عنوان ندارد
عنوان ندارد
+ نوشته شده در یکشنبه چهارم اسفند ۱۳۹۲ ساعت 17:40 توسط amir hoseyn
|
لیونل مسی 
به وبلاگ مسی ۹۰۰ خوش اومده اید .
من یعنی امیر حسین به شما سلام میگم .
لطفا نظر خود را بگذارید .
+ نوشته شده در جمعه چهارم بهمن ۱۳۹۲ ساعت 17:38 توسط amir hoseyn
|
سلام به علی کریمی و ..........
علی کریمـــــــی 8
کریستیانو رونالدو 7
مـــــــــســــــــی 10
نـــــیــــــــمـــــــار 11
+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم دی ۱۳۹۲ ساعت 18:21 توسط amir hoseyn
|
رونالدینیو
رونالدینیو
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 | ||
| شناسنامه | ||
|---|---|---|
| نام کامل | رونالدو ده آسیس موریرا | |
| زادروز | ۲۱ مارس ۱۹۸۰ (۳۳ سال) | |
| زادگاه | پورتو الگره، برزیل | |
| قد | 1.83 متر | |
| اطلاعات باشگاهی | ||
| باشگاه کنونی | اتلتیکو مینیرو | |
| شمارهٔ پیراهن | 10 | |
| پُست | هافبک هجومی و فوروارد | |
| باشگاههای جوانان | ||
| ۱۹۸۷–۱۹۹۸ | گرمیو | |
| باشگاههای حرفهای | ||
| سالها | باشگاهها | بازی (گل) |
| ۱۹۹۸–۲۰۰۱ ۲۰۰۱–۲۰۰۳ ۲۰۰۳–۲۰۰۸ ۲۰۰۸–۲۰۱۰ ۲۰۱۱–۲۰۱۲ ۲۰۱۲- | گرمیو پاری سن ژرمن بارسلونا آ.ث. میلان فلامینگو اتلتیکو مینیرو | ۵۲ (۲۱) ۵۵ (۱۷) ۱۴۵ (۷۰) ۷۶ (۲۰) ۳۳ (۱۵) ۳۴ (۱۰) |
| تیم ملی | ||
| ۱۹۹۹– | برزیل | ۹۴ (۳۳) |
رونالدو ده آسیس موریرا (زادهٔ ۲۱ مارس ۱۹۸۰ در پورتو الگره، برزیل) فوتبالیست مشهور برزیلی است که بیشتر با نام رونالدینیو گائوچو یا تنها «رونالدینیو» شناخته میشود. رونالدینیو در زبان پرتغالی به معنی «رونالدوی کوچک» است و جهت تمیز دادن او از رونالدو استفاده میشود.
رونالدینیو در حال حاضر در اتلتیکو مینیرو برزیل بازی میکند و با تیم بارسلونای اسپانیا به قهرمانی لیگ اسپانیا (۲ بار) و جام قهرمانان اروپا رسیدهاست. او تا بحال دو بار از سوی فیفا به عنوان بهترین بازیکن سال جهان برگزیده شدهاست. او از موفقترین بازیکنان تیم ملی برزیل است و با این تیم به قهرمانی جام جهانی ۲۰۰۲ رسیدهاست.
محتویات
[نهفتن]سابقهٔ فوتبال[ویرایش]
تیم ملی برزیل[ویرایش]
رونالدینیو در تیم زیر ۱۷ سال برزیل شرکت داشت و در جام جهانی زیر ۱۷ سال مصر ۱۹۹۷ برای برزیل به میدان آمد و درخشید. رونالدینیو اولین بار در ۱۹ سالگی و در ۱۹۹۹ به تیم ملی بزرگسالان برزیل دعوت شد و در ۲۶ ژوئن آن سال برای اولین بار مقابل لاتویا به میدان آمد. اولین تورنمنتی که او در آن شرکت داشت کوپا آمریکا۱۹۹۹ بود که او در اولین بازی خود در این مسابقات (در مقابل ونزوئلا) گلی را به ثمر رساند و در پیروزی برزیل نقش داشت.
رونالدینیو در فتح جام جهانی ۲۰۰۲ توسط برزیل نیز نقش داشت و مشخصا در مرحلهٔ یک چهارم نهایی از روی ضربهٔ آزاد و از فاصله31 متری دروازهٔ انگلستان را گشود. او در همان بازی به علت خطا روی دنی میلز اخراج شد و نیمه نهایی را از دست داد اما مجدداً در فینال به میدان آمد و در پیروزی دو بر صفر مقابل آلمان و فتح جام شرکت داشت.
در ۹ ژوئن ۲۰۰۵ او به عنوان کاپیتان تیم ملی برزیل در مسابقات جام کنفدراسیونها شرکت کرد و به همراه برزیل فاتح آن مسابفات شد. فینال آن بازیها بین آرژانتین و برزیل بود که به پیروزی ۴-۱ برزیلیها انجامید و رونالدینیو بهترین بازیکن این دیدار شناخته شد.
رونالدینیو در تیم برزیل برای جام جهانی ۲۰۰۶ حضور داشت ولی به سبب نمایشی ضعیف مورد انتقاد شدید قرار گرفت.
باشگاهی[ویرایش]
گرمیو[ویرایش]
رونالدینیو فوتبال حرفهای را از تیم جوانان گرمیو (در شهر پورتو آلگره) شروع کرد. اولین مربی او لوئیس فیلیپ اسکولاری بود که بعدها در فتح جام جهانی ۲۰۰۲ نیز مربی او شد. او برای اولین بار در جام باشگاههای آمریکای جنوبی در تیم بزرگسالان به دنیا آمد و سبک بازی، شم گلزنی، و قدرت کنترل توپ توسط او به شهرتش انجامید و نهایتاً در ۱۹۹۹ در سن ۱۹ سالگی به تیم ملی برزیل دعوت شد.
او در سال ۲۰۰۱ درصدد جدایی از گرمیو بود و از بسیاری از باشگاهها بخصوص باشگاههای انگلیسی پیشنهاد داشت. علیرغم تمام این پیشنهادات (و برای مثال پیشنهاد باشگاه لیدز با رقمی نجومی) او به لیگ فرانسه رفت و با پاری سن ژرمن قراردادی پنج ساله بست.
پاری سن ژرمن[ویرایش]
درتابستان ۲۰۰۱ رونالدینیو از گرمیو جدا شد و به پاری سن ژرمن پیوست. او در پاری سن ژرمن با مربی، لوئیس فرناندز، مشکلاتی داشت و مربی مدعی بود که او بیش از حد درگیر ذرق و برق پاریس و مسائل حاشیهای است.
پس از جام جهانی ۲۰۰۲ و درخشش ویژهٔ او رونالدینیو مورد پیشنهادات بسیار قرار گرفت و بالاخره در تابستان۲۰۰۳ قصد جدایی خود را اعلام کرد. نتیجتاً باشگاههای بزرگ جهان همگی شروع به ارائهٔ پیشنهادهای خود کردند. منچستر یونایتد و رئال مادریدɵ̃ و بارسلونا مهمترین پیشنهاددهندهها بودند.
بارسلونا[ویرایش]
در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۳ رونالدینیو با مبلغ ۱۸ میلیون پاوند به بارسلونا پیوست. خوان لاپورتا، رئیس وقت بارسلونا، ابتدا قول آوردن دیوید بکهام را به هواداران داده بود اما پیوستن بکهام به رئال مادرید او را بر آن داشت که به دنبال رونالدینیو برود و نهایتاً از سد رقبایی چون منچستر یونایتد گذاشت و رونالدینیو را جذب کرد. بدین ترتیب رونالدینیو در میان بازار شایعات به باشگاهی پیوست که قبلاً برزیلیهای بسیاری را در پرورش داده بود: اواریستو، روماریو، رونالدو و ریوالدو.
رونالدینیو از همان ابتدا هنر خود را در بارسلونا نیز نشان داد. او در بازی تدارکاتی مقابل آث میلان گلی به ثمر رساند و از پایههای پیروزی ۲ بر صفر تیمش بود. این اولین گل او برای بارسلونا بود.
او در اولین فصل حضورش در لالیگا به همراه بارسلونا به نایب قهرمانی آن رسید. در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۴ رونالدینیو از سوی فیفا به عنوان بازیکن برگزیدهٔ سال انتخاب شد و در این راه تیری آنری و آندری شوچنکو را مغلوب کرد.
در ۱۹ نوامبر ۲۰۰۵ هنرنمایی رونالدینیو و به ثمر رساندن دو گل از سمت او بود که باعث پیروزی سه بر صفر بارسلونا مقابل رئال مادرید شد. رونالدینیو در سال ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ به خوبی برای تیمش به میدان رفت و به عنوان بهترین بازیکن اروپا و بهترین مهاجم لیگ قهرمانان اروپا انتخاب شد. رونالدینیو سومین فوتبالیست برزیلی تاریخ است که عنوان بهترین بازیکن سال اروپا را به دست میآورد. او در ۱۹ دسامبر ۲۰۰۵ دوباره به عنوان بهترین بازیکن سال انتخاب شد و این عنوان را از فرانک لمپارد و ساموئل اتوو ربود. رونالدینیو در سال ۲۰۰۶ نیز در جام قهرمانان اروپا برای بارسلونا به میدان آمد. در ۷ مارس ۲۰۰۶ او در بازی برگشت مقابل چلسی درنیوکمپ، انتقام سال گذشته را با به ثمر رساندن یک گل در تساوی یک بر یک مقابل چلسی گرفت. این تساوی باعث صعود بارسلونا به یک چهارم نهایی بازیها شد. جلوهٔ دیگر رونالدینیو در ۱۸ آوریل ۲۰۰۶ و بازی رفت نیمهنهایی مقابل آث میلان بود که رونالدینیو با پاس خود، پایهگذار تک گل بازی توسط لودویک ژولی شد. بازی برگشت نیز بدون گل تمام شد تا رونالدینیو به همراه بارسلونا به فینال بازیها راه پیدا کند. در این میان در ۳ مه ۲۰۰۶ بارسلونا با شکست دادن یک بر صفرسلتاویگو قهرمان لیگ اسپانیا شد و رونالدینیو نیز این افتخار را به کارنامهاش افزود. تنها چند هفته بعد، در ۱۷ می۲۰۰۶، بارسلونا به فینال جام باشگاههای اروپا رفت و آنجا آرسنال را ۲ بر یک مغلوب کرد. رونالدینیو این فصل را با مجموع ۲۵ گل تمام کرد که تابحال بهترین رکورد او است.
آ. ث. میلان[ویرایش]
در ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۸ با امضای قراردادی ۳ساله به ارزش ۲۱ میلیون یورو از جمع بازیکنان بارسلونا خارج شد و به عضویت آ.ث. میلان ایتالیا درآمد.[۱]
فلامینگو[ویرایش]
درسال ۲۰۱۱ رونالدینیو بار دیگر به لیگ برتر برزیل بازگشت اما او این بار به باشگاه فلامینگو پیوست. شماره ۱۰ و بازوبند کاپیتانی را تصاحب کرد. رونالدینیو در ۳۳ بازی که برای فلامینگو به میدان رفت ۱۵ گل را به ثمر رساند.
اتلتیکو مینیرو[ویرایش]
رونالدینیو پس از جدایی از باشگاه فلامینگو در سال ۲۰۱۲ به باشگاه فوتبال اتلتیکو مینیرو پیوست. او در این تیم شماره ۴۹ را در اشاره به سال تولد مادرش انتخاب نمود.
زندگی شخصی[ویرایش]
مادر رونالدینیو، میگوئلینا، سابقاً فروشندهٔ خانهبهخانه بودهاست و اکنون پرستار است. پدر او، ژائو، کارگر کشتی بود و در ضمن فوتبالیست آماتوری برای تیم کروزیرو. ژائو هنگام هشت سالگی رونالدینیو هنگام شنا در استخر خانوادگی دچار حملهٔ قلبی شد و درگذشت. برادر بزرگ رونالدینیو، روبرتو، در سطح حرفهای و برای باشگاه گرمیو بازی میکرد اما مصدومیت باعث شد فوتبال را کنار بگذارد. او در حال حاضر مدیر برنامههای رونالدینیو است. رونالدینیو با خاناینا ناتیل ویانا مندس، رقاصهای که سابقهٔ شرکت در برنامهٔ تلویزیونی «دومینگائو ده فائوستائو» را داشت، ازدواج کرد و در ۲۵ فوریه ۲۰۰۵ صاحب اولین فرزند خود از خاناینا شد و او را 
به یاد پدرش ژائو نامگذاری کرد. معروف است که او از کودکی به فوتسال و فوتبال ساحلی علاقه داشت و استعدادش به همانجا برمیگردد. رونالدینیو از طرفداران پر و پا قرص موسیقی برزیلی است و با دوستانش طبل مینوازد و آواز میخواند.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم دی ۱۳۹۲ ساعت 17:38 توسط amir hoseyn
|
تفریحی و فوتبال
گزارش تصویری: سال 2013 به روایت تصویر
احتمالا خیلی ها سال 2013 را با این عکس ها به این لحظات به یاد خواهند آورد
امروز سال 2013 به پایان می رسد؛ سالی که اتفاقات فوتبالی آن کم نبود؛ از قهرمانی های سه گانه بایرن تا جدا لفظی رونالدو و بلاتر؛ در اینجا مهمترین اتفاقات امسال را با 19 عکس مرور می کنیم:
بکام به جز چهره جذابش، در سراسر دنیا به خاطر ضربات آزادش شناخته شده بود اما او در بهار قبل وقتی به عنوان سفیر توسعه فوتبال به چین رفت، در هنگام زدن ضربه به این ترتیب زمین خورد تا متوجه شود به روزهای پایانی دوران حرفه ای اش نزدیک شده است 
روبرت لواندوفسکی در دیدار رفت مرحله نیمه نهایی چمپیونزلیگ کاری کرد که تا به حال کسی موفق به انجام آن نشده بود؛ زدن چهار گل به رئال مادرید در رقابت های اروپایی؛ چهار گل اول، حذف شاگردان مورینیو را رقم زد
اورا برای انتقام گرفتن از سوارس، دو سال صبر کرد؛ او که اعتقاد داشت مهاجم لیورپول دو سال قبل به او توهین نژادپستانه کرده، بعد از قهرمانی فصل قبل منچستریونایتد، با این ژست، ماجرای گاز گرفتن دست ایوانوویچ توسط سوارس را مسخره کرده است
اشک های خداحافظی؛ بکام بعد از یک قهرمانی دیگر با پاری سن ژرمن، به دوران حرفه ای اش پایان داد. او بی تردید به عنوان یکی از بهترین های تاریخ انگلیس در یادها خواهد ماند
بارسا قهرمانی را از رئال پس گرفت؛ بعد از اینکه گواردیولا در آخرین فصل حضورش در بارسا، رقابت قهرمانی را به مورینیو واگذار کرد، آبی و اناری ها با هدایت تیتو ویلانووا عنوان قهرمانی را پس گرفتند؛ هرچند او مجبور شد یکی دو ماه به دلیل بیماری کنار برود
بازگشت اریک بیدال به میادین؛ ستاره فرانسوی بعد از پشت سر گذاشتن یک دوره نقاهت طولانی به دلیل پیوند کبد، بار دیگر توانست بازی کند. بازگشت او برای هم تیمی هایش، کم از یک قهرمانی نداشت
پایان عصر فرگی؛ مربی اسطوره ای شیاطین سرخ در اقدامی غیرمنتظره از دنیای فوتبال خداحافظی کرد؛ بسیاری از هواداران منچستریونایتد هنوز هم در شوک جدایی او هستند
قهرمانی دوباره یوونتوس؛ شاگردان کونته برای دومین فصل پیاپی قهرمان سری آ شدند تا نشان بدهند بعد از چند سال ناکامی، بار دیگر تیم اول ایتالیا هستند
پایان کابوس یک ساله؛ وقتی آرین روبن در دقیقه 85 دیدار مقابل دورتموند در فینال چمپیونزلیگ گلنزنی کرد، بغض یک ساله اش شکست. او در فینال سال 2012 مقابل چلسی یک پنالتی خراب کرد تا بایرنی ها نتوانند در آلیانس آره نا جشن قهرمانی بگیرند اما او در جشن ومبلی، حسابی به چشم آمد
درخشش نیمار برای برزیل؛؛ ستاره جوان سلساسئو در جام کنفدراسیونها عالی کار کرد تا برزیل در خانه عنوان قهرمانی را جشن بگیرد؛ او نشان داد می تواند با بهترین های دنیا رقابت کند
سومین جایزه گل 50 برای مسی؛ ستاره آرژانتینی بارسا یک بار دیگر جایزه ساالانه سایت گل را از آن خود کرد
اعتراضات در برزیل؛ تظاهرات مردم خشمگین در زمان برگزاری رقابت های جام کنفدراسیون ها، بسیاری را در فاصله یک سال تا برگزاری جام جهانی نگرنان کرد 
درخشش در بارسا؛ نیمار بعد از پیوستن به بارسا هم بازی های خوبی ارائه داد تا خیال اسکولاری راحت شود؛ هرچند معمای انتقال او هنوز حل نشده است
گران ترین بازیکن تاریخ؛ رئالی ها با یک سوپرانتقال دیگر، گرت بیل، ستاره ولزی تاتنهام را به خدمت گرفتند. او با 100 میلیون یورو، گران ترین بازیکن تاریخ فوتبال است
صعود دراماتیک فرانسه به جام جهانی؛ چیزی نمانده بود که کابوس سال 1994 برای خروس ها تکرار شود اما مردان دیدیه دشان توانستند با پیروزی 3-0 مقابل اوکراین، بلیت سفر به برزیل را دریافت کنند
بایرن قهرمان جام باشگاه های جهان شد؛ این پایانی عالی برای یک سال تکرار نشدنی بود؛ باواریایی ها بی تردید بهترین تیم دنیا در سال 2013 بودند
جهنم سرد؛ یوونتوسی ها فکر همه چیز را کرده بودند؛ به جز بارش برف غیرمنتظره در استانبول؛ آنها بعد از یک روز تاخیر، با گل اسنایدر از چمپیونزلیگ حذف شدند
کفش ویژه بالوتلی؛ سوپر ماریو که عاشق متفاوت بودن است، در دیدار با رم این کفش ها را به پا کرد که از تیتر روزهایی که در مورد اوست، تزئین شده؛ به عنوان بخشی از تبلیغ کمپانی پوما با عنوان "چرا همیشه پوما؟"
+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 11:20 توسط amir hoseyn
|
بارسلونا
باشگاه فوتبال بارسلونااز ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزادبرای دیگر کاربردها، بارسلونا (ابهامزدایی) را ببینید.باشگاه فوتبال بارسلونانام کامل باشگاهباشگاه فوتبال بارسلونا(Fútbol Club Barcelona)لقب(ها)(آبی و اناریها)(آزلگرونا)(کاتالانیها)تاریخ تأسیس۲۹ نوامبر ۱۸۹۹نام ورزشگاهنیوکمپ(گنجایش: ۹۹٬۳۵۴ [۱])مدیرعاملساندرو راسلسرمربیخراردو مارتینو(ملقب به تاتا)لیگلالیگا۱۳–۲۰۱۲لالیگا، اولآدرس اینترنتیwww.fcbarcelona.comپرگل ترین بردبارسلونا ۲۰ - ۱ اسمیلد هلند[۲]بدترین باختبارسلونا ۱ - ۱۲ اتلتیکو بیلبائو[۲]گروه هوادارهاکولز (culés)لباس اوللباس دوملباس سوم
فصل جاری
باشگاه فوتبال بارسلونا (به اسپانیایی: Fútbol Club Barcelona) که بیشتر بارسلونا یا به صورت مخفف بارسا شناخته میشود، یک باشگاه فوتبال حرفهای اسپانیایی است که در شهر بارسلون در منطقهٔ کاتالونیای اسپانیا قرار دارد. باشگاه فوتبال بارسلونا باشگاهی ورزشی-اجتماعی با هزاران عضو بوده که تیم فوتبال بارسلونا بخشی از آن میباشد.[۳] تیم این باشگاه در لا لیگا بازی میکند و جزو سه تیمی است که هرگز به دسته پایینتر سقوط نکردهاست. شهرت تاریخی تیم اين باشگاه بهدلیل شیوه حملهای ماهرانه و جذابش بوده که تأکیدش را بر بازی باز قرار میدهد.[۳][۴][۵]
این باشگاه با نام باشگاه فوتبال بارسلونا در سال ۱۸۹۹ توسط عدهای سوئیسی، انگلیسی و اسپانیایی و به رهبری خوان گمپر تأسیس شد. بارسا به نوعی، نهادی برای ترویج فرهنگ کاتالان و کاتالانیسم است و از این رو عبارت «فراتر از یک باشگاه» (به کاتالانی: Més que un club) را به عنوان شعار خود انتخاب کردهاست. سرود رسمی باشگاه، اثر جوزپ ماریا اسپیناس است که El Cant del Barça نام دارد.
