۰۰۰——۲۵۸۴۲۰۰۶-۰۷۲۶۱۴۲۲۲۱۵۱۰۲۰۰۱۰۰۰۰۰۳۶۱۷۳۲۰۰۷-۰۸۲۸۱۰۱۲۳۰۰۹۶۱———۴۰۱۶۱۳۲۰۰۸-۰۹۳۱۲۳۱۱۸۶۲۱۲۹۵———۵۱۳۸۱۸۲۰۰۹-۱۰۳۵۳۴۱۰۳۱۰۱۱۸۰۱۲۰۱۰۱۲۲۰۵۳۴۷۱۱۲۰۱۰-۱۱۳۳۳۱۱۸۷۷۳۱۳۱۲۳۲۳۰——۵۵۵۳۲۴۲۰۱۱-۱۲۳۷۵۰۱۶۷۳۴۱۱۱۴۵۲۳۲۱۱۱۲۲۱۶۰۷۳۲۹مجموع۲۱۴۱۶۹۷۲۳۳۲۰۱۰۶۸۵۱۱۵۷۸۲۳۱۲۴۴۱۳۲۹۲۵۳۱۰۲ملی[ویرایش]به‌روزرسانی در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۳[۸۱][۸۲][۸۳][۸۴]تیم ملیسالبازی‌هاگل‌هاپاس گل‌هاآرژانتین زیر ۲۰۲۰۰۵۱۶۱۱۳مجموع۱۶۱۱۳آرژانتین زیر ۲۳۲۰۰۸۵۲۲مجموع۵۲۲آرژانتین۲۰۰۵۵۰۰۲۰۰۶۷۲۲۲۰۰۷۱۳۶۳۲۰۰۸۸۲۱۲۰۰۹۱۰۳۲۲۰۱۰۱۰۲۲۲۰۱۱۱۳۴۱۰۲۰۱۲۹۱۲۱۲۰۱۳۶۴۳مجموع۸۲۳۵۲۴جوایز و افتخارات[ویرایش]افتخارات فردی[ویرایش]بهترین بازیکن جوان جهان (۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸)بهترین گلزن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن لالیگا (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ ،۲۰۱۲)بهترین گلزن لالیگا (۲۰۱۰ و ۲۰۱۲)کفش طلای اروپا (۲۰۱۰ و2012 و2013)بازیکن سال فوتبال جهان (۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲)بهترین گلزن لیگ قهرمانان اروپا (۲۰۰۹ ،۲۰۱۰، ۲۰۱۱ )بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونازدن بیشترین گل در یک سال با ۹۱ گلجایزه آلفردو دی استفانو: (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱)افتخارات تیمی[ویرایش]قهرمانی در رقابت های فوتبال زیر بیست سال جهان (۲۰۰۵)قهرمانی در سوپرجام اروپا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا (۰۶-۲۰۰۵ ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لالیگای اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ٬۲۰۱۰-۲۰۰۹، ۱۱-۲۰۱۰، ۲۰۱۲-۲۰۱۳)قهرمانی در سوپر جام اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ۱۰-۲۰۰۹ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در کوپا دل ری (۰۹-۲۰۰۸، ۱۲-۲۰۱۱)قهرمانی در جام باشگاه‌های جهان (۲۰۰۹ و ۲۰۱۱)

زندگی نامه ی اوجوبه ی فوتبال

داوید ویلا

ببینید..........بخندید..........

         ببینید..........بخندید..........

       

عکس روز/ انتی رونالدو

تبلیغ ستارگان در فیفا 14

به امید این روز

نیمار: مسی لایق دریافت توپ طلای پنجم است

نیمار: مسی لایق دریافت توپ طلای پنجم است؛ همه چیز اینجا فوق العاده است

نیمار: مسی لایق دریافت توپ طلای پنجم است؛ همه چیز اینجا فوق العاده است

ورزش-مسی: نیمار اعلام کرده از بازی در کنار مسی لذت می برد و معتقد است او لایق دریافت توپ طلای پنجم پیاپی است.

به گزارش بخش گروه اسپانیایی، نیمار می گوید:

“مسی در سطح دیگری بازی می کند. او را ستایش می کنم و به او احترام می گذارم. او چهار بار پیاپی بهترین بازیکن سال جهان شده و باز هم می تواند این عنوان را بدست آورد.”

 

او همچنین در مورد شرایط خودش هم گفت:

“بازی من در بارسلونا تغییری نکرده است؛ همانی هستم که بودم. اینجا محدودتر نشده ام. بارسا هم همانند باشگاه قبلی ام و البته تیم ملی آزادی عمل بسیاری به من در حمله داده است. همه چیز در اینجا فوق العاده است.”

تصاویری که برای رونالدو مثل یک رویاست

کدام زوج مخوف تر است؟/ مسی و نیمار یا رونالدو و بیل

چهره ی مسی در pes14

10مسی10

لیونل مسی
  Lionel Messi Player of the Year 2011.jpg
شناسنامه
نام کامللیونل آندرس مسی[۱]
زادروز۲۴ ژوئن ۱۹۸۷ ‏(۲۶ سال)[۱]
زادگاهروزاریو، آرژانتین[۱]
قد۱٫۶۹ متر (۵ پا ۷ اینچ) [۱]
پستمهاجم
اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونیبارسلونا
شمارهٔ پیراهن۱۰
باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۵–۲۰۰۰نیوولز اولد بویز
۲۰۰۰–۲۰۰۳بارسلونا
باشگاه‌های حرفه‌ای*
سال‌هاباشگاه‌هابازی(گل)
۲۰۰۳–۲۰۰۴بارسلونا سی۱۰(۵)
۲۰۰۴–۲۰۰۵بارسلونا بی۲۲(۶)
۲۰۰۴–بارسلونا۲۵۷(۲۲۳)
تیم ملی
۲۰۰۴̣–۲۰۰۵زیر ۲۰ ساله‌های آرژانتین۱۸(۱۴)
۲۰۰۷–۲۰۰۸زیر ۲۳ ساله‌های آرژانتین۵(۲)
۲۰۰۵–آرژانتین۸۳(۳۷)
*تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳.
‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۱۳

                                             






















 


کاکا 22


کاکا
Kaka06052007.jpg
کاکا در تیم آ. ث. میلان در سال ۲۰۰۷
شناسنامه
نام کاملریکاردو ایزکسون دوس سانتوز لیته
زادروز۲۲ آوریل ۱۹۸۲ ‏(۳۱ سال)[۱]
زادگاهگاما، برزیل
قد۱٫۸۶ متر (۶ پا ۱ اینچ)[۲]
پستهافبک
اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونیآ. ث. میلان
شمارهٔ پیراهن۲۲
باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۴–۲۰۰۰سائوپائولو
باشگاه‌های حرفه‌ای*
سال‌هاباشگاه‌هابازی(گل)
۲۰۰۱–۲۰۰۳سائوپائولو۵۹(۲۳)
۲۰۰۳–۲۰۰۹آ. ث. میلان۱۹۳(۷۰)
۲۰۰۹–۲۰۱۳رئال مادرید۸۵(۲۳)
۲۰۱۳–آ. ث. میلان۷(۲)
تیم ملی
۲۰۰۱زیر ۲۰ سال برزیل۵(۱)
۲۰۰۲–برزیل۸۷(۲۹)
*تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۶ مه ۲۰۱۳.
‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۱۳

رونالدو 7


کریستیانو رونالدو
Cristiano Ronaldo - Croatia vs. Portugal, 10th June 2013.jpg
شناسنامه
نام کاملکریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو
زادروز۵ فوریهٔ ۱۹۸۵ ‏(۲۸ سال)
زادگاهفونچال، مادیرا، پرتغال
قد۱٫۸۶ متر (۶ پا ۱ اینچ)[۱]
پستمهاجم
اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونیرئال مادرید
شمارهٔ پیراهن۷
باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۳–۱۹۹۵آندورینها
۱۹۹۵–۱۹۹۷دیپورتیوو ناسیونال
۱۹۹۷–۲۰۰۲اسپورتینگ
باشگاه‌های حرفه‌ای*
سال‌هاباشگاه‌هابازی(گل)
۲۰۰۲–۲۰۰۳اسپورتینگ۲۵(۳)
۲۰۰۳–۲۰۰۹منچستر یونایتد۱۹۶(۸۴)
۲۰۰۹–رئال مادرید۱۴۸(۱۶۲)
تیم ملی
۲۰۰۱–۲۰۰۲پرتغال زیر ۱۷ سال۹(۶)
۲۰۰۲–۲۰۰۳پرتغال زیر ۲۰ سال۵(۳)
۲۰۰۳پرتغال زیر ۲۱ سال۶(۱)
۲۰۰۴پرتغال زیر ۲۳ سال۳(۱)
۲۰۰۳–پرتغال۱۰۹(۴۷)
*تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳.
‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۹ نوامبر ۲۰۱۳

رونالدو 7

                               