برخلاف بسیاری از تیمهای جهان این باشگاه توسط هوادارانش اداره میشود. باشگاه بارسلونا با درآمد ۳۶۶ میلیون یورو، دومین باشگاه ثروتمند جهان است. این باشگاه رقابت دیرینهای با رئال مادرید دارد و به مسابقهای که بین این دو تیم برگزار میشود اصطلاحاً ال کلاسیکو گفته میشود. نوکمپ با گنجایش ۹۹.۳۵۴ تماشاگر، ورزشگاه خانگی بارسلونا و بزرگترین استادیوم اروپا است. حدود ۲۵،۷% مردم اسپانیا طرفدار بارسلوناهستند،[۶]
باشگاه فوتبال بارسلونا با ۲۲ عنوان قهرمانی در لالیگا، ۲۶ قهرمانی در کوپا دل ری، ۱۰ قهرمانی در سوپرجام اسپانیا و ۲ قهرمانی در کوپا دی لالیگا، بعد از رئال مادریدپرافتخارترین تیم اسپانیا است. افتخارات بارسلونا در اروپا شامل ۴ قهرمانی در لیگ قهرمانان، ۴ قهرمانی در سوپرجام اروپا، ۴ قهرمانی در جام در جام اروپا و ۲ قهرمانی درجام لاتین میشود. در سال ۲۰۰۹، بارسلونا به عنوان اولین باشگاه اسپانیایی موفق شد سهگانه لا لیگا، کوپا دل ری و لیگ قهرمانان اروپا را به دست آورد. همچنین تنها تیمیست که توانسته ششگانه جامها را فتح کند. بارسلونا را میتوان یکی از موفقترین تیمهای حاضر در اروپا دانست.[۷]
همانگونه که از شعار باشگاه «فراتر از یک باشگاه» بر میآید اين باشگاه تنها به فوتبال محدود نبوده و برخلاف باشگاههای ورزشی شمال آمريکا به ورزشهای ديگر و حتی به ايفای نقشی فرهنگی نیز میپردازد.[۸] باشگاه فوتبال بارسلونا علاوه بر فوتبال شامل ۱۴ رشته ورزشی دیگر است که چهار رشته آن شامل بسکتبال، فوتسال، هندبال واسکیت هاکی جزو تیمهای حرفهای به حساب میآیند.[۱] باشگاه فوتبال بارسلونا نقشی تاريخی به عنوان يک نماد ملی گرایی کاتالانها بازی کرده است. بهعنوان مثال در زمان ديكتاتورى فاشیستی ژنرال ریورا که به مقابله با ملی گرایی کاتالانها پرداخته بود، ممنوعیتی شش ماهه بر این باشگاه تحمیل شده و سپس عنوان باشگاه تغيير داده شد. علیرغم اینها باشگاه بارسلونا به عنوان نمادی از هویت منطقهای و مطالبه ارزشهای دموکراتیک کاتالانها درآمد. باشگاه٬ نام اولیهاش را تنها پس از مرگ فرانکو در سال ۱۹۷۵ بهدست آورد.[۸]
محتویات [نهفتن] ۱ تاریخچه۱.۱ تأسیس باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۲۲–۱۸۹۹)۱.۲ ریورا٬ جمهوری خواهی و جنگ داخلی (۱۹۵۷–۱۹۲۳)۱.۳ باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۷۸–۱۹۵۷)۱.۴ نونیز و ثبات در مدیریت (۲۰۰۰–۱۹۷۸)۱.۵ رفتن نونیز و آمدن لاپورتا (۲۰۱۰–۲۰۰۰)۱.۶ رفتن لاپورتا و آمدن راسل ( تاکنون–۲۰۱۴)۲ هواداران باشگاه۲.۱ ال کلاسیکو۲.۲ دربی بارسلونا۳ درآمد و دارایی۴ برگزاری تور صلح۵ رکوردها۶ آرمها و لباسها۷ ورزشگاه۸ افتخارات۸.۱ رقابتهای داخلی۸.۲ رقابتهای اروپایی۸.۳ رقابتهای جهانی۹ بازیکنان۹.۱ ترکیب فعلی۹.۲ بازیکن قرضی۱۰ مسئولین۱۰.۱ کادرفنی۱۰.۲ مدیران۱۰.۲.۱ مدل عضویت-مالکیت۱۱ تیمهای بارسلونا در رشتههای ورزشی دیگر۱۱.۱ تیمهای حرفهای باشگاه۱۱.۲ تیمهای غیر حرفهای باشگاه۱۱.۳ تیمهای زنان باشگاه۱۲ پانویس۱۳ فهرست گزیدهٔ منابع و مآخذ۱۴ پیوند به بیرون
تاریخچه[ویرایش]نوشتار اصلی: تاریخچه باشگاه بارسلوناتأسیس باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۲۲–۱۸۹۹)[ویرایش]اعضای تیم در سال ۱۹۰۳خوان گمپر
در ۲۲ اکتبر سال ۱۸۹۹ میلادی، هانس گمپر تمایل خود را به صورت آگهی در روزنامه لوس دپورتس برای تأسیس باشگاه فوتبال اعلام کرد. در ۲۹ نوامبر همان سال در جلسهٔخیمناسیو سوله نتایج مثبتی حاصل شد و در نهایت یازده بازیکن شامل واتر وایلد، لوئیس دی اوسو، بارتومئو ترادس، اوتو کونزله، اوته مه یر، انریک دوکال، پره کبوت، کارلس پوجول، جوزپ لوبت، جانپارسونز و ویلیام پارسونز جذب شدند و باشگاه فوتبال بارسلونا متولد شد.[۹] بارسلونا شروع موفقیت آمیزی در مسابقات ملی و منطقهای نظیر مسابقات فوتبال کاتالونیاو کوپا دل ری داشت. در ۱۹۰۲ میلادی باشگاه اولین جام خود، کوپا ماکایا را بالای سر برد و نیز در همان سال در فینال اولین دوره کوپا دل ری به مصاف بیزکایا رفت که ۱ – ۲ مغلوب شد.[۱۰] در ۱۹۰۸ میلادی، درحالی که باشگاه در شرایط مالی سختی قرار داشت و جز قهرمانی در مسابقات فوتبال کاتالونیا در ۱۹۰۵ میلادی تا آن زمان نتوانسته بود پیروزی دیگری به دست آورد، خوان گمپر به عنوان ریاست باشگاه برگزیده شد. گمپر در ۵ دوره متفاوت، در بین سالهای ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۵، ریاست باشگاه را بر عهده داشت، و مجموعاً حدود ۲۵ سال را در خدمت باشگاه گذراند. از مهمترین دستاوردهای وی میتوان کمک به بارسا برای به دست آوردن ورزشگاه اختصاصی را خاطر نشان کرد.[۱۱]
در ۱۴ مارس ۱۹۰۹ میلادی، بارسلونا به ورزشگاه اینداستریا که بزرگتر بود و ۸٬۰۰۰ نفر گنجایش داشت، نقل مکان کرد. از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۴ میلادی، بارسلونا در جام پیرنه شرکت کرد و به عنوان بهترین تیم لانگیدوک، میدی، ناحیه آکیتن، باسک و کاتالونیا انتخاب شد. در آن زمان شرکت کردن در این رقابتهای آزاد برای تیم بسیار مفید بود.[۱۲][۱۳] در همین دوره زبان رسمی باشگاه از کاستیلن به کاتالونیایی تغییر کرد و تیم بهتدریج به یکی از نمادهای مهم کاتالونیا تبدیل شد، تاجایی که برای بسیاری از طرفداران، حمایت از تیم بیشتر به واسطهٔ جایگاه اجتماعی آن و نه بازی خود تیم اهمیت داشت.[۱۴]
گمپر، جک گرینول را به عنوان اولین مربی تمام وقت بارسلونا انتخاب کرد.[۱۵] وی همچنین تلاشهایی برای افزایش تعداد اعضای باشگاه انجام داد، به طوری که در سال ۱۹۲۲ میلادی، تعداد اعضای باشگاه به بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. این افزایش اعضا به لحاظ مالی تیم را قادر به تهیه ورزشگاه جدید ساخت. در نهایت باشگاه به ورزشگاه لس کورتس که در همان سال افتتاح شده بود، نقل مکان کرد.[۱۶] ورزشگاه جدید ۲۲٬۰۰۰ نفر گنجایش داشت که بعدها به ۶۰٬۰۰۰ نفر هم رسید.[۱۷] در دوران گمپر، تیم فوتبال بارسلونا موفق شد یازده بار مسابقات فوتبال کاتالونیا، شش بار کوپا دل ری و چهار بار کوپا دی پیرنه را فتح کرده و نخستین «عصر طلایی» خود را تجربه کند.[۱۰][۱۱]ریورا٬ جمهوری خواهی و جنگ داخلی (۱۹۵۷–۱۹۲۳)[ویرایش]بمباران هوایی بارسلون در ۱۹۳۸
در ۱۴ ژوئن ۱۹۲۵، جمعیت حاضر در یکی از مسابقه در حرکتی خودجوش برای اعتراض به دیکتاتوری میگوئل پریمو ده ریورا سرود ملی را هو کردند که در پی آن حکومت در واکنش به این عمل ورزشگاه را شش ماه تعطیل کرد و گمپر نیز مجبور به کنارهگیری از ریاست باشگاه شد.[۱۸] همزمان با حرکت باشگاهها به سوی حرفهای شدن، مدیران بارسلونا نیز در ۱۹۲۶ اولین گام را در این مسیر نهادند.[۱۶] در ۱۹۲۸، بارسلونا پیروز جام اسپانیا شد، در مراسم اهدای جام ترانهٔ اودا اِ پلاکتو از رافائا آلبرتی یکی از اعضای اصلی گروه «نسل ۲۷» در وصف عملکرد قهرمانانه دروازهبان بارسا خوانده شد.[۱۹] در ۳۰ ژوئیه ۱۹۳۰، بنیان گذار باشگاه، خوان گمپر، بعد از دورهای افسردگی به واسطهٔ مشکلات شخصی و اقتصادی اقدام به خودکشی کرد.[۱۱]
اگرچه بارسلونا با بازیکن سرشناسی چون جوزپ اسکولا به کار خود ادامه میداد، باشگاه به دلیل کشمکشهای سیاسی که جامعه ورزشی را به کلی تحت شعاع قرار داده بود، وارد دورهای از افت شد.[۲۰] باوجود کسب قهرمانی در سالهای ۱۹۳۰، ۱۹۳۱، ۱۹۳۲، ۱۹۳۴، ۱۹۳۶ و ۱۹۳۸[۱۰] در مسابقات کاتالونیا، بارسلونا هیچ موفقیتی در سطح ملی (بجز عنوان بحث برانگیز ۱۹۳۷) به دست نیاورده بود. یک ماه پس از شروع جنگ داخلی اسپانیا در سال ۱۹۳۶، برخی از بازیکنان بارسلونا و اتلتیک بیلبائو داوطلب خدمت سربازی در جمع افرادی شدند که در مقابل شورشیان نظامی میجنگیدند.[۲۱] در ۶ اکتبر همین سال جوزپ سانیول، مدیر باشگاه و از اعضای حامی حزب سیاسی استقلال طلب، توسط سربازان فالانژ در نزدیکی گواداراما به قتل رسید.[۲۲] در تابستان ۱۹۳۷، تیم به اردوی مکزیک و ایالات متحده رفت. این اردو اگرچه به لحاظ مالی باشگاه را در امان نگه میداشت، اما نیمی از تیم به دنبال پناهندگی در کشورهای فرانسه و مکزیک بودند. در ۱۶ مارس ۱۹۳۸، بارسلونا مورد بمباران هوایی قرار گرفت که به کشته شدن ۳۰۰۰ تن انجامید و دفتر باشگاه نیز از این بمباران در امان نماند.[۲۳] کاتالونیا چند ماه بعد به تصرف در آمد. باشگاه به نماد نافرمانی کاتالانیسم تبدیل شد و در پیمحدودیتهای ایجاد شده اعضای آن به ۳٬۴۸۶ نفر کاهش یافت.[۲۴]پس از جنگ داخلی، پرچم کاتالونیا ممنوع اعلام شد و تیمها از استفاده از نامهای غیراسپانیایی نیز منبع شدند. این اقدام باشگاه را مجبور به تغییر نام به (به اسپانیایی: Club de Fútbol Barcelona) و حذف پرچم کاتالونیا از لباس تیم کرد.[۱۷]
در ۱۹۴۳، بارسلونا در نیمه نهایی مسابقات کوپا دل جنرالیسمه به مصاف رئال مادرید رفت. دیدار رفت دو تیم در لس کورتس با نتیجه ۳–۰ به نفع بارسلونا پایان یافت. پیش از بازی برگشت، اعضای تیم بارسلونا با رئیس امنیت دولت فرانسیسکو فرانکو دیدار داشتند و او به آنها یادآوری کرد که تنها به علت سخاوتمندی رژیم آنها امکان بازی کردن را دارند. در بازی برگشت رئال مادرید با نتیجه 1-11 بارسلونا را شکست داد.[۲۵] علیرغم فشارهای سیاسی آن زمان، بارسلونا در ده ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ توانست موفقیتهای قابل توجهی را کسب کند. بارسا با مربیگری جوزپ سامیتیر و بازیکنانی چونسزار، آنتونی رامالتس و خوان ولاسکو در سال ۱۹۲۹ توانست برای اولین بار قهرمان لا لیگا شود. این عنوان را توانست در سالهای ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ نیز به دست آورد. همچنین در سال ۱۹۴۹ توانست برای اولین بار کوپا لاتین را فتح کند. در ژوئن ۱۹۵۰ باشگاه قرار دادی با لادیسلائو کوبالا بست، او یکی از افراد تاثیر گذار در بارسلونا بود.
در یکشنبه بارانی سال ۱۹۵۱، انبوهی از جمعیت پس از پیروزی ۲–۱ در برابر سانتاندر، ورزشگاه لس کورتس را بدون استفاده از تراموا ترک کردند که شگفتی مسئولین حکومتی را برانگیخت. در آن زمان در بارسلون کارکنان تراموا اعتصاب کرده بودند و این حمایت از جانب طرفداران بارسلون از حرکت آنان صورت گرفت. رویدادهایی از این قبیل چهرهای متفاوت از باشگاه یا تعلق آن به فراتر از کاتالونیا را نشان میداد.[۲۶] بسياری در اسپانيا باشگاه را مدافع حقوق بشر و آزادی میدانستند.[۲۷]
بارسلونا توانست با مربیگری فردیناند دائوییک و بازی لادیسلائو کوبالا در سال ۱۹۵۲ پنج عنوان قهرمانی مختلف شامل لا لیگا، کوپا دل جنرالیسمه (یا همان کوپا دل ری)، کوپا لاتین و کوپا اوا دوارته و کوپا مارتینی روسی را بالای سر ببرد. همچنین در ۱۹۵۳ نیز توانست مجدداً لا لیگا و کوپا دل جنرالیسمه را فتح کند.[۱۷]باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۷۸–۱۹۵۷)[ویرایش]ورزشگاه باشگاه بارسلونا، نیوکمپ که با حمایتهای مالی هواداران در سال ۱۹۵۷ ساخته شد.