رونالدو

کریستیانو رونالدواز ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزادبرای افراد دیگری با این نام رونالدو (ابهام‌زدایی) را ببینید.کریستیانو رونالدوشناسنامهنام کاملکریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویروزادروز۵ فوریهٔ ۱۹۸۵ ‏(۲۸ سال)زادگاهفونچال، مادیرا، پرتغالقد۱٫۸۶ متر (۶ پا ۱ اینچ)[۱]پستمهاجماطلاعات باشگاهیباشگاه کنونیرئال مادریدشمارهٔ پیراهن۷باشگاه‌های جوانان۱۹۹۳–۱۹۹۵آندورینها۱۹۹۵–۱۹۹۷دیپورتیوو ناسیونال۱۹۹۷–۲۰۰۲اسپورتینگباشگاه‌های حرفه‌ای*سال‌هاباشگاه‌هابازی†(گل)†۲۰۰۲–۲۰۰۳اسپورتینگ۲۵(۳)۲۰۰۳–۲۰۰۹منچستر یونایتد۱۹۶(۸۴)۲۰۰۹–رئال مادرید۱۴۸(۱۶۲)تیم ملی‡۲۰۰۱–۲۰۰۲پرتغال زیر ۱۷ سال۹(۶)۲۰۰۲–۲۰۰۳پرتغال زیر ۲۰ سال۵(۳)۲۰۰۳پرتغال زیر ۲۱ سال۶(۱)۲۰۰۴پرتغال زیر ۲۳ سال۳(۱)۲۰۰۳–پرتغال۱۰۹(۴۷)*تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳.‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۱۹ نوامبر ۲۰۱۳
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (به پرتغالی: Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro) (زادهٔ ۵ فوریه ۱۹۸۵)،[۲] که عموماً با نام کریستیانو رونالدو شناخته می‌شود،بازیکن فوتبال اهل کشور پرتغال است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال رئال مادرید بازی می‌کند. او در سال ۲۰۰۹ با انتقال ۸۰ میلیون پوندی‌اش (۹۴ میلیون یورو، ۱۳۱٫۶ میلیون دلار) از منچستر یونایتد به رئال مادرید، به گران‌ترین بازیکن تاریخ فوتبال جهان تبدیل شد. رکوردی که بر اساس گزارش‌های منتشر شده، با انتقال ۱۰۰ میلیون یورویی گرت بیل از تاتنهامبه رئال مادرید در سال ۲۰۱۳، شکسته شد.[۳] با حقوق سالیانه ۲۱ میلیون یورو، دارای بالاترین درآمد بین بازیکنان فوتبال جهان است[۴] و رقم قیدشده در قراردادی وی برای جدایی از رئال مادرید، ۱ میلیارد یورو می‌باشد.[۵]
او فوتبالش را در نوجوانی در تیم آندورینها آغاز کرد. بعد از دو سال به باشگاه فوتبال ناسیونال مادیرا پیوست و پس از آن، به باشگاه اسپورتینگ لیسبون ملحق شد. او در این تیم، نظرالکس فرگوسن سرمربی وقت منچستر یونایتد را به خود جلب کرد و در سال ۲۰۰۳ با قراردادی به ارزش ۱۲٫۲۴ میلیون پوند (۱۵ میلیون یورو) به منچستر یونایتد پیوست. او نخستین جامش در منچستر یونایتد را با قهرمانی در جام حذفی سال ۲۰۰۴ به دست آورد.
وی تا سال ۲۰۰۹ با شیاطین سرخ هم‌بازی بود و چندین بار جام حذفی و لیگ برتر انگلستان را با آنان فتح‌کرد. او با شیاطین سرخ قهرمان لیگ قهرمانان اروپا، جام خیریه انگلستان وجام باشگاه‌های جهان و هم‌چنین برندهٔ جایزهٔ انفرادی کفش طلای اروپا شد و آرزوی چهل‌سالهٔ منچستر را برآورده‌کرد.[۶][۷] رونالدو در فصل ۰۸–۲۰۰۷، با ۴۲ گل در طول فصل، رکورد ۴۰ سالهٔ تاریخ باشگاه که دست جورج بست با ۳۳ گل بود را شکست.[۸] در همان سال، کفش طلای اروپا را با هشت امتیاز جلوتر از مهاجم اسپانیایی، دنیل گویزا کسب‌کرد.[۹]
رئال مادرید در تابستان سال ۲۰۰۹ با قراردادی ۹۴ میلیون یورویی، با رونالدو به‌توافق رسید و رکورد گران‌قیمت‌ترین فوتبالیست جهان را شکست. بزرگ‌ترین موفقیت او در باشگاه جدید خود، فتح لا لیگا بوده‌است. او در فصل ۱۱–۲۰۱۰، رکورد ۴۰ گل تلمو زارا و ۳۸ گل هوگو سانچز در یک فصل رئال را شکست. او با به‌ثمر رساندن ۵۱ گل در یک فصل، رکورد تاریخ باشگاه که دست فرانس پوشکاش با ۴۹ گل بوده‌است را شکست.
رونالدو در سال ۲۰۰۳ به تیم ملی پرتغال راه‌یافت و در سال ۲۰۱۰، کاپیتانی تیم ملی‌اش را بر عهده‌گرفت. او ۹۸ بازی در تیم ملی پرتغال بازی‌کرده و ۳۷ گل به‌ثمر رسانده‌است. موفق‌ترین سال‌های حضور او در تیم ملی، سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ بوده‌است که در آن سال‌ها پرتغال نایب قهرمان جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴ و چهارم جام جهانی ۲۰۰۶ آلمانشده‌است. رونالدو آمیزه‌ای از سرعت، قدرت بدنی، شوت‌های پر قدرت و تک‌نیک است، او سریعترین بازیکن جهان است و رکوردار بلندترین پرش در بین فوتبالیست‌های جهان است.[۱۰][۱۱]
محتویات  [نهفتن] ۱ زندگی۲ زندگی حرفه‌ای۲.۱ آغاز۲.۲ اسپورتینگ لیسبون۲.۳ منچستر یونایتد۲.۳.۱ ۲۰۰۵–۲۰۰۳۲.۳.۲ ۲۰۰۷–۲۰۰۶۲.۳.۳ ۲۰۰۸–۲۰۰۷۲.۳.۴ ۲۰۰۹–۲۰۰۸۲.۴ رئال مادرید۲.۴.۱ ۲۰۱۰–۲۰۰۹۲.۴.۲ ۲۰۱۱–۲۰۱۰۲.۴.۳ ۲۰۱۲–۲۰۱۱۲.۴.۴ ۲۰۱۳–۲۰۱۲۳ تیم ملی۳.۱ جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴۳.۲ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۳ جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲۳.۶ ۲۰۱۲–۲۰۰۶۳.۷ گل‌های ملی۴ زندگی شخصی۵ ویژگی و رکورد۶ آمار و ارقام۶.۱ آمار باشگاهی۶.۲ آمار ملی۶.۳ آمار کلی۷ جوایز۷.۱ تیم ملی پرتغال۷.۲ اسپورتینگ لیسبون۷.۳ منچستر یونایتد۷.۴ رئال مادرید۷.۵ انفرادی۸ جستارهای وابسته۹ یادداشت۱۰ پانویس۱۱ پیوند به بیرون
زندگی[ویرایش]
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (۵ فوریه ۱۹۸۵، فونچال) کوچک‌ترین فرزند خوزه دینیس آویرو و ماریا دولورس دوس سانتوس آویرو است. او برادری به‌نام هوگو و دوخواهر به‌نام‌های الما و لیلیانا کاتیا دارد.[۲][۱۲] پدرش نام رونالدو را از روی نام رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در آن زمان، رونالد ریگان برگرفته‌است؛ زیرا او بازیگر موردعلاقهٔ پدرش بوده‌است. او هنگامی که ۲۵ سال داشت، حضانت یک پسر آمریکایی را که نام مادرش ذکر نشده‌است، برعهده‌گرفت.[۱۳]زندگی حرفه‌ای[ویرایش]آغاز[ویرایش]
رونالدو برای نخستین‌بار در هشت‌سالگی برای باشگاه فوتبال آندورینها توپ‌زد؛ باشگاهی که پدرش مدیر تدارکات آن بوده‌است. در سال ۱۹۹۵، در ده‌سالگی به باشگاه ناسیونال مادیرا پیوست و موفق به کسب عنوان قهرمانی لیگ جوانان شد.[۱۴] پس از آن با اسپورتینگ لیسبون قرارداد امضاکرد. هیچ اطلاعات دقیقی از مبلغ قرارداد او با اسپورتینگ در دست رهبران باشگاه و عموم مردم نیست.[۱۵]اسپورتینگ لیسبون[ویرایش]
او در آکادمی اسپورتینگ لیسبون پیوست، در مجموعه ورزشی آلکوچته آموزش‌دید. او تنها فوتبالیست پرتغالی است که در رده‌های سنی نوجوانان، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال بازی‌کرده و در نخستین حضور خود در «تیم ب» بازی داده‌شد.[۱۶] او در نخستین بازی لیگ خود در ردهٔ زیر ۱۶ سال، دوگل به باشگاه فوتبال موریرنز زد. او در تیم ملی زیر ۱۷ سال نیز به‌خوبی ایفای نقش کرده‌است.
او در ۱۵ سالگی گرفتار بیماری قلبی شد و به‌نظر می‌رسید که باید فوتبال را کنار می‌گذاشت. باشگاه از او و خانواده‌اش پشتیبانی‌کردند و رونالدو زیر یک عمل جراحی با لیزری حساس قرار گرفت و مشکلش حل‌شد و دوباره به فوتبال بازگشت.[۱۷]
او در سال ۲۰۰۳ قصد ورود به باشگاه فوتبال بارسلونا را داشت.[۱۸] اما سرانجام به منچستر یونایتد پیوست و الکس فرگوسن او را به یک اسطورهٔ فوتبالیست تبدیل‌کرد.[۱۹]منچستر یونایتد[ویرایش]۲۰۰۵–۲۰۰۳[ویرایش]رونالدو در بازی مقابل چلسی در آوریل ۲۰۰۶
رونالدو در فصل ۰۴–۲۰۰۳ با مبلغ ۱۲ میلیون پوند به باشگاه فوتبال منچستر یونایتد پیوست. او نخستین فوتبالیست پرتغالی این باشگاه بود.[۲۰] او قصد داشت در منچستر پیراهن شمارهٔ ۲۸ را بپوشد، اما الکس فرگوسن درخواست او را نپذیرفت و گفت:«تو باید پیراهن شمارهٔ ۷ را بپوشی که پیش از این، بازیکنان افسانه‌ای باشگاه از جمله جورج بست، برایان رابسون، اریک کانتوناو دیوید بکهام آن را می‌پوشیدند و این برای تو یک افتخار است. »[۲۱]
او در نخستین مسابقهٔ خود در منچستر، ۶۰ دقیقه مقابل بولتون واندررز بازی‌کرد. وی نخستین گل خود در این باشگاه در ماه نوامبر، در یک ضربهٔ آزاد مقابل پورتسموث به‌ثمر رساند. پس از ماه نوامبر، رونالدو هزارمین گل تاریخ باشگاه مقابل میدلزبورو به‌ثمر رساند؛ اگرچه منچستر در این بازی به‌شدت شکست‌خورد.[۲۲]۲۰۰۷–۲۰۰۶[ویرایش]رونالدو در منچستر یونایتد در فصل ۰۷–۲۰۰۶
در نوامبر و دسامبر ۲۰۰۶، رونالدو به‌عنوان بازیکن برتر ماه لیگ انگلستان برگزیده‌شد. او پس از دنیس برکمپ و رابی فاولر سومین بازیکن تاریخ لیگ انگلستان است که دوماه متوالی به‌عنوان بازیکن برتر برگزیده شده‌است.[۲۳][۲۴]
در فصل بهار سال ۲۰۰۷، خبر ورود رونالدو به رئال مادرید منتشر گردید. رئال آماده بود تا ۸۰ میلیون یورو برای خرید او پرداخت‌کند.[۲۵] با این حال، او پیشنهاد رئال را نپذیرفت و قراردادی معادل ۱۲۰ هزار یورو به‌شکل هفتگی با منچستر تمدید کرد. او گران‌قیمت‌ترین بازیکن تاریخ باشگاه منچستر یونایتد بوده‌است.[۲۶][۲۷]
در این فصل، جوایزی از جمله بازیکن جوان سال به او اهدا گردید. طرفداران منچستر، او را بهترین در جهان فوتبال می‌دانستند.[۲۸]۲۰۰۸–۲۰۰۷[ویرایش]رونالدو و ریو فردیناند در حال جشن‌گرفتن پس از گل
در فصل ۰۸–۲۰۰۷، رونالدو با خطایی که بر روی ریچارد هیوز انجام‌داد، کارت قرمز گرفت و از سه‌بازی بعدی منچستر محروم‌شد.[۲۹][۳۰] در بازی منچستر و اسپورتینگ لیسبون در لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷، هردوگل منچستر را رونالدو به‌باشگاه پیشین خود زد.[۳۱]
در ماه دسامبر همین سال، توپ طلای فوتبال به ریکاردو کاکا داده‌شد و رونالدو بر جایگاه دوم ایستاد؛ اما لیونل مسی را پشت سر گذاشت و او سوم شد.[۳۲][۳۳]
در ۱۲ ژانویه، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد با نتیجه ۰–۶ از منچستر یونایتد شکست‌خورد که گل نخست را رونالدو به‌ثمر رساند.[۳۴] او در این فصل در لیگ قهرمانان اروپا، در ۱۱ بازی، ۸ گل به‌ثمر رساند.[۳۵] در مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی این جام میان منچستر و المپیک لیون، شخصی ناشناس از هواداران لیون مداوم بر روی صورت رونالدو و وین رونی لیزر سبز می‌انداخت و یوفاپرونده‌ای علیه لیون درست‌کرد.[۳۶] در نتیجه، لیون را ۵۰۰۰ فرانک سوئیس مجازات‌کرد.[۳۷]
در ۱۹ مارس، رونالدو نخستین‌بار در بازی با بولتون واندررز، بازوبند کاپیتانی منچستر را بر بازو بست. این بازی با پیروزی ۰–۲ منچستر خاتمه‌یافت که هر دو گل را رونالدو به‌ثمر رساند.[۳۸] او با به‌ثمر رساندن ۳۳ گل در این فصل، رکورد جورج بست با ۳۲ گل را شکست.[۳۹]
در پایان فصل، او کفش طلای اروپا را به‌دست آورد و با هشت امتیاز بیشتر نسبت به دنیل گویزا، بر جایگاه نخست ایستاد.[۴۰]
منچستر در دیدار پایانی لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷ با باشگاه فوتبال چلسی بازی‌کرد. منچستر در آغاز، بازی را به‌دست گرفت و گل نخست را به‌ثمر رساند؛ چلسی گل تساوی را زد و نود دقیقه با تساوی ۱–۱ دو تیم خاتمه‌یافت. سی دقیقهٔ وقت‌های اضافه نیز بدون گل سپری‌شد و بازی به ضربات پنالتی کشیده‌شد. رونالدو نخستین کسی بود که پنالتی را وارد دروازه‌نکرد؛ جان تری و نیکولا آنلکا پنالتی‌هایشان را گل‌نکردند و در پایان، منچستر قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد.[۴۱] در پایان فصل، با حساب همهٔ مسابقات، او ۴۲ گل به‌ثمر رسانده‌است که هنوز هم در زندگی حرفه‌ای او یک رکورد محسوب می‌شود. رکورد بهترین گلزن منچستر در یک فصل، دست دنیس لا است که رونالدو موفق‌نشد این رکورد را بشکند.[۴۲]۲۰۰۹–۲۰۰۸[ویرایش]رونالدو در بازی با لیورپول. مقابل اوآلبرت ریرا دیده می‌شود.
اسکای اسپورت در ۵ ژوئن گزارش‌دادند:«رئال مادرید با قیمت سال گذشته باری دیگر به رونالدو پیشنهاد پیوستن به کهکشانی‌های مادریدی را داد. »[۴۳] بنابراین، منچستر یونایتد این درخواست غیرقانونی رئال را به فیفا گزارش‌داد.[۴۴][۴۵] حدس‌ها و گمانه‌زنی‌ها در ۶ اوت به پایان‌رسید؛ هنگامی که رونالدو اعلام‌کرد که تنها یک سال دیگر در منچستر خواهد ماند.[۴۶]
در اوایل سال، او به‌دلیل مصدومیت مچ پا سفر به آمستردام را از دست‌داد.[۴۷] در ۱۷ سپتامبر، مصدومیت او رفع‌شد و در بازی با ویارئال در لیگ قهرمانان اروپا، جایگزین پارک جی سونگشد.[۴۸] در روز ۲۴ سپتامبر، نخستین گل خود در لیگ را مقابل میدلزبورو به‌ثمر رساند.
در ۱۵ نوامبر، او ۱۰۰مین و ۱۰۱مین گل خود در منچستر را مقابل استوک سیتی به‌ثمر رساند و در پیروزی ۰–۵ منچستر سهیم‌بود و این روز را جشن‌گرفت.[۴۹] او با سه‌رقمی‌شدن تعداد گل‌های خود در این باشگاه، در فهرست ماندگارترین بازیکنان منچستر قرار گرفت.[۵۰] در ۲ دسامبر، توپ طلای اروپا به او تعلق‌گرفت و با کسب ۴۴۶ امتیاز در مجموع و ۱۶۵ امتیاز بالاتر از لیونل مسی، بر جایگاه نخست ایستاد. پیش از او، واپسین کسی که توپ طلای اروپا را به‌دست آورده‌بود، جورج بست بود که این موفقیت را در سال ۱۹۶۸ به‌دست آورده‌بود.[۵۱]
او در روز ۸ ژانویه، با خودروی فراری خود تصادفی جدی داشت و جلوی خودرو به‌کلی از بین رفت؛ اما آسیبی به وی نرسید. چهار روز بعد، او به‌عنوان بازیکن سال فوتبال جهان برگزیده‌شد؛[۵۲]افتخاری که پیش از او واپسین‌بار برای پرتغال، لوئیس فیگو در سال ۲۰۰۱ کسب کرده‌بود.[۵۳]
او نخستین گل خود در این فصل لیگ قهرمانان اروپا را مقابل اینترمیلان در مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی به‌ثمر رساند.[۵۴] در مرحلهٔ بعد، از فاصلهٔ ۴۰ متری به پورتو پرتغال گل‌زد و به یکی از بهترین گل‌هایش در زندگی حرفه‌ای تبدیل‌شد و هم‌چنین، جایزه پوشکاش فیفا را دریافت‌کرد.[۵۵][۵۶] منچستر دوباره به مرحلهٔ پایانی رسید؛ اما ۰–۲ از بارسلونا شکست‌خورد و نایب‌قهرمان شد.[۵۷]
در ۱۱ ژوئن، منچستر یونایتد پیشنهاد بی قید و شرط ۸۰ میلیون پوندی رئال مادرید را پذیرفت و رونالدو به کهکشانی‌های مادریدی پیوست.[۵۸] رونالدو پس از رفتن به رئال مادرید دربارهٔ الکس فرگوسن گفت: «الکس فرگوسن، پدر من در ورزش بوده‌است، یکی از مهم ترین عوامل موثر در زندگی من است. »[۵۹][۶۰]رئال مادرید[ویرایش]۲۰۱۰–۲۰۰۹[ویرایش]رونالدو در شهرآورد مادرید در بازی با اتلتیکو مادرید. مقابل او دیگو فورلان دیده می‌شود.
من چیزی جز ستایش این پسر ندارم که بهترین فوتبالیست جهان است و از ریکاردو کاکا و لیونل مسی بهتر است. او در فوتبال از همه جلوتر است و مشارکت باورنکردنی، گل‌های باورنکردنی و آمار باورنکردنی دارد. او برای گلزنی تلاش می‌کند و به‌سوی آن گام بر می‌دارد. او در کل حیرت‌انگیز است.الکس فرگوسن، سرمربی رونالدو در منچستر یونایتد، در ژوئیه ۲۰۰۹[۶۱]
در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹، باشگاه فوتبال رئال مادرید تأیید کرد که رونالدو در ۱ ژوئیه به این باشگاه خواهد پیوست. رونالدو شش سال با این باشگاه قرارداد امضا کرده‌است.[۶۲] این باشگاه هر فصل ۱۳ میلیون یورو و در مجموع شش سال، ۹۴ میلیون یورو به او پرداخت خواهدکرد و قیمت خروج او از رئال ۱ میلیارد یورو تعیین‌شده که یک رکورد است.[۶۳][۶۴]طی مراسم استقبال از او در ۶ ژوئیه، ۸۰ هزار نفر به ورزشگاه سانتیاگو برنابئو آمدند که این تعداد استقبال‌کننده نیز یک رکورد به‌شمار می‌رود. این تعداد استقبال‌کننده، رکورد ورود دیگو آرماندو مارادونا به باشگاه فوتبال ناپولی را شکست. پیش از این، رکورد استقبال‌کنندگان مادریدی دست خاویر ساویولا بوده‌است.[۶۵][۶۶][۶۷][۶۸]
برای آماده‌سازی رونالدو در رئال، یک بازی میان رئال و شامروک روورز انجام‌گرفت. این بازی با گل دقایق پایانی کریم بنزما پایان‌یافت. رونالدو نخستین گلش در باشگاه جدید خود را مقابل باشگاه فوتبال ال‌دی‌یو کیتو در اکوادور به‌ثمر رساند.[۶۹] نخستین گل او در لا لیگا، مقابل باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا بود و گل دوم باشگاهش را به‌ثمر رساند.[۷۰] او فصل خوبی را با رئال در لیگ قهرمانان اروپا ۱۰–۲۰۰۹ تجربه‌کرد و در مرحلهٔ گروهی، دوبار در ضربهٔ آزاد به باشگاه زوریخ گل‌زد و در پایان، رئال بازی را ۲–۵ برد.[۷۱] این دوگل، نخستین گل‌های او در رئال در لیگ قهرمانان اروپا بوده‌است. سپس با به‌ثمر رساندن دوگل مقابل ویارئال، رکورد تعداد گل‌های باشگاه را شکست.[۷۲][۷۳] در بازی بعدی لیگ قهرمانان اروپا، دوگل را مقابل باشگاه فوتبال المپیک مارسی به‌ثمر رساند.[۷۴] سپس دچار آسیب‌دیدگی مچ پا شد و به‌سختی مقابل باشگاه سویا بازی‌کرد.[۷۵]
در ماه اکتبر، در بازی با تیم ملی فوتبال مجارستان در مسابقات مقدماتی جام جهانی، دوباره مچ پای او آسیب‌دید و نتوانست تا ماه نوامبر فوتبال بازی‌کند.[۷۶] او هم‌چنین در بازی ال کلاسیکو که رئال بازی را ۰–۱ به بارسلونا واگذار کرد، از مصدومیت مچ پا رنج می‌برد.[۷۷] رئال در این فصل در لا لیگا به مقام دوم رسید و در یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا از المپیک لیون شکست‌خورد و نتوانست به مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی راه پیداکند.[۷۸]۲۰۱۱–۲۰۱۰[ویرایش]رونالدو در بازی با تاتنهام هاتسپر در لیگ قهرمانان اروپا. مقابل او، گرت بیل دیده می‌شود.
با خروج رائول گونزالس از رئال، پیراهن شمارهٔ ۷ این باشگاه به رونالدو واگذار شد.[۷۹] در ۲۳ اکتبر، او رکورد فردی خود را در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر افزایش‌داد و چهار بار گلزنی‌کرد.[۸۰][۸۱] رکورد تعداد گل‌های او در یک ماه، ۱۱ است که سه‌گل را نیز در لیگ قهرمانان اروپا به‌ثمر رسانده‌است. پیش از شکست سنگین ۰–۵ رئال در ال کلاسیکو، او برای دومین بار اتلتیک بیلبائو را هت‌تریک کرد.[۸۲] رئال هم‌چنین در مسابقات کوپا دل ری ۱۱–۲۰۱۰، باشگاه لوانته را ۰–۸ شکست‌داد.[۸۳]
رئال در این فصل، آغاز موفقی‌داشت و چندین رکورد باشگاه را شکست.[۸۴][۸۵] رئال فصل جدید لا لیگا را با پیروزی مقابل ختافه و ویارئال آغاز نمود. رونالدو در بازی مقابل ویارئال، روی پاسریکاردو کاکا، رئال را به‌گل رساند.[۸۶][۸۷] بعدها، آمار گلزنی او بارها افزایش و کاهش‌یافت.[۸۸] در ۳ مارس، او باشگاه مالاگا را هت‌تریک کرد و طی یک جراحی جزئی، مجبور شد دو هفته فوتبال بازی‌نکند. در ماه آوریل، او باری دیگر به فوتبال بازگشت و در پایان ماه، چهلمین گل فصل خود را به‌ثمر رساند. سپس در مسابقهٔ پایانی جام حذفی اسپانیا، رئال با تک گل رونالدو بارسلونا را شکست‌داد و قهرمان جام حذفی شد.[۸۹] در هر دو وب‌گاه اینترنتی مارکا و رئال مادرید، رأی‌دهندگان او را به‌عنوان برترین گلزن سال برگزیدند.[۹۰][۹۱] رونالدو با به‌ثمر رساندن چهل گل در لا لیگا، رکوردهای تلمو زارا و هوگو سانچز با ۳۸ گل را شکست. در طول این فصل، رونالدو ۵۳ گل در مجموع مسابقات به‌ثمر رساند و رکورد تاریخ باشگاه با ۴۹ گل توسط فرانس پوشکاش را شکست.[۹۲]۲۰۱۲–۲۰۱۱[ویرایش]رونالدو در بازی با آژاکس آمستردام در لیگ قهرمانان اروپا
ژوزه مورینیو، سرمربی رئال مادرید، در ماه مه ۲۰۱۲ گفته‌است:«رونالدو عالی و حیرت‌انگیز است و من او را با لیونل مسی مقایسه نخواهم‌کرد. به نظر من امسال رونالدو بهتر از مسی بوده‌است.[۹۳] »
رئال مادرید در سال‌های گذشته برای آماده‌سازی خود با باشگاه‌های ایالات متحده آمریکا بازی می‌کرده‌است. رونالدو در هر دو بازی با لس‌آنجلس گلکسی و گوادالاخارا گلزنی‌کرد؛ به‌ویژه این که سه‌بار به گوادالاخارا گل‌زد و هت‌تریک کرد.[۹۴][۹۵] او در ۲۳ و ۲۹ اوت در سوپرجام فوتبال اسپانیا، دوگل مقابل باشگاه فوتبال بارسلونا به‌ثمر رساند.[۹۶] سرانجام لا لیگا در ۲۸ اوت با بازی رئال مادرید و رئال ساراگوسا آغاز گردید.[۹۷]
در ۲۴ سپتامبر، او نهمین هت‌تریک خود در رئال را مقابل رایو والکانو به‌عمل آورد. در ۲۲ اکتبر، باری دیگر مقابل مالاگا هت‌تریک کرد. با پیروزی ۱–۷ رئال مقابل اوساسونا در ۶ نوامبر، ثابت‌شد که گارد سلطنتی نیمه‌راه قهرمانی را رفته‌است.[۹۸] در ۲۶ نوامبر، رونالدو دوبار در دربی مادرید مقابل اتلتیکو مادرید گلزنی‌کرد. او یکی از سه‌نامزد پایانی کسب توپ طلای فوتبال بود، اما در پایان لیونل مسی این توپ را به‌دست آورد. نامزد دیگر این توپ، ژاوی هرناندز بود. رونالدو یک‌صدمین گل رسمی خود در رئال را مقابل لیون به‌ثمر رساند.[۹۹]
رونالدو هم‌اکنون از بهترین و سریع‌ترین فوتبالیست‌های جهان است و قهرمانی در لا لیگا ۱۲–۲۰۱۱ را با رئال مادرید تجربه‌کرد. رونالدو در پایان کار خود در رئال مادرید گفته‌است:«من دوست دارم تا آخر عمرم در رئال مادرید بمانم و ۱۰ سال دیگر با رئال مادرید قرار داد امضا کنم. »[۱۰۰][۱۰۱]۲۰۱۳–۲۰۱۲[ویرایش]
در ۲۳ اوت ۲۰۱۲، رونالدو نخستین گل در فصل را مقابل بارسلونا در ورزشگاه نیوکمپ طی یکی دیگر از بازی‌های ال کلاسیکو به‌ثمر رساند.[۱۰۲] در بازی برگشت که در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو انجام می‌گرفت، رئال با گل رونالدو بازی را ۱–۲ برد و قهرمان سوپرکوپا د اسپانیا شد. رکورد رونالدو آن‌زمان درمورد گلزنی در پنج بازی متوالی ال کلاسیکو با رکورد ایوان زامورانو برابری می‌کند.[۱۰۳] او جهت کسب جایزه بهترین بازیکن سال اروپا در فصل ۱۲–۲۰۱۱، رقابت تنگاتنگی با لیونل مسی داشت؛ در حالی که آندرس اینیستا این جایزه را به‌دست آورد.[۱۰۴]
در ۲ سپتامبر ۲۰۱۲، رونالدو گلی که مقابل گرانادا به‌ثمر رساند، ۲۰۰مین گل او در لیگ‌های برتر انگلستان، لا لیگا و لیگ برتر پرتغال محسوب می‌شود. وی افزود:«من طی ۱۴۹ بازی که در رئال انجام داده‌ام، ۱۵۰ گل به‌ثمر رسانده‌ام. » او یکی از بهترین گلزنان تاریخ باشگاه فوتبال رئال مادرید در همهٔ مسابقات به‌شمار می‌رود. او در یکی از بازی‌هایش در این فصل، با برخورد به هم‌باشگاهی خود، گونسالو ایگواین، گرفتار مصدومیت جزئی ران شد.[۱۰۵]
پس از بازی، رونالدو ادعا کرد که از موضوع حرفه‌ای‌بودن خود ناخشنود است و به‌دلیل ۱۴۹مین و ۱۵۰مین گل خود در این باشگاه، جشن‌گرفت.[۱۰۶] چند تن از هم‌باشگاهی‌های او ادعا می‌کنند که رونالدو به‌شدت از باشگاه و اعضای آن پشتیبانی می‌کند.[۱۰۷][۱۰۸][۱۰۹] نمایندهٔ او، خورخه مندس، اصرار دارد که رونالدو بازی در رئال مادرید را ناخشنود می‌داند.[۱۱۰] رونالدو این موضوع را رد کرد و ادعا کرد که میل به یک قرارداد جدید با این باشگاه دارد.[۱۱۱] رئیس باشگاه رئال مادرید، فلورنتینو پرز، ادعا کرده‌است که رونالدو قصد ترک باشگاه را ندارد و به دلایلی دیگر ناخشنود است.[۱۱۲] رئیس پیشین بارسلونا، خوآن لاپورتا، اظهار داشت که رونالدو تحت فشار است و پس از انجام بازی‌های ملی، بیشتر بر روی موفقیت‌های خود در باشگاه متمرکز شده‌است.[۱۱۳][۱۱۴][۱۱۵] سرمربی رئال مادرید، ژوزه مورینیو می‌گوید:«اگرچه رونالدو پر از غم و اندوه‌است، اما نقش خود را برای من به‌عنوان یک بازیکن به‌طور کامل بازی می‌کند[۱۱۶] و برگزیدن آندرس اینیستا به‌عنوان بازیکن سال اروپا، یکی از دلایل ناخشنودی او است. »[۱۱۷]
در ۱۵ سپتامبر، رونالدو فرصت مهمی را در بازی مقابل سویا از دست داد و رئال بازی را ۰–۱ به سویا واگذار کرد.[۱۱۸] در ۱۸ سپتامبر، او نخستین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل منچستر سیتی به‌ثمر رساند و رئال بازی را ۲–۳ از منچستر سیتی برد.[۱۱۹] در ۳۰ سپتامبر، رونالدو باری دیگر در لا لیگا، این بار مقابل دپورتیوو لاکرونیا هت‌تریک کرد و بازی با پیروزی ۱–۵ رئال به‌پایان رسید.[۱۲۰][۱۲۱] در روز ۴ اکتبر، رونالدو باری دیگر در لیگ قهرمانان اروپا مقابل آژاکس آمستردام هت‌تریک کرد و رئال بازی را ۱–۴ برد.[۱۲۲] در هفتهٔ بعد، رونالدو دوگل در ورزشگاه نیوکمپ به بارسلونا زد و بازی با نتیجهٔ ۲–۲ به‌پایان رسید. دوگل بارسلونا را نیز لیونل مسی به‌ثمر رساند. رونالدو هم‌اکنون تنها بازیکنی است که توانسته‌است در ۶ بازی متوالی ال کلاسیکو، گل بزند.[۱۲۳] در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۲، او پنجمین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل بروسیا دورتموند به‌ثمر رساند. این بازی با شکست ۱–۲ رئال مقابل دورتموند به‌پایان رسید.[۱۲۴] در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۲، او در پیروزی ۰–۵ رئال مادرید مقابل رئال مایورکا نیز گل دوم و چهارم رئال را به‌ثمر رساند.[۱۲۵]تیم ملی[ویرایش]
رونالدو در نخستین بازی ملی خود در تاریخ ۲۰ اوت ۲۰۰۳ در برابر تیم ملی فوتبال قزاقستان بازی‌کرد.[۱۲۶] او در جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴ پرتغال، دوگل برای تیم ملی خود به‌ثمر رساند: نخستین گل او در بازی‌های گروهی مقابلیونان[۱۲۷] و گل دوم او مقابل هلند در مرحلهٔ نیمه‌نهایی بود.[۱۲۸] با گل او به هلند، پرتغال به مرحلهٔ پایانی راه‌یافت؛ اما در نهایت از یونان شکست‌خورد و نایب‌قهرمان شد.[۱۲۹] در همان سال، با تیم ملی خود در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ شرکت‌کرد.[۱۳۰][۱۳۱]جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴[ویرایش]
رونالدو در جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴[۱۳۲]، نخستین گل ملی خود را در مرحلهٔ گروهی مقابل یونان به‌ثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از یونان باخت.[۱۳۳] او دومین گل ملی خود را نیز در نیمه‌نهایی این مسابقات مقابل هلند به‌ثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از هلند برد.[۱۳۴] او در ستارگان تیم‌های فینالیست جام ملت‌های اروپا، با به‌ثمر رساندن دوگل از نامزدهای برجسته به‌شمار می‌رفت.[۱۲۹] او هم‌چنین نمایندهٔ پرتغال در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ بود.[۱۳۵][۱۳۶]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
رونالدو در مقدماتی جام جهانی فوتبال، دومین گلزن برتر اروپا با به‌ثمر رساندن هفت‌گل بوده‌است.[۱۲۹] او نخستین گل خود در جام جهانی فوتبال را در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان مقابل تیم ملی فوتبال ایران در یک ضربهٔ پنالتی به‌ثمر رساند.[۱۳۷]
در مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۲۰۰۶، رونالدو مقابل تیم ملی فوتبال انگلستان و هم‌باشگاهی خود در منچستر یونایتد، وین رونی بازی‌کرد. رونی بر روی مدافع پرتغال، ریکاردو کاروالیو خطاکرد؛ با رونالدو درگیر شد و توسط داور اخراج‌شد. رسانه‌های انگلیسی بر این باورند که رونالدو پس از کارت قرمز گرفتن رونی، به‌داور بازی، هوراسیو الیزوندو اعتراض کرده‌است؛ اما پس از اخراج رونی به نیمکت پرتغال چشمک زده‌است و این مسئله کمی مشکوک به‌نظر می‌رسد. پس از مسابقه، رونالدو اصرار داشت که رونی دوست او بوده‌است.[۱۳۸] در ۴ ژوئیه، الیزوندو اعلام کرد که اخراج رونی به علت درگیری او با رونالدو نبوده‌است.[۱۳۹]
واکنش‌های رسانه‌های انگلیسی سبب شد رونالدو، منچستر را ترک‌کند.[۱۴۰] او در مصاحبه با یک روزنامهٔ ورزشی اسپانیایی به‌نام مارکا گفته‌است که قصد دارد به رئال مادرید بپیوندد.[۱۴۱] فرگوسن دستیار پرتغالی خود، کارلوس کیروش را پیش رونالدو فرستاد تا ذهنیت او را عوض‌کند.[۱۴۲][۱۴۳] سرانجام، رونالدو در آوریل ۲۰۰۷ قراردادی پنج‌ساله با منچستر امضاکرد.[۱۴۴]
پرتغال در نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۰۶، از تیم ملی فوتبال فرانسه شکست‌خورد[۱۴۵] و در مرحلهٔ رده‌بندی نیز از میزبان بازی‌ها، آلمان شکست‌خورد و به‌مقام چهارم نائل‌آمد.[۱۴۶] رونالدو شانس کسب جایزهٔ بهترین بازیکن جوان سال را با رایانامههای مبارزاتی انگلیسی‌ها از دست داد. رأی‌گیری آنلاین فقط تحت تأثیر تعداد آرا انجام نمی‌گیرد؛ بلکه، گروه مطالعات فیفا به مطالعات فنی می‌پردازند و آن زمان، لوکاس پودولسکی از تیم ملی فوتبال آلمان را لایق کسب این جایزه دانستند.[۱۴۷]رونالدو در بازی پرتغال و برزیل در ورزشگاه امارات، ۶ فوریه ۲۰۰۷. روزی که او نخستین‌بار بازوبند کاپیتانی پرتغال را بر بازوی خود بست.
رونالدو یک روز پس از تولد ۲۲ سالگی خود، در یک بازی دوستانه میان پرتغال و برزیل، برای نخستین‌بار در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۰۷، بازوبند کاپیتانی تیم ملی خود را بر بازو بست.[۱۴۸] این کاپیتانی به‌شکل مستقیم توسط رئیس کنفدراسیون فوتبال پرتغال، کارلوس سیلوا دو روز پیش از مرگ خود صادر گردیده‌بود. لوئیس فیلیپه اسکولاریمی‌گوید:«آقای سیلوا از من خواست تا [رونالدو] را به‌عنوان کاپیتان پرتغال برگزینم... [او] بیش از حد جوان بود، اما آقای سیلوا از من درخواست‌داشت و هم‌اکنون دیگر پیش ما نیست. »[۱۴۹]جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸[ویرایش]
رونالدو هشت گل برای پرتغال در مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸ به‌ثمر رساند[۱۵۰] و در پشت فوتبالیست لهستانی، اوزیبیوس اسمولارک جای‌گرفت؛ اما در مسابقات جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸، فقط ۱ گل مقابل تیم ملی فوتبال آلمان در یک‌چهارم نهایی به‌ثمر رساند.[۱۵۱] هنگامی که کارلوس کیروش به‌عنوان سرمربی جدید پرتغال در ژوئیه ۲۰۰۸ برگزیده‌شد،[۱۵۲] رونالدو را به‌عنوان کاپیتان تیم ملی پرتغال منصوب‌کرد.[۱۵۳]
رونالدو هم‌چنین به‌عنوان مرد بازی پرتغال و جمهوری چک در گروه A جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸ برگزیده‌شد.[۱۵۴]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۰، پرتغال در افتتاحیهٔ جام جهانی، مقابل ساحل عاج بازی‌کرد و با انجام یک خطا بر روی گای دمل، از داور کارت زرد گرفت. روز بعد، پرتغال با فیفا تماس‌گرفت و درخواست‌کرد که کارت زرد رونالدو را ببخشد؛ اما درخواست پرتغال توسط فیفا ردشد.[۱۵۵]
رونالدو در هرسه بازی پرتغال در گروه G جام جهانی، به‌عنوان بهترین بازیکن میدان برگزیده‌شد..[۱۵۶][۱۵۷][۱۵۸] او در مسابقات جام جهانی ۲۰۱۰، فقط یک گل مقابل کره شمالی در ۲۱ ژوئن به‌ثمر رساند.[۱۵۹] این بازی را پرتغال ۰–۷ از کرهٔ شمالی برد. این گل، نخستین گل ملی او پس از ۱۶ ماه بوده‌است.[۱۶۰] سرانجام، پرتغال توسط اسپانیادر مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی حذف‌شد.[۱۶۱]جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲[ویرایش]رونالدو در بازی پرتغال و آلمان در جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲
رونالدو هفت گل برای پرتغال در مرحله مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲ به‌ثمر رساند؛ از جمله، دو گل مقابل بوسنی و هرزگوین در مرحلهٔ پلی‌آف به‌ثمر رساند. در قرعه‌کشی جام ملت‌های اروپا، پرتغال به‌همراه هلند، دانمارک و آلمان در گروه B موصوف به گروه مرگ قرارگرفت.[۱۶۲] در مصاحبه با مجلهٔ ورزشی کیکر، رونالدو اظهار داشت:«من با این زندگی حرفه‌ای سراسر فوتبالی که دارم، برای پرتغال یک غنیمت محسوب می‌شود. »[۱۶۳][۱۶۴][۱۶۵][۱۶۶]
پس از شکست مجدد پرتغال مقابل آلمان، رونالدو مورد انتقاد قرارگرفت و بر اثر ناامیدی و اشتباهات خود در بازی و پیاده‌روی در زمین، پس از پایان مسابقه، بدون تشکر از هم‌تیمی‌های خود به اتاق‌های پرتغال رفت. هم‌تیمی او، نانی بیان‌کرده‌است:«او خشمگین زمین را ترک‌کرد و نیاز به درمان دارد. او به‌خوبی کار تیمی را انجام‌داد و به‌شدت تحت فشار بوده‌است و به‌زودی منتقدان خود را ساکت خواهدکرد. » لوئیس فیگو باتوجه به انتقاد از رونالدو و رفتار او، بیان‌کرد:«او باید همیشه کاپیتان موفقی برای تیم ملی خود باشد؛ اگرچه این نتیجه حاصل شده‌است.»[۱۶۷]
در طول مسابقهٔ پرتغال و دانمارک، هرگاه توپ به‌پای رونالدو می‌رسید، طرفداران دانمارک شعار می‌دادند و نام لیونل مسی را تکرار می‌کردند. او دو فرصت عالی و یک فرصت معمولی را ازدست‌داد و ناامید شد.[۱۶۸] در پاسخ به پرسش دربارهٔ شعارهای مسی، رونالدو گفت:«آیا می‌دانید که لیونل مسی در این زمان، سال گذشته کجا بوده‌است؟ آیا می‌دانید؟ او با کشور خود در کوپا آمریکا ۲۰۱۱ بازی می‌کرد و از این جام حذف‌شد. مگر سرنوشت آرژانتین بهتر از پرتغال بود؟ مردم فکر می‌کنند که او بهترین بازیکن جهان است؛ این برای یک بازیکن بزرگ فوتبال جهان طبیعی‌است.[۱۶۹] »
فرصت‌ها و گل‌های رونالدو مشخص‌است. او می‌خواهد با تیم ملی خود به مسابقهٔ پایانی راه پیداکند و ثابت‌کند که بهترین بازیکن جهان است.[۱۷۰][۱۷۱]دیه‌گو آرماندو مارادونا، در فرصت رونالدو برای رساندن پرتغال به بازی پایانی.
در واپسین مسابقهٔ گروهی میان، رونالدو دو گل مقابل هلند به‌ثمر رساند و صعود پرتغال به مرحلهٔ بعدی را تضمین‌کرد. این بازی با پیروزی ۱–۲ پرتغال مقابل هلند به‌پایان رسید. او هم‌چنین دوبار در مسابقات گروهی، به‌عنوان بهترین بازیکن میدان شناخته‌شد.[۱۷۲][۱۷۳]
رونالدو برای عملکرد خود مقابل جمهوری چک در مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی، مورد تقدیر قرارگرفت. روی ارسال توپ ژوآئو موتینیو و ضربهٔ سر رونالدو، پرتغال بازی را ۰–۱ مقابل جمهوری چک برد و به نیمه‌نهایی راه‌یافت. او پس از به‌ثمر رساندن گل، جلوی دوربین دوید و ریش‌خندان شعار مسی را داد.[۱۷۴][۱۷۵]
او شانس‌های متعددی را برای پرتغال مقابل اسپانیا در نیمه‌نهایی ازدست‌داد؛ اما، سه‌بار شوت او به تیر دروازه برخورد کرد[۱۷۶] و بهترین شانس خود را در دقیقهٔ ۹۰ ازدست‌داد.[۱۷۷] این بازی با ضربات پنالتی به‌سود اسپانیا خاتمه‌یافت. رونالدو نامزد شده‌بود تا پنجمین ضربهٔ پنالتی پرتغال را بزند و پرتغال با شوت او به مسابقهٔ پایانی برسد؛ اما، نوبت به او نرسید و پرتغال در ضربات پنالتی از اسپانیا شکست‌خورد.[۱۷۸] سرمربی پرتغال، پائولو بنتو گفت:«این طرح من بوده‌است که رونالدو پنجمین ضربه را بزند و پرتغال با ضربهٔ او، به مسابقهٔ پایانی برسد. »[۱۷۹][۱۸۰]
رونالدو پیش از مسابقات و در طول آن، بارها و بارها به‌خصوص توسط دیه‌گو آرماندو مارادونا مورد ستایش قرارگرفت. مارادونا گفته‌است:«رونالدو بهترین بازیکن بر روی این سیاره‌است و هم‌میهنان او، باید برای او یک بنای تاریخی در لیسبونبسازند. »[۱۷۱][۱۸۱] رونالدو به‌همراه پنج بازیکن دیگر، جزء بهترین گلزنان مشترک این جام با سه گل قرارگرفت؛ اگرچه فرناندو تورس، کفش طلای اروپا را به‌دست آورد.[۱۸۲]۲۰۱۲–۲۰۰۶[ویرایش]گل‌های ملی[ویرایش]گلتاریخورزشگاهکشورگل چندمنتیجه بازیجام یا نوع بازی۱۱۲ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال یونان۱۲–۱جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴۲۳۰ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال هلند۱۱–۲جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴۳۴ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه اسکونتو، ریگا، لتونی لتونی۱۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۴۸ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه دکتر ماژلان پسوآ، لییرا، پرتغال استونی۱۴–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۵۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۲۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۶۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۴۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۷۱۷ نوامبر ۲۰۰۴ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۲۵–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۸۴ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال اسلواکی۲۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۹۸ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه آ. لی کوک آرنا، تالین، استونی استونی۱۱–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۰۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۱۳–۰دوستانه۱۱۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۳۰–۳دوستانه۱۲۱۷ ژوئن ۲۰۰۶ورزشگاه کومرتسبانک آرنا، فرانکفورت، آلمان ایران۲۰–۲جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۳۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۱۰–۳مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸۱۴۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۳۰–۳مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸۱۵۱۵ نوامبر ۲۰۰۶ورزشگاه سیدید د کویمبرا، کویمبرا، پرتغال قزاقستان۲۰–۳مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸۱۶۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۲۰–۴مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸۱۷۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۴۰–۴مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸۱۸۲۲ آگوست ۲۰۰۷ورزشگاه هنراپتاکن، ایروان، ارمنستان ارمنستان۱۱–۱مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸۱۹۸ سپتامبر ۲۰۰۷ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال لهستان۲۲–۲مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸۲۰۱۷ اکتبر ۲۰۰۷ورزشگاه مرکزی آلماآتی، آلماآتی، قزاقستان قزاقستان۲۱–۲مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸۲۱۱۱ ژوئن ۲۰۰۸ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس جمهوری چک۲۳–۱جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸۲۲۱۱ فوریه ۲۰۰۹ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال فنلاند۱۰–۱دوستانه۲۳۲۱ ژوئن ۲۰۱۰ورزشگاه کیپ تاون، کیپ‌تاون، آفریقای جنوبی کره شمالی۶۰–۷جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی۲۴۸ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال دانمارک۳۱–۳مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲۲۵۱۲ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه لوگاردال‌اسوولار، ریکیاویک، ایسلند ایسلند۱۳–۱مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲۲۶۹ فوریه ۲۰۱۱ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس آرژانتین۱۱–۲دوستانه۲۷۱۰ آگوست ۲۰۱۱ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال لوکزامبورگ۲۰–۵دوستانه۲۸۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جی‌اس‌پی، نیکوزیا، قبرس قبرس۱۴–۰مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲۲۹۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جی‌اس‌پی، نیکوزیا، قبرس قبرس۲۴–۰مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲۳۰۱۱ اکتبر ۲۰۱۱ورزشگاه پارکن، کپنهاگ، دانمارک دانمارک۱۱–۲مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲۳۱۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۱۲–۶مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲۳۲۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۳۲–۶مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲۳۳۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۱۱–۲جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲۳۴۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۲۱–۲جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲۳۵۲۱ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه ملی ورشو، ورشو، لهستان جمهوری چک۱۰–۱جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲۳۶۱۵ اوت ۲۰۱۲ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال پاناما۲۰–۲دوستانه۳۷۷ سپتامبر ۲۰۱۲ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۱۱–۲مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ برزیلزندگی شخصی[ویرایش]
هنگامی که رونالدو ۲۰ سال داشت، پدر الکلی او در ۵۲ سالگی درگذشت؛ اما رونالدو الکل نمی‌نوشد و سیگار نمی‌کشد.[۱۸۳][۱۸۴][۱۸۵] در ماه مارس سال ۲۰۰۹، او صد هزار پوند به بیمارستانی اهدا کرد که سرطان مادرش را درمان کرده بود.[۱۸۶]
در سال ۲۰۰۷، زندگی‌نامهٔ او در کتابی به‌نام لحظات منتشر شد.[۱۸۷] یک فروشگاه پوشاک با نام CR۷ (مخفف Cristiano Ronaldo و شمارهٔ پیراهن ۷) افتتاح‌شد.[۱۸۸] شعبهٔ دوم این فروشگاه نیز افتتاح‌شده و هم‌اکنون دو شعبه درلیسبون و مادیرا وجود دارد. او برای قربانیان زمین‌لرزه‌ای که در مادیرا رخ‌داد، در تیم منتخب مادیرا مقابل ماریتمو، پورتو و ناسیونال مادیرا بازی‌کرد.[۱۸۹] رونالدو در دنیای مد هم از مشهورترین‌ها است. او از سهام‌داران (نایک)، (پیپ جینز)، (اکسترا جاس) (نوشیدنی انرژی‌زای اندونزی) و اتومبیل سوزوکی است. رونالدوبا زنی به نام (مرچه رومرو) مجری اسپانیایی تلویزیون پرتغال آشنا شد. هر چند اصلیت اسپانیایی دارد ولی در پرتغال به دنیا آمده و رشد کرده است. او با آشنایی خود با رونالدو تنفر خیلی‌ها را برانگیخت زیرا بسیاری از طرفداران رونالدو او را شایسته نامزدی فوتبالیست محبوب خود نمی‌دانستند و سایت‌های اینترنتی علیه او ایجاد کردند.(مرچه) نه سال از کریستیانو بزرگ‌تر بود و از همسر اولش طلاق گرفته بود. او در حال حاضر با ایرینا شایک رابطه دارد. رونالدو با فروش کفش طلایش به کودکان غزه کمک چندین میلیون دلاری کرد.[۱۹۰]رونالدو در بازی مقابل با دورتموند ۲۰۰۸
رونالدو از سال ۲۰۰۸ تا به حال نماد بازی PES بوده است.ویژگی و رکورد[ویرایش]
رونالدو تکنیک بالایی دارد و او را استاد رقص پا می دانند و در ضد حملات سرعت رونالدو بسیار زیاد است. رونالدو در ضربات ایستگاهی دارای سبک است، رونالدو ساق‌های قوی و محکمی که دارد و دارای قدرت بدنی بالایی دارد و ضربات سر را دقیق می‌زند.[۱۹۱] رونالدو در دیدار مقابل سویا و اتلتیکو مادرید ۹۶ متر را در عرض ۱۰ طی کرد.[۱۹۲] رونالدو پس از گل دیدنی اش به منچستر یونایتد، چندین کارشناس ورزشی تحقیقات را روی پرش او آغاز نمودند. و درباره میزان پرش کریستیانو رونالدو اعلام کردند که این مهاجم پرتغالی قادر است بدون کمک دستانش یک متر و ۱۱ سانتیمتر بالا بپرد و قد رونالدو در هنگام این پرش به ۲ متر و ۹۳ سانتیمتر برسد، کمی بزرگ تر از قد یک بازیکن در لیگ بسکتبال، نیروی که کریستیانو رونالدو صرف می‌کند پنج برابر بیشتر از وزن بدن خود است.[۱۹۳]آمار و ارقام[ویرایش]آمار باشگاهی[ویرایش]به‌روزرسانی در ۶ نوامبر ۲۰۱۲.رونالدو لباس دوم خود را در فصل ۱۰–۲۰۰۹ رئال مادرید پوشیده‌است.باشگاهفصللیگ[الف]جام حذفیجام یوفالیگ قهرمانان اروپادیگر بازی‌ها[ب]مجموعبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلاسپورتینگ پرتغال۲۰۰۲–۰۳۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵مجموع۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵منچستر یونایتد۲۰۰۳–۰۴۲۹۴۵۲۱۰۵۰۰۰۴۰۶۲۰۰۴–۰۵۳۳۵۷۴۲۰۸۰۰۰۵۰۹۲۰۰۵–۰۶۳۳۹۲۰۴۲۸۱–۴۷۱۲۲۰۰۶–۰۴۳۴۱۷۷۳۱۰۱۱۳–۵۳۲۳۲۰۰۷–۰۸۳۴۳۱۳۳۰۰۱۱۸۱۰۴۹۴۲۲۰۰۸–۰۹۳۳۱۸۲۱۴۲۱۲۴۲۱۵۳۲۶مجموع۱۹۶۸۴۲۶۱۳۱۲۴۵۵۱۶۳۱۲۹۲۱۱۸رئال مادرید۲۰۰۹–۱۰۲۹۲۶۰۰–۶۷–۳۵۳۳۲۰۱۰–۱۱۳۴۴۰۸۷–۱۲۶–۵۴۵۳۲۰۱۱–۱۲۳۸۴۶۵۳–۱۰۱۰۲۱۵۵۶۰۲۰۱۲–۱۳۳۱۳۱۶۶–۱۱۱۲۲۲۵۰۵۱مجموع۱۳۲۱۴۳۱۹۱۶–۳۹۳۵۴۳۱۹۶۱۹۹مجموع۳۵۳۲۳۰۴۸۳۱۱۲۴۹۷۵۱۷۴۵۱۷۳۲۰آمار ملی[ویرایش]به‌روزرسانی در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۲[۱۹۴]رونالدو در بازی با آرژانتین در ۹ فوریه ۲۰۱۱تیم ملیسالبازیگلپرتغال۲۰۰۳۲۰۲۰۰۴۱۶۷۲۰۰۵۱۰۲۲۰۰۶۱۴۶۲۰۰۷۱۰۵۲۰۰۸۸۱۲۰۰۹۷۱۲۰۱۰۱۱۳۲۰۱۱۹۷۲۰۱۲۱۳۵۲۰۱۳۹۱۰مجموع۱۰۹۴۷آمار کلی[ویرایش]به‌روزرسانی در ۱۶ نوامبر 2014مسابقاتبازیگلمیزان گل در هر بازیباشگاهی۴۸۳۲۸۷۰٫۵۹ملی10747۰٫۳۷المپیک۳۱۰٫۳۳مجموع۵۸۶۳۲۵۰٫۵۵
طبق مطالعات به عمل آمده از سوی وب سایت فرانسوی اسپورتون، تعداد هواداران ستاره پرتغالی درسال 2013 در توئیتر بیش از 8 میلیون نفرافزایش یافته
سایت گل- کریستیانو رونالدو ستاره پرتغالی رئال مادرید پرطرفدارترین ورزشکار دنیا در توئیتر در طول سال 2013 بوده است.طبق گزارش منتشره در وب سایت اسپورتون فرانسه، ستاره پرتغالی درسال 2013
شاهد افزایش 8 میلیون نفری تعداد هوادارانش در توئیتر بوده و بدین ترتیب از ورزشکارانی از 
جمله کوبی برایانت و لبرون جیمز که در رده های بعدی هستند پیشی گرفته. نیمار برزیلی در
 رده چهارم است و تعداد هوادارانش در فیس بوک نیز از مرز 17 میلیون نفر عبور کرده.
اما لازم به توضیح است که لیونل مسی در توئیتر صفحه ای اختصاصی ندارد و آدیداس، اسپانسر مسی، از طریق آی دی تیم مسی،بیانیه هایی را راجع به او منتشر می کند که این صفحه 438 هزار هوادار دارد
تعداد هواداران اضافه شده در سال 2013 در توئیتر:
1- کریس رونالدو (8 میلیون نفر)
2-کوبی برایانت (3.8 میلیون نفر)
3- لبرون جیمز (3.7میلیون نفر)
4-نیمار (3.5 میلیون نفر)
5- رونالدینیو (2.9 میلیون نفر)
6- داوید ویا (2.42 میلیون نفر)
7-ژابی آلونسو (2.40 میلیون نفر)
8- کوین دورانت (2.2 میلیون نفر)
9- وین رونی (2.1 میلیون نفر)
10- گرث بیل (1.95 میلیون نفر)