بارسلونا با مربیگری هلنیو هررا و لوییز سوارز جوان (بازیکن سال فوتبال اروپا در ۱۹۶۰) و دو بازیکن مجارستانی به توصیه کوبالا با نامهای ساندور کوچیس و زولتان زیبور توانست دو عنوان ملی دیگر در سال ۱۹۵۹ و لا لیگا و جام بین شهری را در ۱۹۶۰ کسب کند. در ۱۹۶۱ بارسلونا اولین باشگاهی بود که توانست رئال مادرید را در رقابتهای لیگ قهرمانان اروپا شکست دهد، اما در فینال با نتیجه ۳–۲ مغلوب بنفیکا شد.[۲۸][۲۹][۳۰]
کار ساخت ورزشگاه نیوکمپ در سال ۱۹۵۷ به پایان رسید و این بدین معنا بود که باشگاه مقداری پول برای خرید بازیکنان جدید داشت. دهه ۱۹۶۰ موفقیتهای کمتری برای باشگاه به همراه داشت و لا لیگا کاملاً در دست رئال مادرید بود.[۳۰] از جنبههای مثبت دهه شصت میتوان به ظهور بازیکنانی چون جوزپ فوسته و کارلس رکساچ و پیروزی باشگاه در کوپا دل جنرالیسمه در ۱۹۶۳ و جام بین شهری در ۱۹۶۶ اشاره کرد. همچنین بارسلونا توانست رئال مادرید را در فینال کوپا دل جنرالیسمه در ورزشگاه برنابئو در حالی که فرانکو بازی را تماشا میکرد، شکست دهد و بخشی از اقتدار سابق خود را به نمایش بگذارد. با پایان یافتن دوره دیکتاتوری فرانکو در ۱۹۷۴، نام باشگاه به نام اصلیش تغییر کرد، طراحی تاج آن به شکل اولیهاش برگردانده شد و دوباره حروف اصلیش را به دست آورد.[۳۱]
فصل ۱۹۷۳–۱۹۷۴ شاهد حضور یوهان کرایف بود که برای ثبت یک رکورد جهانی به مبلغ ۹۲۰ هزار پوند از آژاکس خریداری شد.[۳۲] یوهان کرایف در مصاحبهای با یکی از خبرگزاریهای اروپا گفت:«من بارسلونا را به رئال مادرید ترجیح دادم زیرا نمیتوانم برای تیمی بازی کنم که با فرانکو ارتباط دارد.» و این مصاحبه خیلی سریع او را به چهره محبوب هواداران بارسا تبدیل کرد و زمانی که وی نام فرزندش را یوردی، یک نام محلی کاتالانی گذاشت، بر میزان این محبوبیت افزوده شد.[۳۳] یوهان کرایف به همراه بازیکنان خوب دیگری چون خوان مانوئل آسنسی، کارلس رکساچ و هوگو سوتیل به باشگاه کمک کردند تا بتواند بعد از دهه ۱۹۶۰ با شکست ۵–۰ رئال مادرید در سال ۱۹۷۴ قهرمان لالیگا شود.[۳۴] یوهان کرایف در ۱۹۷۳ در اولین دوره حضورش در بارسا به عنوان بهترین بازیکن سال اروپا برای بار دوم انتخاب شد، او در سال ۱۹۷۱، زمانی که برای آژاکس بازی میکرد توانسته بود این عنوان برای اولین بار کسب کند، همچنین برای بار سوم در سال ۱۹۷۴ درحالی که همچنان برای بارسلونا بازی میکرد مجدداً این عنوان را تصاحب کرد.[۳۵]نونیز و ثبات در مدیریت (۲۰۰۰–۱۹۷۸)[ویرایش]دیهگو مارادونا در حال بازی برای بارسلونا
در سال ۱۹۷۸ جوزپ لوییس نونیز در انتخاباتی توسط اعضای باشگاه به عنوان مدیر جدید انتخاب شد. این تصمیم بسیار نزدیک و متصل به گذار اسپانیا در مسیر دموکراسی و پایان یافتن دیکتاتوری فرانکو در سال ۱۹۷۴ بود. هدف اصلی نونیز ارتقا دادن بارسا به سطح یک باشگاه جهانی از طریق ثبات بخشیدن به آن در زمین و خارج از آن بود. وی به توصیه کرایف، آکادمی جوانان بارسلونا، لا ماسیا را در ۲۰ اکتبر ۱۹۷۹ تأسیس کرد.[۳۶] دوره ریاست او ۲۲ سال به طول انجامید و بر بارسلونا تاثیر بسازایی گذاشت. از زمان نونیز سیاستهای سختگیرانهای برای دستمزد و نظم و انضباط به جا ماندهاست.[۳۷][۳۸]
در ۱۶ مه ۱۹۷۹ بارسلونا با شکست ۴–۳ فورتونا دوسلدورف در مقابل بیش از ۳۰٬۰۰۰ طرفدار بارسلونایی که برای دیدن بازی به بازل سوئیس آمده بودند، توانست برای اولین بار جام در جام اروپا فتح کند. در ۱۹۸۲ مارادونا با قراردی به مبلغ ۵ میلیون پوند از بوکا جونیورز خریده شد و دهمین رکورد جهان از حیث مبلغ قرار داد رقم خورد.[۳۹] در پایان فصل ۱۹۸۳–۱۹۸۲ بارسلونا توانست با مربیگری منوتی، رئال مادرید را شکست دهد و قهرمان کوپا دل ری شود. حضور مارادونا در بارسا دیری نپایید و او بارسلونا را برای پیوستن به ناپولی ترک کرد. در آغاز فصل ۱۹۸۵–۱۹۸۴ تری وینابلز به عنوان مربی انتخاب شد و توانست لا لیگا را با هافبک برجستهٔ آلمانی، برند شوستر فتح کند. در فصل بعدی او تیم را به مرحله فینال جام باشگاههای اروپا برد که در ضربات پنالتی بارسا مغلوب استوا بخارست شد و عنوان نایب قهرمانی را کسب کرد.[۳۷]
پس از جام جهانی فوتبال ۱۹۸۶ باشگاه گری لینکر آقای گل آن رقابتها را از باشگاه اورتون خرید و با دروازهبان آندونی زوبیزارتا قرار دادی طولانی بست. اما تیم در حالی که شوستر در محرومیت به سر میبرد نتوانست موفقیتهای زیادی کسب کند. وینابلز در آغاز فصل ۱۹۸۸–۱۹۸۷ از بارسا اخراج و لوییس آراگونز جانشین او شد. تمرد بازیکنان از نونیز در رویدادی که به هسپریا موتینی شهرت دارد در همین فصل رخ داد و این فصل با پیروزی ۱–۰ در مقابل رئال سوسیداد در فینال کوپا دل ری به پایان رسید.[۳۷]یوهان کرایف برنده چهار عنوان قهرمانی لا لیگا با بارسلونا در سمت مربی
در سال ۱۹۸۸ کرایف به عنوان سرمربی به باشگاه بازگشت و به زبان سادهتر یک تیم رویایی جمع کرد. در حالی که باشگاه با ستارههای بینالمللی چون روماریو، رونالد کومان، میشل لادروپ و هریستو استویچکوف قرار داد داشت، او ترکیبی از بازیکنان اسپانیایی چون خوزه ماری باکرو، جوزپ گواردیولا و تکسیکی بگیریستین را به زمین میبرد.[۴۰] بارسا زیر نظر یوهان کرایف توانست چهار عنوان قهرمانی لالیگا را بین سالهای ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ پی در پی کسب کند. در رقابتهای اروپایی نیز با شکست سمپدوریا در فینال جام در جام اروپا ۱۹۸۹ و لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۹۲ هر دو عنوان قهرمانی را به دست آورد. همچنین بارسا کوپا دل ری در سال ۱۹۹۰، سوپر جام اروپا در سال ۱۹۹۲ و سه سوپر جام اسپانیا را نیز ازآن خود کرد. یوهان کرایف با ۱۱ عنوان قهرمانی، موفقترین مربی باشگاه تا به امروز بوده و با ۸ سال مربیگری پی در پی بیشترین مدت باقیماندن در سمت مربیگری باشگاه را داراست.[۴۱] بخت یوهان کرایف در فینال دو فصل آخر مربیگریش برگشت و کسب نتایج ضعیف اسباب اخراج او توسط نونیز را فراهم کرد.[۳۷]
بابی رابسون جایگزین کرایف شد و تنها در فصل ۱۹۹۷–۱۹۹۶ در این سمت باقیماند. او رونالدو را از پیاسوی خرید و توانست سه جام کوپا دل ری، سوپر جام اسپانیا و جام در جام اروپا را برای باشگاه به ارمغان آورد. حضور رابسون تنها یک راه حل کوتاه مدت بود تا لوئیس فن خال بتواند به باشگاه بپیوندد.[۴۲] رونالدو نیز چون مارادونا برای مدت کوتاهی در باشگاه ماند و سپس به اینتر میلان پیوست. به هرشکل ستارگان تازهای چون لوییس فیگو، پاتریک کلایورت، لوییز انریکه و ریوالدو در باشگاه ظاهر شدند و بارسا هر دو جام کوپا دل ری و لا لیگا را در سال ۱۹۹۸ بالای سر برد. در ۱۹۹۹ ریوالدو به عنوان چهارمین بازیکن بارسلونا توانست عنوان بهترین بازیکن فوتبال سال اروپا را کسب کند. علیرغم تمام این موفقیتها داخلی، عدم پیروزی بارسا در فینال لا لیگا ۲۰۰۰ که سبب قهرمانی رئال مادرید شد، استعفای نونیز و فن خال را در پی داشت.[۴۲]رفتن نونیز و آمدن لاپورتا (۲۰۱۰–۲۰۰۰)[ویرایش]خوان لاپورتا در حال مصاحبه با خبرنگاران در سال ۲۰۰۹
رفتن نونیز و فن خال از باشگاه قابل مقایسه با پیوستن لوییس فیگو به رئال مادرید نبود، فیگو نه تنها کاپیتان دوم تیم بلکه به عنوان قهرمانی قابل ستایش نزد هواداران بارسا شناخته میشد، تاجایی که بسیاری از کاتالونیاییها او را از خودشان میدانستند. هواداران بارسا که از تصمیم پیوستن فیگو به رقیب دیرینه خود بسیار ناراحت بودند، این ناراحتی را با استقبال خشمآلود خود از حضور فیگو در نیوکمپ نشان میدادند، حتی در اولین حضور او در نیوکمپ به سمتش یک کله خوک و شیشه پر ویسکی پرتاب کردند.[۴۳] در سال ۲۰۰۰خوان گسپارت جایگزین نونیز شد و به مدت سه سال در این سمت باقیماند. در این مدت باشگاه شاهد رفتوآمد مربیان بود. در نهایت فن خال برای بار دوم به باشگاه بازگشت ولی از آنجایی که نتیجه مثبتی حاصل نشد، فن خال و گسپارت هر دو استعفا دادند.[۴۴]
پس از دوران ناموفق گسپارت، باشگاه با ترکیبی از مسئولین جوان به اوج بازگشت. خوان لاپورتا جایگزین گسپارت شد و فرانک ریکارد بازیکن سابق تیم ملی فوتبال هلند به عنوان مربی بارسا انتخاب شد. تاثیر بازیکنان بینالمللی و ترکیب آنها با بازیکنان اسپانیایی تیم را به سمت کسب موفقیت مجدد سوق داد. بارسا توانست در سال ۲۰۰۵–۲۰۰۴ لا لیگا و سوپر جام اسپانیا را فتح کند و قرار دادی با رونالدینیو، بازیکن سال فوتبال جهان ۲۰۰۶ ببندد.[۴۵]
در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵ بارسا مجدداً قهرمان لا لیگا و سوپر جام اسپانیا شد. در فینال لیگ قهرمانان بارسلونا در مقابل آرسنال قرار گرفت، درحالی که آرسنال تا پیش از ۱۵ دقیقه پایان بازی با ۱۰ بازیکن پیروز میدان بود، بارسا توانست نتیجه بازی را ۲–۱ به نفع خود تغییر دهد و جام را بعد از ۱۴ سال بالای سر بگیرد.[۴۵] در همان سال بارسلونا در جام باشگاههای جهان نیز شرکت کرد و در فینال با گل دقیقه ۸۲ حریف برزیلی خود، مغلوب اینترناسیونال شد.[۴۶][۴۷] اگرچه بارسلونا فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۶ را با قدرت شروع کرد، اما در پایان بدون کسب هیچ عنوانی فصل را به پایان رساند. بعدها اردوی پیش از فصل در ایالات متحده که منجر به مصدومیت ساموئل اتوئو و لیونل مسی شد، به عنوان دلیل عدم موفقیت باشگاه اعلام شد.[۴۸][۴۹]
در لالیگا که بارسا در بیشتر فصلها در جایگاه اول قرار داشت، در سال جدید بیثباتی باشگاه فرصتی برای پیشی گرفتن رئال مادرید و قهرمانی آنان شد. فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۷ برخلاف سالهای گذشته موفقیتی برای باشگاه به همراه نداشت و در پی آن جوزپ گواردیولا مربی تیم دوم بارسلونا در پایان فصل جایگزین ریکارد شد.[۵۰]
بارسا در فینال کوپا دل ری ۲۰۰۹ با شکست ۴–۱ اتلتیک بیلبائو برای ۲۵امین بار قهرمان این رقابتها شد. سه روز پس از آن شکست رئال مادرید در رقابتهای لالیگا جام را برای بارسلونا در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ به ارمغان آورد. بارسا در حالی فصل را به پایان رساند که در ورزشگاه المپیک رم، منچستر یونایتد فاتح سال قبل جام باشگاهها را با نتیجه ۲–۰ شکست داد و سومین عنوان قهرمانی جام باشگاهها را فتح کرد. در نتیجه برای اولین بار در اسپانیا اولین سهگانه را به دست آورد.[۵۱][۵۲][۵۳] بارسا با شکست مجدد اتلتیک بیلبائو در فینال سوپر جام اسپانیا ۲۰۰۹ و پیروزی در مقابل شاختار دونتسک در فینال سوپر جام اروپا ۲۰۰۹ دو جام دیگر را نیز بالای سر برد.[۵۴] در دسامبر ۲۰۰۹، بارسا جام باشگاههای جهان ۲۰۰۹[۵۵] را نیز فتح کرد و اولین تیم تاریخ فوتبال شد که ششگانه جامها را توانست کسب کند.[۵۶] همچنین بارسلونا با فتح لالیگا با ۹۰ امتیاز و فتح سوپر جام برای ۹امین بار توانست دو رکورد تازه در فوتبال اسپانیا به ثبت برساند.[۵۷][۵۸]رفتن لاپورتا و آمدن راسل ( تاکنون–۲۰۱۴)[ویرایش]
بعد از کنارهگیری لاپورتا در ژوئن ۲۰۱۰، ساندرو راسل بعد از مدتی کوتاه به عنوان مدیر جدید باشگاه انتخاب شد. رأیگیری برای انتخاب مدیر جدید در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۱ برگزار شد و راسل توانست با کسب ۶۱.۳۵٪ (تعداد ۵۶٬۰۸۸ رأی) کل آرای مأخوذه به ریاست باشگاه برسد.[۵۹] او سپس توانست داوید ویا را با ۴۰ میلیون یورو از والنسیا[۶۰] و خاویر ماسکرانو را با ۱۹ میلیون یورو از لیورپول[۶۱] به همراه دو بازیکن دیگر در نوامبر ۲۰۱۰ بهخدمت بگیرد. بارسلونا توانست در اولین ال کلاسیکو در فصل ۲۰۱۰-۱۱، رئال مادرید را با حساب ۵-۰ شکست دهد و همچنین در آن فصل توانست برای سومین سال پیاپی با ۹۶ امتیاز فاتح لالیگا شود.[۶۲] در آوریل ۲۰۱۱ بارسلونا که به فینال کوپا دل ری راه یافتهبود دراین مرحله مقابل رئال مادرید قرار گرفت و بازی را با حساب ۱-۰ در مستایا واگذار کرد.[۶۳] در ماه مه نیز، بارسلونا در فینال لیگ قهرمانان اروپا با شکست دادن منچستر یونایتد با حساب ۳-۱ در ورزشگاه ومبلی لندن که از یک لحاظ تکرار فینال سال ۲۰۰۹ محسوب میشد، برای چهارمین بار قهرمان اروپا شد.[۶۴] اما در فصل ۱۲-۲۰۱۱ نتوانست آنچنان انتطارات را برآورده کند و پس از واگذار کردن لالیگا به رءال مادرید[۶۵] سپس در نیمه نهایی لیگ قهرمانان مغلوب تیم چلسی شد[۶۶]و از دور مسابقات کنار رفت. آنها در این فصل تنها کوپا دل ری را با پیروزی ۰-۳ مقابل تیم اتلتیک بیلباءو بدست آوردند[۶۷]هواداران باشگاه[ویرایش]طرفداران بارسا در نیوکمپنوشتار اصلی: هواداران باشگاه فوتبال بارسلونا
نام مستعار طرفداران بارسلونا کولز است. گفته میشود ۲۵٪ از جمعیت اسپانیا طرفدار بارسلونا هستند و بعد از رئال مادرید که ۳۲٪ از اسپانیاییها هوادار آن هستند، بارسا در جایگاه دوم قرار میگیرد. جایگاه سوم نیز به تیم والنسیا با ۵٪ حامی تعلق دارد.[۶۸] در اروپا بارسا اولین تیم محبوب این قارهاست.[۶۹] تعداد اعضای باشگاه از فصل ۲۰۰۳–۰۴ از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر به ۱۷۰٬۰۰۰ نفر تا سپتامبر ۲۰۰۹ افزایش قابل توجهی داشتهاست.[۷۰]
علاوه بر عضویت، در ژوئن ۲۰۱۰، به طور رسمی ۱٬۳۳۵ نفر در نقاط مختلف جهان در انجمن هواداران بارسا ثبت نام کردهاند. انجمنهای هواداران وظیفه تبلیغ بارسلونا در محلهای مختلف را دارند و در مقابل در حین بازدید از بارسلونا خدمات مفیدی دریافت میکنند.[۷۱] همچنین بارسا هواداران بسیار برجستهای تاکنون داشته که در این میان میتوان به پاپ ژان پل دوم که عضو افتخاری باشگاه بود یا خوزه زاپاترو که نخست وزیر فعلی اسپانیا است اشاره کرد.[۷۲][۷۳]ال کلاسیکو[ویرایش]نوشتار اصلی: ال کلاسیکو
رقابت شدید میان دو تیم قویتر در لیگهای ملی بسیار معمول است و این در مورد لا لیگا نیز صدق میکند، جایی که به بازی میان بارسلونا و رئال مادرید ال کلاسیکو (به اسپانیایی: El Clásico) میگویند. از ابتدا این دو تیم به عنوان نماینده دو منطقه و شهر رقیب، کاتالونیا و کاستیل شناخته میشوند. این رقابت بازتابی از تنشهای فرهنگی و سیاسی میان دو منطقهاست که از جنگ داخلی اسپانیا نشئت میگیرد.[۷۴]
در مدت دیکتاتوری پریمو ده ریورا و بخصوص فرانسیسکو فرانکو (۱۹۳۹-۱۹۷۵) تمامی فرهنگهای محلی مورد سرکوب قرار گرفتند و تمام زبانهای رایج در اسپانیا جز کاستیلایی ممنوع اعلام شدند.[۷۵][۷۶] مردم کاتالان به یک نماد برای ابراز آزادی خواهی نیاز داشتند و بارسا تبدیل به فراتر از یک باشگاه (به کاتالان: Més que un club) برای کاتالانها شد. به گفتهٔ مانوئل واسکس مونتالبان، پیوستن به بارسلونا بهترین راه برای کاتالانها بود تا هویت خود را نشان دهند، این راه نسبت به پیوستن به جنبشهای ضد فرانکو کم هزینهتر بود و امکان ابراز مخالفت را به آنها میداد.[۷۷]
از سوی دیگر رئال مادرید در بسیاری از موارد به عنوان تجسمی از تمرکز ظلم حاکمیت، رژیم فاشیستی و فراتر از آن بود. (سانتیاگو برنابئو که ورزشگاه رئال به نام اوست از افرادیست که علیه ملی گرایی فرانکو جنگید.)[۷۸][۷۹] به هر شکل در طول جنگ داخلی اسپانیا، اعضای هر دوتیم نظیر جوزپ سانیول و رافائل سانچز گوئرا متحمل آسیبهایی از سوی هواداران فرانکو شدند.