مسی 10

بارسا


                                         

بارسلونا

باشگاه فوتبال بارسلونااز ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزادبرای دیگر کاربردها، بارسلونا (ابهام‌زدایی) را ببینید.باشگاه فوتبال بارسلونانام کامل باشگاهباشگاه فوتبال بارسلونا(Fútbol Club Barcelona)لقب(ها)(آبی و اناری‌ها)(آزلگرونا)(کاتالانی‌ها)تاریخ تأسیس۲۹ نوامبر ۱۸۹۹نام ورزشگاهنیوکمپ(گنجایش: ۹۹٬۳۵۴ [۱])مدیرعاملساندرو راسلسرمربیخراردو مارتینو(ملقب به تاتا)لیگلالیگا۱۳–۲۰۱۲لالیگا، اولآدرس اینترنتیwww.fcbarcelona.comپرگل ترین بردبارسلونا ۲۰ - ۱ اسمیلد هلند[۲]بدترین باختبارسلونا ۱ - ۱۲ اتلتیکو بیلبائو[۲]گروه هوادارهاکولز (culés)لباس اوللباس دوملباس سوم
 فصل جاری
باشگاه فوتبال بارسلونا (به اسپانیایی: Fútbol Club Barcelona) که بیشتر بارسلونا یا به صورت مخفف بارسا شناخته می‌شود، یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای اسپانیایی است که در شهر بارسلون در منطقهٔ کاتالونیای اسپانیا قرار دارد. باشگاه فوتبال بارسلونا باشگاهی ورزشی-اجتماعی با هزاران عضو بوده که تیم فوتبال بارسلونا بخشی از آن می‌باشد.[۳] تیم این باشگاه در لا لیگا بازی می‌کند و جزو سه تیمی است که هرگز به دسته پایین‌تر سقوط نکرده‌است. شهرت تاریخی تیم اين باشگاه به‌دلیل شیوه حمله‌ای ماهرانه و جذابش بوده که تأکیدش را بر بازی باز قرار می‌دهد.[۳][۴][۵]
این باشگاه با نام باشگاه فوتبال بارسلونا در سال ۱۸۹۹ توسط عده‌ای سوئیسی، انگلیسی و اسپانیایی و به رهبری خوان گمپر تأسیس شد. بارسا به نوعی، نهادی برای ترویج فرهنگ کاتالان و کاتالانیسم است و از این رو عبارت «فراتر از یک باشگاه» (به کاتالانی: Més que un club) را به عنوان شعار خود انتخاب کرده‌است. سرود رسمی باشگاه، اثر جوزپ ماریا اسپیناس است که El Cant del Barça نام دارد.
برخلاف بسیاری از تیم‌های جهان این باشگاه توسط هوادارانش اداره می‌شود. باشگاه بارسلونا با درآمد ۳۶۶ میلیون یورو، دومین باشگاه ثروتمند جهان است. این باشگاه رقابت دیرینه‌ای با رئال مادرید دارد و به مسابقه‌ای که بین این دو تیم برگزار می‌شود اصطلاحاً ال کلاسیکو گفته می‌شود. نوکمپ با گنجایش ۹۹.۳۵۴ تماشاگر، ورزشگاه خانگی بارسلونا و بزرگترین استادیوم اروپا است. حدود ۲۵،۷% مردم اسپانیا طرفدار بارسلوناهستند،[۶]
باشگاه فوتبال بارسلونا با ۲۲ عنوان قهرمانی در لالیگا، ۲۶ قهرمانی در کوپا دل ری، ۱۰ قهرمانی در سوپرجام اسپانیا و ۲ قهرمانی در کوپا دی لالیگا، بعد از رئال مادریدپرافتخارترین تیم اسپانیا است. افتخارات بارسلونا در اروپا شامل ۴ قهرمانی در لیگ قهرمانان، ۴ قهرمانی در سوپرجام اروپا، ۴ قهرمانی در جام در جام اروپا و ۲ قهرمانی درجام لاتین می‌شود. در سال ۲۰۰۹، بارسلونا به عنوان اولین باشگاه اسپانیایی موفق شد سه‌گانه لا لیگا، کوپا دل ری و لیگ قهرمانان اروپا را به دست آورد. هم‌چنین تنها تیمیست که توانسته شش‌گانه جام‌ها را فتح کند. بارسلونا را می‌توان یکی از موفق‌ترین تیم‌های حاضر در اروپا دانست.[۷]
همان‌گونه که از شعار باشگاه «فراتر از یک باشگاه» بر می‌آید اين باشگاه تنها به فوتبال محدود نبوده و برخلاف باشگاه‌های ورزشی شمال آمريکا به ورزش‌های ديگر و حتی به ايفای نقشی فرهنگی نیز می‌پردازد.[۸] باشگاه فوتبال بارسلونا علاوه بر فوتبال شامل ۱۴ رشته ورزشی دیگر است که چهار رشته آن شامل بسکتبال، فوتسال، هندبال واسکیت هاکی جزو تیم‌های حرفه‌ای به حساب می‌آیند.[۱] باشگاه فوتبال بارسلونا نقشی تاريخی به عنوان يک نماد ملی گرایی کاتالان‌ها بازی کرده است. به‌عنوان مثال در زمان ديكتاتورى فاشیستی ژنرال ریورا که به مقابله با ملی گرایی کاتالان‌ها پرداخته بود، ممنوعیتی شش ماهه بر این باشگاه تحمیل شده و سپس عنوان باشگاه تغيير داده شد. علی‌رغم این‌ها باشگاه بارسلونا به عنوان نمادی از هویت منطقه‌ای و مطالبه ارزش‌های دموکراتیک کاتالان‌ها درآمد. باشگاه٬ نام اولیه‌اش را تنها پس از مرگ فرانکو در سال ۱۹۷۵ به‌دست آورد.[۸]
محتویات  [نهفتن] ۱ تاریخچه۱.۱ تأسیس باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۲۲–۱۸۹۹)۱.۲ ریورا٬ جمهوری خواهی و جنگ داخلی (۱۹۵۷–۱۹۲۳)۱.۳ باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۷۸–۱۹۵۷)۱.۴ نونیز و ثبات در مدیریت (۲۰۰۰–۱۹۷۸)۱.۵ رفتن نونیز و آمدن لاپورتا (۲۰۱۰–۲۰۰۰)۱.۶ رفتن لاپورتا و آمدن راسل ( تاکنون–۲۰۱۴)۲ هواداران باشگاه۲.۱ ال کلاسیکو۲.۲ دربی بارسلونا۳ درآمد و دارایی۴ برگزاری تور صلح۵ رکوردها۶ آرم‌ها و لباس‌ها۷ ورزشگاه۸ افتخارات۸.۱ رقابت‌های داخلی۸.۲ رقابت‌های اروپایی۸.۳ رقابت‌های جهانی۹ بازیکنان۹.۱ ترکیب فعلی۹.۲ بازیکن قرضی۱۰ مسئولین۱۰.۱ کادرفنی۱۰.۲ مدیران۱۰.۲.۱ مدل عضویت-مالکیت۱۱ تیم‌های بارسلونا در رشته‌های ورزشی دیگر۱۱.۱ تیم‌های حرفه‌ای باشگاه۱۱.۲ تیم‌های غیر حرفه‌ای باشگاه۱۱.۳ تیم‌های زنان باشگاه۱۲ پانویس۱۳ فهرست گزیدهٔ منابع و مآخذ۱۴ پیوند به بیرون
تاریخچه[ویرایش]نوشتار اصلی: تاریخچه باشگاه بارسلوناتأسیس باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۲۲–۱۸۹۹)[ویرایش]اعضای تیم در سال ۱۹۰۳خوان گمپر
در ۲۲ اکتبر سال ۱۸۹۹ میلادی، هانس گمپر تمایل خود را به صورت آگهی در روزنامه لوس دپورتس برای تأسیس باشگاه فوتبال اعلام کرد. در ۲۹ نوامبر همان سال در جلسهٔخیمناسیو سوله نتایج مثبتی حاصل شد و در نهایت یازده بازیکن شامل واتر وایلد، لوئیس دی اوسو، بارتومئو ترادس، اوتو کونزله، اوته مه یر، انریک دوکال، پره کبوت، کارلس پوجول، جوزپ لوبت، جانپارسونز و ویلیام پارسونز جذب شدند و باشگاه فوتبال بارسلونا متولد شد.[۹] بارسلونا شروع موفقیت آمیزی در مسابقات ملی و منطقه‌ای نظیر مسابقات فوتبال کاتالونیاو کوپا دل ری داشت. در ۱۹۰۲ میلادی باشگاه اولین جام خود، کوپا ماکایا را بالای سر برد و نیز در همان سال در فینال اولین دوره کوپا دل ری به مصاف بیزکایا رفت که ۱ – ۲ مغلوب شد.[۱۰] در ۱۹۰۸ میلادی، درحالی که باشگاه در شرایط مالی سختی قرار داشت و جز قهرمانی در مسابقات فوتبال کاتالونیا در ۱۹۰۵ میلادی تا آن زمان نتوانسته بود پیروزی دیگری به دست آورد، خوان گمپر به عنوان ریاست باشگاه برگزیده شد. گمپر در ۵ دوره متفاوت، در بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۵، ریاست باشگاه را بر عهده داشت، و مجموعاً حدود ۲۵ سال را در خدمت باشگاه گذراند. از مهمترین دستاوردهای وی می‌توان کمک به بارسا برای به دست آوردن ورزشگاه اختصاصی را خاطر نشان کرد.[۱۱]
در ۱۴ مارس ۱۹۰۹ میلادی، بارسلونا به ورزشگاه اینداستریا که بزرگتر بود و ۸٬۰۰۰ نفر گنجایش داشت، نقل مکان کرد. از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۴ میلادی، بارسلونا در جام پیرنه شرکت کرد و به عنوان بهترین تیم لانگیدوک، میدی، ناحیه آکیتن، باسک و کاتالونیا انتخاب شد. در آن زمان شرکت کردن در این رقابت‌های آزاد برای تیم بسیار مفید بود.[۱۲][۱۳] در همین دوره زبان رسمی باشگاه از کاستیلن به کاتالونیایی تغییر کرد و تیم به‌تدریج به یکی از نمادهای مهم کاتالونیا تبدیل شد، تاجایی که برای بسیاری از طرفداران، حمایت از تیم بیشتر به واسطهٔ جایگاه اجتماعی آن و نه بازی خود تیم اهمیت داشت.[۱۴]
گمپر، جک گرینول را به عنوان اولین مربی تمام وقت بارسلونا انتخاب کرد.[۱۵] وی همچنین تلاش‌هایی برای افزایش تعداد اعضای باشگاه انجام داد، به طوری که در سال ۱۹۲۲ میلادی، تعداد اعضای باشگاه به بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. این افزایش اعضا به لحاظ مالی تیم را قادر به تهیه ورزشگاه جدید ساخت. در نهایت باشگاه به ورزشگاه لس کورتس که در همان سال افتتاح شده بود، نقل مکان کرد.[۱۶] ورزشگاه جدید ۲۲٬۰۰۰ نفر گنجایش داشت که بعدها به ۶۰٬۰۰۰ نفر هم رسید.[۱۷] در دوران گمپر، تیم فوتبال بارسلونا موفق شد یازده بار مسابقات فوتبال کاتالونیا، شش بار کوپا دل ری و چهار بار کوپا دی پیرنه را فتح کرده و نخستین «عصر طلایی» خود را تجربه کند.[۱۰][۱۱]ریورا٬ جمهوری خواهی و جنگ داخلی (۱۹۵۷–۱۹۲۳)[ویرایش]بمباران هوایی بارسلون در ۱۹۳۸
در ۱۴ ژوئن ۱۹۲۵، جمعیت حاضر در یکی از مسابقه در حرکتی خودجوش برای اعتراض به دیکتاتوری میگوئل پریمو ده ریورا سرود ملی را هو کردند که در پی آن حکومت در واکنش به این عمل ورزشگاه را شش ماه تعطیل کرد و گمپر نیز مجبور به کناره‌گیری از ریاست باشگاه شد.[۱۸] همزمان با حرکت باشگاه‌ها به سوی حرفه‌ای شدن، مدیران بارسلونا نیز در ۱۹۲۶ اولین گام را در این مسیر نهادند.[۱۶] در ۱۹۲۸، بارسلونا پیروز جام اسپانیا شد، در مراسم اهدای جام ترانهٔ اودا اِ پلاکتو از رافائا آلبرتی یکی از اعضای اصلی گروه «نسل ۲۷» در وصف عملکرد قهرمانانه دروازه‌بان بارسا خوانده شد.[۱۹] در ۳۰ ژوئیه ۱۹۳۰، بنیان گذار باشگاه، خوان گمپر، بعد از دوره‌ای افسردگی به واسطهٔ مشکلات شخصی و اقتصادی اقدام به خودکشی کرد.[۱۱]
اگرچه بارسلونا با بازیکن سرشناسی چون جوزپ اسکولا به کار خود ادامه می‌داد، باشگاه به دلیل کشمکش‌های سیاسی که جامعه ورزشی را به کلی تحت شعاع قرار داده بود، وارد دوره‌ای از افت شد.[۲۰] باوجود کسب قهرمانی در سال‌های ۱۹۳۰، ۱۹۳۱، ۱۹۳۲، ۱۹۳۴، ۱۹۳۶ و ۱۹۳۸[۱۰] در مسابقات کاتالونیا، بارسلونا هیچ موفقیتی در سطح ملی (بجز عنوان بحث برانگیز ۱۹۳۷) به دست نیاورده بود. یک ماه پس از شروع جنگ داخلی اسپانیا در سال ۱۹۳۶، برخی از بازیکنان بارسلونا و اتلتیک بیلبائو داوطلب خدمت سربازی در جمع افرادی شدند که در مقابل شورشیان نظامی می‌جنگیدند.[۲۱] در ۶ اکتبر همین سال جوزپ سانیول، مدیر باشگاه و از اعضای حامی حزب سیاسی استقلال طلب، توسط سربازان فالانژ در نزدیکی گواداراما به قتل رسید.[۲۲] در تابستان ۱۹۳۷، تیم به اردوی مکزیک و ایالات متحده رفت. این اردو اگرچه به لحاظ مالی باشگاه را در امان نگه می‌داشت، اما نیمی از تیم به دنبال پناهندگی در کشورهای فرانسه و مکزیک بودند. در ۱۶ مارس ۱۹۳۸، بارسلونا مورد بمباران هوایی قرار گرفت که به کشته شدن ۳۰۰۰ تن انجامید و دفتر باشگاه نیز از این بمباران در امان نماند.[۲۳] کاتالونیا چند ماه بعد به تصرف در آمد. باشگاه به نماد نافرمانی کاتالانیسم تبدیل شد و در پی‌محدودیت‌های ایجاد شده اعضای آن به ۳٬۴۸۶ نفر کاهش یافت.[۲۴]پس از جنگ داخلی، پرچم کاتالونیا ممنوع اعلام شد و تیم‌ها از استفاده از نام‌های غیراسپانیایی نیز منبع شدند. این اقدام باشگاه را مجبور به تغییر نام به (به اسپانیایی: Club de Fútbol Barcelona) و حذف پرچم کاتالونیا از لباس تیم کرد.[۱۷]
در ۱۹۴۳، بارسلونا در نیمه نهایی مسابقات کوپا دل جنرالیسمه به مصاف رئال مادرید رفت. دیدار رفت دو تیم در لس کورتس با نتیجه ۳–۰ به نفع بارسلونا پایان یافت. پیش از بازی برگشت، اعضای تیم بارسلونا با رئیس امنیت دولت فرانسیسکو فرانکو دیدار داشتند و او به آن‌ها یادآوری کرد که تنها به علت سخاوتمندی رژیم آن‌ها امکان بازی کردن را دارند. در بازی برگشت رئال مادرید با نتیجه 1-11 بارسلونا را شکست داد.[۲۵] علی‌رغم فشارهای سیاسی آن زمان، بارسلونا در ده ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ توانست موفقیت‌های قابل توجهی را کسب کند. بارسا با مربیگری جوزپ سامیتیر و بازیکنانی چونسزار، آنتونی رامالتس و خوان ولاسکو در سال ۱۹۲۹ توانست برای اولین بار قهرمان لا لیگا شود. این عنوان را توانست در سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ نیز به دست آورد. همچنین در سال ۱۹۴۹ توانست برای اولین بار کوپا لاتین را فتح کند. در ژوئن ۱۹۵۰ باشگاه قرار دادی با لادیسلائو کوبالا بست، او یکی از افراد تاثیر گذار در بارسلونا بود.
در یکشنبه بارانی سال ۱۹۵۱، انبوهی از جمعیت پس از پیروزی ۲–۱ در برابر سانتاندر، ورزشگاه لس کورتس را بدون استفاده از تراموا ترک کردند که شگفتی مسئولین حکومتی را برانگیخت. در آن زمان در بارسلون کارکنان تراموا اعتصاب کرده بودند و این حمایت از جانب طرفداران بارسلون از حرکت آنان صورت گرفت. رویدادهایی از این قبیل چهره‌ای متفاوت از باشگاه یا تعلق آن به فراتر از کاتالونیا را نشان می‌داد.[۲۶] بسياری در اسپانيا باشگاه را مدافع حقوق بشر و آزادی می‌دانستند.[۲۷]
بارسلونا توانست با مربیگری فردیناند دائوییک و بازی لادیسلائو کوبالا در سال ۱۹۵۲ پنج عنوان قهرمانی مختلف شامل لا لیگا، کوپا دل جنرالیسمه (یا همان کوپا دل ری)، کوپا لاتین و کوپا اوا دوارته و کوپا مارتینی روسی را بالای سر ببرد. همچنین در ۱۹۵۳ نیز توانست مجدداً لا لیگا و کوپا دل جنرالیسمه را فتح کند.[۱۷]باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۷۸–۱۹۵۷)[ویرایش]ورزشگاه باشگاه بارسلونا، نیوکمپ که با حمایت‌های مالی هواداران در سال ۱۹۵۷ ساخته شد.
بارسلونا با مربیگری هلنیو هررا و لوییز سوارز جوان (بازیکن سال فوتبال اروپا در ۱۹۶۰) و دو بازیکن مجارستانی به توصیه کوبالا با نام‌های ساندور کوچیس و زولتان زیبور توانست دو عنوان ملی دیگر در سال ۱۹۵۹ و لا لیگا و جام بین شهری را در ۱۹۶۰ کسب کند. در ۱۹۶۱ بارسلونا اولین باشگاهی بود که توانست رئال مادرید را در رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا شکست دهد، اما در فینال با نتیجه ۳–۲ مغلوب بنفیکا شد.[۲۸][۲۹][۳۰]
کار ساخت ورزشگاه نیوکمپ در سال ۱۹۵۷ به پایان رسید و این بدین معنا بود که باشگاه مقداری پول برای خرید بازیکنان جدید داشت. دهه ۱۹۶۰ موفقیت‌های کمتری برای باشگاه به همراه داشت و لا لیگا کاملاً در دست رئال مادرید بود.[۳۰] از جنبه‌های مثبت دهه شصت می‌توان به ظهور بازیکنانی چون جوزپ فوسته و کارلس رکساچ و پیروزی باشگاه در کوپا دل جنرالیسمه در ۱۹۶۳ و جام بین شهری در ۱۹۶۶ اشاره کرد. همچنین بارسلونا توانست رئال مادرید را در فینال کوپا دل جنرالیسمه در ورزشگاه برنابئو در حالی که فرانکو بازی را تماشا می‌کرد، شکست دهد و بخشی از اقتدار سابق خود را به نمایش بگذارد. با پایان یافتن دوره دیکتاتوری فرانکو در ۱۹۷۴، نام باشگاه به نام اصلیش تغییر کرد، طراحی تاج آن به شکل اولیه‌اش برگردانده شد و دوباره حروف اصلیش را به دست آورد.[۳۱]
فصل ۱۹۷۳–۱۹۷۴ شاهد حضور یوهان کرایف بود که برای ثبت یک رکورد جهانی به مبلغ ۹۲۰ هزار پوند از آژاکس خریداری شد.[۳۲] یوهان کرایف در مصاحبه‌ای با یکی از خبرگزاری‌های اروپا گفت:«من بارسلونا را به رئال مادرید ترجیح دادم زیرا نمی‌توانم برای تیمی بازی کنم که با فرانکو ارتباط دارد.» و این مصاحبه خیلی سریع او را به چهره محبوب هواداران بارسا تبدیل کرد و زمانی که وی نام فرزندش را یوردی، یک نام محلی کاتالانی گذاشت، بر میزان این محبوبیت افزوده شد.[۳۳] یوهان کرایف به همراه بازیکنان خوب دیگری چون خوان مانوئل آسنسی، کارلس رکساچ و هوگو سوتیل به باشگاه کمک کردند تا بتواند بعد از دهه ۱۹۶۰ با شکست ۵–۰ رئال مادرید در سال ۱۹۷۴ قهرمان لالیگا شود.[۳۴] یوهان کرایف در ۱۹۷۳ در اولین دوره حضورش در بارسا به عنوان بهترین بازیکن سال اروپا برای بار دوم انتخاب شد، او در سال ۱۹۷۱، زمانی که برای آژاکس بازی می‌کرد توانسته بود این عنوان برای اولین بار کسب کند، همچنین برای بار سوم در سال ۱۹۷۴ درحالی که همچنان برای بارسلونا بازی می‌کرد مجدداً این عنوان را تصاحب کرد.[۳۵]نونیز و ثبات در مدیریت (۲۰۰۰–۱۹۷۸)[ویرایش]دیه‌گو مارادونا در حال بازی برای بارسلونا
در سال ۱۹۷۸ جوزپ لوییس نونیز در انتخاباتی توسط اعضای باشگاه به عنوان مدیر جدید انتخاب شد. این تصمیم بسیار نزدیک و متصل به گذار اسپانیا در مسیر دموکراسی و پایان یافتن دیکتاتوری فرانکو در سال ۱۹۷۴ بود. هدف اصلی نونیز ارتقا دادن بارسا به سطح یک باشگاه جهانی از طریق ثبات بخشیدن به آن در زمین و خارج از آن بود. وی به توصیه کرایف، آکادمی جوانان بارسلونا، لا ماسیا را در ۲۰ اکتبر ۱۹۷۹ تأسیس کرد.[۳۶] دوره ریاست او ۲۲ سال به طول انجامید و بر بارسلونا تاثیر بسازایی گذاشت. از زمان نونیز سیاست‌های سختگیرانه‌ای برای دستمزد و نظم و انضباط به جا مانده‌است.[۳۷][۳۸]
در ۱۶ مه ۱۹۷۹ بارسلونا با شکست ۴–۳ فورتونا دوسلدورف در مقابل بیش از ۳۰٬۰۰۰ طرفدار بارسلونایی که برای دیدن بازی به بازل سوئیس آمده بودند، توانست برای اولین بار جام در جام اروپا فتح کند. در ۱۹۸۲ مارادونا با قراردی به مبلغ ۵ میلیون پوند از بوکا جونیورز خریده شد و دهمین رکورد جهان از حیث مبلغ قرار داد رقم خورد.[۳۹] در پایان فصل ۱۹۸۳–۱۹۸۲ بارسلونا توانست با مربیگری منوتی، رئال مادرید را شکست دهد و قهرمان کوپا دل ری شود. حضور مارادونا در بارسا دیری نپایید و او بارسلونا را برای پیوستن به ناپولی ترک کرد. در آغاز فصل ۱۹۸۵–۱۹۸۴ تری وینابلز به عنوان مربی انتخاب شد و توانست لا لیگا را با هافبک برجستهٔ آلمانی، برند شوستر فتح کند. در فصل بعدی او تیم را به مرحله فینال جام باشگاه‌های اروپا برد که در ضربات پنالتی بارسا مغلوب استوا بخارست شد و عنوان نایب قهرمانی را کسب کرد.[۳۷]
پس از جام جهانی فوتبال ۱۹۸۶ باشگاه گری لینکر آقای گل آن رقابت‌ها را از باشگاه اورتون خرید و با دروازه‌بان آندونی زوبیزارتا قرار دادی طولانی بست. اما تیم در حالی که شوستر در محرومیت به سر می‌برد نتوانست موفقیت‌های زیادی کسب کند. وینابلز در آغاز فصل ۱۹۸۸–۱۹۸۷ از بارسا اخراج و لوییس آراگونز جانشین او شد. تمرد بازیکنان از نونیز در رویدادی که به هسپریا موتینی شهرت دارد در همین فصل رخ داد و این فصل با پیروزی ۱–۰ در مقابل رئال سوسیداد در فینال کوپا دل ری به پایان رسید.[۳۷]یوهان کرایف برنده چهار عنوان قهرمانی لا لیگا با بارسلونا در سمت مربی
در سال ۱۹۸۸ کرایف به عنوان سرمربی به باشگاه بازگشت و به زبان ساده‌تر یک تیم رویایی جمع کرد. در حالی که باشگاه با ستاره‌های بین‌المللی چون روماریو، رونالد کومان، میشل لادروپ و هریستو استویچکوف قرار داد داشت، او ترکیبی از بازیکنان اسپانیایی چون خوزه ماری باکرو، جوزپ گواردیولا و تکسیکی بگیریستین را به زمین می‌برد.[۴۰] بارسا زیر نظر یوهان کرایف توانست چهار عنوان قهرمانی لالیگا را بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ پی در پی کسب کند. در رقابت‌های اروپایی نیز با شکست سمپدوریا در فینال جام در جام اروپا ۱۹۸۹ و لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۹۲ هر دو عنوان قهرمانی را به دست آورد. همچنین بارسا کوپا دل ری در سال ۱۹۹۰، سوپر جام اروپا در سال ۱۹۹۲ و سه سوپر جام اسپانیا را نیز ازآن خود کرد. یوهان کرایف با ۱۱ عنوان قهرمانی، موفق‌ترین مربی باشگاه تا به امروز بوده و با ۸ سال مربیگری پی در پی بیشترین مدت باقی‌ماندن در سمت مربیگری باشگاه را داراست.[۴۱] بخت یوهان کرایف در فینال دو فصل آخر مربیگریش برگشت و کسب نتایج ضعیف اسباب اخراج او توسط نونیز را فراهم کرد.[۳۷]
بابی رابسون جایگزین کرایف شد و تنها در فصل ۱۹۹۷–۱۹۹۶ در این سمت باقی‌ماند. او رونالدو را از پی‌اس‌وی خرید و توانست سه جام کوپا دل ری، سوپر جام اسپانیا و جام در جام اروپا را برای باشگاه به ارمغان آورد. حضور رابسون تنها یک راه حل کوتاه مدت بود تا لوئیس فن خال بتواند به باشگاه بپیوندد.[۴۲] رونالدو نیز چون مارادونا برای مدت کوتاهی در باشگاه ماند و سپس به اینتر میلان پیوست. به هرشکل ستارگان تازه‌ای چون لوییس فیگو، پاتریک کلایورت، لوییز انریکه و ریوالدو در باشگاه ظاهر شدند و بارسا هر دو جام کوپا دل ری و لا لیگا را در سال ۱۹۹۸ بالای سر برد. در ۱۹۹۹ ریوالدو به عنوان چهارمین بازیکن بارسلونا توانست عنوان بهترین بازیکن فوتبال سال اروپا را کسب کند. علی‌رغم تمام این موفقیت‌ها داخلی، عدم پیروزی بارسا در فینال لا لیگا ۲۰۰۰ که سبب قهرمانی رئال مادرید شد، استعفای نونیز و فن خال را در پی داشت.[۴۲]رفتن نونیز و آمدن لاپورتا (۲۰۱۰–۲۰۰۰)[ویرایش]خوان لاپورتا در حال مصاحبه با خبرنگاران در سال ۲۰۰۹
رفتن نونیز و فن خال از باشگاه قابل مقایسه با پیوستن لوییس فیگو به رئال مادرید نبود، فیگو نه تنها کاپیتان دوم تیم بلکه به عنوان قهرمانی قابل ستایش نزد هواداران بارسا شناخته می‌شد، تاجایی که بسیاری از کاتالونیایی‌ها او را از خودشان می‌دانستند. هواداران بارسا که از تصمیم پیوستن فیگو به رقیب دیرینه خود بسیار ناراحت بودند، این ناراحتی را با استقبال خشم‌آلود خود از حضور فیگو در نیوکمپ نشان می‌دادند، حتی در اولین حضور او در نیوکمپ به سمتش یک کله خوک و شیشه پر ویسکی پرتاب کردند.[۴۳] در سال ۲۰۰۰خوان گسپارت جایگزین نونیز شد و به مدت سه سال در این سمت باقی‌ماند. در این مدت باشگاه شاهد رفت‌وآمد مربیان بود. در نهایت فن خال برای بار دوم به باشگاه بازگشت ولی از آنجایی که نتیجه مثبتی حاصل نشد، فن خال و گسپارت هر دو استعفا دادند.[۴۴]
پس از دوران ناموفق گسپارت، باشگاه با ترکیبی از مسئولین جوان به اوج بازگشت. خوان لاپورتا جایگزین گسپارت شد و فرانک ریکارد بازیکن سابق تیم ملی فوتبال هلند به عنوان مربی بارسا انتخاب شد. تاثیر بازیکنان بین‌المللی و ترکیب آن‌ها با بازیکنان اسپانیایی تیم را به سمت کسب موفقیت مجدد سوق داد. بارسا توانست در سال ۲۰۰۵–۲۰۰۴ لا لیگا و سوپر جام اسپانیا را فتح کند و قرار دادی با رونالدینیو، بازیکن سال فوتبال جهان ۲۰۰۶ ببندد.[۴۵]
در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵ بارسا مجدداً قهرمان لا لیگا و سوپر جام اسپانیا شد. در فینال لیگ قهرمانان بارسلونا در مقابل آرسنال قرار گرفت، درحالی که آرسنال تا پیش از ۱۵ دقیقه پایان بازی با ۱۰ بازیکن پیروز میدان بود، بارسا توانست نتیجه بازی را ۲–۱ به نفع خود تغییر دهد و جام را بعد از ۱۴ سال بالای سر بگیرد.[۴۵] در همان سال بارسلونا در جام باشگاه‌های جهان نیز شرکت کرد و در فینال با گل دقیقه ۸۲ حریف برزیلی خود، مغلوب اینترناسیونال شد.[۴۶][۴۷] اگرچه بارسلونا فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۶ را با قدرت شروع کرد، اما در پایان بدون کسب هیچ عنوانی فصل را به پایان رساند. بعدها اردوی پیش از فصل در ایالات متحده که منجر به مصدومیت ساموئل اتوئو و لیونل مسی شد، به عنوان دلیل عدم موفقیت باشگاه اعلام شد.[۴۸][۴۹]
در لالیگا که بارسا در بیشتر فصل‌ها در جایگاه اول قرار داشت، در سال جدید بی‌ثباتی باشگاه فرصتی برای پیشی گرفتن رئال مادرید و قهرمانی آنان شد. فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۷ برخلاف سال‌های گذشته موفقیتی برای باشگاه به همراه نداشت و در پی آن جوزپ گواردیولا مربی تیم دوم بارسلونا در پایان فصل جایگزین ریکارد شد.[۵۰]
بارسا در فینال کوپا دل ری ۲۰۰۹ با شکست ۴–۱ اتلتیک بیلبائو برای ۲۵امین بار قهرمان این رقابت‌ها شد. سه روز پس از آن شکست رئال مادرید در رقابت‌های لالیگا جام را برای بارسلونا در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ به ارمغان آورد. بارسا در حالی فصل را به پایان رساند که در ورزشگاه المپیک رم، منچستر یونایتد فاتح سال قبل جام باشگاه‌ها را با نتیجه ۲–۰ شکست داد و سومین عنوان قهرمانی جام باشگاه‌ها را فتح کرد. در نتیجه برای اولین بار در اسپانیا اولین سه‌گانه را به دست آورد.[۵۱][۵۲][۵۳] بارسا با شکست مجدد اتلتیک بیلبائو در فینال سوپر جام اسپانیا ۲۰۰۹ و پیروزی در مقابل شاختار دونتسک در فینال سوپر جام اروپا ۲۰۰۹ دو جام دیگر را نیز بالای سر برد.[۵۴] در دسامبر ۲۰۰۹، بارسا جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۹[۵۵] را نیز فتح کرد و اولین تیم تاریخ فوتبال شد که شش‌گانه جام‌ها را توانست کسب کند.[۵۶] همچنین بارسلونا با فتح لالیگا با ۹۰ امتیاز و فتح سوپر جام برای ۹امین بار توانست دو رکورد تازه در فوتبال اسپانیا به ثبت برساند.[۵۷][۵۸]رفتن لاپورتا و آمدن راسل ( تاکنون–۲۰۱۴)[ویرایش]
بعد از کناره‌گیری لاپورتا در ژوئن ۲۰۱۰، ساندرو راسل بعد از مدتی کوتاه به عنوان مدیر جدید باشگاه انتخاب شد. رأی‌گیری برای انتخاب مدیر جدید در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۱ برگزار شد و راسل توانست با کسب ۶۱.۳۵٪ (تعداد ۵۶٬۰۸۸ رأی) کل آرای مأخوذه به ریاست باشگاه برسد.[۵۹] او سپس توانست داوید ویا را با ۴۰ میلیون یورو از والنسیا[۶۰] و خاویر ماسکرانو را با ۱۹ میلیون یورو از لیورپول[۶۱] به همراه دو بازیکن دیگر در نوامبر ۲۰۱۰ به‌خدمت بگیرد. بارسلونا توانست در اولین ال کلاسیکو در فصل ۲۰۱۰-۱۱، رئال مادرید را با حساب ۵-۰ شکست دهد و هم‌چنین در آن فصل توانست برای سومین سال پیاپی با ۹۶ امتیاز فاتح لالیگا شود.[۶۲] در آوریل ۲۰۱۱ بارسلونا که به فینال کوپا دل ری راه یافته‌بود دراین مرحله مقابل رئال مادرید قرار گرفت و بازی را با حساب ۱-۰ در مستایا واگذار کرد.[۶۳] در ماه مه نیز، بارسلونا در فینال لیگ قهرمانان اروپا با شکست دادن منچستر یونایتد با حساب ۳-۱ در ورزشگاه ومبلی لندن که از یک لحاظ تکرار فینال سال ۲۰۰۹ محسوب می‌شد، برای چهارمین بار قهرمان اروپا شد.[۶۴] اما در فصل ۱۲-۲۰۱۱ نتوانست آنچنان انتطارات را برآورده کند و پس از واگذار کردن لالیگا به رءال مادرید[۶۵] سپس در نیمه نهایی لیگ قهرمانان مغلوب تیم چلسی شد[۶۶]و از دور مسابقات کنار رفت. آنها در این فصل تنها کوپا دل ری را با پیروزی ۰-۳ مقابل تیم اتلتیک بیلباءو بدست آوردند[۶۷]هواداران باشگاه[ویرایش]طرفداران بارسا در نیوکمپنوشتار اصلی: هواداران باشگاه فوتبال بارسلونا
نام مستعار طرفداران بارسلونا کولز است. گفته می‌شود ۲۵٪ از جمعیت اسپانیا طرفدار بارسلونا هستند و بعد از رئال مادرید که ۳۲٪ از اسپانیایی‌ها هوادار آن هستند، بارسا در جایگاه دوم قرار می‌گیرد. جایگاه سوم نیز به تیم والنسیا با ۵٪ حامی تعلق دارد.[۶۸] در اروپا بارسا اولین تیم محبوب این قاره‌است.[۶۹] تعداد اعضای باشگاه از فصل ۲۰۰۳–۰۴ از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر به ۱۷۰٬۰۰۰ نفر تا سپتامبر ۲۰۰۹ افزایش قابل توجهی داشته‌است.[۷۰]
علاوه بر عضویت، در ژوئن ۲۰۱۰، به طور رسمی ۱٬۳۳۵ نفر در نقاط مختلف جهان در انجمن هواداران بارسا ثبت نام کرده‌اند. انجمن‌های هواداران وظیفه تبلیغ بارسلونا در محل‌های مختلف را دارند و در مقابل در حین بازدید از بارسلونا خدمات مفیدی دریافت می‌کنند.[۷۱] همچنین بارسا هواداران بسیار برجسته‌ای تاکنون داشته که در این میان می‌توان به پاپ ژان پل دوم که عضو افتخاری باشگاه بود یا خوزه زاپاترو که نخست وزیر فعلی اسپانیا است اشاره کرد.[۷۲][۷۳]ال کلاسیکو[ویرایش]نوشتار اصلی: ال کلاسیکو
رقابت شدید میان دو تیم قوی‌تر در لیگ‌های ملی بسیار معمول است و این در مورد لا لیگا نیز صدق می‌کند، جایی که به بازی میان بارسلونا و رئال مادرید ال کلاسیکو (به اسپانیایی: El Clásico) می‌گویند. از ابتدا این دو تیم به عنوان نماینده دو منطقه و شهر رقیب، کاتالونیا و کاستیل شناخته می‌شوند. این رقابت بازتابی از تنش‌های فرهنگی و سیاسی میان دو منطقه‌است که از جنگ داخلی اسپانیا نشئت می‌گیرد.[۷۴]
در مدت دیکتاتوری پریمو ده ریورا و بخصوص فرانسیسکو فرانکو (۱۹۳۹-۱۹۷۵) تمامی فرهنگ‌های محلی مورد سرکوب قرار گرفتند و تمام زبان‌های رایج در اسپانیا جز کاستیلایی ممنوع اعلام شدند.[۷۵][۷۶] مردم کاتالان به یک نماد برای ابراز آزادی خواهی نیاز داشتند و بارسا تبدیل به فراتر از یک باشگاه (به کاتالان: Més que un club) برای کاتالان‌ها شد. به گفتهٔ مانوئل واسکس مونتالبان، پیوستن به بارسلونا بهترین راه برای کاتالان‌ها بود تا هویت خود را نشان دهند، این راه نسبت به پیوستن به جنبش‌های ضد فرانکو کم هزینه‌تر بود و امکان ابراز مخالفت را به آن‌ها می‌داد.[۷۷]
از سوی دیگر رئال مادرید در بسیاری از موارد به عنوان تجسمی از تمرکز ظلم حاکمیت، رژیم فاشیستی و فراتر از آن بود. (سانتیاگو برنابئو که ورزشگاه رئال به نام اوست از افرادیست که علیه ملی گرایی فرانکو جنگید.)[۷۸][۷۹] به هر شکل در طول جنگ داخلی اسپانیا، اعضای هر دوتیم نظیر جوزپ سانیول و رافائل سانچز گوئرا متحمل آسیب‌هایی از سوی هواداران فرانکو شدند.