در دهه ۱۹۵۰، زمانی که بحث انتقال آلفردو دی استفانو مطرح شد، اختلاف دو باشگاه تشدید یافت. در نهایت او رئال مادرید را انتخاب کرد و در آن فصل باعث موفقیت آنها نیز شد.[۸۰] در دهه ۱۹۶۰ هر دو تیم در جام اروپا به مصاف با یکدیگر رفتند که رئال مادرید توسط بارسا حذف شد.[۸۱] همچنین در آخرین رویارویی دو تیم در سال ۲۰۰۲ که توسط رسانههای اسپانیا «رقابت قرن» نام گرفت، بیش از ۵۰۰ میلیون نفر شاهد دیدار دو تیم بودند.[۸۲]نتیجه رقابتهای رسمیپیروزیهای رئال مادرید87پیروزیهای بارسلونا86تساوی45گلهای رئال مادرید363گلهای بارسلونا352مجموع رقابتها218دربی بارسلونا[ویرایش]نوشتار اصلی: شهرآورد بارسلونا
رقیب منطقهای بارسا، اسپانیول است. برخلاف بارسا که هیئت مدیره اولیه آن از ملیتهای مختلف بودند. این تیم توسط علاقهمندان به فوتبال اسپانیا تأسیس شد و سپس از حمایت پادشاه برخوردار گشت. اسپانیول آشکارا به عنوان یک تیم ضد بارسلونایی تأسیس شد و آنها همواره بارسا را به عنوان یک تیم بیگانه میدیدند.[۸۳] از آنجایی که مردم کاتالونیا اسپانیول را به عنوان نمایندهای از مادرید میدیدند، رقابتها جدیتر شد.[۱۸] زمین اصلی باشگاه اسپانیول در منطقه اعیان نشین ساریا بود.[۸۴][۸۵]
اسپانیول به طور سنتی بخصوص در زمان حکومت فرانکو، به زعم اکثریت شهروندان بارسلونا به عنوان ترویج کننده مشروعیت حکومت شناخته میشد و این در تضاد کامل با روحیه انقلابی بارسلوناییها بود.[۸۶] در ۱۹۱۸ که بحث خودمختاری مطرح شده بود اسپانیول شروع به مخالفت با آن کرد.[۸۳] بعدها اسپانیول در کنار فاشیستها از گروههای حامی فالانژ که میخواستند به جنگ داخلی بپیوندند حمایت میکرد. باوجود این تفاوتهای فکری، دربی بهخاطر تفاوت اهداف هر دو باشگاه، بیشتر برای هواداران اسپانیول اهمیت داشته تا بارسلونا. در سالهای اخیر رقابت میان دو باشگاه کمتر رنگ و بوی سیاسی داشته و باشگاه اسپانیول نیز نام رسمی و سرود باشگاه را از اسپانیایی به کاتالان ترجمه کردهاست.[۸۳]
اگرچه در تاریخ لا لیگا بیشتر دربیها منطقهای هستند، این رقابت نامعمول نیز کاملاً با برتری بارسلونا همراه بودهاست. اسپانیول در تمام طول ۷۰ سال گذشته تنها سه بار بالاتر از بارسلونا قرار داشته و در مسابقات جام حذفی کاتالونیا تنها در سال ۱۹۵۷ موفق به پیروزی در برابر بارسا شدهاست. همچنین بهترین نتیجهای که اسپانیول تاکنون از شهرآورد بارسلونا به دست آورده ۶–۰ در سال ۱۹۵۱ بودهاست. اسپانیول در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ با کسب پیروزی ۲–۱ در مقابل بارسا تنها تیمی است که توانسته سه بار در یک فصل بارسلونا را در نیوکمپ شکست بدهد.[۸۷]درآمد و دارایی[ویرایش]
در ۲۰۱۰، مجله فوربز با اعلام ثروت باشگاه بارسلونا در حدود ۷۵۲ میلیون یورو، آنها را در جایگاه چهارم پس از منچستر یونایتد، رئال مادرید و آرسنال به عنوان ثروتمندترین باشگاه جهان قرار داد..[۸۸][۸۹] طبق گفته دلویت، بارسلونا با در آمد ۳۶۶ میلیون یورو در همین سال، جایگاه دوم را پس از رئال مادرید که ۴۰۱ میلیون یورو درآمد دارد به دست آوردهاست.[۹۰]
حسابرسیهای دلویت در ژوئیه ۲۰۱۰ نشان میدهد بارسلونا ۴۴۲ میلیون یورو بدهی دارد. این رقم دقیقاً ۵۸ درصد از کل داراییها بارسلونا است که فوربز آن را اعلام کرده بود. مدیر جدید باشگاه این بدهیها را ناشی از مشکلات ساختاری دانستهاست.[۹۱] خبرها حکایت از آن دارد که در سال جاری بارسا مبلغ ۷۹ میلیون یوروی دیگر ضرر خواهد داشت، این درحالیست که بارسلونا یکی از مدافعان عنوان قهرمانی لالیگا است.[۹۲]
برگزاری تور صلح[ویرایش]
اهداف بر گزاری این تور از زبان معاون اقتصادی باشگاه، "خاویر فاوس" اینگونه بیان میشود: "دو دليل براي اين کار وجود دارد. اولين هدف انجام کار کوچکي براي صلح است تا نشان دهيم چگونه ورزش و کودکان ميتوانند براي ساختن پلي بين دو جامعه مفيد واقع شوند. اين سفر همچنين به ترويج نام باشگاه در دنياي عرب که در حال تبديل شدن به بازار تجاري مهمي براي ماست و در جامعه يهوديان کمک ميکند."[۹۳]− همچنین در این تور عوامل و بازیکنان باشگاه بارسلونا با حضور در کنار دیوار ندبه به خواندن دعا پرداختند و با مسئولین اسرائیلی دیدارهایی دوستانه داشتند.[۹۴]رکوردها[ویرایش]پائولینو آلکانترا
ژاوی در حاضر با مجموعاً ۵۵۵ بازی برای بارسلونا و ۳۶۹ بازی در لالیگا رکوردار همراهی باتیم است.[۹۵]
برترین گلزن بارسا تاکنون در تمام رقابتها حتی دوستانه، پائولینو آلکانترا با ۳۵۷ گل بودهاست.[۹۵] سزار رودریگز با ۱۹۵ گل زده در بین سالهای ۱۹۴۲ تا ۱۹۵۵ بهترین گل زن بارسا در لا لیگا میباشد. اگرچه احتمال میرود لیونل مسی که تاکنون ۱۵۴ گل در لالیگا برای بارسا به ثمر رسانده این رکورد را بهزودی بشکند.[۹۶]
در ۲ فوریه ۲۰۰۹ بارسا به مجموع ۵۰۰۰ گل زده در لا لیگا رسید. گل ۵۰۰۰ام بارسا را مسی در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر که بانتیجه ۲–۱ به نفع بارسلونا تمام شد، به ثمر رساند.[۹۷] در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۹ بارسا با شکست ۲–۱ استیودیانتس ششمین عنوان قهرمانی خود را در یک سال به دست آورد و تنها تیمیست که ششگانه جامها را در تاریخ فوتبال فتح کردهاست.[۹۸] همچنین بارسلونا با فتح ۲۵ کوپا دل ری و ۹ سوپرجام اسپانیا از این حیث نیز رکورد دار است.[۹۹][۱۰۰]
در ۳ مارس ۱۹۸۶ در بازی یک چهارم نهایی جام اروپا، بارسا به میزبانی یوونتوس رفت که در آن بازی ۱۲۰٬۰۰۰ نفر به تماشای بازی پرداختند و رکورد بیشترین حضور حامیان بارسا رقم خورد.[۱۰۱] با توجه به نوسازی ورزشگاه در ۱۹۹۰ و قانون منع امکان تماشای بازی به صورت ایستاده احتمالاً این رکورد هرگز نمیشکند، زیرا ظرفیت ورزشگاه ۹۹٬۳۵۴ نفر است.[۱۰۲][۱]آرمها و لباسها[ویرایش]نخستین آرم باشگاه بارسلونا
آرم اصلی باشگاه به شکل تاجی دربالای تصویر به یادگار تاج و تخت آراگون و خفاشی نماد شاه جیمز بود که به دو شاخه یکی از درخت برگ بو و دیگری نخل احاطه شدهاست.[۱۰۳] در سال ۱۹۱۰ بارسلونا بین اعضای خود یک مسابقه طراحی برای طراحی نماد باشگاه برگزار کرد که کارلس کومامالا از بازیکنان باشگاه برنده آن شد. پیشنهاد کومامالا با تغییراتی جزئی همچنان به عنوان نماد باشگاه باقیماندهاست. طرح اولیه شامل تاج و صلیب سنت جورج در قسمت بالا گوشهٔ چپ با پرچم کاتالان در کنار آن و رنگ تیم در پایین بود.[۱۰۴]
رنگهای آبی و قرمز در پیراهن برای اولین بار در دیدار مقابل هیسپانیا در سال ۱۹۰۰ استفاده شد.[۱۰۵] چندین نظریه در رابطه با طراحی لباس آبی و قرمز بارسلونا وجود دارد. پسر یکی از اولین مدیران باشگاه، آرتور ویتی مدعیست که ایده این طرح لباس به پدرش تعلق دارد و او لباس را بر اساس لباس تیم مدرسه بازرگانی تیلور پیشنهاد کردهاست. نظریه دیگر برطبق گفته تونی استالبر نویسندهاست که رنگها را متعلق به جمهوری اول ماکسیمیلیان روبسپیر میداند. گذشته از دو نظریه قبلی، رایجترین نظریه در کاتالونیا این است که خوان گمپر رنگ لباس بارسا را از تیم سابقش، بازل انتخاب کردهاست.[۱۰۶]
بارسلونا از زمان تأسیس هرگز تبلیغ هیچ شرکتی را بر روی پیراهن خود نداشتهاست. در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۶ باشگاه خبر عقد قراردادی ۵ ساله را با یونیسف اعلام کرد، طبق این قرارداد لوگوی یونیسف در این مدت بر روی پیراهن تیم قرار میگرفت و هرسال مبلغ ۱٫۵ میلیون یورو کمک مالی از طرف بنیاد باشگاه فوتبال بارسلونا به یونیسف پرداخت میشد.[۱۰۷] بنیاد باشگاه فوتبال بارسلونا در سال ۱۹۹۴ بر پایهٔ تصمیم رئیس کمیتهٔ سیاستگذاریهای اقتصادی باشگاه به عنوان نهادی برای جمع آوری کمک و جلب پشتیبانهای مالی برای سازمانهای غیر ورزشی راهاندازی شد.[۱۰۸] از سال ۲۰۰۴ شرکتها میتوانند با پرداخت ۴۰ الی ۶۰ هزار پوند در سال یکی از ۲۵ عضو افتخاری بنیاد شوند. همچنین جمع دیگری متشکل از ۴۸ عضو وجود دارد که سالانه ۱۴٬۰۰۰ پوند پرداخت میکنند. علاوه بر این عدهای دیگر از حامیان با پرداخت سالانه ۴٬۰۰۰ پوند وجود دارند. باید توجه داشت که مدرکی از دخالت جدی اعضای افتخاری در سیاستهای باشگاه در دست نیست، هرچند بر طبق گفته آنتونی کینگ «بعید است که اعضای افتخاری بنیاد در تصمیم گیریهای باشگاه دخالتی نداشته باشند.»[۱۰۹]
بارسلونا با عقد قراردادی به مبلغ ۱۵۰ میلیون یورو با بنیاد قطر به مدت پنج سال بالاخره به عدم پذیرش اسپانسر لباس خود پایان داد. این قرارداد از فصل ۱۲-۲۰۱۱ آغاز میشود.[۱۱۰]دورهطراحاسپانسر۱۹۸۲–۱۹۹۲میبابدون اسپانسر۱۹۹۲–۱۹۹۸کاپا۱۹۹۸–۲۰۰۶نایک۲۰۰۶–۲۰۱۱یونیسف2011-2013بنیاد قطر، یونیسف-2013نایکقطر ایرویز ، یونیسفورزشگاه[ویرایش]نوشتارهای اصلی: ورزشگاه اینداستریا، ورزشگاه لس کورتس، و نیوکمپیکی از شعارهای بارسلوناهک شده بر روی جایگاه تماشاچیان، "Més que un club" که به معنی فراتر از یک باشگاه است.
اولین زمین بارسلونا، ورزشگاه اینداستریا با ظرفیت ۱۰٬۰۰۰ نفر بود. مسئولین باشگاه در آن زمان امکانات این ورزشگاه را برای یک باشگاه در حال رشد کافی نمیدانستند.[۱۱۱] در ۱۹۹۲ جمعیت هواداران به ۲۰٬۰۰۰ نفر رسید و با کمک مالی آنها، باشگاه توانست ورزشگاه بزرگتری به نام لس کورتس بسازد که ظرفیت اولیه آن ۲۰٬۰۰۰ نفر بود. بعد از جنگ داخلی اسپانیا، باشگاه شروع به جذب تماشاچی و اعضای بیشتر برای حضور در مسابقات کرد. افزوده شدن به تعداد طرفداران، اسباب گسترش ورزشگاه را فراهم کرد، گسترش ورزشگاه در چندین پروژه شامل: گسترش جایگاه تماشاچیان در ۱۹۴۴، گسترش بخش جنوبی ورزشگاه در ۱۹۴۶ و گسترش بخش شمالی در ۱۹۵۰ صورت گرفت، در نهایت ظرفیت ورزشگاه پس از پایان توسعه آن به ۶۰٬۰۰۰ نفر رسید.[۱۱۲]
پس از تکمیل ورزشگاه لس کورتس دیگر امکان گسترش دادن آن وجود نداشت. با کسب قهرمانی در سالهای ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ در مسابقات لالیگا و پیوستن کوبالا در ژوئن ۱۹۵۰ به بارسا، که بعدها مجموعاً ۱۹۶ گل در ۲۵۶ بازی به ثمر رساند، هواداران و تماشاچیان تیم بیشتر شدند.[۱۱۲][۱۱۳][۱۱۴] از این رو باشگاه مجدداً برای تهیه یک ورزشگاه جدید دست به کار شد.[۱۱۲] در ۲۸ مارس ۱۹۵۴ ساخت ورزشگاه در مقابل ۶۰٬۰۰۰ هزار تن از طرفداران باشگاه آغاز شد. اولین سنگ ورزشگاه نیوکمپ زیر نظر فرماندار فلیپه آکدو کلوگنا و با دعای خیر اسقف اعظم بارسلونا گرگوریو مودریگو در جای خود قرار گرفت. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۷ پس از سه سال ساخت ورزشگاه به پایان رسید و ۲۸۸ میلیون پستا هزینه ساخت آن شد.[۱۱۲]
در سال ۱۹۸۰ جهت بازسازی ورزشگاه مطابق استانداردهای یوفا، باشگاه برای تأمین هزینههای بازسازی در قبال نوشتن نام هواداران برروی آجرهای مورد استفاده، هزینهای از آنها دریافت میکرد. این طرح مورد استقبال طرفداران و حتی مردم قرار گرفت اگرچه بعدها زمانیکه یکی از رسانههای مادرید گزارشی از آجری با نام هک شده سانتیاگو برنابئو یسته، یکی از مدیران با سابقه و حامیان فرانکو تهیه کرد، جنجال بسیاری ایجاد شد.[۱۱۵][۱۱۶][۱۱۷] ظرفیت ورزشگاه در حال حاضر ۹۹.۳۵۴ نفر است که بزرگترین ورزشگاه اروپا نیز میباشد. [۱][۱۱۸] این ورزشگاه همچنین در بازیهای المپیک تابستانی ۱۹۹۲، میزبان برخی از مسابقات نیز بودهاست.[۱۱۹]
ورزشگاه شامل بخشهای دیگری نیز هست:[۱۲۰]سیوتات اسپورتیوا خوان گمپر (زمین تمرین تیم فوتبال بارسلونا)لاماسیا (آکادمی جوانان باشگاه)مینی استادی (ورزشگاه خانگی تیم دوم)پالائو بلوگرانا (سالن اختصاصی باشگاه)پالائو بلوگرانا ۲ (سالن اختصاصی دوم باشگاه)پالائو دی گل (پیست یخ باشگاه)سراسرنمایی از ورزشگاه در ژانویه ۲۰۱۱افتخارات[ویرایش]رقابتهای داخلی[ویرایش]تصویر شادی بازیکنان بارسلونا، پس از قهرمانی در لالیگا ۲۰۰۵–۲۰۰۴لالیگا[۱۲۱]قهرمانی (۲۲): ۱۹۲۹–۱۹۲۸، ۱۹۴۵–۱۹۴۴، ۱۹۴۸–۱۹۴۷، ۱۹۴۹–۱۹۴۸، ۱۹۵۲–۱۹۵۱، ۱۹۵۳–۱۹۵۲، ۱۹۵۹–۱۹۵۸، ۱۹۶۰–۱۹۵۹، ۱۹۷۴–۱۹۷۳، ۱۹۸۵–۱۹۸۴، ۱۹۹۱–۱۹۹۰، ۱۹۹۲–۱۹۹۱، ۱۹۹۳–۱۹۹۲، ۱۹۹۴–۱۹۹۳، ۱۹۹۸–۱۹۹۷، ۱۹۹۹–۱۹۹۸، ۲۰۰۵–۲۰۰۴، ۲۰۰۶–۲۰۰۵، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۰–۲۰۰۹، ۲۰۱۱–۲۰۱۰، ۲۰۱۳–۲۰۱۲نایب قهرمانی (۲۳): ۱۹۳۰–۱۹۲۹، ۱۹۴۶–۱۹۴۵، ۱۹۵۴–۱۹۵۳، ۱۹۵۵–۱۹۵۴، ۱۹۵۶–۱۹۵۵، ۱۹۶۲–۱۹۶۱، ۱۹۶۴–۱۹۶۳، ۱۹۶۷–۱۹۶۶، ۱۹۶۸–۱۹۶۷، ۱۹۷۱–۱۹۷۰، ۱۹۷۳–۱۹۷۲، ۱۹۷۶–۱۹۷۵، ۱۹۷۷–۱۹۷۶، ۱۹۷۸–۱۹۷۷، ۱۹۸۲–۱۹۸۱، ۱۹۸۶–۱۹۸۵، ۱۹۸۷–۱۹۸۶، ۱۹۸۹–۱۹۸۸، ۱۹۹۷–۱۹۹۶، ۲۰۰۰–۱۹۹۹، ۲۰۰۴–۲۰۰۳، ۲۰۰۷–۲۰۰۶، ۲۰۱۲-۲۰۱۱، 2013-2012کوپا دل ری[۱۲۲]قهرمانی (۲۶): ۱۹۱۰–۱۹۰۹، ۱۹۱۲–۱۹۱۱، ۱۹۱۳–۱۹۱۲، ۱۹۲۰–۱۹۱۹، ۱۹۲۲–۱۹۲۱، ۱۹۲۵–۱۹۲۴، ۱۹۲۶–۱۹۲۵، ۱۹۲۸–۱۹۲۷، ۱۹۴۲–۱۹۴۱، ۱۹۵۱–۱۹۵۰، ۱۹۵۲–۱۹۵۱، ۱۹۵۳–۱۹۵۲، ۱۹۵۷–۱۹۵۶، ۱۹۵۹–۱۹۵۸، ۱۹۶۳–۱۹۶۲، ۱۹۶۸–۱۹۶۷، ۱۹۷۱–۱۹۷۰، ۱۹۷۸–۱۹۷۷، ۱۹۸۱–۱۹۸۰، ۱۹۸۳–۱۹۸۲، ۱۹۸۸–۱۹۸۷، ۱۹۹۰–۱۹۸۹، ۱۹۹۷–۱۹۹۶، ۱۹۹۸–۱۹۹۷، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۲-۲۰۱۱نایب قهرمانی (۱۰): ۱۹۰۳-۱۹۰۲، ۱۹۱۹-۱۹۱۸، ۱۹۳۲-۱۹۳۱، ۱۹۳۶-۱۹۳۵، ۱۹۵۴-۱۹۵۳، ۱۹۷۴-۱۹۷۳، ۱۹۸۴-۱۹۸۳، ۱۹۸۶-۱۹۸۵، ۱۹۹۶-۱۹۹۵، ۲۰۱۱-۲۰۱۰.کوپا دی لالیگا[۱۲۳]قهرمانی (۲): ۱۹۸۳–۱۹۸۲، ۱۹۸۶–۱۹۸۵.سوپر جام اسپانیا[۱۰۰]قهرمانی (۱۰): ۱۹۸۳، ۱۹۹۱، ۱۹۹۲، ۱۹۹۴، ۱۹۹۶، ۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۰۹، ٬۲۰۱۰ ۲۰۱۱نایب قهرمانی (۸): ۱۹۸۵، ۱۹۸۸، ۱۹۹۰، ۱۹۹۳، ۱۹۹۷، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹،۲۰۱۲کوپا اوا دیورته (سوپرجام اسپانیا جایگزین این رقابتها شد.)[۱۲۴]قهرمانی (۴): ۱۹۴۵، ۱۹۴۸، ۱۹۵۲، ۱۹۵۳نایب قهرمانی (۲): ۱۹۴۹، ۱۹۵۱رقابتهای اروپایی[ویرایش]جام اروپا/لیگ قهرمانان اروپا[۱۲۵]قهرمانی (۴): ۱۹۹۲–۱۹۹۱، ۲۰۰۶–۲۰۰۵، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۱–۲۰۱۰.نایب قهرمانی (۳): ۱۹۶۱–۱۹۶۰، ۱۹۸۶–۱۹۸۵، ۱۹۹۴–۱۹۹۳.جام در جام اروپا[۱۲۶]قهرمانی (۴):۱۹۷۹–۱۹۷۸، ۱۹۸۲–۱۹۸۱، ۱۹۸۹–۱۹۸۸، ۱۹۹۷–۱۹۹۶نایب قهرمانی (۳):۱۹۶۹–۱۹۶۸، ۱۹۹۱–۱۹۹۰جام بین شهری[۱۲۷]قهرمانی (۳): ۱۹۵۸–۱۹۵۵، ۱۹۶۰–۱۹۵۸، ۱۹۶۶–۱۹۶۵نایب قهرمانی (۱): ۱۹۶۲–۱۹۶۱سوپرجام اروپا[۱۲۸]قهرمانی (۳): ۱۹۹۲، ۱۹۹۷، ۲۰۰۹نایب قهرمانی (۴): ۱۹۷۹، ۱۹۸۲، ۱۹۸۹، ۲۰۰۶جام لاتین[۱۲۹]قهرمانی (۲): ۱۹۴۹، ۱۹۵۲رقابتهای جهانی[ویرایش]جام بین قارهای[۱۳۰]نایب قهرمانی (۱): ۱۹۹۲جام باشگاههای جهان[۱۳۱]قهرمانی (۲): ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱نایب قهرمانی (۱): ۲۰۰۶بازیکنان[ویرایش]ترکیب فعلی[ویرایش]
بازبینی در ۲۳ فوریه ۲۰۱۳[۱۳۲]
والدزدنی آلوزپیکهپویول (C)جوردی آلبابوسکتسژاویاینیستاپدرومسینیمار.شمارهنقشبازیکن۱دروازهبانویکتور والدز (کاپیتان سوم)۲مدافعمارتین مونتویا۳مدافعجرارد پیکه۴هافبکسسک فابرگاس۶هافبکژاوی هرناندز (کاپیتان دوم)۷مهاجمپدرو رودریگز۸هافبکآندرس اینیستا (کاپیتان چهارم)۹مهاجمالکسیس سانچز۱۰مهاجملیونل مسی۱۱مهاجمنیمار۱۲مهاجمجاناتان دوس سانتوسشمارهنقشبازیکن۱۳دروازهبانخوزه مانوئل پینتو۱۴هافبکخاویر ماسکرانو۱۵مدافعمارک بارترا۱۶هافبکسرخیو بوسکتس۱۷هافبکالکساندر سانگ۱۸مدافعخوردی آلبا۱۹هافبکابراهیم آفلای۲۰مهاجمکریستین تیو۲۱مدافعآدریانو۲۲مدافعدنی آلوزبازیکن قرضی[ویرایش]
|- | style="text-align: left;" | — | style="text-align: center;" | | style="text-align: center;padding-right:6px" | مهاجم |style="padding-right:6px" |کیریسون (در کوریتیبا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴) |} |}مسئولین[ویرایش]کادرفنی[ویرایش]نوشتار اصلی: فهرست مربیان باشگاه فوتبال بارسلونانامسمت خراردو مارتینوسرمربی لورنزو بوناونتورامربی بدنسازی خوان کارلوس اونزوئهمربی دروازهبانها گیلرمو آمورمدیر آکادمی آندونی زوبیزارتامدیر ورزشی جوردی رورامربی
آخرین بروزرسانی: ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۱ [۱۳۲]مدیران[ویرایش]نوشتار اصلی: فهرست مدیران باشگاه فوتبال بارسلوناساندرو راسل، مدیر فعلی باشگاه بارسلوناسمتناممدیرساندرو راسلمعاون حوزه اجتماعییوردی کاردونرمعاون حوزه ورزشیجوزپ بارتومئومدیر کلآنتونتی روسیچدبیر هیئت مدیرهتونی فریخامسئول امور مالیسوسانا مونجهمدیر حوزه اجتماعیرومان پونت
آخرین بروز رسانی: ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۱ [۱۳۳]مدل عضویت-مالکیت[ویرایش]آغاز مسابقه فوتبال بین دو تیم باشگاه فوتبال بارسلونا و باشگاه فوتبال رئال مایورکا در چارچوب مسابقات لا لیگا فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۰ (تاریخ سوم اکتبر ۲۰۱۰)
باشگاه فوتبال بارسلونا در تاريخ ۳۰ ژوئيه ۲۰۰۸ دارای ۱۶۲۹۷۹ عضو است که ۱۷ درصد از آنان را غير اسپانيايیها تشکيل میدهند. اين اعضا هزينه عضويت سالانهای را پرداخت ميکنند که به آنها اجازه شرکت در انتخابات مربوط به هيئت مدیره را میدهد که رياست اين هيات مسئوليت اداره باشگاه را در اختيار دارد.[۸]
مدل عضویت-مالکیت باشگاه فوتبال بارسلونا مورد توجه اعضای باشگاههای فوتبال در انگلستان است که از صنعتی شدن فوتبال نگران بوده و خودشان را تحت بنگاههايی سازمان دادهاند تا مسئولان باشگاه را مسئول پذيرتر و دخالتشان در ساختار باشگاه را دموکراتيکتر کنند.[۱۳۴]تیمهای بارسلونا در رشتههای ورزشی دیگر[ویرایش]تیمهای ورزشی بارسلونا در رشتههای مختلففوتبال مردانفوتبال زنانفوتسالبسکتبالهندبالاسکیت هاکیهاکی روی یخراگبیراگبی لیگ
باشگاه فوتبال بارسلونا علاوه بر فوتبال شامل ۱۴ رشته ورزشی دیگر است که چهار رشته آن شامل بسکتبال، فوتبال داخل سالن، هندبال و هاکی داخل سالن جزو تیمهای حرفهای به حساب میآیند و رشتههای دیگری همچون راگبی٬ راگبی لیگ و هاکی روی یخ جزو تیمهای غیرحرفهای محسوب میشوند. [۱]تیمهای حرفهای باشگاه[ویرایش]بازیکنان باشگاه هندبال بارسلونا در حال گوش دادن به صحبتهای مربی در پالائو بلوگرانا در چارچوب مسابقات قهرمانی اروپا در سال ۲۰۰۸
تیم بسکتبال باشگاه در ۲۴ اوت ۱۹۲۶ تأسیس شدهاست.[۱۳۵] این تیم توانستهاست در اسپانیا ۱۶ بار لیگ و ۲۲ بار جام حذفی را فتح کند و همچنین در اروپا توانستهاست ۲ بار فاتح یورولیگ شود.[۱۳۶] آخرین قهرمانی این تیم در لیگ اسپانیا موسوم به لیگا ایسیبی به قهرمانی در فصل ۱۱-۲۰۱۰ برمیگردد.[۱۳۷]
باشگاه هندبال بارسلونا نیز در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۲ تأسیس شدهاست.[۱۳۸] تاکنون در لیگا آسوبال به ۱۸ قهرمانی دست یافتهاست و همچنین ۸ بار فاتح جام قهرمانان اروپا شدهاست.[۱۳۹] این تیم آخرین بار در فصل ۱۱-۲۰۱۰ به مقام قهرمانی لیگا آسوبال دست یافت.[۱۴۰]
تیم فوتسال باشگاه هم بهطور رسمی در سپتامبر ۱۹۷۸ تأسیس شدهاست. اگرچه از دو سال قبل از آن بهطور غيررسمی بازيکنان این تیم، پيراهن راهراه بارسلونا را به تن میکردند.[۱۴۱] از افتخارات این تیم میتوان به فتح مسابقات لیگ اسپانیا٬ جام اسپانیا و کوپا دل ری در فصل ۱۱-۲۰۱۰ اشاره کرد.[۱۴۲]
باشگاه هاکی داخل سالن بارسلونا نیز در ۱ ژوئن سال ۱۹۴۲ تأسیس شد؛ اگر چه يک سال بعد به علت مشکلات مالی منحلشده و سپس در سال ۱۹۴۸ مجدد شروع به کار کرد.[۱۴۳] این تیم نیز توانستهاست در مسابقات جام پادشاه٬ اوکی لیگا و لیگ اروپا بهترتیب ٬۱۸ ۲۳ و ۱۹ بار به مقام قهرمانی برسد.[۱۴۴]تیمهای غیر حرفهای باشگاه[ویرایش]بازیکنان هاکی روی یخ بارسلونا در قصر یخ کاتالونیا
تیمهای غیر حرفهای باشگاه شامل رشتههای بسکتبال با ویلچر، دو و میدانی، راگبی٬ بیسبال، والیبال، هاکی روی چمن، هاکی روی یخ و رقص روی یخ میشود.[۱]
تیم راگبی باشگاه دارای دو بخش راگبی ۱۵ نفره و راگبی ۱۳ نفره است.[۱]تیم راگبی ۱۵ نفره در سال ۱۹۲۴ تأسیس شدهاست.[۱۴۵]
تیم هاکی روی یخ باشگاه نیز در سال ۱۹۷۲ تأسیس شدهاست و بازیهایش را در پالائو دِ گل انجام میدهد.[۱۴۶]تیمهای زنان باشگاه[ویرایش]
یکی از تیمهای زنان باشگاه تیم والیبال زنان است که خود بهطور مستقل فعالیت میکند؛ همچنین تیم فوتبال زنان باشگاه هم وجود دارد که زیرمجموعه بخش فوتبال باشگاه محسوب میشود.[۱]
باشگاه فوتبال زنان بارسلونا در سال ۲۰۰۱ تأسیس شدهاست.[۱۴۷] این تیم توانستهاست در سال ۲۰۱۱ برای دومین بار فاتح کوپا دللارینا شود.[۱۴۸]
فصل جاری
باشگاه فوتبال بارسلونا (به اسپانیایی: Fútbol Club Barcelona) که بیشتر بارسلونا یا به صورت مخفف بارسا شناخته میشود، یک باشگاه فوتبال حرفهای اسپانیایی است که در شهر بارسلون در منطقهٔ کاتالونیای اسپانیا قرار دارد. باشگاه فوتبال بارسلونا باشگاهی ورزشی-اجتماعی با هزاران عضو بوده که تیم فوتبال بارسلونا بخشی از آن میباشد.[۳] تیم این باشگاه در لا لیگا بازی میکند و جزو سه تیمی است که هرگز به دسته پایینتر سقوط نکردهاست. شهرت تاریخی تیم اين باشگاه بهدلیل شیوه حملهای ماهرانه و جذابش بوده که تأکیدش را بر بازی باز قرار میدهد.[۳][۴][۵]
این باشگاه با نام باشگاه فوتبال بارسلونا در سال ۱۸۹۹ توسط عدهای سوئیسی، انگلیسی و اسپانیایی و به رهبری خوان گمپر تأسیس شد. بارسا به نوعی، نهادی برای ترویج فرهنگ کاتالان و کاتالانیسم است و از این رو عبارت «فراتر از یک باشگاه» (به کاتالانی: Més que un club) را به عنوان شعار خود انتخاب کردهاست. سرود رسمی باشگاه، اثر جوزپ ماریا اسپیناس است که El Cant del Barça نام دارد.
برخلاف بسیاری از تیمهای جهان این باشگاه توسط هوادارانش اداره میشود. باشگاه بارسلونا با درآمد ۳۶۶ میلیون یورو، دومین باشگاه ثروتمند جهان است. این باشگاه رقابت دیرینهای با رئال مادرید دارد و به مسابقهای که بین این دو تیم برگزار میشود اصطلاحاً ال کلاسیکو گفته میشود. نوکمپ با گنجایش ۹۹.۳۵۴ تماشاگر، ورزشگاه خانگی بارسلونا و بزرگترین استادیوم اروپا است. حدود ۲۵،۷% مردم اسپانیا طرفدار بارسلوناهستند،[۶]
باشگاه فوتبال بارسلونا با ۲۲ عنوان قهرمانی در لالیگا، ۲۶ قهرمانی در کوپا دل ری، ۱۰ قهرمانی در سوپرجام اسپانیا و ۲ قهرمانی در کوپا دی لالیگا، بعد از رئال مادریدپرافتخارترین تیم اسپانیا است. افتخارات بارسلونا در اروپا شامل ۴ قهرمانی در لیگ قهرمانان، ۴ قهرمانی در سوپرجام اروپا، ۴ قهرمانی در جام در جام اروپا و ۲ قهرمانی درجام لاتین میشود. در سال ۲۰۰۹، بارسلونا به عنوان اولین باشگاه اسپانیایی موفق شد سهگانه لا لیگا، کوپا دل ری و لیگ قهرمانان اروپا را به دست آورد. همچنین تنها تیمیست که توانسته ششگانه جامها را فتح کند. بارسلونا را میتوان یکی از موفقترین تیمهای حاضر در اروپا دانست.[۷]
همانگونه که از شعار باشگاه «فراتر از یک باشگاه» بر میآید اين باشگاه تنها به فوتبال محدود نبوده و برخلاف باشگاههای ورزشی شمال آمريکا به ورزشهای ديگر و حتی به ايفای نقشی فرهنگی نیز میپردازد.[۸] باشگاه فوتبال بارسلونا علاوه بر فوتبال شامل ۱۴ رشته ورزشی دیگر است که چهار رشته آن شامل بسکتبال، فوتسال، هندبال واسکیت هاکی جزو تیمهای حرفهای به حساب میآیند.[۱] باشگاه فوتبال بارسلونا نقشی تاريخی به عنوان يک نماد ملی گرایی کاتالانها بازی کرده است. بهعنوان مثال در زمان ديكتاتورى فاشیستی ژنرال ریورا که به مقابله با ملی گرایی کاتالانها پرداخته بود، ممنوعیتی شش ماهه بر این باشگاه تحمیل شده و سپس عنوان باشگاه تغيير داده شد. علیرغم اینها باشگاه بارسلونا به عنوان نمادی از هویت منطقهای و مطالبه ارزشهای دموکراتیک کاتالانها درآمد. باشگاه٬ نام اولیهاش را تنها پس از مرگ فرانکو در سال ۱۹۷۵ بهدست آورد.[۸]
محتویات [نهفتن] ۱ تاریخچه۱.۱ تأسیس باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۲۲–۱۸۹۹)۱.۲ ریورا٬ جمهوری خواهی و جنگ داخلی (۱۹۵۷–۱۹۲۳)۱.۳ باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۷۸–۱۹۵۷)۱.۴ نونیز و ثبات در مدیریت (۲۰۰۰–۱۹۷۸)۱.۵ رفتن نونیز و آمدن لاپورتا (۲۰۱۰–۲۰۰۰)۱.۶ رفتن لاپورتا و آمدن راسل ( تاکنون–۲۰۱۴)۲ هواداران باشگاه۲.۱ ال کلاسیکو۲.۲ دربی بارسلونا۳ درآمد و دارایی۴ برگزاری تور صلح۵ رکوردها۶ آرمها و لباسها۷ ورزشگاه۸ افتخارات۸.۱ رقابتهای داخلی۸.۲ رقابتهای اروپایی۸.۳ رقابتهای جهانی۹ بازیکنان۹.۱ ترکیب فعلی۹.۲ بازیکن قرضی۱۰ مسئولین۱۰.۱ کادرفنی۱۰.۲ مدیران۱۰.۲.۱ مدل عضویت-مالکیت۱۱ تیمهای بارسلونا در رشتههای ورزشی دیگر۱۱.۱ تیمهای حرفهای باشگاه۱۱.۲ تیمهای غیر حرفهای باشگاه۱۱.۳ تیمهای زنان باشگاه۱۲ پانویس۱۳ فهرست گزیدهٔ منابع و مآخذ۱۴ پیوند به بیرون
تاریخچه[ویرایش]نوشتار اصلی: تاریخچه باشگاه بارسلوناتأسیس باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۲۲–۱۸۹۹)[ویرایش]اعضای تیم در سال ۱۹۰۳خوان گمپر
در ۲۲ اکتبر سال ۱۸۹۹ میلادی، هانس گمپر تمایل خود را به صورت آگهی در روزنامه لوس دپورتس برای تأسیس باشگاه فوتبال اعلام کرد. در ۲۹ نوامبر همان سال در جلسهٔخیمناسیو سوله نتایج مثبتی حاصل شد و در نهایت یازده بازیکن شامل واتر وایلد، لوئیس دی اوسو، بارتومئو ترادس، اوتو کونزله، اوته مه یر، انریک دوکال، پره کبوت، کارلس پوجول، جوزپ لوبت، جانپارسونز و ویلیام پارسونز جذب شدند و باشگاه فوتبال بارسلونا متولد شد.[۹] بارسلونا شروع موفقیت آمیزی در مسابقات ملی و منطقهای نظیر مسابقات فوتبال کاتالونیاو کوپا دل ری داشت. در ۱۹۰۲ میلادی باشگاه اولین جام خود، کوپا ماکایا را بالای سر برد و نیز در همان سال در فینال اولین دوره کوپا دل ری به مصاف بیزکایا رفت که ۱ – ۲ مغلوب شد.[۱۰] در ۱۹۰۸ میلادی، درحالی که باشگاه در شرایط مالی سختی قرار داشت و جز قهرمانی در مسابقات فوتبال کاتالونیا در ۱۹۰۵ میلادی تا آن زمان نتوانسته بود پیروزی دیگری به دست آورد، خوان گمپر به عنوان ریاست باشگاه برگزیده شد. گمپر در ۵ دوره متفاوت، در بین سالهای ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۵، ریاست باشگاه را بر عهده داشت، و مجموعاً حدود ۲۵ سال را در خدمت باشگاه گذراند. از مهمترین دستاوردهای وی میتوان کمک به بارسا برای به دست آوردن ورزشگاه اختصاصی را خاطر نشان کرد.[۱۱]
در ۱۴ مارس ۱۹۰۹ میلادی، بارسلونا به ورزشگاه اینداستریا که بزرگتر بود و ۸٬۰۰۰ نفر گنجایش داشت، نقل مکان کرد. از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۴ میلادی، بارسلونا در جام پیرنه شرکت کرد و به عنوان بهترین تیم لانگیدوک، میدی، ناحیه آکیتن، باسک و کاتالونیا انتخاب شد. در آن زمان شرکت کردن در این رقابتهای آزاد برای تیم بسیار مفید بود.[۱۲][۱۳] در همین دوره زبان رسمی باشگاه از کاستیلن به کاتالونیایی تغییر کرد و تیم بهتدریج به یکی از نمادهای مهم کاتالونیا تبدیل شد، تاجایی که برای بسیاری از طرفداران، حمایت از تیم بیشتر به واسطهٔ جایگاه اجتماعی آن و نه بازی خود تیم اهمیت داشت.[۱۴]
گمپر، جک گرینول را به عنوان اولین مربی تمام وقت بارسلونا انتخاب کرد.[۱۵] وی همچنین تلاشهایی برای افزایش تعداد اعضای باشگاه انجام داد، به طوری که در سال ۱۹۲۲ میلادی، تعداد اعضای باشگاه به بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. این افزایش اعضا به لحاظ مالی تیم را قادر به تهیه ورزشگاه جدید ساخت. در نهایت باشگاه به ورزشگاه لس کورتس که در همان سال افتتاح شده بود، نقل مکان کرد.[۱۶] ورزشگاه جدید ۲۲٬۰۰۰ نفر گنجایش داشت که بعدها به ۶۰٬۰۰۰ نفر هم رسید.[۱۷] در دوران گمپر، تیم فوتبال بارسلونا موفق شد یازده بار مسابقات فوتبال کاتالونیا، شش بار کوپا دل ری و چهار بار کوپا دی پیرنه را فتح کرده و نخستین «عصر طلایی» خود را تجربه کند.[۱۰][۱۱]ریورا٬ جمهوری خواهی و جنگ داخلی (۱۹۵۷–۱۹۲۳)[ویرایش]بمباران هوایی بارسلون در ۱۹۳۸
در ۱۴ ژوئن ۱۹۲۵، جمعیت حاضر در یکی از مسابقه در حرکتی خودجوش برای اعتراض به دیکتاتوری میگوئل پریمو ده ریورا سرود ملی را هو کردند که در پی آن حکومت در واکنش به این عمل ورزشگاه را شش ماه تعطیل کرد و گمپر نیز مجبور به کنارهگیری از ریاست باشگاه شد.[۱۸] همزمان با حرکت باشگاهها به سوی حرفهای شدن، مدیران بارسلونا نیز در ۱۹۲۶ اولین گام را در این مسیر نهادند.[۱۶] در ۱۹۲۸، بارسلونا پیروز جام اسپانیا شد، در مراسم اهدای جام ترانهٔ اودا اِ پلاکتو از رافائا آلبرتی یکی از اعضای اصلی گروه «نسل ۲۷» در وصف عملکرد قهرمانانه دروازهبان بارسا خوانده شد.[۱۹] در ۳۰ ژوئیه ۱۹۳۰، بنیان گذار باشگاه، خوان گمپر، بعد از دورهای افسردگی به واسطهٔ مشکلات شخصی و اقتصادی اقدام به خودکشی کرد.[۱۱]
اگرچه بارسلونا با بازیکن سرشناسی چون جوزپ اسکولا به کار خود ادامه میداد، باشگاه به دلیل کشمکشهای سیاسی که جامعه ورزشی را به کلی تحت شعاع قرار داده بود، وارد دورهای از افت شد.[۲۰] باوجود کسب قهرمانی در سالهای ۱۹۳۰، ۱۹۳۱، ۱۹۳۲، ۱۹۳۴، ۱۹۳۶ و ۱۹۳۸[۱۰] در مسابقات کاتالونیا، بارسلونا هیچ موفقیتی در سطح ملی (بجز عنوان بحث برانگیز ۱۹۳۷) به دست نیاورده بود. یک ماه پس از شروع جنگ داخلی اسپانیا در سال ۱۹۳۶، برخی از بازیکنان بارسلونا و اتلتیک بیلبائو داوطلب خدمت سربازی در جمع افرادی شدند که در مقابل شورشیان نظامی میجنگیدند.[۲۱] در ۶ اکتبر همین سال جوزپ سانیول، مدیر باشگاه و از اعضای حامی حزب سیاسی استقلال طلب، توسط سربازان فالانژ در نزدیکی گواداراما به قتل رسید.[۲۲] در تابستان ۱۹۳۷، تیم به اردوی مکزیک و ایالات متحده رفت. این اردو اگرچه به لحاظ مالی باشگاه را در امان نگه میداشت، اما نیمی از تیم به دنبال پناهندگی در کشورهای فرانسه و مکزیک بودند. در ۱۶ مارس ۱۹۳۸، بارسلونا مورد بمباران هوایی قرار گرفت که به کشته شدن ۳۰۰۰ تن انجامید و دفتر باشگاه نیز از این بمباران در امان نماند.[۲۳] کاتالونیا چند ماه بعد به تصرف در آمد. باشگاه به نماد نافرمانی کاتالانیسم تبدیل شد و در پیمحدودیتهای ایجاد شده اعضای آن به ۳٬۴۸۶ نفر کاهش یافت.[۲۴]پس از جنگ داخلی، پرچم کاتالونیا ممنوع اعلام شد و تیمها از استفاده از نامهای غیراسپانیایی نیز منبع شدند. این اقدام باشگاه را مجبور به تغییر نام به (به اسپانیایی: Club de Fútbol Barcelona) و حذف پرچم کاتالونیا از لباس تیم کرد.[۱۷]
در ۱۹۴۳، بارسلونا در نیمه نهایی مسابقات کوپا دل جنرالیسمه به مصاف رئال مادرید رفت. دیدار رفت دو تیم در لس کورتس با نتیجه ۳–۰ به نفع بارسلونا پایان یافت. پیش از بازی برگشت، اعضای تیم بارسلونا با رئیس امنیت دولت فرانسیسکو فرانکو دیدار داشتند و او به آنها یادآوری کرد که تنها به علت سخاوتمندی رژیم آنها امکان بازی کردن را دارند. در بازی برگشت رئال مادرید با نتیجه 1-11 بارسلونا را شکست داد.[۲۵] علیرغم فشارهای سیاسی آن زمان، بارسلونا در ده ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ توانست موفقیتهای قابل توجهی را کسب کند. بارسا با مربیگری جوزپ سامیتیر و بازیکنانی چونسزار، آنتونی رامالتس و خوان ولاسکو در سال ۱۹۲۹ توانست برای اولین بار قهرمان لا لیگا شود. این عنوان را توانست در سالهای ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ نیز به دست آورد. همچنین در سال ۱۹۴۹ توانست برای اولین بار کوپا لاتین را فتح کند. در ژوئن ۱۹۵۰ باشگاه قرار دادی با لادیسلائو کوبالا بست، او یکی از افراد تاثیر گذار در بارسلونا بود.