در دهه ۱۹۵۰، زمانی که بحث انتقال آلفردو دی استفانو مطرح شد، اختلاف دو باشگاه تشدید یافت. در نهایت او رئال مادرید را انتخاب کرد و در آن فصل باعث موفقیت آن‌ها نیز شد.[۸۰] در دهه ۱۹۶۰ هر دو تیم در جام اروپا به مصاف با یکدیگر رفتند که رئال مادرید توسط بارسا حذف شد.[۸۱] همچنین در آخرین رویارویی دو تیم در سال ۲۰۰۲ که توسط رسانه‌های اسپانیا «رقابت قرن» نام گرفت، بیش از ۵۰۰ میلیون نفر شاهد دیدار دو تیم بودند.[۸۲]نتیجه رقابت‌های رسمیپیروزی‌های رئال مادرید87پیروزی‌های بارسلونا86تساوی45گل‌های رئال مادرید363گل‌های بارسلونا352مجموع رقابت‌ها218دربی بارسلونا[ویرایش]نوشتار اصلی: شهرآورد بارسلونا
رقیب منطقه‌ای بارسا، اسپانیول است. برخلاف بارسا که هیئت مدیره اولیه آن از ملیت‌های مختلف بودند. این تیم توسط علاقه‌مندان به فوتبال اسپانیا تأسیس شد و سپس از حمایت پادشاه برخوردار گشت. اسپانیول آشکارا به عنوان یک تیم ضد بارسلونایی تأسیس شد و آن‌ها همواره بارسا را به عنوان یک تیم بیگانه می‌دیدند.[۸۳] از آنجایی که مردم کاتالونیا اسپانیول را به عنوان نماینده‌ای از مادرید می‌دیدند، رقابت‌ها جدی‌تر شد.[۱۸] زمین اصلی باشگاه اسپانیول در منطقه اعیان نشین ساریا بود.[۸۴][۸۵]
اسپانیول به طور سنتی بخصوص در زمان حکومت فرانکو، به زعم اکثریت شهروندان بارسلونا به عنوان ترویج کننده مشروعیت حکومت شناخته می‌شد و این در تضاد کامل با روحیه انقلابی بارسلونایی‌ها بود.[۸۶] در ۱۹۱۸ که بحث خودمختاری مطرح شده بود اسپانیول شروع به مخالفت با آن کرد.[۸۳] بعدها اسپانیول در کنار فاشیست‌ها از گروه‌های حامی فالانژ که می‌خواستند به جنگ داخلی بپیوندند حمایت می‌کرد. باوجود این تفاوت‌های فکری، دربی به‌خاطر تفاوت اهداف هر دو باشگاه، بیشتر برای هواداران اسپانیول اهمیت داشته تا بارسلونا. در سال‌های اخیر رقابت میان دو باشگاه کمتر رنگ و بوی سیاسی داشته و باشگاه اسپانیول نیز نام رسمی و سرود باشگاه را از اسپانیایی به کاتالان ترجمه کرده‌است.[۸۳]
اگرچه در تاریخ لا لیگا بیشتر دربی‌ها منطقه‌ای هستند، این رقابت نامعمول نیز کاملاً با برتری بارسلونا همراه بوده‌است. اسپانیول در تمام طول ۷۰ سال گذشته تنها سه بار بالاتر از بارسلونا قرار داشته و در مسابقات جام حذفی کاتالونیا تنها در سال ۱۹۵۷ موفق به پیروزی در برابر بارسا شده‌است. همچنین بهترین نتیجه‌ای که اسپانیول تاکنون از شهرآورد بارسلونا به دست آورده ۶–۰ در سال ۱۹۵۱ بوده‌است. اسپانیول در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ با کسب پیروزی ۲–۱ در مقابل بارسا تنها تیمی است که توانسته سه بار در یک فصل بارسلونا را در نیوکمپ شکست بدهد.[۸۷]درآمد و دارایی[ویرایش]
در ۲۰۱۰، مجله فوربز با اعلام ثروت باشگاه بارسلونا در حدود ۷۵۲ میلیون یورو، آن‌ها را در جایگاه چهارم پس از منچستر یونایتد، رئال مادرید و آرسنال به عنوان ثروتمندترین باشگاه جهان قرار داد..[۸۸][۸۹] طبق گفته دلویت، بارسلونا با در آمد ۳۶۶ میلیون یورو در همین سال، جایگاه دوم را پس از رئال مادرید که ۴۰۱ میلیون یورو درآمد دارد به دست آورده‌است.[۹۰]
حسابرسی‌های دلویت در ژوئیه ۲۰۱۰ نشان می‌دهد بارسلونا ۴۴۲ میلیون یورو بدهی دارد. این رقم دقیقاً ۵۸ درصد از کل دارایی‌ها بارسلونا است که فوربز آن را اعلام کرده بود. مدیر جدید باشگاه این بدهی‌ها را ناشی از مشکلات ساختاری دانسته‌است.[۹۱] خبرها حکایت از آن دارد که در سال جاری بارسا مبلغ ۷۹ میلیون یوروی دیگر ضرر خواهد داشت، این درحالیست که بارسلونا یکی از مدافعان عنوان قهرمانی لالیگا است.[۹۲]
برگزاری تور صلح[ویرایش]
اهداف بر گزاری این تور از زبان معاون اقتصادی باشگاه، "خاویر فاوس" اینگونه بیان میشود: "دو دليل براي اين کار وجود دارد. اولين هدف انجام کار کوچکي براي صلح است تا نشان دهيم چگونه ورزش و کودکان مي‌توانند براي ساختن پلي بين دو جامعه مفيد واقع شوند. اين سفر همچنين به ترويج نام باشگاه در دنياي عرب که در حال تبديل شدن به بازار تجاري مهمي براي ماست و در جامعه يهوديان کمک مي‌کند."[۹۳]− همچنین در این تور عوامل و بازیکنان باشگاه بارسلونا با حضور در کنار دیوار ندبه به خواندن دعا پرداختند و با مسئولین اسرائیلی دیدارهایی دوستانه داشتند.[۹۴]رکوردها[ویرایش]پائولینو آلکانترا
ژاوی در حاضر با مجموعاً ۵۵۵ بازی برای بارسلونا و ۳۶۹ بازی در لالیگا رکوردار همراهی باتیم است.[۹۵]
برترین گلزن بارسا تاکنون در تمام رقابت‌ها حتی دوستانه، پائولینو آلکانترا با ۳۵۷ گل بوده‌است.[۹۵] سزار رودریگز با ۱۹۵ گل زده در بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۵۵ بهترین گل زن بارسا در لا لیگا می‌باشد. اگرچه احتمال می‌رود لیونل مسی که تاکنون ۱۵۴ گل در لالیگا برای بارسا به ثمر رسانده این رکورد را به‌زودی بشکند.[۹۶]
در ۲ فوریه ۲۰۰۹ بارسا به مجموع ۵۰۰۰ گل زده در لا لیگا رسید. گل ۵۰۰۰ام بارسا را مسی در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر که بانتیجه ۲–۱ به نفع بارسلونا تمام شد، به ثمر رساند.[۹۷] در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۹ بارسا با شکست ۲–۱ استیودیانتس ششمین عنوان قهرمانی خود را در یک سال به دست آورد و تنها تیمیست که شش‌گانه جام‌ها را در تاریخ فوتبال فتح کرده‌است.[۹۸] همچنین بارسلونا با فتح ۲۵ کوپا دل ری و ۹ سوپرجام اسپانیا از این حیث نیز رکورد دار است.[۹۹][۱۰۰]
در ۳ مارس ۱۹۸۶ در بازی یک چهارم نهایی جام اروپا، بارسا به میزبانی یوونتوس رفت که در آن بازی ۱۲۰٬۰۰۰ نفر به تماشای بازی پرداختند و رکورد بیشترین حضور حامیان بارسا رقم خورد.[۱۰۱] با توجه به نوسازی ورزشگاه در ۱۹۹۰ و قانون منع امکان تماشای بازی به صورت ایستاده احتمالاً این رکورد هرگز نمی‌شکند، زیرا ظرفیت ورزشگاه ۹۹٬۳۵۴ نفر است.[۱۰۲][۱]آرم‌ها و لباس‌ها[ویرایش]نخستین آرم باشگاه بارسلونا
آرم اصلی باشگاه به شکل تاجی دربالای تصویر به یادگار تاج و تخت آراگون و خفاشی نماد شاه جیمز بود که به دو شاخه یکی از درخت برگ بو و دیگری نخل احاطه شده‌است.[۱۰۳] در سال ۱۹۱۰ بارسلونا بین اعضای خود یک مسابقه طراحی برای طراحی نماد باشگاه برگزار کرد که کارلس کومامالا از بازیکنان باشگاه برنده آن شد. پیشنهاد کومامالا با تغییراتی جزئی همچنان به عنوان نماد باشگاه باقی‌مانده‌است. طرح اولیه شامل تاج و صلیب سنت جورج در قسمت بالا گوشهٔ چپ با پرچم کاتالان در کنار آن و رنگ تیم در پایین بود.[۱۰۴]
رنگ‌های آبی و قرمز در پیراهن برای اولین بار در دیدار مقابل هیسپانیا در سال ۱۹۰۰ استفاده شد.[۱۰۵] چندین نظریه در رابطه با طراحی لباس آبی و قرمز بارسلونا وجود دارد. پسر یکی از اولین مدیران باشگاه، آرتور ویتی مدعیست که ایده این طرح لباس به پدرش تعلق دارد و او لباس را بر اساس لباس تیم مدرسه بازرگانی تیلور پیشنهاد کرده‌است. نظریه دیگر برطبق گفته تونی استالبر نویسنده‌است که رنگ‌ها را متعلق به جمهوری اول ماکسیمیلیان روبسپیر می‌داند. گذشته از دو نظریه قبلی، رایج‌ترین نظریه در کاتالونیا این است که خوان گمپر رنگ لباس بارسا را از تیم سابقش، بازل انتخاب کرده‌است.[۱۰۶]
بارسلونا از زمان تأسیس هرگز تبلیغ هیچ شرکتی را بر روی پیراهن خود نداشته‌است. در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۶ باشگاه خبر عقد قراردادی ۵ ساله را با یونیسف اعلام کرد، طبق این قرارداد لوگوی یونیسف در این مدت بر روی پیراهن تیم قرار می‌گرفت و هرسال مبلغ ۱٫۵ میلیون یورو کمک مالی از طرف بنیاد باشگاه فوتبال بارسلونا به یونیسف پرداخت می‌شد.[۱۰۷] بنیاد باشگاه فوتبال بارسلونا در سال ۱۹۹۴ بر پایهٔ تصمیم رئیس کمیتهٔ سیاست‌گذاری‌های اقتصادی باشگاه به عنوان نهادی برای جمع آوری کمک و جلب پشتیبان‌های مالی برای سازمان‌های غیر ورزشی راه‌اندازی شد.[۱۰۸] از سال ۲۰۰۴ شرکت‌ها می‌توانند با پرداخت ۴۰ الی ۶۰ هزار پوند در سال یکی از ۲۵ عضو افتخاری بنیاد شوند. همچنین جمع دیگری متشکل از ۴۸ عضو وجود دارد که سالانه ۱۴٬۰۰۰ پوند پرداخت می‌کنند. علاوه بر این عده‌ای دیگر از حامیان با پرداخت سالانه ۴٬۰۰۰ پوند وجود دارند. باید توجه داشت که مدرکی از دخالت جدی اعضای افتخاری در سیاست‌های باشگاه در دست نیست، هرچند بر طبق گفته آنتونی کینگ «بعید است که اعضای افتخاری بنیاد در تصمیم گیری‌های باشگاه دخالتی نداشته باشند.»[۱۰۹]
بارسلونا با عقد قراردادی به مبلغ ۱۵۰ میلیون یورو با بنیاد قطر به مدت پنج سال بالاخره به عدم پذیرش اسپانسر لباس خود پایان داد. این قرارداد از فصل ۱۲-۲۰۱۱ آغاز می‌شود.[۱۱۰]دورهطراحاسپانسر۱۹۸۲–۱۹۹۲می‌بابدون اسپانسر۱۹۹۲–۱۹۹۸کاپا۱۹۹۸–۲۰۰۶نایک۲۰۰۶–۲۰۱۱یونیسف2011-2013بنیاد قطر، یونیسف-2013نایکقطر ایرویز ، یونیسفورزشگاه[ویرایش]نوشتارهای اصلی: ورزشگاه اینداستریا، ورزشگاه لس کورتس، و نیوکمپیکی از شعارهای بارسلوناهک شده بر روی جایگاه تماشاچیان، "Més que un club" که به معنی فراتر از یک باشگاه است.
اولین زمین بارسلونا، ورزشگاه اینداستریا با ظرفیت ۱۰٬۰۰۰ نفر بود. مسئولین باشگاه در آن زمان امکانات این ورزشگاه را برای یک باشگاه در حال رشد کافی نمی‌دانستند.[۱۱۱] در ۱۹۹۲ جمعیت هواداران به ۲۰٬۰۰۰ نفر رسید و با کمک مالی آن‌ها، باشگاه توانست ورزشگاه بزرگتری به نام لس کورتس بسازد که ظرفیت اولیه آن ۲۰٬۰۰۰ نفر بود. بعد از جنگ داخلی اسپانیا، باشگاه شروع به جذب تماشاچی و اعضای بیشتر برای حضور در مسابقات کرد. افزوده شدن به تعداد طرفداران، اسباب گسترش ورزشگاه را فراهم کرد، گسترش ورزشگاه در چندین پروژه شامل: گسترش جایگاه تماشاچیان در ۱۹۴۴، گسترش بخش جنوبی ورزشگاه در ۱۹۴۶ و گسترش بخش شمالی در ۱۹۵۰ صورت گرفت، در نهایت ظرفیت ورزشگاه پس از پایان توسعه آن به ۶۰٬۰۰۰ نفر رسید.[۱۱۲]
پس از تکمیل ورزشگاه لس کورتس دیگر امکان گسترش دادن آن وجود نداشت. با کسب قهرمانی در سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ در مسابقات لالیگا و پیوستن کوبالا در ژوئن ۱۹۵۰ به بارسا، که بعدها مجموعاً ۱۹۶ گل در ۲۵۶ بازی به ثمر رساند، هواداران و تماشاچیان تیم بیشتر شدند.[۱۱۲][۱۱۳][۱۱۴] از این رو باشگاه مجدداً برای تهیه یک ورزشگاه جدید دست به کار شد.[۱۱۲] در ۲۸ مارس ۱۹۵۴ ساخت ورزشگاه در مقابل ۶۰٬۰۰۰ هزار تن از طرفداران باشگاه آغاز شد. اولین سنگ ورزشگاه نیوکمپ زیر نظر فرماندار فلیپه آکدو کلوگنا و با دعای خیر اسقف اعظم بارسلونا گرگوریو مودریگو در جای خود قرار گرفت. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۷ پس از سه سال ساخت ورزشگاه به پایان رسید و ۲۸۸ میلیون پستا هزینه ساخت آن شد.[۱۱۲]
در سال ۱۹۸۰ جهت بازسازی ورزشگاه مطابق استانداردهای یوفا، باشگاه برای تأمین هزینه‌های بازسازی در قبال نوشتن نام هواداران برروی آجرهای مورد استفاده، هزینه‌ای از آن‌ها دریافت می‌کرد. این طرح مورد استقبال طرفداران و حتی مردم قرار گرفت اگرچه بعدها زمانیکه یکی از رسانه‌های مادرید گزارشی از آجری با نام هک شده سانتیاگو برنابئو یسته، یکی از مدیران با سابقه و حامیان فرانکو تهیه کرد، جنجال بسیاری ایجاد شد.[۱۱۵][۱۱۶][۱۱۷] ظرفیت ورزشگاه در حال حاضر ۹۹.۳۵۴ نفر است که بزرگترین ورزشگاه اروپا نیز می‌باشد. [۱][۱۱۸] این ورزشگاه هم‌چنین در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲، میزبان برخی از مسابقات نیز بوده‌است.[۱۱۹]
ورزشگاه شامل بخش‌های دیگری نیز هست:[۱۲۰]سیوتات اسپورتیوا خوان گمپر (زمین تمرین تیم فوتبال بارسلونا)لاماسیا (آکادمی جوانان باشگاه)مینی استادی (ورزشگاه خانگی تیم دوم)پالائو بلوگرانا (سالن اختصاصی باشگاه)پالائو بلوگرانا ۲ (سالن اختصاصی دوم باشگاه)پالائو دی گل (پیست یخ باشگاه)سراسرنمایی از ورزشگاه در ژانویه ۲۰۱۱افتخارات[ویرایش]رقابت‌های داخلی[ویرایش]تصویر شادی بازیکنان بارسلونا، پس از قهرمانی در لالیگا ۲۰۰۵–۲۰۰۴لالیگا[۱۲۱]قهرمانی (۲۲): ۱۹۲۹–۱۹۲۸، ۱۹۴۵–۱۹۴۴، ۱۹۴۸–۱۹۴۷، ۱۹۴۹–۱۹۴۸، ۱۹۵۲–۱۹۵۱، ۱۹۵۳–۱۹۵۲، ۱۹۵۹–۱۹۵۸، ۱۹۶۰–۱۹۵۹، ۱۹۷۴–۱۹۷۳، ۱۹۸۵–۱۹۸۴، ۱۹۹۱–۱۹۹۰، ۱۹۹۲–۱۹۹۱، ۱۹۹۳–۱۹۹۲، ۱۹۹۴–۱۹۹۳، ۱۹۹۸–۱۹۹۷، ۱۹۹۹–۱۹۹۸، ۲۰۰۵–۲۰۰۴، ۲۰۰۶–۲۰۰۵، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۰–۲۰۰۹، ۲۰۱۱–۲۰۱۰، ۲۰۱۳–۲۰۱۲نایب قهرمانی (۲۳): ۱۹۳۰–۱۹۲۹، ۱۹۴۶–۱۹۴۵، ۱۹۵۴–۱۹۵۳، ۱۹۵۵–۱۹۵۴، ۱۹۵۶–۱۹۵۵، ۱۹۶۲–۱۹۶۱، ۱۹۶۴–۱۹۶۳، ۱۹۶۷–۱۹۶۶، ۱۹۶۸–۱۹۶۷، ۱۹۷۱–۱۹۷۰، ۱۹۷۳–۱۹۷۲، ۱۹۷۶–۱۹۷۵، ۱۹۷۷–۱۹۷۶، ۱۹۷۸–۱۹۷۷، ۱۹۸۲–۱۹۸۱، ۱۹۸۶–۱۹۸۵، ۱۹۸۷–۱۹۸۶، ۱۹۸۹–۱۹۸۸، ۱۹۹۷–۱۹۹۶، ۲۰۰۰–۱۹۹۹، ۲۰۰۴–۲۰۰۳، ۲۰۰۷–۲۰۰۶، ۲۰۱۲-۲۰۱۱، 2013-2012کوپا دل ری[۱۲۲]قهرمانی (۲۶): ۱۹۱۰–۱۹۰۹، ۱۹۱۲–۱۹۱۱، ۱۹۱۳–۱۹۱۲، ۱۹۲۰–۱۹۱۹، ۱۹۲۲–۱۹۲۱، ۱۹۲۵–۱۹۲۴، ۱۹۲۶–۱۹۲۵، ۱۹۲۸–۱۹۲۷، ۱۹۴۲–۱۹۴۱، ۱۹۵۱–۱۹۵۰، ۱۹۵۲–۱۹۵۱، ۱۹۵۳–۱۹۵۲، ۱۹۵۷–۱۹۵۶، ۱۹۵۹–۱۹۵۸، ۱۹۶۳–۱۹۶۲، ۱۹۶۸–۱۹۶۷، ۱۹۷۱–۱۹۷۰، ۱۹۷۸–۱۹۷۷، ۱۹۸۱–۱۹۸۰، ۱۹۸۳–۱۹۸۲، ۱۹۸۸–۱۹۸۷، ۱۹۹۰–۱۹۸۹، ۱۹۹۷–۱۹۹۶، ۱۹۹۸–۱۹۹۷، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۲-۲۰۱۱نایب قهرمانی (۱۰): ۱۹۰۳-۱۹۰۲، ۱۹۱۹-۱۹۱۸، ۱۹۳۲-۱۹۳۱، ۱۹۳۶-۱۹۳۵، ۱۹۵۴-۱۹۵۳، ۱۹۷۴-۱۹۷۳، ۱۹۸۴-۱۹۸۳، ۱۹۸۶-۱۹۸۵، ۱۹۹۶-۱۹۹۵، ۲۰۱۱-۲۰۱۰.کوپا دی لالیگا[۱۲۳]قهرمانی (۲): ۱۹۸۳–۱۹۸۲، ۱۹۸۶–۱۹۸۵.سوپر جام اسپانیا[۱۰۰]قهرمانی (۱۰): ۱۹۸۳، ۱۹۹۱، ۱۹۹۲، ۱۹۹۴، ۱۹۹۶، ۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۰۹، ٬۲۰۱۰ ۲۰۱۱نایب قهرمانی (۸): ۱۹۸۵، ۱۹۸۸، ۱۹۹۰، ۱۹۹۳، ۱۹۹۷، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹،۲۰۱۲کوپا اوا دیورته (سوپرجام اسپانیا جایگزین این رقابت‌ها شد.)[۱۲۴]قهرمانی (۴): ۱۹۴۵، ۱۹۴۸، ۱۹۵۲، ۱۹۵۳نایب قهرمانی (۲): ۱۹۴۹، ۱۹۵۱رقابت‌های اروپایی[ویرایش]جام اروپا/لیگ قهرمانان اروپا[۱۲۵]قهرمانی (۴): ۱۹۹۲–۱۹۹۱، ۲۰۰۶–۲۰۰۵، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۱–۲۰۱۰.نایب قهرمانی (۳): ۱۹۶۱–۱۹۶۰، ۱۹۸۶–۱۹۸۵، ۱۹۹۴–۱۹۹۳.جام در جام اروپا[۱۲۶]قهرمانی (۴):۱۹۷۹–۱۹۷۸، ۱۹۸۲–۱۹۸۱، ۱۹۸۹–۱۹۸۸، ۱۹۹۷–۱۹۹۶نایب قهرمانی (۳):۱۹۶۹–۱۹۶۸، ۱۹۹۱–۱۹۹۰جام بین شهری[۱۲۷]قهرمانی (۳): ۱۹۵۸–۱۹۵۵، ۱۹۶۰–۱۹۵۸، ۱۹۶۶–۱۹۶۵نایب قهرمانی (۱): ۱۹۶۲–۱۹۶۱سوپرجام اروپا[۱۲۸]قهرمانی (۳): ۱۹۹۲، ۱۹۹۷، ۲۰۰۹نایب قهرمانی (۴): ۱۹۷۹، ۱۹۸۲، ۱۹۸۹، ۲۰۰۶جام لاتین[۱۲۹]قهرمانی (۲): ۱۹۴۹، ۱۹۵۲رقابت‌های جهانی[ویرایش]جام بین قاره‌ای[۱۳۰]نایب قهرمانی (۱): ۱۹۹۲جام باشگاه‌های جهان[۱۳۱]قهرمانی (۲): ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱نایب قهرمانی (۱): ۲۰۰۶

چلسی


باشگاه فوتبال چلسی (به انگلیسی: .Chelsea F.C) یک باشگاه فوتبال انگلیسی در غرب لندن است که در سال ۱۹۰۵ بنا نهاده شد.[۲] این باشگاه در لیگ برتر انگلستان بازی می‌کند و همواره در رده‌های بالای فوتبال انگلیس قرار داشته‌است. چلسی چهار دوره قهرمان لیگ برتر انگلستان شده‌است و همچنین هفت قهرمانی در جام حذفی فوتبال انگلستان و چهار قهرمانی در جام اتحادیه فوتبال انگلیس را در کارنامهٔ خود دارد. این تیم در مسابقات اروپایی نیز توانسته‌است دو قهرمانی در جام در جام اروپا،[۳] یک قهرمانی در سوپر جام اروپا[۴] و یک قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۲[۵]به دست آورد.
چلسی نخستین مقام قهرمانی خود را در سال ۱۹۵۵ میلادی و در لیگ دسته اول انگلستان به دست آورد. این باشگاه چند جام نیز در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به دست آورد، اما تا سال ۱۹۹۷ نتوانست جام مهم دیگری را کسب کند. دهه ابتدایی قرن بیست و یکم درخشان‌ترین و موفقیت‌آمیزترین دوره تاریخ باشگاه چلسی به واسطهٔ قهرمانی در لیگ برتر جزیره در سال‌های ۲۰۰۵، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و رسیدن به فینال لیگ قهرمانان اروپا در ۲۰۰۸ بوده‌است. بخش عمده‌ای از این افتخارات توسط ژوزه مورینیو کسب شده‌است.[۶][۷]
این باشگاه به‌همراه ورزشگاه استمفورد بریج که با ظرفیت ۴۱٬۸۴۱ نفر[۱] در همسایگی منطقه فولام (منطقه SW6 1HS لندن) قرار دارد،[۸] در سال ۲۰۰۳ توسط رومن آبراموویچ تاجر، به مبلغ ۱۴۰ میلیون پوند خریداری شد.[۹]
باشگاه چلسی از فصل ۱۹۶۴ - ۱۹۶۵ اقدام به استفاده از پیراهن و شورت ورزشی آبی روشن و جوراب‌های سفید رنگ کرد و تا امروز نیز غالباً این رویه ادامه داشته‌است. تا پیش از آن هیچ‌گاه لباس و شورت بازیکنان این باشگاه یک‌رنگ نبوده‌است.[۱۰]
نماد باشگاه چندین بار تغییر پیدا کرده‌است که از دههٔ ۱۹۵۰ تا کنون، نماد شیر به عنوان نماد اصلی باشگاه برگزیده شده‌است.[۱۱] این باشگاه به طور میانگین در جایگاه پنجم پایدارترین تیم‌های فوتبال انگلیس قرار دارد.[۱۲] همچنین این تیم با میانگین ۴۱٬۴۰۳ تماشاگر در فصل ۲۰۰۹ – ۲۰۱۰ لیگ برتر انگلیس در رده ششم قرار گرفته‌است.[۱۳]
محتویات  [نهفتن] ۱ تاریخچه۲ استمفورد بریج۳ آرم و نماد باشگاه۴ لباس تیم۵ طرفداران و رقابت‌ها۶ رکوردها۷ چلسی در فرهنگ عامه۸ تیم فوتبال زنان چلسی۹ بازیکنان۹.۱ ترکیب اصلی۹.۲ بازیکنان خارج شده به صورت قرضی۹.۳ تیم آکادمی باشگاه چلسی۹.۴ بهترین بازیکنان باشگاه (۲۰۱۳–۱۹۶۷)۱۰ بهترین مربیان تاریخ باشگاه۱۱ کادر فنی کنونی۱۲ افتخارات۱۳ پانویس۱۴ پیوند به بیرون
تاریخچه[ویرایش]اولین تیم باشگاه فوتبال چلسی در سپتامبر ۱۹۰۵
باشگاه فوتبال چلسی در مارس ۱۹۰۵ رسماً بنیان نهاده شد[۱۴] و در مدت زمان کوتاهی به مسابقات فوتبال انگلیس راه یافت. در سال‌های نخستین، این باشگاه دستاوردهای اندکی به‌دست آورد که می‌توان به رسیدن به فینال جام حذفی فوتبال انگلستان در سال ۱۹۱۵ اشاره کرد. در بازی پایانی پس از باخت در برابر باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد قهرمانی را از دست داد ولی با این وجود برای بازیکنان خود شهرت فراوان کسب کرد.[۱۵]
تد دریک بازیکن سابق باشگاه فوتبال آرسنال و انگلیس در سال ۱۹۵۲ میلادی[۱۶] به عنوان سرمربی به چلسی آمد و شروع به نوسازی باشگاه کرد. وی توانست باشگاه فوتبال چلسی را در فصل ۵۵–۱۹۵۴ قهرمان لیگ دسته اول انگلستان کند.[۱۷] فصل بعد یوفا، جام باشگاه‌های اروپا را راه‌اندازی کرد اما با اعتراض تیم‌های لیگ برتر و فدراسیون فوتبال، چلسی پیش از شروع بازی‌ها، از جام کنار گذاشته شد.[۱۸]نمودار نتایج تیم چلسی از فصل ۰۶ - ۱۹۰۵ تا فصل ۰۸ - ۲۰۰۷
چلسی در دهه ۱۹۶۰ به رقابت با حریفان در لیگ دسته اول، جام اتحادیه و جام حذفی پرداخت که در فصل ۶۵–۱۹۶۴ توانست قهرمانجام اتحادیه فوتبال انگلیس شود.[۱۹] چلسی در سال ۱۹۷۰، پس از پیروزی با نتیجه ۲–۱ مقابل باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، قهرمان جام حذفی فوتبال انگلیس شد،[۲۰] همچنین توانست نخستین قهرمانی اروپایی خود را در جام در جام اروپا با پیروزی مقابل باشگاه فوتبال رئال مادرید در آتن به دست آورد.[۲۱]
اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی و اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی دوران نابسامانی برای چلسی بود، باشگاه دچار مشکلات مالی بسیاری شده بود،[۲۲] فروش ستارگان، باشگاه را با افت شدیدی مواجه کرد.[۲۳] در سال ۱۹۸۲ باشگاه توسط کن بیتس خریداری شد.[۲۴] چلسی در مسابقات بخت کمی برای نتیجه‌گیری داشت و برای نخستین بار در حال سقوط به لیگ دسته سوم بود ولی جان نیل توانست چلسی را در فصل ۸۴–۱۹۸۳ به لیگ بالاتر برساند. این تیم که در سال ۱۹۸۸ بار دیگر به لیگ دسته دوم سقوط کرده بود، بلافاصله در فصل ۸۹–۱۹۸۸ به لیگ دسته اول بازگشت.[۲۵]مراسم اهدای مدال پس از اولین قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا توسط تیم چلسی - ۲۰۱۲
بعد از یک نبرد طولانی مدت قانونی، کن بیتس به مالکیت مطلق بر ورزشگاه باشگاه در سال ۱۹۹۲ رسید.[۲۶] چلسی در سال ۱۹۹۴ به فینالجام حذفی فوتبال انگلستان راه یافت اما نتوانست قهرمانی این مسابقات را به دست آورد.[۲۷] در سال ۱۹۹۶ رود گولیت به عنوان بازیکن - مربی هدایت باشگاه چلسی را به دست گرفت،[۲۸] وی در سال ۱۹۹۷ جام حذفی فوتبال انگلستان را تصاحب کرد.[۲۹] گولیت در سال ۱۹۹۸ جای خود را جان لوکا ویالی داد.[۳۰] او نیز به نفع یک ایتالیایی دیگر یعنی کلودیو رانیریبرکنار شد. رانیری از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ سرمربی باشگاه چلسی بود.[۳۱]
در ژوئن ۲۰۰۳ میلادی، بیتس باشگاه فوتبال چلسی را به مبلغ ۱۴۰ میلیون پوند، به یک میلیاردر روس‌تبار به نام رومن آبراموویچ فروخت که این رویداد به بزرگ‌ترین خرید و فروش باشگاه در تاریخ فوتبال انگلستان تبدیل شد.[۹] این در حالی بود که رانیری قادر به نتیجه‌گیری مناسب نبود به همین دلیل ژوزه مورینیو جایگزین او شد که توانست چلسی را به جایگاه بهتری برساند.[۳۲] چلسی با مورینیو دو قهرمانی در لیگ برتر انگلیس در فصل‌های (۰۵-۲۰۰۴[۳۳] و ۰۶–۲۰۰۵[۳۴]) به دست آورد.
همچنین مورینیو قهرمانی جام حذفی (۲۰۰۷[۳۵]) و جام اتحادیه (۲۰۰۵[۳۶] و ۲۰۰۷[۳۷]) را به افتخارات باشگاه اضافه کرد. در سپتامبر ۲۰۰۷ آورام گرانت جایگزین مورینیو شد.[۳۸] در همان فصل چلسی برای اولین بار به فینال لیگ قهرمانان اروپا صعود کرد اما در ضربات پنالتی، بازی را به تیم منچستر یونایتد واگذار کرد،[۳۹] در پی این نتیجه گرانت اخراج شد.[۴۰]
مربی بعدی فیلیپه اسکولاری بود که در ژوئیه ۲۰۰۸ به چلسی پیوست.[۴۱] اسکولاری نیز به دلیل نتایج ضعیف تیمی از کار برکنار شد.[۴۲] گاس هیدینگ مربی هلندی به عنوان سرمربی جدید باشگاه چلسی انتخاب شد[۴۳] و توانست این تیم را در سال ۲۰۰۹ قهرمان جام حذفی فوتبال انگلیس کند.[۴۴] اما مربی سابق باشگاه آث میلان کارلو آنچلوتی به عنوان مربی جدید باشگاه چلسی برگزیده شد.[۴۵] وی در اولین فصل حضورش موفق به کسب قهرمانی در لیگ برتر انگلیس و جام حذفی فوتبال انگلیس موسوم به دوگانه انگلیس شد.[۴۶] آنجلوتی در ماه مه ۲۰۱۱ از چلسی جدا شد و آندره ویلاس-بوآس مربی سابق تیم پورتو جایگزین وی شد.[۴۷]
آندره ویلاس-بوآس که با قراردادی ۱۵ میلیون یورویی (۱۳٬۳ میلیون پوند) در ژوئن ۲۰۱۱ به عنوان سرمربی باشگاه چلسی انتخاب شده بود[۴۸] در ۴ مارس ۲۰۱۲ به دلایل نتایج ضعیف از کار برکنار شد.[۴۹] پس از برکناری ویلاس بوآس،روبرتو دی ماتئو که به عنوان دستیار در باشگاه چلسی فعالیت می‌کرد به صورت موقت سرمربی تیم شد.[۵۰] دی ماتئو توانست چلسی را به مقام قهرمانی جام حذفی فوتبال انگلستان ۲۰۱۲[۵۱]و همچنین برای اولین بار به قهرمانیلیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۲ با نتیجه ۴ بر ۳ در ضربات پنالتی مقابل باشگاه فوتبال بایرن مونیخ برساند.[۵]. با این حال در فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳، باخت سه بر هیچ چلسی مقابل یوونتوس در جام قهرمانان اروپا باعث اخراج وی شد و سرمربی‌گیری این تیم تا پایان فصل به رافائل بنیتز رسید.[۵۲][۵۳][۵۴] تنها موفقیت باشگاه چلسی به همراه بنیتز قهرمانی در لیگ اروپا ۲۰۱۳ با نتیجه دو بر یک مقابل تیم بنفیکا بود.[۵۵]استمفورد بریج[ویرایش]نوشتار اصلی: استمفورد بریج
چلسی در مقابل وست برومویچ آلبیون در ۲۳ سپتامبر ۱۹۰۵؛ چلسی ۱ – ۰ برنده شد.
استمفورد بریج تنها ورزشگاه باشگاه چلسی از ابتدا تاکنون بوده که رسماً از تاریخ ۲۸ آوریل ۱۸۷۷ افتتاح شده‌است.[۵۶] در ۲۸ سال اول تاسیس، استمفورد بریج مورد استفاده دیگر ورزش‌ها به غیر از فوتبال مانند ورزش دو و میدانی نیز قرار داشته.[۵۷] در سال ۱۹۰۴ میلادی برادران گاس میرس و جوزف میرس ورزشگاه را خریداری کرده‌اند تا فقط بازی‌های تیم چلسی در آن برگزار شود.[۵۶]
خانواده میرز برای طراحی جدید ورزشگاه، آرشیبالد لیتش که یکی از برجسته‌ترین معماران اروپا بود را انتخاب کردند که طرح اصلی ورزشگاه کنونی را طراحی و اجرا کند.[۵۸]
آنها پیشنهاد اجاره باشگاه را به باشگاه فوتبال فولهام دادند اما این پشنهاد رد شد بنابراین صاحبان باشگاه تصمیم به استفاده از زمین در موارد دیگر گرفتند.[۵۹]
طراحی و تهیه نقشه اصلی ورزشگاه شروع شد به طوری که جایگاه تماشاگران در حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده بود.[۵۶] در اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی ساخت جایگاه جنوبی ورزشگاه که دارای سقف بود انجام شد. این ورزشگاه به خانه هواداران باشگاه چلسی تبدیل شد که وفادارترین و پورشورترین تماشاگران در دهه‌های ۱۹۶۰، ۷۰ و ۸۰ میلادی بودند.[۶۰]نمایی از غرب ورزشگاه استمفورد بریج
در سال‌های پایانی دهه ۱۹۶۰ میلادی و اوایل ۱۹۷۰ میلادی طرح جدید ورزشگاه با ظرفیت ۵۰۰۰۰ نفر را اجرا کردند که تماماً دارای صندلی بود.[۵۶] ساخت قسمت شرقی ورزشگاه در دهه ۱۹۷۰ آغاز شد که هزینه‌ای بسیاری برای باشگاه به همراه داشت که منجر به فروختن ورزشگاه به توسعه‌دهندگان آن شد و تا اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی یک جنگ طولانی مدت قانونی را ایجاد کرد.[۵۶] قسمت‌های شمال، شرق و بخش‌هایی از جنوب ورزشگاه که تماماً دارای صندلی بود تا سال ۲۰۰۱ به طور کامل تکمیل شد.[۵۷]آرم و نماد باشگاه[ویرایش]
از ابتدای تأسیس باشگاه چلسی تا کنون چهار نماد و آرم در تاریخ باشگاه چلسی مورد استفاده قرار گرفته و همه تحت تغییرات جزئی انتخاب شده بودند.[۶۱] در سال ۱۹۰۵ اولین آرم باشگاه انتخاب شد که نمادی از یک بازنشسته باشگاه بود. لقب بازنشستگان به مدت نیم قرن در باشگاه چلسی مورد استفاده قرار گرفت[۶۲] در سال ۱۹۵۲ میلادی تد دریکدر راستای تغییر و تحول در باشگاه اصرار به حذف نام بازنشسته داشت به همین دلیل نماد جدید انتخاب شد.[۶۳]
نماد شیر آبی رنگ نماد بعدی باشگاه چلسی بود به مدت سه دهه مورد استفاده قرار گرفت[۶۴] این آرم از سه گل رز قرمز به نمایندگی از کشور انگلستان و دو توپ فوتبال در حاشیه‌ها تشکیل می‌شد که در سال ۱۹۶۰ میلادی با تصویب نهایی مورد استفاده قرار گرفت.[۶۳]
در سال ۱۹۸۶ میلادی کن بیتس مالک باشگاه چلسی برای ایجاد تغییر و تحول نماد آرم باشگاه را تغییر داد.[۶۳] آرم جدید شامل دایره‌ای آبی رنگ بود که شیر زرد رنگ و کلمات C.F.C در میان آن قرار گرفته بودند، این نماد با مدت ۱۹ سال به عنوان آرم اصلی باشگاه چلسی به کار برده می‌شد.[۶۱] با روی کار آمدن مدیریت جدید در رأس باشگاه آرم باشگاه بار دیگر تغییر کرد و دومین نماد تاریخ باشگاه چلسی یعنی نماد شیر آبی رنگ با اندکی تغییر دوباره مورد استفاده قرار گرفت.[۱۱]
آرم باشگاه چلسی از سال ۱۹۵۳–۱۹۰۵ 
آرم باشگاه چلسی از سال ۱۹۸۶–۱۹۵۳ 
آرم باشگاه چلسی از سال ۲۰۰۵–۱۹۸۶ 
آرم باشگاه چلسی از سال ۲۰۰۵-تاکنونلباس تیم[ویرایش]نخستین لباس تیم چلسی - سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۲
تیم چلسی همیشه لباس آبی بر تن کرده‌است البته در ابتدا رنگ آبی لباس روشن‌تر از لباس کنونی بوده‌است. همچنین رنگ جوراب‌ها در ابتدا آبی تیره بوده اما اکنون از رنگ سفید استفاده می‌شود، شورت ورزشی نیز از سفید به آبی تغییر رنگ داده‌است. این تغییرات در سال ۱۹۱۲ انجام شده‌است.[۶۵] در دهه ۱۹۶۰ میلادی تامی دوچرتی که مربی چلسی بود خواهان تغییر شورت آبی و جوراب سفید برای تغییر و تحول شده بود که این تغییر در فصل ۱۹۶۵ - ۱۹۶۴ لحاظ شد.[۶۶]
در دهه ۱۹۶۰ در یک بازی تیم چلسی لباس راه راه سفید و مشکی همانند لباس تیم اینتر میلان بر تن کرده‌است.[۶۷] از دیگر لباس‌های به یاد ماندنی چلسی می‌توان به لباس با راه راه سبز در دهه ۱۹۸۰، لباس با راه راه‌های سفید و قرمز در اوایل دهه ۱۹۹۰ و لباس با راه راه‌های سربی و نارنجی در اواسط دهه ۱۹۹۰ اشاره کرد.[۶۸]
شرکت آدیداس حامی و تأمین‌کننده لباس‌های ورزشی باشگاه چلسی است که بر اساس قرارداد سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ میلادی اسپانسر این باشگاه بوده‌است. پیش از این شرکت آمبرو در سال‌های (۸۱–۱۹۶۸)، Le Coq Sportif در سال‌های (۸۶–۱۹۸۱)، مجموعه باشگاه چلسی در سال‌های (۸۷–۱۹۸۶) و همچنین شرکت آمبرو در سال‌های (۲۰۰۶–۱۹۸۷) پشتیبان و اسپانسر لباس‌های ورزشی باشگاه چلسی بوده‌اند. باشگاه در اواسط فصل ۸۴–۱۹۸۳ با شرکت گلف ایر به عنوان اسپانسر باشگاه و تبلیغات بر روی پیراهن‌های ورزشی تیم به توافق رسیدند. پس از آن باشگاه با شرکت گرانگ فارمس و بای لین تی و کمپانی ایتالیایی سیمود قبل از قرارداد طولانی مدت با شرکت سازنده کامپیوتر کمودور اینترنشنال در سال ۱۹۸۹ قرارداد همکاری امضاء کرده‌اند. اسپانسرهای بعدی باشگاه شرکت‌های کورس در سال‌های (۹۷–۱۹۹۵)، اتوگلس در سال‌های (۲۰۰۱–۱۹۹۷) و هواپیمایی امارات در سال‌های (۲۰۰۵–۲۰۰۱) بوده‌اند. شرکت سامسونگ اسپانسر فعلی باشگاه چلسی است[۶۹] که در فصل ۰۸–۲۰۰۷ میلادی به تبلیغات در زمینه گوشی موبایل پرداخته‌است.[۷۰]طرفداران و رقابت‌ها[ویرایش]طرفداران تیم چلسی در بازی چلسی و تاتنهام - ۱۱ مارس ۲۰۰۶
هواداران باشگاه چلسی به طور متوسط در رده پنجم حضور مداوم در ورزشگاه‌های خود قرار دارند.[۷۱] همچنین این تیم با داشتن ۴۰٬۰۰۰ تماشاگر به طور ثابت در هر بازی در ورزشگاهاستمفورد بریج در رده پنجم تیم‌های انگلیسی قرار دارد. میانگین تماشاگران چلسی نیز ۴۱٬۴۲۳ نفر است.[۱۳] چلسی با داشتن هواداران بسیار در نقاط مختلف لندن و انگلیس اعم از اقشار کارگر و ثروتمند از تیم‌های محبوب در کشور انگلستان و جهان محسوب می‌شود.[۷۲]
شهرآورد غرب و شمال لندن از مهم‌ترین بازی‌های چلسی در شهر لندن است. براساس نظرسنجی سال ۲۰۰۴ توسط سایت Planetfootball.com نشان می‌دهد که هواداران تیم چلسی تیم‌های آرسنال، تاتنهام و منچستر یونایتد را مهم‌ترین رقیبان تیم خود می‌دانند.[۷۳] رقابت چلسی و تاتنهام از فینال جام اتحادیه فوتبال انگلیس در سال ۱۹۶۷ شروع شده‌است که اولین فینال مابین این دو تیم لندنی بوده. همچنین بازی‌های دو تیم چلسی و لیدز یونایتد در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ از حساسیت‌های زیاد برخوردار بوده‌است، مخصوصاً فینال بحث برانگیز جام اتحادیه در سال ۱۹۷۰.[۷۴] رقابت با تیم لیورپول نیز پس از بازی نیمه‌نهایی این دو تیم در لیگ قهرمانان اروپا و انتقال فرناندو تورس از لیورپول به چلسی شدت گرفته‌است.[۷۵]رکوردها[ویرایش]نوشتار اصلی: فهرست سوابق و آمارهای باشگاه فوتبال چلسیفرانک لمپارد بازیکن حال حاضر چلسی و رکورددار بیشترین بازی و بیشترین گل‌زده در بین بازیکنان تیم
بیشترین حضور و بازی برای تیم چلسی در اختیار رون هریس کاپیتان سابق چلسی با ۷۹۵ بازی مابین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۰ می‌باشد که بعید است به‌زودی این رکورد شکسته شود.[۷۶] فرانک لمپارد با بیش از ۵۰۰ بازی رکورددار بیشترین بازی در بین بازیکن حال حاضر باشگاه‌است.[۷۷] در بین دروازه‌بانان نیز پیتر بونتی با ۶۰۰ بازی (۷۹–۱۹۵۹) یکی از رکورداران تاریخ باشگاه چلسی است.[۷۸]
فرانک لمپارد (–۲۰۰۱) با ۲۰۳ گل زده و بابی تامبلینگ (۱۹۷۰-۱۹۵۹) با ۲۰۲ گل‌زده برای چلسی گلزن‌ترین بازیکنان این باشگاه از ابتدا تاکنون بوده‌اند. دیگر بازیکنانی که بیش از ۱۰۰ گل برای باشگاه چلسی به ثمر رسانده‌اند می‌توان به کری دیکسون (۹۲–۱۹۸۳)، دیدیه دروگبا (۲۰۱۲–۲۰۰۴)، روی بنتلی (۵۶–۱۹۴۸)، پیتر آسگود (۷۴–۱۹۶۴ و ۷۹–۱۹۷۸)، جیمی گریوس (۶۱–۱۹۵۷)، جورج میلس (۳۹–۱۹۲۹) و جورج هیلسدون (۱۲–۱۹۰۶) اشاره کرد. گریوس نیز با ۴۳ گل بهترین گلزن تاریخ باشگاه در یک فصل (۶۱–۱۹۶۰) محسوب می‌شود.[۷۷][۷۶]
بیشترین حضور هواداران و تماشاگران در ورزشگاه خانگی چلسی که به صورت رسمی ثبت شده در بازی با تیم آرسنال در مسابقات لیگ دسته اول انگلستان در سال ۱۹۳۵ بوده‌است که ۸۲٬۹۰۵ در ورزشگاه حضور داشته‌اند[۷۹] بازسازی ورزشگاه استمفورد بریج و نصب صندلی در تمام جایگاه‌ها در دهه ۱۹۹۰ میلادی،[۸۰] ظرفیت ورزشگاه را به ۴۱٬۸۴۱ نفر کاهش داد.[۱]
چلسی رکوردهای متعددی در انگلستان و اروپا در اختیار دارد، بیشترین امتیاز کسب شده در یک فصل (۹۵ امتیاز)، کمترین گل خورده در یک فصل (۱۵ گل)،[۸۱] بیشترین پیروزی در یک فصل (۲۹ بازی)[۸۲]، بیشترین بازی بدون گل‌خورده در یک فصل (۲۵ بازی)[۸۳] (تماماً در فصل ۰۵–۲۰۰۴) و بیشترین بازی بدون گل‌خورده از ابتدای فصل (۶ بازی) (در فصل ۰۶–۲۰۰۵) از آن جمله‌است.[۸۴]
این باشگاه با پیروزی ۲۱ بر صفر مقابل باشگاه فوتبال Jeunesse Hautcharage در جام در جام اروپا سال ۱۹۷۱ یک رکورد در مسابقات اروپایی به جا گذاشته‌است.[۸۵] چلسی رکورد ۸۶ بازی بدون شکست در ورزشگاه خانگی خود از ۲۰ مارس ۲۰۰۴ تا ۲۶ اکتبر ۲۰۰۸ را در اختیار دارد. همچنین چلسی ۶۳ بازی بدون شکست مابین سال‌های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰ را به همراه تیم لیورپول در اختیار دارد.[۸۶][۸۷] چلسی رکورد ۱۱ بازی بدون شکست مابین ۲۵ آوریل ۲۰۰۸ تا ۶ دسامبر ۲۰۰۸ را نیز در اختیار دارد.[۸۸]
چلسی در فهرست رکوردداران «اولین‌ها» به همراه تیم آرسنال برای اولین بار در تاریخ ۲۵ اوت ۱۹۲۸ در بازی مقابل سوانسی تاون لباس‌های دارای شماره برتن کرده‌اند.[۸۹] تیم چلسی برای اولین بار در انگلستان در یک مسابقه داخلی با هواپیما برای دیدار با باشگاه فوتبال نیوکاسل در تاریخ ۱۹ آوریل ۱۹۵۷ سفر کرده‌است[۹۰] و برای اولین بار در لیگ دسته اول در روز یک‌شنبه مسابقه داده‌است، این بازی در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۹۷۴ مقابل تیم استوک سیتی بوده‌است. همچنین چلسی در یک بازی مقابل تیم فوتبال ساوت‌همپتون که در سال ۱۹۹۹ برگزار شده‌است بدون بازیکن انگلیسی و ایرلندی به میدان رفته‌است.[۹۱] چلسی در ۱۹ مه ۲۰۰۷ اولین تیم پیروز در ورزشگاه جدید ومبلی و آخرین تیم پیروز در ورزشگاه ومبلی قبل از بازسازی بوده‌است.[۹۲] چلسی در فصل ۱۰-۲۰۰۹ برای اولین بار به رکورد ۱۰۰ گل‌زده در یک فصل در تاریخ لیگ برتر رسیده‌است.[۴۶]چلسی در فرهنگ عامه[ویرایش]جشن بازیکنان تیم چلسی بعد از دو قهرمانی در فصل ۱۰–۲۰۰۹
در سال ۱۹۳۰ فیلم بازی بزرگ با مضمونی فوتبالی ساخته شده[۹۳] که در آن جک کوک بازیکن سابق باشگاه چلسی و بازیکن آن زمان باشگاه میلوال به بازی پرداخته‌است. این بازیکن در صحنه‌های مختلفی از این فیلم مانند سکانس‌هایی که در ورزشگاه استمفورد بریج ساخته شده‌است حضور پیدا کرده، همچنین اندرو ویلسون، جورج میلس و سام میلینگتون به عنوان بازیگر مهمان نیز در این فیلم حضور داشته‌اند.[۹۴] به دلیل سوابق منفی هواداران باشگاه چلسی در زمینه خشونت‌های فوتبالی در فیلم‌هایی همانند کارخانه فوتبال به این موضوع پرداخته شده‌است.[۹۵]
چلسی تا دهه ۱۹۵۰ رابطه نزدیکی با سالن‌های موسیقی داشت و بازیکنانی مانند جورج روبی در زمینه موسیقی نیز فعال بودند.[۹۶]
تک آهنگ «آبی رنگ است» که برای فینال جام حذفی ۱۹۷۲ انگلستان با صدای تمامی بازیکنان تیم چلسی ساخته شده‌بود توانست در رتبه پنجم موسیقی‌های سال این کشور قرار بگیرد.[۹۷] بعدها آهنگ «سفید رنگ است» با اقتباس از این آهنگ برای تیم ونکوور ویت‌کاپس ساخته شده‌است.[۹۸] همچنین آهنگ «روز آبی» به دلیل رسیدن تیم چلسی به فینال جام اتحادیه فوتبال انگلستان در سال ۱۹۹۷ توسط سوگز و به همراه بازیکنان باشگاه خوانده شد که توانست تا رتبه ۲۲ بهترین آهنگ‌های انگلیس نیز صعود کند.[۹۹] برایان آدامز از هواداران تیم چلسی[۱۰۰] آهنگ «ما برد می‌خواهیم» را برای این تیم خوانده‌است.[۱۰۱]تیم فوتبال زنان چلسی[ویرایش]نوشتار اصلی: باشگاه فوتبال زنان چلسی
باشگاه چلسی در زمینه فوتبال زنان نیز فعالیت دارد که از سال ۲۰۰۴ وابسته به تیم مردان در مسابقات حضور پیدا کرده‌است.[۱۰۲] آن‌ها بازی‌های خانگی خود را در زمین امپریال فیلدز انجام می‌دهند.[۱۰۳] این تیم در جام سوری کانتی در سال‌های ۲۰۰۳، ۲۰۰۴، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ قهرمان شده‌است[۱۰۴] و برای اولین بار بعد از قهرمانی در لیگ جنوبی فوتبال زنان انگلیس (۲۰۰۵) به لیگ برتر ملی انگلیس صعود کرد. این تیم فصل ۱۰–۲۰۰۹ را با قرار گرفتن در رده سوم به پایان رساند که بهترین رتبه این تیم از ابتدا تاکنون بوده‌است. تیم زنان چلسی یکی از ۸ تیم مؤسس سوپرلیگ فوتبال زنان انگلیس است.[۱۰۵] جان تری کاپیتان فعلی باشگاه مردان چلسی مدیر داخلی تیم زنان باشگاه چلسی است.[۱۰۶]بازیکنان

کاکا

ریکاردو ایزکسون دوس سانتوز لیته (به پرتغالیRicardo Izecson dos Santos Leite) ملقب به کاکا متولد ۲۲ آوریل ۱۹۸۲ در شهر برازیلیا، پایتخت کشور برزیل و بهترین فوتبالیست جهان در سال ۲۰۰۷، بازیکن تیم ملی برزیل و آ. ث. میلان است.