در یکشنبه بارانی سال ۱۹۵۱، انبوهی از جمعیت پس از پیروزی ۲–۱ در برابر سانتاندر، ورزشگاه لس کورتس را بدون استفاده از تراموا ترک کردند که شگفتی مسئولین حکومتی را برانگیخت. در آن زمان در بارسلون کارکنان تراموا اعتصاب کرده بودند و این حمایت از جانب طرفداران بارسلون از حرکت آنان صورت گرفت. رویدادهایی از این قبیل چهرهای متفاوت از باشگاه یا تعلق آن به فراتر از کاتالونیا را نشان میداد.[۲۶] بسياری در اسپانيا باشگاه را مدافع حقوق بشر و آزادی میدانستند.[۲۷]
بارسلونا توانست با مربیگری فردیناند دائوییک و بازی لادیسلائو کوبالا در سال ۱۹۵۲ پنج عنوان قهرمانی مختلف شامل لا لیگا، کوپا دل جنرالیسمه (یا همان کوپا دل ری)، کوپا لاتین و کوپا اوا دوارته و کوپا مارتینی روسی را بالای سر ببرد. همچنین در ۱۹۵۳ نیز توانست مجدداً لا لیگا و کوپا دل جنرالیسمه را فتح کند.[۱۷]باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۷۸–۱۹۵۷)[ویرایش]ورزشگاه باشگاه بارسلونا، نیوکمپ که با حمایتهای مالی هواداران در سال ۱۹۵۷ ساخته شد.
بارسلونا با مربیگری هلنیو هررا و لوییز سوارز جوان (بازیکن سال فوتبال اروپا در ۱۹۶۰) و دو بازیکن مجارستانی به توصیه کوبالا با نامهای ساندور کوچیس و زولتان زیبور توانست دو عنوان ملی دیگر در سال ۱۹۵۹ و لا لیگا و جام بین شهری را در ۱۹۶۰ کسب کند. در ۱۹۶۱ بارسلونا اولین باشگاهی بود که توانست رئال مادرید را در رقابتهای لیگ قهرمانان اروپا شکست دهد، اما در فینال با نتیجه ۳–۲ مغلوب بنفیکا شد.[۲۸][۲۹][۳۰]
کار ساخت ورزشگاه نیوکمپ در سال ۱۹۵۷ به پایان رسید و این بدین معنا بود که باشگاه مقداری پول برای خرید بازیکنان جدید داشت. دهه ۱۹۶۰ موفقیتهای کمتری برای باشگاه به همراه داشت و لا لیگا کاملاً در دست رئال مادرید بود.[۳۰] از جنبههای مثبت دهه شصت میتوان به ظهور بازیکنانی چون جوزپ فوسته و کارلس رکساچ و پیروزی باشگاه در کوپا دل جنرالیسمه در ۱۹۶۳ و جام بین شهری در ۱۹۶۶ اشاره کرد. همچنین بارسلونا توانست رئال مادرید را در فینال کوپا دل جنرالیسمه در ورزشگاه برنابئو در حالی که فرانکو بازی را تماشا میکرد، شکست دهد و بخشی از اقتدار سابق خود را به نمایش بگذارد. با پایان یافتن دوره دیکتاتوری فرانکو در ۱۹۷۴، نام باشگاه به نام اصلیش تغییر کرد، طراحی تاج آن به شکل اولیهاش برگردانده شد و دوباره حروف اصلیش را به دست آورد.[۳۱]
فصل ۱۹۷۳–۱۹۷۴ شاهد حضور یوهان کرایف بود که برای ثبت یک رکورد جهانی به مبلغ ۹۲۰ هزار پوند از آژاکس خریداری شد.[۳۲] یوهان کرایف در مصاحبهای با یکی از خبرگزاریهای اروپا گفت:«من بارسلونا را به رئال مادرید ترجیح دادم زیرا نمیتوانم برای تیمی بازی کنم که با فرانکو ارتباط دارد.» و این مصاحبه خیلی سریع او را به چهره محبوب هواداران بارسا تبدیل کرد و زمانی که وی نام فرزندش را یوردی، یک نام محلی کاتالانی گذاشت، بر میزان این محبوبیت افزوده شد.[۳۳] یوهان کرایف به همراه بازیکنان خوب دیگری چون خوان مانوئل آسنسی، کارلس رکساچ و هوگو سوتیل به باشگاه کمک کردند تا بتواند بعد از دهه ۱۹۶۰ با شکست ۵–۰ رئال مادرید در سال ۱۹۷۴ قهرمان لالیگا شود.[۳۴] یوهان کرایف در ۱۹۷۳ در اولین دوره حضورش در بارسا به عنوان بهترین بازیکن سال اروپا برای بار دوم انتخاب شد، او در سال ۱۹۷۱، زمانی که برای آژاکس بازی میکرد توانسته بود این عنوان برای اولین بار کسب کند، همچنین برای بار سوم در سال ۱۹۷۴ درحالی که همچنان برای بارسلونا بازی میکرد مجدداً این عنوان را تصاحب کرد.[۳۵]نونیز و ثبات در مدیریت (۲۰۰۰–۱۹۷۸)[ویرایش]دیهگو مارادونا در حال بازی برای بارسلونا
در سال ۱۹۷۸ جوزپ لوییس نونیز در انتخاباتی توسط اعضای باشگاه به عنوان مدیر جدید انتخاب شد. این تصمیم بسیار نزدیک و متصل به گذار اسپانیا در مسیر دموکراسی و پایان یافتن دیکتاتوری فرانکو در سال ۱۹۷۴ بود. هدف اصلی نونیز ارتقا دادن بارسا به سطح یک باشگاه جهانی از طریق ثبات بخشیدن به آن در زمین و خارج از آن بود. وی به توصیه کرایف، آکادمی جوانان بارسلونا، لا ماسیا را در ۲۰ اکتبر ۱۹۷۹ تأسیس کرد.[۳۶] دوره ریاست او ۲۲ سال به طول انجامید و بر بارسلونا تاثیر بسازایی گذاشت. از زمان نونیز سیاستهای سختگیرانهای برای دستمزد و نظم و انضباط به جا ماندهاست.[۳۷][۳۸]
در ۱۶ مه ۱۹۷۹ بارسلونا با شکست ۴–۳ فورتونا دوسلدورف در مقابل بیش از ۳۰٬۰۰۰ طرفدار بارسلونایی که برای دیدن بازی به بازل سوئیس آمده بودند، توانست برای اولین بار جام در جام اروپا فتح کند. در ۱۹۸۲ مارادونا با قراردی به مبلغ ۵ میلیون پوند از بوکا جونیورز خریده شد و دهمین رکورد جهان از حیث مبلغ قرار داد رقم خورد.[۳۹] در پایان فصل ۱۹۸۳–۱۹۸۲ بارسلونا توانست با مربیگری منوتی، رئال مادرید را شکست دهد و قهرمان کوپا دل ری شود. حضور مارادونا در بارسا دیری نپایید و او بارسلونا را برای پیوستن به ناپولی ترک کرد. در آغاز فصل ۱۹۸۵–۱۹۸۴ تری وینابلز به عنوان مربی انتخاب شد و توانست لا لیگا را با هافبک برجستهٔ آلمانی، برند شوستر فتح کند. در فصل بعدی او تیم را به مرحله فینال جام باشگاههای اروپا برد که در ضربات پنالتی بارسا مغلوب استوا بخارست شد و عنوان نایب قهرمانی را کسب کرد.[۳۷]
پس از جام جهانی فوتبال ۱۹۸۶ باشگاه گری لینکر آقای گل آن رقابتها را از باشگاه اورتون خرید و با دروازهبان آندونی زوبیزارتا قرار دادی طولانی بست. اما تیم در حالی که شوستر در محرومیت به سر میبرد نتوانست موفقیتهای زیادی کسب کند. وینابلز در آغاز فصل ۱۹۸۸–۱۹۸۷ از بارسا اخراج و لوییس آراگونز جانشین او شد. تمرد بازیکنان از نونیز در رویدادی که به هسپریا موتینی شهرت دارد در همین فصل رخ داد و این فصل با پیروزی ۱–۰ در مقابل رئال سوسیداد در فینال کوپا دل ری به پایان رسید.[۳۷]یوهان کرایف برنده چهار عنوان قهرمانی لا لیگا با بارسلونا در سمت مربی
در سال ۱۹۸۸ کرایف به عنوان سرمربی به باشگاه بازگشت و به زبان سادهتر یک تیم رویایی جمع کرد. در حالی که باشگاه با ستارههای بینالمللی چون روماریو، رونالد کومان، میشل لادروپ و هریستو استویچکوف قرار داد داشت، او ترکیبی از بازیکنان اسپانیایی چون خوزه ماری باکرو، جوزپ گواردیولا و تکسیکی بگیریستین را به زمین میبرد.[۴۰] بارسا زیر نظر یوهان کرایف توانست چهار عنوان قهرمانی لالیگا را بین سالهای ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ پی در پی کسب کند. در رقابتهای اروپایی نیز با شکست سمپدوریا در فینال جام در جام اروپا ۱۹۸۹ و لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۹۲ هر دو عنوان قهرمانی را به دست آورد. همچنین بارسا کوپا دل ری در سال ۱۹۹۰، سوپر جام اروپا در سال ۱۹۹۲ و سه سوپر جام اسپانیا را نیز ازآن خود کرد. یوهان کرایف با ۱۱ عنوان قهرمانی، موفقترین مربی باشگاه تا به امروز بوده و با ۸ سال مربیگری پی در پی بیشترین مدت باقیماندن در سمت مربیگری باشگاه را داراست.[۴۱] بخت یوهان کرایف در فینال دو فصل آخر مربیگریش برگشت و کسب نتایج ضعیف اسباب اخراج او توسط نونیز را فراهم کرد.[۳۷]
بابی رابسون جایگزین کرایف شد و تنها در فصل ۱۹۹۷–۱۹۹۶ در این سمت باقیماند. او رونالدو را از پیاسوی خرید و توانست سه جام کوپا دل ری، سوپر جام اسپانیا و جام در جام اروپا را برای باشگاه به ارمغان آورد. حضور رابسون تنها یک راه حل کوتاه مدت بود تا لوئیس فن خال بتواند به باشگاه بپیوندد.[۴۲] رونالدو نیز چون مارادونا برای مدت کوتاهی در باشگاه ماند و سپس به اینتر میلان پیوست. به هرشکل ستارگان تازهای چون لوییس فیگو، پاتریک کلایورت، لوییز انریکه و ریوالدو در باشگاه ظاهر شدند و بارسا هر دو جام کوپا دل ری و لا لیگا را در سال ۱۹۹۸ بالای سر برد. در ۱۹۹۹ ریوالدو به عنوان چهارمین بازیکن بارسلونا توانست عنوان بهترین بازیکن فوتبال سال اروپا را کسب کند. علیرغم تمام این موفقیتها داخلی، عدم پیروزی بارسا در فینال لا لیگا ۲۰۰۰ که سبب قهرمانی رئال مادرید شد، استعفای نونیز و فن خال را در پی داشت.[۴۲]رفتن نونیز و آمدن لاپورتا (۲۰۱۰–۲۰۰۰)[ویرایش]خوان لاپورتا در حال مصاحبه با خبرنگاران در سال ۲۰۰۹
رفتن نونیز و فن خال از باشگاه قابل مقایسه با پیوستن لوییس فیگو به رئال مادرید نبود، فیگو نه تنها کاپیتان دوم تیم بلکه به عنوان قهرمانی قابل ستایش نزد هواداران بارسا شناخته میشد، تاجایی که بسیاری از کاتالونیاییها او را از خودشان میدانستند. هواداران بارسا که از تصمیم پیوستن فیگو به رقیب دیرینه خود بسیار ناراحت بودند، این ناراحتی را با استقبال خشمآلود خود از حضور فیگو در نیوکمپ نشان میدادند، حتی در اولین حضور او در نیوکمپ به سمتش یک کله خوک و شیشه پر ویسکی پرتاب کردند.[۴۳] در سال ۲۰۰۰خوان گسپارت جایگزین نونیز شد و به مدت سه سال در این سمت باقیماند. در این مدت باشگاه شاهد رفتوآمد مربیان بود. در نهایت فن خال برای بار دوم به باشگاه بازگشت ولی از آنجایی که نتیجه مثبتی حاصل نشد، فن خال و گسپارت هر دو استعفا دادند.[۴۴]
پس از دوران ناموفق گسپارت، باشگاه با ترکیبی از مسئولین جوان به اوج بازگشت. خوان لاپورتا جایگزین گسپارت شد و فرانک ریکارد بازیکن سابق تیم ملی فوتبال هلند به عنوان مربی بارسا انتخاب شد. تاثیر بازیکنان بینالمللی و ترکیب آنها با بازیکنان اسپانیایی تیم را به سمت کسب موفقیت مجدد سوق داد. بارسا توانست در سال ۲۰۰۵–۲۰۰۴ لا لیگا و سوپر جام اسپانیا را فتح کند و قرار دادی با رونالدینیو، بازیکن سال فوتبال جهان ۲۰۰۶ ببندد.[۴۵]
در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵ بارسا مجدداً قهرمان لا لیگا و سوپر جام اسپانیا شد. در فینال لیگ قهرمانان بارسلونا در مقابل آرسنال قرار گرفت، درحالی که آرسنال تا پیش از ۱۵ دقیقه پایان بازی با ۱۰ بازیکن پیروز میدان بود، بارسا توانست نتیجه بازی را ۲–۱ به نفع خود تغییر دهد و جام را بعد از ۱۴ سال بالای سر بگیرد.[۴۵] در همان سال بارسلونا در جام باشگاههای جهان نیز شرکت کرد و در فینال با گل دقیقه ۸۲ حریف برزیلی خود، مغلوب اینترناسیونال شد.[۴۶][۴۷] اگرچه بارسلونا فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۶ را با قدرت شروع کرد، اما در پایان بدون کسب هیچ عنوانی فصل را به پایان رساند. بعدها اردوی پیش از فصل در ایالات متحده که منجر به مصدومیت ساموئل اتوئو و لیونل مسی شد، به عنوان دلیل عدم موفقیت باشگاه اعلام شد.[۴۸][۴۹]
در لالیگا که بارسا در بیشتر فصلها در جایگاه اول قرار داشت، در سال جدید بیثباتی باشگاه فرصتی برای پیشی گرفتن رئال مادرید و قهرمانی آنان شد. فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۷ برخلاف سالهای گذشته موفقیتی برای باشگاه به همراه نداشت و در پی آن جوزپ گواردیولا مربی تیم دوم بارسلونا در پایان فصل جایگزین ریکارد شد.[۵۰]
بارسا در فینال کوپا دل ری ۲۰۰۹ با شکست ۴–۱ اتلتیک بیلبائو برای ۲۵امین بار قهرمان این رقابتها شد. سه روز پس از آن شکست رئال مادرید در رقابتهای لالیگا جام را برای بارسلونا در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ به ارمغان آورد. بارسا در حالی فصل را به پایان رساند که در ورزشگاه المپیک رم، منچستر یونایتد فاتح سال قبل جام باشگاهها را با نتیجه ۲–۰ شکست داد و سومین عنوان قهرمانی جام باشگاهها را فتح کرد. در نتیجه برای اولین بار در اسپانیا اولین سهگانه را به دست آورد.[۵۱][۵۲][۵۳] بارسا با شکست مجدد اتلتیک بیلبائو در فینال سوپر جام اسپانیا ۲۰۰۹ و پیروزی در مقابل شاختار دونتسک در فینال سوپر جام اروپا ۲۰۰۹ دو جام دیگر را نیز بالای سر برد.[۵۴] در دسامبر ۲۰۰۹، بارسا جام باشگاههای جهان ۲۰۰۹[۵۵] را نیز فتح کرد و اولین تیم تاریخ فوتبال شد که ششگانه جامها را توانست کسب کند.[۵۶] همچنین بارسلونا با فتح لالیگا با ۹۰ امتیاز و فتح سوپر جام برای ۹امین بار توانست دو رکورد تازه در فوتبال اسپانیا به ثبت برساند.[۵۷][۵۸]رفتن لاپورتا و آمدن راسل ( تاکنون–۲۰۱۴)[ویرایش]
بعد از کنارهگیری لاپورتا در ژوئن ۲۰۱۰، ساندرو راسل بعد از مدتی کوتاه به عنوان مدیر جدید باشگاه انتخاب شد. رأیگیری برای انتخاب مدیر جدید در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۱ برگزار شد و راسل توانست با کسب ۶۱.۳۵٪ (تعداد ۵۶٬۰۸۸ رأی) کل آرای مأخوذه به ریاست باشگاه برسد.[۵۹] او سپس توانست داوید ویا را با ۴۰ میلیون یورو از والنسیا[۶۰] و خاویر ماسکرانو را با ۱۹ میلیون یورو از لیورپول[۶۱] به همراه دو بازیکن دیگر در نوامبر ۲۰۱۰ بهخدمت بگیرد. بارسلونا توانست در اولین ال کلاسیکو در فصل ۲۰۱۰-۱۱، رئال مادرید را با حساب ۵-۰ شکست دهد و همچنین در آن فصل توانست برای سومین سال پیاپی با ۹۶ امتیاز فاتح لالیگا شود.[۶۲] در آوریل ۲۰۱۱ بارسلونا که به فینال کوپا دل ری راه یافتهبود دراین مرحله مقابل رئال مادرید قرار گرفت و بازی را با حساب ۱-۰ در مستایا واگذار کرد.[۶۳] در ماه مه نیز، بارسلونا در فینال لیگ قهرمانان اروپا با شکست دادن منچستر یونایتد با حساب ۳-۱ در ورزشگاه ومبلی لندن که از یک لحاظ تکرار فینال سال ۲۰۰۹ محسوب میشد، برای چهارمین بار قهرمان اروپا شد.[۶۴] اما در فصل ۱۲-۲۰۱۱ نتوانست آنچنان انتطارات را برآورده کند و پس از واگذار کردن لالیگا به رءال مادرید[۶۵] سپس در نیمه نهایی لیگ قهرمانان مغلوب تیم چلسی شد[۶۶]و از دور مسابقات کنار رفت. آنها در این فصل تنها کوپا دل ری را با پیروزی ۰-۳ مقابل تیم اتلتیک بیلباءو بدست آوردند[۶۷]هواداران باشگاه[ویرایش]طرفداران بارسا در نیوکمپنوشتار اصلی: هواداران باشگاه فوتبال بارسلونا
نام مستعار طرفداران بارسلونا کولز است. گفته میشود ۲۵٪ از جمعیت اسپانیا طرفدار بارسلونا هستند و بعد از رئال مادرید که ۳۲٪ از اسپانیاییها هوادار آن هستند، بارسا در جایگاه دوم قرار میگیرد. جایگاه سوم نیز به تیم والنسیا با ۵٪ حامی تعلق دارد.[۶۸] در اروپا بارسا اولین تیم محبوب این قارهاست.[۶۹] تعداد اعضای باشگاه از فصل ۲۰۰۳–۰۴ از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر به ۱۷۰٬۰۰۰ نفر تا سپتامبر ۲۰۰۹ افزایش قابل توجهی داشتهاست.[۷۰]
علاوه بر عضویت، در ژوئن ۲۰۱۰، به طور رسمی ۱٬۳۳۵ نفر در نقاط مختلف جهان در انجمن هواداران بارسا ثبت نام کردهاند. انجمنهای هواداران وظیفه تبلیغ بارسلونا در محلهای مختلف را دارند و در مقابل در حین بازدید از بارسلونا خدمات مفیدی دریافت میکنند.[۷۱] همچنین بارسا هواداران بسیار برجستهای تاکنون داشته که در این میان میتوان به پاپ ژان پل دوم که عضو افتخاری باشگاه بود یا خوزه زاپاترو که نخست وزیر فعلی اسپانیا است اشاره کرد.[۷۲][۷۳]ال کلاسیکو[ویرایش]نوشتار اصلی: ال کلاسیکو
رقابت شدید میان دو تیم قویتر در لیگهای ملی بسیار معمول است و این در مورد لا لیگا نیز صدق میکند، جایی که به بازی میان بارسلونا و رئال مادرید ال کلاسیکو (به اسپانیایی: El Clásico) میگویند. از ابتدا این دو تیم به عنوان نماینده دو منطقه و شهر رقیب، کاتالونیا و کاستیل شناخته میشوند. این رقابت بازتابی از تنشهای فرهنگی و سیاسی میان دو منطقهاست که از جنگ داخلی اسپانیا نشئت میگیرد.[۷۴]
در مدت دیکتاتوری پریمو ده ریورا و بخصوص فرانسیسکو فرانکو (۱۹۳۹-۱۹۷۵) تمامی فرهنگهای محلی مورد سرکوب قرار گرفتند و تمام زبانهای رایج در اسپانیا جز کاستیلایی ممنوع اعلام شدند.[۷۵][۷۶] مردم کاتالان به یک نماد برای ابراز آزادی خواهی نیاز داشتند و بارسا تبدیل به فراتر از یک باشگاه (به کاتالان: Més que un club) برای کاتالانها شد. به گفتهٔ مانوئل واسکس مونتالبان، پیوستن به بارسلونا بهترین راه برای کاتالانها بود تا هویت خود را نشان دهند، این راه نسبت به پیوستن به جنبشهای ضد فرانکو کم هزینهتر بود و امکان ابراز مخالفت را به آنها میداد.[۷۷]
از سوی دیگر رئال مادرید در بسیاری از موارد به عنوان تجسمی از تمرکز ظلم حاکمیت، رژیم فاشیستی و فراتر از آن بود. (سانتیاگو برنابئو که ورزشگاه رئال به نام اوست از افرادیست که علیه ملی گرایی فرانکو جنگید.)[۷۸][۷۹] به هر شکل در طول جنگ داخلی اسپانیا، اعضای هر دوتیم نظیر جوزپ سانیول و رافائل سانچز گوئرا متحمل آسیبهایی از سوی هواداران فرانکو شدند.
در دهه ۱۹۵۰، زمانی که بحث انتقال آلفردو دی استفانو مطرح شد، اختلاف دو باشگاه تشدید یافت. در نهایت او رئال مادرید را انتخاب کرد و در آن فصل باعث موفقیت آنها نیز شد.[۸۰] در دهه ۱۹۶۰ هر دو تیم در جام اروپا به مصاف با یکدیگر رفتند که رئال مادرید توسط بارسا حذف شد.[۸۱] همچنین در آخرین رویارویی دو تیم در سال ۲۰۰۲ که توسط رسانههای اسپانیا «رقابت قرن» نام گرفت، بیش از ۵۰۰ میلیون نفر شاهد دیدار دو تیم بودند.[۸۲]نتیجه رقابتهای رسمیپیروزیهای رئال مادرید87پیروزیهای بارسلونا86تساوی45گلهای رئال مادرید363گلهای بارسلونا352مجموع رقابتها218دربی بارسلونا[ویرایش]نوشتار اصلی: شهرآورد بارسلونا
رقیب منطقهای بارسا، اسپانیول است. برخلاف بارسا که هیئت مدیره اولیه آن از ملیتهای مختلف بودند. این تیم توسط علاقهمندان به فوتبال اسپانیا تأسیس شد و سپس از حمایت پادشاه برخوردار گشت. اسپانیول آشکارا به عنوان یک تیم ضد بارسلونایی تأسیس شد و آنها همواره بارسا را به عنوان یک تیم بیگانه میدیدند.[۸۳] از آنجایی که مردم کاتالونیا اسپانیول را به عنوان نمایندهای از مادرید میدیدند، رقابتها جدیتر شد.[۱۸] زمین اصلی باشگاه اسپانیول در منطقه اعیان نشین ساریا بود.[۸۴][۸۵]
اسپانیول به طور سنتی بخصوص در زمان حکومت فرانکو، به زعم اکثریت شهروندان بارسلونا به عنوان ترویج کننده مشروعیت حکومت شناخته میشد و این در تضاد کامل با روحیه انقلابی بارسلوناییها بود.[۸۶] در ۱۹۱۸ که بحث خودمختاری مطرح شده بود اسپانیول شروع به مخالفت با آن کرد.[۸۳] بعدها اسپانیول در کنار فاشیستها از گروههای حامی فالانژ که میخواستند به جنگ داخلی بپیوندند حمایت میکرد. باوجود این تفاوتهای فکری، دربی بهخاطر تفاوت اهداف هر دو باشگاه، بیشتر برای هواداران اسپانیول اهمیت داشته تا بارسلونا. در سالهای اخیر رقابت میان دو باشگاه کمتر رنگ و بوی سیاسی داشته و باشگاه اسپانیول نیز نام رسمی و سرود باشگاه را از اسپانیایی به کاتالان ترجمه کردهاست.[۸۳]
اگرچه در تاریخ لا لیگا بیشتر دربیها منطقهای هستند، این رقابت نامعمول نیز کاملاً با برتری بارسلونا همراه بودهاست. اسپانیول در تمام طول ۷۰ سال گذشته تنها سه بار بالاتر از بارسلونا قرار داشته و در مسابقات جام حذفی کاتالونیا تنها در سال ۱۹۵۷ موفق به پیروزی در برابر بارسا شدهاست. همچنین بهترین نتیجهای که اسپانیول تاکنون از شهرآورد بارسلونا به دست آورده ۶–۰ در سال ۱۹۵۱ بودهاست. اسپانیول در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ با کسب پیروزی ۲–۱ در مقابل بارسا تنها تیمی است که توانسته سه بار در یک فصل بارسلونا را در نیوکمپ شکست بدهد.[۸۷]درآمد و دارایی[ویرایش]
در ۲۰۱۰، مجله فوربز با اعلام ثروت باشگاه بارسلونا در حدود ۷۵۲ میلیون یورو، آنها را در جایگاه چهارم پس از منچستر یونایتد، رئال مادرید و آرسنال به عنوان ثروتمندترین باشگاه جهان قرار داد..[۸۸][۸۹] طبق گفته دلویت، بارسلونا با در آمد ۳۶۶ میلیون یورو در همین سال، جایگاه دوم را پس از رئال مادرید که ۴۰۱ میلیون یورو درآمد دارد به دست آوردهاست.[۹۰]
حسابرسیهای دلویت در ژوئیه ۲۰۱۰ نشان میدهد بارسلونا ۴۴۲ میلیون یورو بدهی دارد. این رقم دقیقاً ۵۸ درصد از کل داراییها بارسلونا است که فوربز آن را اعلام کرده بود. مدیر جدید باشگاه این بدهیها را ناشی از مشکلات ساختاری دانستهاست.[۹۱] خبرها حکایت از آن دارد که در سال جاری بارسا مبلغ ۷۹ میلیون یوروی دیگر ضرر خواهد داشت، این درحالیست که بارسلونا یکی از مدافعان عنوان قهرمانی لالیگا است.[۹۲]
برگزاری تور صلح[ویرایش]
اهداف بر گزاری این تور از زبان معاون اقتصادی باشگاه، "خاویر فاوس" اینگونه بیان میشود: "دو دليل براي اين کار وجود دارد. اولين هدف انجام کار کوچکي براي صلح است تا نشان دهيم چگونه ورزش و کودکان ميتوانند براي ساختن پلي بين دو جامعه مفيد واقع شوند. اين سفر همچنين به ترويج نام باشگاه در دنياي عرب که در حال تبديل شدن به بازار تجاري مهمي براي ماست و در جامعه يهوديان کمک ميکند."[۹۳]− همچنین در این تور عوامل و بازیکنان باشگاه بارسلونا با حضور در کنار دیوار ندبه به خواندن دعا پرداختند و با مسئولین اسرائیلی دیدارهایی دوستانه داشتند.[۹۴]رکوردها[ویرایش]پائولینو آلکانترا
ژاوی در حاضر با مجموعاً ۵۵۵ بازی برای بارسلونا و ۳۶۹ بازی در لالیگا رکوردار همراهی باتیم است.[۹۵]
برترین گلزن بارسا تاکنون در تمام رقابتها حتی دوستانه، پائولینو آلکانترا با ۳۵۷ گل بودهاست.[۹۵] سزار رودریگز با ۱۹۵ گل زده در بین سالهای ۱۹۴۲ تا ۱۹۵۵ بهترین گل زن بارسا در لا لیگا میباشد. اگرچه احتمال میرود لیونل مسی که تاکنون ۱۵۴ گل در لالیگا برای بارسا به ثمر رسانده این رکورد را بهزودی بشکند.[۹۶]
در ۲ فوریه ۲۰۰۹ بارسا به مجموع ۵۰۰۰ گل زده در لا لیگا رسید. گل ۵۰۰۰ام بارسا را مسی در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر که بانتیجه ۲–۱ به نفع بارسلونا تمام شد، به ثمر رساند.[۹۷] در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۹ بارسا با شکست ۲–۱ استیودیانتس ششمین عنوان قهرمانی خود را در یک سال به دست آورد و تنها تیمیست که ششگانه جامها را در تاریخ فوتبال فتح کردهاست.[۹۸] همچنین بارسلونا با فتح ۲۵ کوپا دل ری و ۹ سوپرجام اسپانیا از این حیث نیز رکورد دار است.[۹۹][۱۰۰]
در ۳ مارس ۱۹۸۶ در بازی یک چهارم نهایی جام اروپا، بارسا به میزبانی یوونتوس رفت که در آن بازی ۱۲۰٬۰۰۰ نفر به تماشای بازی پرداختند و رکورد بیشترین حضور حامیان بارسا رقم خورد.[۱۰۱] با توجه به نوسازی ورزشگاه در ۱۹۹۰ و قانون منع امکان تماشای بازی به صورت ایستاده احتمالاً این رکورد هرگز نمیشکند، زیرا ظرفیت ورزشگاه ۹۹٬۳۵۴ نفر است.[۱۰۲][۱]آرمها و لباسها[ویرایش]نخستین آرم باشگاه بارسلونا
آرم اصلی باشگاه به شکل تاجی دربالای تصویر به یادگار تاج و تخت آراگون و خفاشی نماد شاه جیمز بود که به دو شاخه یکی از درخت برگ بو و دیگری نخل احاطه شدهاست.[۱۰۳] در سال ۱۹۱۰ بارسلونا بین اعضای خود یک مسابقه طراحی برای طراحی نماد باشگاه برگزار کرد که کارلس کومامالا از بازیکنان باشگاه برنده آن شد. پیشنهاد کومامالا با تغییراتی جزئی همچنان به عنوان نماد باشگاه باقیماندهاست. طرح اولیه شامل تاج و صلیب سنت جورج در قسمت بالا گوشهٔ چپ با پرچم کاتالان در کنار آن و رنگ تیم در پایین بود.[۱۰۴]
رنگهای آبی و قرمز در پیراهن برای اولین بار در دیدار مقابل هیسپانیا در سال ۱۹۰۰ استفاده شد.[۱۰۵] چندین نظریه در رابطه با طراحی لباس آبی و قرمز بارسلونا وجود دارد. پسر یکی از اولین مدیران باشگاه، آرتور ویتی مدعیست که ایده این طرح لباس به پدرش تعلق دارد و او لباس را بر اساس لباس تیم مدرسه بازرگانی تیلور پیشنهاد کردهاست. نظریه دیگر برطبق گفته تونی استالبر نویسندهاست که رنگها را متعلق به جمهوری اول ماکسیمیلیان روبسپیر میداند. گذشته از دو نظریه قبلی، رایجترین نظریه در کاتالونیا این است که خوان گمپر رنگ لباس بارسا را از تیم سابقش، بازل انتخاب کردهاست.[۱۰۶]
بارسلونا از زمان تأسیس هرگز تبلیغ هیچ شرکتی را بر روی پیراهن خود نداشتهاست. در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۶ باشگاه خبر عقد قراردادی ۵ ساله را با یونیسف اعلام کرد، طبق این قرارداد لوگوی یونیسف در این مدت بر روی پیراهن تیم قرار میگرفت و هرسال مبلغ ۱٫۵ میلیون یورو کمک مالی از طرف بنیاد باشگاه فوتبال بارسلونا به یونیسف پرداخت میشد.[۱۰۷] بنیاد باشگاه فوتبال بارسلونا در سال ۱۹۹۴ بر پایهٔ تصمیم رئیس کمیتهٔ سیاستگذاریهای اقتصادی باشگاه به عنوان نهادی برای جمع آوری کمک و جلب پشتیبانهای مالی برای سازمانهای غیر ورزشی راهاندازی شد.[۱۰۸] از سال ۲۰۰۴ شرکتها میتوانند با پرداخت ۴۰ الی ۶۰ هزار پوند در سال یکی از ۲۵ عضو افتخاری بنیاد شوند. همچنین جمع دیگری متشکل از ۴۸ عضو وجود دارد که سالانه ۱۴٬۰۰۰ پوند پرداخت میکنند. علاوه بر این عدهای دیگر از حامیان با پرداخت سالانه ۴٬۰۰۰ پوند وجود دارند. باید توجه داشت که مدرکی از دخالت جدی اعضای افتخاری در سیاستهای باشگاه در دست نیست، هرچند بر طبق گفته آنتونی کینگ «بعید است که اعضای افتخاری بنیاد در تصمیم گیریهای باشگاه دخالتی نداشته باشند.»[۱۰۹]
بارسلونا با عقد قراردادی به مبلغ ۱۵۰ میلیون یورو با بنیاد قطر به مدت پنج سال بالاخره به عدم پذیرش اسپانسر لباس خود پایان داد. این قرارداد از فصل ۱۲-۲۰۱۱ آغاز میشود.[۱۱۰]دورهطراحاسپانسر۱۹۸۲–۱۹۹۲میبابدون اسپانسر۱۹۹۲–۱۹۹۸کاپا۱۹۹۸–۲۰۰۶نایک۲۰۰۶–۲۰۱۱یونیسف2011-2013بنیاد قطر، یونیسف-2013نایکقطر ایرویز ، یونیسفورزشگاه[ویرایش]نوشتارهای اصلی: ورزشگاه اینداستریا، ورزشگاه لس کورتس، و نیوکمپیکی از شعارهای بارسلوناهک شده بر روی جایگاه تماشاچیان، "Més que un club" که به معنی فراتر از یک باشگاه است.