دوره نوجوانی و جوانی خود را با عضویت در تیم باشگاهی سائوپائولو سپری کرد و از ابتدای سال ۲۰۰۱ عضو تیم بزرگسالان این باشگاه شد و در ۱۳۱ بازی رسمی ۴۸ گل برایشان زد. وی در ژوئن ۲۰۰۳ تیم خانگی اش یعنی سائوپائولو را ترک و به میلان، یکی از بهترین باشگاههای حال حاضر ایتالیا و اروپا پیوست. و در تاریخ ۸ ژوئن ۲۰۰۹ قرارداد ۶ ساله‌ای به ارزش ۵۶ میلیون پوند با رئال مادرید منعقد کرد.

تیم ملی[ویرایش]

اولین بار با تیم ملی جوانان برزیل در جام جهانی جوانان ۲۰۰۱ شرکت می‌کند ولی توسط غنا در نیمه نهایی شکست می‌خورند. ۳۱ ژانویه ۲۰۰۲ در بازی دوستانه با بولیوی اولین بازی ملی با تیم اصلی برزیل را تجربه می‌کند. عضوی از تیم ملی برزیل که قهرمان جام جهانی ۲۰۰۲ می‌شود، است اما فقط ۲۵ دقیقه بازی به وی می‌رسد. کاپیتانی تیم ملی زیر ۲۳ سال را که در جام طلایی کونکاکاف شرکت می‌کند را به کاکا می سپارند. سال ۲۰۰۵ با شرکت در تمام بازی‌های تیم ملی در جام کنفدراسیون‌ها می‌درخشد و همراه طلایی پوشان قهرمان می‌شود. جام جهانی ۲۰۰۶ برای کاکا خاطره‌ای تلخ در پی دارد، حذف توسط فرانسه و بازگشت به خانه. سال ۲۰۰۷ بدلیل همزمانی جام کنفدراسیون‌ها و بازی‌های میلان در لیگ ایتالیا و لیگ قهرمانان اروپا با تصمیمش برای بازی نکردن برای تیم ملی با انتقادات شدید هواداران برزیلی و حتی حملات رسانه‌های کشورش و هو شدن توسط تماشاگران هموطن مواجه می‌شود. سال ۲۰۰۹ با قهرمانی در جام کنفدراسیون‌ها و دریافت جایزه توپ طلایی و بدست آوردن عنوان بهترین بازیکن تورنمنت، موفقیت ملی جالبی را در کارنامه کاکا به جای می‌گذارد.

Kaka061115.jpg
Brazil & Chile match at World Cup 2010-06-28 6.jpg

رئال مادرید[ویرایش]

کاکا ستارهٔ برزیلی آث میلان در ۸ ژوئن ۲۰۰۹، با رقم ۶۰ میلیون پوند به رئال مادرید پیوست.

Kaká vs Real Sociedad 2011.jpg

برگشت به میلان[ویرایش]

کاکا که از زمان پیوستنش به رئال مادرید نتوانست در این تیم جایگاه ثابتی به دست آورد و ستاره فوتبال برزیل در دوران خوزه مورینیو در رئال مادرید نیمکت نشین شد و در نهایت در نقل و انتقالات تابستان ۲۰۱۳ و با قراردادی دو ساله به باشگاه سابقش میلان پیوست.

سفیر[ویرایش]

وی به عنوان سفیر غذا در سازمان ملل برای کمک به کودکان محروم مشغول به کار است.

افتخارات[ویرایش]

باشگاهی[ویرایش]

میلان

  • سری آ: ۲۰۰۳-۰۴
  • سوپر کاپ ایتالیا ۲۰۰۴
  • لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۰۶-۰۷
  • سوپر جام یوفا ۲۰۰۷
  • جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۷

رئال مادرید

  • لالیگا ۲۰۱۱-۱۲
  • کوپا دل ری ۲۰۱۰-۱۱
  • سوپر کاپ اسپانیا ۲۰۱۲

ملی[ویرایش]

  • جام جهانی ۲۰۰۲
  • جام کنفدراسیون‌ها ۲۰۰۵، ۲۰۰۹

فردی[ویرایش]

  • بهترین فوتبالیست خارجی سری آ ۲۰۰۴، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷
  • فوتبالیست سال سری آ: ۲۰۰۴، ۲۰۰۷
  • بهترین بازیکن خط میانی لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۰۵
  • عضو تیم سال یوفا ۲۰۰۶، ۲۰۰۷،۲۰۰۹
  • لیگ قهرمانان اروپا بهترین گلزن: ۲۰۰۶-۰۷
  • لیگ قهرمانان اروپا بهترین مهاجم: ۲۰۰۶-۰۷
  • یوفا بهترین فوتبالیست باشگاهی سال ۲۰۰۶-۰۷
  • توپ طلا ۲۰۰۷
  • بهترین بازیکن سال فوتبال جهان ۲۰۰۷
  • عضو تیم فیفا سال ۲۰۰۸
  • توپ طلایی جام کنفدراسیون‌ها ۲۰۰۹
  • بیشترین پاس گل در جام جهانی ۲۰۱۰

کاسیاس

ایکر کاسیاس فرناندز (به اسپانیاییIker Casillas Fernández) (زادهٔ ۲۰ مه سال ۱۹۸۱، شهر مادرید در کشور اسپانیا) فوتبالیست اسپانیایی است. او به همراه این تیم موفق شده است قهرمان جام جهانی فوتبال شود. وی عضو تیم ملی فوتبال اسپانیا و باشگاه رئال مادرید می باشد. ایکر کاپیتان اول تیم ملی اسپانیا و کاپیتان اول تیم رئال مادرید و هم چنین انتخاب نخست مربیان برای دروازه‌بانی در تیم است. وی با بازوبند کاپیتانی، تیم ملی کشورش را به سوی قهرمانی در جام ملت‌های اروپا رهنمود کرد تا تیم ملی اسپانیا، بعد از ۴۴ سال بتواند قهرمان این رقابت‌ها شود. همچنین ایکر در درون دروازه و به عنوان کاپیتان تیم ملی، عضو تیم ملی اسپانیایی بود که برای اولین بار، قهرمان جام جهانی شد. او همچنین با۱۴۳ بازی برای اسپانیا رکورددار بیشترین بازی ملی برای کشورش می باشد.او چهار بار بهترین دروازه‌بان جهان از نگاه فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال شده است.

از همان ابتدا، کاسیاس به عنوان یکی از بهترین دروازه‌بان‌های جهان شناخته شد و توانست جوایز زیادی کسب کند. وی تاکنون دوبار نامزد بهترین بازیکن سال اروپا شده است. در پایان سال ۲۰۰۹ نیز، برای سومین بار در تیم منتخب سال اروپا قرار گرفت. از ژوئیه سال ۲۰۱۰ ایکر به جمع بازیکنانی پیوسته است که توانسته تمام افتخارات ملی و باشگاهی را کسب کند.

در جام جهانی ۲۰۱۰ نیز، کاسیاس به عنوان بهترین دروازه‌بان جام انتخاب شد.

رئال مادرید[ویرایش]

ایکر کاسیاس محصول تیم‌های پایه رئال مادرید است و از فصل ۹۱-۱۹۹۰ فوتبال خود را در رئال مادرید آغاز کرد. وی در سال ۱۹۹۹ برای اولین بار به تیم اصلی دعوت شد اما در آن بازی شرکت نکرد. از سال ۹۹-۱۹۹۸ وی به تیم اصلی آمد و با افت Bodo Illgner، ایکر به ترکیب اصلی راه پیدا کرد. در سال ۲۰۰۰ نیز ایکر به جوانترین دروازه‌بان تاریخ فوتبال تبدیل شد که درفینال مسابقات لیگ قهرمانان اروپا حضور یافته است (در ان بازی، تیم رئال مادرید با ۳ گل، تیم والنسیا را شکست داد).

کاسیاس در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

در فصل بعد، ایکر نمایش‌های ضعیفی از خود نشان داد و جای خود را به سزار سانچز داد تا اینکه در مسابقه فینال لیگ قهرمانان اروپا، سانچز دچار مصدومیت شد و کاسیاس جوان، جای وی را گرفت و با نمایش خیره کننده خود، یکی از عوامل اصلی آخرین قهرمانی رئال در لیگ قهرمانان اروپا شد و از آن موقع به بعد، به عنوان دروازه بان اول رئال مادرید شناخته شده می شود.

فصل ۰۸-۲۰۰۷، سالی بسیار پر بار برای ایکر بود. وی یکی از عوامل اصلی ۳۱مین قهرمانی رئال در لالیگا بود و با دریافت تنها ۳۲ گل در ۳۶ بازی، توانست جایزه زامورا را کسب کند همچنین وی با امضای قراردادی بلند مدت، تا سال ۲۰۱۷ دروازه بان رئال مادرید خواهد بود که این قرارداد در صورتیکه ایکر بیش از ۳۰ بازی در فصل انجام دهد، بصورت خودکار تمدید خواهد شد. همچنین وی برای بار دوم، به عنوان یکی از اعضای تیم منتخب سال اروپا انتخاب شد.

در اوایل سال ۲۰۰۹، کاسیاس به رکورد Paco Buyo از نظر تعداد بازی رسید و با وجود تنها ۲۷ سال سن، دارای بیشترین تعداد بازی در درون دروازه تیم رئال مادرید شد. در تابستان این سال، بنابر اخبار برخی خبرگزاری‌های اسپانیایی، تیم فوتبال منچستر سیتی، حاضر شده بود که برای به خدمت گرفتن کاسیاس، رقم شگفت انگیز 160 میلیون یورو را پرداخت کندکه هم هر چند که مسئولین این باشگاه، این خبر را تکذیب کردنددرصورتی که حتی مبلغی تا120میلیون دلاررارسماسایت منچستراعلام کرده بودومبلغ پیشنهادی راتا160 میلیون یوروافزایش داد. همچنین باشگاه منچستر یونایتد نیز علاقه خود را برای به خدمت گرفتن کاسیاس اعلام کرد. البته هیچ رقمی از طرف این تیم اعلام نشده بود. تیمی که قبلاً خواهان به خدمت گرفتن ایکر شده بود.با این حال، کاسیاس اعلام کرد که اصلاً قصد ترک کردن باشگاه خود را ندارد.

در فصل ۱۰-۲۰۰۹ و در دیدار با تیم سویا، کاسیاس با یک عکس العمل خیره کنده، مانع گلزنی تیم حریف شد. وی توپی را که از فاصله بسیار کم با دروازه زده شده بود و به سمت مخالفش رفته بود را با یک شیرجه سریع دفع کرد. بعد از این اتفاق، دروازه بان افسانه ای انگلیس، یعنی گردن بنکس، به تمجید از ایکر پرداخت و عکس العمل وی را باور نکردنی توصیف کرد و اعلام کرد که کاسیاس میتواند با ادامه این روند خود، به یکی از بهترین دروازه بانهای تاریخ فوتبال بدل شود.

اختلاف با ژوزه مورینیو[ویرایش]

در فصل 2012-2013 لالیگا ژوزه مورینیو با ایکر کاسیاس دچار مشکل شد. بر اساس شواهد دلیل اصلی این مشکل رابطه دوستانه وی با برخی از بایکنان تیم رقیب یعنی بارسلونا نظیر ژاوی هرناندز بوده است. اما برخی منابع دلیل این نیمکت نشینی را رابطه بد ایکر کاسیاس با مربی دروازبانان رئال مادرید سلوینو لورو اعلام کردند.[۱] این اختلاف تا حدی پیش رفت که ایکر کاسیاس در بازی هفته هفدهم فصل 2012-2013 لالیگا در بازی خارج از خانه مقابل مالاگا نیمکت نشین شد و جای او را آنتونیو آدان پر کرد. در نهایت ایکر کاسیاس در بازی خانگی در هفته هجدهم مقابل رئال سوسیداد با اخراج آنتونیو آدان در دقیقه 5 بازی مجدداً به ترکیب اصلی رئال مادرید بازگشت.

تیم ملی[ویرایش]

کاسیاس در تیم زیر ۱۷ سال اسپانیا، با ۱۶ سال سن، به عنوان جوان‌ترین بازیکن تیم حضور پیدا کرد که این تیم در رتبه سوم جهان قرار گرفت. دو سال بعد نیز ایکر به عنوان کاپیتان در تیم ملی زیر ۱۷ ساله‌ها حضور پیدا کرد و با این تیم، قهرمان شد.کاسیاس با توجه به درخشش در تیم رئال مادرید، به مرور زمان، به دروازبان شماره ۱ تیم ملی اسپانیا بدل شد.

کاسیاس در یورو ۲۰۰۸

کاسیاس بعد از زوبیزارتا که ۱۲۶ بازی ملی دارد، به عنوان دومین دروازبان برتر تیم ملی اسپانیا از نظر بازی ملی شناخته می شود. کاسیاس اولین بازی رسمی خود را در حالیکه تنها ۱۹ سال داشت، در برابر تیم سوئد تجربه کرد. ایکر در تیم اسپانیا در جام ملت‌های اروپا سال ۲۰۰۰ حضور داشت اما پشت سر سانچز، فرصتی برای بازی پیدا نکرد. اما در جام جهانی ۲۰۰۲، به خاطر مصدومیت کانیزارس، توانست جای وی را بگیرد و به عنوان یکی از جوان‌ترین بازیکنان جام، در آن رقابت‌ها حضور پیدا کرد. اوج درخشش وی در این رقابت ها، بازی در برابر تیم ملی ایرلندبود که موفق شد ۲ پنالتی را مهار کند و از آن زمان به بعد، به وی لقب "مقدس" را دادند.

کاسیاس در تمام ۶ بازی تیم ملی اسپانیا در یورو ۲۰۰۴ حضور داشت و بطور کامل بازی کرد و تنها ۴ گل دریافت کرد. وی در جام جهانی ۲۰۰۶ هم عضور تیم ملی اسپانیا بود هر چند این تیم در مقابل تیم فرانسه و زین الدین زیدان، شکست خورد و از دور رقابت‌ها حذف شد.

کاسیاس در بازی با تیم ملی انگلیس

پس از کناره گیری رائول گونزالس از تیم ملی، بازوبند کاپیتانی به ایکر مقدس رسید. ایکر در دو بازی اول تیم ملی اسپانیا در ترکیب اصلی بود و وقتی صعود این تیم به محله بعد قطعی شد، وی در بازی سوم استراحت کرد. کاسیاس در مراحل بعدی، موفق شد تا در بازی برابر تیم ملی ایتالیا، ۲ پنالتی را مهار کند و یکی از عوامل اصلی برد اسپانیا در آن بازی بود. اسپانیا در ادامه آن رقابت ها، توانست با یک گل تیم آلمان را شکست دهد و قهرمان شود. وی به عنوان اولین دروازه بان تاریخ معرفی شد که توانست جام را به عنوان کاپیتان، بالای سر ببرد.

در همین سال، کاسیاس موفق شد که به رکورد ۷۱۰ دقیقه بسته نگه داشتن دروازه برسد. رکوردی که حتی زوبیزارتای بزرگ هم به آن نرسیده بود. در جام جهانی ۲۰۰۲ نیز، یکی از واکنش‌های وی در برابر تیم کره جنوبی، از طرف فیفا، به عنوان یکی از ۱۰ عکس العمل برتر تاریخ، معرفی شد.

کاسیاس به عنوان کاپیتان تیم ملی اسپانیا، در جام جهانی ۲۰۱۰

در سال ۲۰۰۹، کاسیاس موفق شد که پس از پیروزی برابر تیم بلژیک، به رکورد جالب دیگری برسد. وی توانسته بود تا در ۵۶ بازی، دروازه خود را بسته نگه دارد و از این نظر، به زوبیزارتا رسید.(هر چند نکته قابل تامل این بود که کاسیاس این رکورد را در تنها ۹۸ بازی بدست آورده بود در حالیکه زوبیزارتا در ۱۲۶ بازی).

دررقابت های یورو 2012 نیز پس از گذشت سه هفته که در بالاترین سطح ممکن برگزار شد ، با قهرمانی دراماتیک و البته تاریخی تیم ملی اسپانیا به پایان رسید،کاسیاس عملکرد درخشانی داشت وفقط با دریافت یگ بهترین دروازبان یورو2012انتخاب شد.ایکر کاسیاس در سال ۲۰۱۲ رکورد بسته نگه داشتن دروازه را شکست و در ۸۲ بازی گل نخورد. رکورد گذشته، ۷۲ بازی بود که در دستان ادوین فان‌درسار قرار داشت.در نهایت ایکر کاسیاس ، کاپیتان رئال مادرید و تیم ملی اسپانیا برای پنجمین سال پیاپی به عنوان بهترین دروازه بان سال جهان توسط کمیته بین‌المللی آمار و تاریخ فوبتال برگزیده شد .کاسیاس تنها دروازبانی در تاریخ دنیا فوتبال هست که پنج بار به عنوان بهترین دروازبان دنیا انتخاب شده است.

در همین حال، ایکر موفق شد به عنوان سومین نفر در تاریخ اسپانیا، به رکورد ۱۰۰ بازی ملی برسد و اکنون، با۱۴۳ بازی برای اسپانیا رکورد دار بیشترین بازی ملی برای کشورش می باشد.

در جام جهانی ۲۰۱۰ نیز، کاسیاس توانست تیم ملی کشورش را برای کسب نخستین قهرمانی تاریخ این کشور در رقابت‌های جهانی، هدایت کند . وی به عنوان سومین دروازه بان تاریخ موفق شده بود که به عنوان کاپیتان، جام را بالای سر ببرد. ایکر به عنوان بهترین دروازه بان این رقابت‌ها برگزیده شد. وی در بازی فینال، دو تک با تک را از بازیکنان تیم ملی هلند گرفت و در بازی با پاراگوئه، یک پنالتی را از بازیکنان این تیم گرفته بود.

کاسیاس به عنوان کاپیتان و اعضای تیم ملی اسپانیا، در جام قهرمانی اروپا ۲۰۱۲

مصدومیت ها[ویرایش]

ایکر کاسیاس در طول زمان حضورش در میادین دچار مصدومیت شدیدی که منجر به از دست دادن بازی ها شود نشده بود تا اینکه در بازی برگشت کوپا دل ری فصل 2012-2013 در ورزشگاه مستایا مقابل والنسیا و در مرحله یک چهارم پایانی با ضربه بازیکن خودی آلوارو آربه لوآ دچار شکستگی جزئی دست چپ شد. این مصدومیت برای ایکر کاسیاس 3 ماه خانه‌نشینی به همراه داشت و او بازی های مهمی در لالیگا و لیگ قهرمانان اروپا فصل 2012-2013 را از دست داد.

وضعیت بازی در تیم ملی و تیم باشگاهی

جرارد پیکی


جرارد پیکه برنابئو (زادهٔ ۲ فوریه ۱۹۸۷ در بارسلونا) فوتبالیست اسپانیایی که در نقش مدافع میانی برای تیم باشگاه فوتبال بارسلونا بازی می‌کند. وی سومین نفری است که مقام قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را دو سال پیاپی با دو تیم گوناگون به دست آورده‌است.

پیکه همچنین برای تیم ملی اسپانیا نیز ۱۳ بازی ملی انجام داده‌است و ۴ گل به ثمر رسانده‌است.

زندگی شخصی[ویرایش]

پیکه در خانواده ای کاتالان بزرگ شد.پدر او ، خوان ، تاجر و مادرش ، مونتسرات ، مدیر یک بیمارستان معتبر صدمات ستون فقرات بودند.او برادر کوچکتری به نام مارک دارد.پدر بزرگش، آمادور برنابئو ، معاون سابق مدیریت بارسلونا بود.[۱] او در جریان مسابقات جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ در آفریقا با خواننده معروف کلمبیا شکیرا ملاقات کرد. شکیرا در ۲۹ مارس ۲۰۱۱ رابطه‌شان را رسماً تایید کرد، با قرار دادن عکسی از آن دو با این عنوان : «تقدیم به تو آفتاب من» به زبان اسپانیایی.

در ۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۳ اولین فرزند آن‌ها به نام «میلان» به‌دنیا آمد.[۲]

روبن

آرین روبن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد


آرین روبن (به هلندیArjen Robben)‏ (۲۳ ژانویه ۱۹۸۴) فوتبالیست

 هلندی باشگاه بایرن مونیخ می‌باشد. او در تورنومنت‌هایی همچون یورو

 ۲۰۰۴، جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶، یورو ۲۰۰۸ و جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰

 و یورو ۲۰۱۲ حضور داشت.

آرين به عنوان بهترين بازيکن جوان هلند ، هنگامی که برای PSV بازی می کر

د ،برگزيده شد و همچنين در نوامبر 2005 توانست جايزه ی بهترين بازيکن ماه

 ليگ برتر انگليس را تصاحب کند . توانايی او در کنترل توپ و کار با توپ او را به يک بازيکن ارزشمند تبديل کرده است. او همراه دوستش "ماتيا کژمان" در آيندهوون جوری درخشيد که هواداران آنها را "بتمن و رابين" ناميدند.(لقب کژمان بتمن بوده و تلفظ روبن هم مانند رابين مي باشد)

- آرين را سلطان سمت چپ زمين می ناميدند، جايی که خط کشی سفيد پايان زمين را در قسمت چپ را نشان می دهد. گروهی از کارشناسان از جمله : يوهان کرايف، مارکو ون باستن ، رانک رايکارد ، مارتين يول و گاس هيدينک او را به عنوان مستعد ترين فوتباليست هلند وقتی فقط 17 سال داشت ، برگزيدند.

- آرين را می توان يک قهرمان شطرنج ناميد که در تنيس و واليبال نيز فوق الع

اده بوده و کلا مستعد در ورزش های گوناگون است. او در سنين نوجوانی از بين فوتبال و تنيس ، فوتبال را برگزيد.

- آژاکس قصد امضای قرارداد با روبن را داشت، اما از آنجا که لئوبين هاکر در آن زمان برای " هانس روبن"(پدر و مدير برنامه های روبن) خيلی محبوب نبود و همچنين به اين دليل که بين هاکر مادر آرين را با لفظ دخترک مورد خطاب قرار داد و اسم آرين را اشتباها آريان نوشت، اين قرارداد هيچ گاه به امضا نرسيد.

- روبن درPSV درگيری هايی هم داشت . او پس از ابتلا به سرطان و پشت 

سر گذاشتن آن با موفقيت ، درگيری های شديدی با گاس هيدينک داشت. هي

دينک که رفتار های بچه گانه ی او در هنگام بازی ، تمارضها و درخواست هايش از داور

 به ستوه آمده بود، اين موضوع را با مديران باشگاه در ميان گذاشت.

ون رای (رييس باشگاه PSV) کلا همواره از رودررويی با روبن و پدرش خودداری

می کرد. در بيوگرافيش با گله از هانس آورده است:"هانس روبن حتی بعد از ا

نتقال فرزندش به چلسی، مدام بابت پاداش های پسرش درPSV غر می زده است."