اولین زمین بارسلونا، ورزشگاه اینداستریا با ظرفیت ۱۰٬۰۰۰ نفر بود. مسئولین باشگاه در آن زمان امکانات این ورزشگاه را برای یک باشگاه در حال رشد کافی نمیدانستند.[۱۱۱] در ۱۹۹۲ جمعیت هواداران به ۲۰٬۰۰۰ نفر رسید و با کمک مالی آنها، باشگاه توانست ورزشگاه بزرگتری به نام لس کورتس بسازد که ظرفیت اولیه آن ۲۰٬۰۰۰ نفر بود. بعد از جنگ داخلی اسپانیا، باشگاه شروع به جذب تماشاچی و اعضای بیشتر برای حضور در مسابقات کرد. افزوده شدن به تعداد طرفداران، اسباب گسترش ورزشگاه را فراهم کرد، گسترش ورزشگاه در چندین پروژه شامل: گسترش جایگاه تماشاچیان در ۱۹۴۴، گسترش بخش جنوبی ورزشگاه در ۱۹۴۶ و گسترش بخش شمالی در ۱۹۵۰ صورت گرفت، در نهایت ظرفیت ورزشگاه پس از پایان توسعه آن به ۶۰٬۰۰۰ نفر رسید.[۱۱۲]
پس از تکمیل ورزشگاه لس کورتس دیگر امکان گسترش دادن آن وجود نداشت. با کسب قهرمانی در سالهای ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ در مسابقات لالیگا و پیوستن کوبالا در ژوئن ۱۹۵۰ به بارسا، که بعدها مجموعاً ۱۹۶ گل در ۲۵۶ بازی به ثمر رساند، هواداران و تماشاچیان تیم بیشتر شدند.[۱۱۲][۱۱۳][۱۱۴] از این رو باشگاه مجدداً برای تهیه یک ورزشگاه جدید دست به کار شد.[۱۱۲] در ۲۸ مارس ۱۹۵۴ ساخت ورزشگاه در مقابل ۶۰٬۰۰۰ هزار تن از طرفداران باشگاه آغاز شد. اولین سنگ ورزشگاه نیوکمپ زیر نظر فرماندار فلیپه آکدو کلوگنا و با دعای خیر اسقف اعظم بارسلونا گرگوریو مودریگو در جای خود قرار گرفت. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۷ پس از سه سال ساخت ورزشگاه به پایان رسید و ۲۸۸ میلیون پستا هزینه ساخت آن شد.[۱۱۲]
در سال ۱۹۸۰ جهت بازسازی ورزشگاه مطابق استانداردهای یوفا، باشگاه برای تأمین هزینههای بازسازی در قبال نوشتن نام هواداران برروی آجرهای مورد استفاده، هزینهای از آنها دریافت میکرد. این طرح مورد استقبال طرفداران و حتی مردم قرار گرفت اگرچه بعدها زمانیکه یکی از رسانههای مادرید گزارشی از آجری با نام هک شده سانتیاگو برنابئو یسته، یکی از مدیران با سابقه و حامیان فرانکو تهیه کرد، جنجال بسیاری ایجاد شد.[۱۱۵][۱۱۶][۱۱۷] ظرفیت ورزشگاه در حال حاضر ۹۹.۳۵۴ نفر است که بزرگترین ورزشگاه اروپا نیز میباشد. [۱][۱۱۸] این ورزشگاه همچنین در بازیهای المپیک تابستانی ۱۹۹۲، میزبان برخی از مسابقات نیز بودهاست.[۱۱۹]
ورزشگاه شامل بخشهای دیگری نیز هست:[۱۲۰]سیوتات اسپورتیوا خوان گمپر (زمین تمرین تیم فوتبال بارسلونا)لاماسیا (آکادمی جوانان باشگاه)مینی استادی (ورزشگاه خانگی تیم دوم)پالائو بلوگرانا (سالن اختصاصی باشگاه)پالائو بلوگرانا ۲ (سالن اختصاصی دوم باشگاه)پالائو دی گل (پیست یخ باشگاه)سراسرنمایی از ورزشگاه در ژانویه ۲۰۱۱افتخارات[ویرایش]رقابتهای داخلی[ویرایش]تصویر شادی بازیکنان بارسلونا، پس از قهرمانی در لالیگا ۲۰۰۵–۲۰۰۴لالیگا[۱۲۱]قهرمانی (۲۲): ۱۹۲۹–۱۹۲۸، ۱۹۴۵–۱۹۴۴، ۱۹۴۸–۱۹۴۷، ۱۹۴۹–۱۹۴۸، ۱۹۵۲–۱۹۵۱، ۱۹۵۳–۱۹۵۲، ۱۹۵۹–۱۹۵۸، ۱۹۶۰–۱۹۵۹، ۱۹۷۴–۱۹۷۳، ۱۹۸۵–۱۹۸۴، ۱۹۹۱–۱۹۹۰، ۱۹۹۲–۱۹۹۱، ۱۹۹۳–۱۹۹۲، ۱۹۹۴–۱۹۹۳، ۱۹۹۸–۱۹۹۷، ۱۹۹۹–۱۹۹۸، ۲۰۰۵–۲۰۰۴، ۲۰۰۶–۲۰۰۵، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۰–۲۰۰۹، ۲۰۱۱–۲۰۱۰، ۲۰۱۳–۲۰۱۲نایب قهرمانی (۲۳): ۱۹۳۰–۱۹۲۹، ۱۹۴۶–۱۹۴۵، ۱۹۵۴–۱۹۵۳، ۱۹۵۵–۱۹۵۴، ۱۹۵۶–۱۹۵۵، ۱۹۶۲–۱۹۶۱، ۱۹۶۴–۱۹۶۳، ۱۹۶۷–۱۹۶۶، ۱۹۶۸–۱۹۶۷، ۱۹۷۱–۱۹۷۰، ۱۹۷۳–۱۹۷۲، ۱۹۷۶–۱۹۷۵، ۱۹۷۷–۱۹۷۶، ۱۹۷۸–۱۹۷۷، ۱۹۸۲–۱۹۸۱، ۱۹۸۶–۱۹۸۵، ۱۹۸۷–۱۹۸۶، ۱۹۸۹–۱۹۸۸، ۱۹۹۷–۱۹۹۶، ۲۰۰۰–۱۹۹۹، ۲۰۰۴–۲۰۰۳، ۲۰۰۷–۲۰۰۶، ۲۰۱۲-۲۰۱۱، 2013-2012کوپا دل ری[۱۲۲]قهرمانی (۲۶): ۱۹۱۰–۱۹۰۹، ۱۹۱۲–۱۹۱۱، ۱۹۱۳–۱۹۱۲، ۱۹۲۰–۱۹۱۹، ۱۹۲۲–۱۹۲۱، ۱۹۲۵–۱۹۲۴، ۱۹۲۶–۱۹۲۵، ۱۹۲۸–۱۹۲۷، ۱۹۴۲–۱۹۴۱، ۱۹۵۱–۱۹۵۰، ۱۹۵۲–۱۹۵۱، ۱۹۵۳–۱۹۵۲، ۱۹۵۷–۱۹۵۶، ۱۹۵۹–۱۹۵۸، ۱۹۶۳–۱۹۶۲، ۱۹۶۸–۱۹۶۷، ۱۹۷۱–۱۹۷۰، ۱۹۷۸–۱۹۷۷، ۱۹۸۱–۱۹۸۰، ۱۹۸۳–۱۹۸۲، ۱۹۸۸–۱۹۸۷، ۱۹۹۰–۱۹۸۹، ۱۹۹۷–۱۹۹۶، ۱۹۹۸–۱۹۹۷، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۲-۲۰۱۱نایب قهرمانی (۱۰): ۱۹۰۳-۱۹۰۲، ۱۹۱۹-۱۹۱۸، ۱۹۳۲-۱۹۳۱، ۱۹۳۶-۱۹۳۵، ۱۹۵۴-۱۹۵۳، ۱۹۷۴-۱۹۷۳، ۱۹۸۴-۱۹۸۳، ۱۹۸۶-۱۹۸۵، ۱۹۹۶-۱۹۹۵، ۲۰۱۱-۲۰۱۰.کوپا دی لالیگا[۱۲۳]قهرمانی (۲): ۱۹۸۳–۱۹۸۲، ۱۹۸۶–۱۹۸۵.سوپر جام اسپانیا[۱۰۰]قهرمانی (۱۰): ۱۹۸۳، ۱۹۹۱، ۱۹۹۲، ۱۹۹۴، ۱۹۹۶، ۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۰۹، ٬۲۰۱۰ ۲۰۱۱نایب قهرمانی (۸): ۱۹۸۵، ۱۹۸۸، ۱۹۹۰، ۱۹۹۳، ۱۹۹۷، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹،۲۰۱۲کوپا اوا دیورته (سوپرجام اسپانیا جایگزین این رقابتها شد.)[۱۲۴]قهرمانی (۴): ۱۹۴۵، ۱۹۴۸، ۱۹۵۲، ۱۹۵۳نایب قهرمانی (۲): ۱۹۴۹، ۱۹۵۱رقابتهای اروپایی[ویرایش]جام اروپا/لیگ قهرمانان اروپا[۱۲۵]قهرمانی (۴): ۱۹۹۲–۱۹۹۱، ۲۰۰۶–۲۰۰۵، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۱–۲۰۱۰.نایب قهرمانی (۳): ۱۹۶۱–۱۹۶۰، ۱۹۸۶–۱۹۸۵، ۱۹۹۴–۱۹۹۳.جام در جام اروپا[۱۲۶]قهرمانی (۴):۱۹۷۹–۱۹۷۸، ۱۹۸۲–۱۹۸۱، ۱۹۸۹–۱۹۸۸، ۱۹۹۷–۱۹۹۶نایب قهرمانی (۳):۱۹۶۹–۱۹۶۸، ۱۹۹۱–۱۹۹۰جام بین شهری[۱۲۷]قهرمانی (۳): ۱۹۵۸–۱۹۵۵، ۱۹۶۰–۱۹۵۸، ۱۹۶۶–۱۹۶۵نایب قهرمانی (۱): ۱۹۶۲–۱۹۶۱سوپرجام اروپا[۱۲۸]قهرمانی (۳): ۱۹۹۲، ۱۹۹۷، ۲۰۰۹نایب قهرمانی (۴): ۱۹۷۹، ۱۹۸۲، ۱۹۸۹، ۲۰۰۶جام لاتین[۱۲۹]قهرمانی (۲): ۱۹۴۹، ۱۹۵۲رقابتهای جهانی[ویرایش]جام بین قارهای[۱۳۰]نایب قهرمانی (۱): ۱۹۹۲جام باشگاههای جهان[۱۳۱]قهرمانی (۲): ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱نایب قهرمانی (۱): ۲۰۰۶بازیکنان[ویرایش]ترکیب فعلی[ویرایش]
بازبینی در ۲۳ فوریه ۲۰۱۳[۱۳۲]
والدزدنی آلوزپیکهپویول (C)جوردی آلبابوسکتسژاویاینیستاپدرومسینیمار.شمارهنقشبازیکن۱دروازهبانویکتور والدز (کاپیتان سوم)۲مدافعمارتین مونتویا۳مدافعجرارد پیکه۴هافبکسسک فابرگاس۶هافبکژاوی هرناندز (کاپیتان دوم)۷مهاجمپدرو رودریگز۸هافبکآندرس اینیستا (کاپیتان چهارم)۹مهاجمالکسیس سانچز۱۰مهاجملیونل مسی۱۱مهاجمنیمار۱۲مهاجمجاناتان دوس سانتوسشمارهنقشبازیکن۱۳دروازهبانخوزه مانوئل پینتو۱۴هافبکخاویر ماسکرانو۱۵مدافعمارک بارترا۱۶هافبکسرخیو بوسکتس۱۷هافبکالکساندر سانگ۱۸مدافعخوردی آلبا۱۹هافبکابراهیم آفلای۲۰مهاجمکریستین تیو۲۱مدافعآدریانو۲۲مدافعدنی آلوزبازیکن قرضی[ویرایش]
|- | style="text-align: left;" | — | style="text-align: center;" | | style="text-align: center;padding-right:6px" | مهاجم |style="padding-right:6px" |کیریسون (در کوریتیبا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴) |} |}مسئولین[ویرایش]کادرفنی[ویرایش]نوشتار اصلی: فهرست مربیان باشگاه فوتبال بارسلونانامسمت خراردو مارتینوسرمربی لورنزو بوناونتورامربی بدنسازی خوان کارلوس اونزوئهمربی دروازهبانها گیلرمو آمورمدیر آکادمی آندونی زوبیزارتامدیر ورزشی جوردی رورامربی
آخرین بروزرسانی: ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۱ [۱۳۲]مدیران[ویرایش]نوشتار اصلی: فهرست مدیران باشگاه فوتبال بارسلوناساندرو راسل، مدیر فعلی باشگاه بارسلوناسمتناممدیرساندرو راسلمعاون حوزه اجتماعییوردی کاردونرمعاون حوزه ورزشیجوزپ بارتومئومدیر کلآنتونتی روسیچدبیر هیئت مدیرهتونی فریخامسئول امور مالیسوسانا مونجهمدیر حوزه اجتماعیرومان پونت
آخرین بروز رسانی: ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۱ [۱۳۳]مدل عضویت-مالکیت[ویرایش]آغاز مسابقه فوتبال بین دو تیم باشگاه فوتبال بارسلونا و باشگاه فوتبال رئال مایورکا در چارچوب مسابقات لا لیگا فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۰ (تاریخ سوم اکتبر ۲۰۱۰)
باشگاه فوتبال بارسلونا در تاريخ ۳۰ ژوئيه ۲۰۰۸ دارای ۱۶۲۹۷۹ عضو است که ۱۷ درصد از آنان را غير اسپانيايیها تشکيل میدهند. اين اعضا هزينه عضويت سالانهای را پرداخت ميکنند که به آنها اجازه شرکت در انتخابات مربوط به هيئت مدیره را میدهد که رياست اين هيات مسئوليت اداره باشگاه را در اختيار دارد.[۸]
مدل عضویت-مالکیت باشگاه فوتبال بارسلونا مورد توجه اعضای باشگاههای فوتبال در انگلستان است که از صنعتی شدن فوتبال نگران بوده و خودشان را تحت بنگاههايی سازمان دادهاند تا مسئولان باشگاه را مسئول پذيرتر و دخالتشان در ساختار باشگاه را دموکراتيکتر کنند.[۱۳۴]تیمهای بارسلونا در رشتههای ورزشی دیگر[ویرایش]تیمهای ورزشی بارسلونا در رشتههای مختلففوتبال مردانفوتبال زنانفوتسالبسکتبالهندبالاسکیت هاکیهاکی روی یخراگبیراگبی لیگ
باشگاه فوتبال بارسلونا علاوه بر فوتبال شامل ۱۴ رشته ورزشی دیگر است که چهار رشته آن شامل بسکتبال، فوتبال داخل سالن، هندبال و هاکی داخل سالن جزو تیمهای حرفهای به حساب میآیند و رشتههای دیگری همچون راگبی٬ راگبی لیگ و هاکی روی یخ جزو تیمهای غیرحرفهای محسوب میشوند. [۱]تیمهای حرفهای باشگاه[ویرایش]بازیکنان باشگاه هندبال بارسلونا در حال گوش دادن به صحبتهای مربی در پالائو بلوگرانا در چارچوب مسابقات قهرمانی اروپا در سال ۲۰۰۸
تیم بسکتبال باشگاه در ۲۴ اوت ۱۹۲۶ تأسیس شدهاست.[۱۳۵] این تیم توانستهاست در اسپانیا ۱۶ بار لیگ و ۲۲ بار جام حذفی را فتح کند و همچنین در اروپا توانستهاست ۲ بار فاتح یورولیگ شود.[۱۳۶] آخرین قهرمانی این تیم در لیگ اسپانیا موسوم به لیگا ایسیبی به قهرمانی در فصل ۱۱-۲۰۱۰ برمیگردد.[۱۳۷]
باشگاه هندبال بارسلونا نیز در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۲ تأسیس شدهاست.[۱۳۸] تاکنون در لیگا آسوبال به ۱۸ قهرمانی دست یافتهاست و همچنین ۸ بار فاتح جام قهرمانان اروپا شدهاست.[۱۳۹] این تیم آخرین بار در فصل ۱۱-۲۰۱۰ به مقام قهرمانی لیگا آسوبال دست یافت.[۱۴۰]
تیم فوتسال باشگاه هم بهطور رسمی در سپتامبر ۱۹۷۸ تأسیس شدهاست. اگرچه از دو سال قبل از آن بهطور غيررسمی بازيکنان این تیم، پيراهن راهراه بارسلونا را به تن میکردند.[۱۴۱] از افتخارات این تیم میتوان به فتح مسابقات لیگ اسپانیا٬ جام اسپانیا و کوپا دل ری در فصل ۱۱-۲۰۱۰ اشاره کرد.[۱۴۲]
باشگاه هاکی داخل سالن بارسلونا نیز در ۱ ژوئن سال ۱۹۴۲ تأسیس شد؛ اگر چه يک سال بعد به علت مشکلات مالی منحلشده و سپس در سال ۱۹۴۸ مجدد شروع به کار کرد.[۱۴۳] این تیم نیز توانستهاست در مسابقات جام پادشاه٬ اوکی لیگا و لیگ اروپا بهترتیب ٬۱۸ ۲۳ و ۱۹ بار به مقام قهرمانی برسد.[۱۴۴]تیمهای غیر حرفهای باشگاه[ویرایش]بازیکنان هاکی روی یخ بارسلونا در قصر یخ کاتالونیا
تیمهای غیر حرفهای باشگاه شامل رشتههای بسکتبال با ویلچر، دو و میدانی، راگبی٬ بیسبال، والیبال، هاکی روی چمن، هاکی روی یخ و رقص روی یخ میشود.[۱]
تیم راگبی باشگاه دارای دو بخش راگبی ۱۵ نفره و راگبی ۱۳ نفره است.[۱]تیم راگبی ۱۵ نفره در سال ۱۹۲۴ تأسیس شدهاست.[۱۴۵]
تیم هاکی روی یخ باشگاه نیز در سال ۱۹۷۲ تأسیس شدهاست و بازیهایش را در پالائو دِ گل انجام میدهد.[۱۴۶]تیمهای زنان باشگاه[ویرایش]
یکی از تیمهای زنان باشگاه تیم والیبال زنان است که خود بهطور مستقل فعالیت میکند؛ همچنین تیم فوتبال زنان باشگاه هم وجود دارد که زیرمجموعه بخش فوتبال باشگاه محسوب میشود.[۱]
باشگاه فوتبال زنان بارسلونا در سال ۲۰۰۱ تأسیس شدهاست.[۱۴۷] این تیم توانستهاست در سال ۲۰۱۱ برای دومین بار فاتح کوپا دللارینا شود.[۱۴۸]
+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 11:13 توسط amir hoseyn
|
مسی
لیونل مسیاز ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزادلیونل مسیشناسنامهنام کامللیونل آندرس مسی[۱]زادروز۲۴ ژوئن ۱۹۸۷ (۲۶ سال)[۱]زادگاهروزاریو، آرژانتین[۱]قد۱٫۶۹ متر (۵ پا ۷ اینچ) [۱]پستمهاجماطلاعات باشگاهیباشگاه کنونیبارسلوناشمارهٔ پیراهن۱۰باشگاههای جوانان۱۹۹۵–۲۰۰۰نیوولز اولد بویز۲۰۰۰–۲۰۰۳بارسلوناباشگاههای حرفهای*سالهاباشگاههابازی†(گل)†۲۰۰۳–۲۰۰۴بارسلونا سی۱۰(۵)۲۰۰۴–۲۰۰۵بارسلونا بی۲۲(۶)۲۰۰۴–بارسلونا۲۵۷(۲۲۳)تیم ملی‡۲۰۰۴̣–۲۰۰۵زیر ۲۰ سالههای آرژانتین۱۸(۱۴)۲۰۰۷–۲۰۰۸زیر ۲۳ سالههای آرژانتین۵(۲)۲۰۰۵–آرژانتین۸۳(۳۷)افتخارات[نمایش]*تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳.‡ آمار بازیها و گلهای ملی بهروز شده در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۱۳
لیونل آندرس مسی[۲] (به اسپانیایی: Lionel Andrés Messi) فوتبالیست عضو بارسلونای اسپانیا و تیم ملی آرژانتین است که در پستهای مهاجم و بال بازی میکند. از او میتوان بهعنوان بهترین بازیکن نسل خود نام برد. همچنین وی از دیدگاه کارشناسان بزرگ فوتبال و تحقیقاته کالج هلند باهوش ترین بازیکن دنیا به حساب میآید. بازیکنی که در یک صدم ثانیه توانایی تصمیم گیری با توپ را دارد.[۳][۴][۵] مسی چهار بار برنده توپ طلای اروپا و جهان و یکبار هم به عنوان بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال جهان برگزیده شده است. او همچنین بهترین بازیکن سال فوتبال جهان در سالهای ۲۰۰۹[۶][۷][۸] ۲۰۱۰،[۹]، ۲۰۱۱[۱۰] و ۲۰۱۲ بودهاست و از این حیث رکورددار است.[۱۱]شیوهٔ بازی او و تواناییهایش باعث شدهاست که وی با دیهگو مارادونا مقایسه شود، این درحالی است که، مارادونا مسی را «جانشین» خود میداند.[۱۲][۱۳]
مسی بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونا در بازیهای رسمی به شمار میآید.[۱۴] او در سال ۲۰۱۲ توانست صاحب رکورد بیشترین گل زده در یک سال با ۹۱ گل شود.[۱۵] البته این رکورد را فیفا ثبت نکرد.[۱۶]
او یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان ۲۰۰۵ بود که توانستند قهرمان آن مسابقات شوند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد. مسی در المپیک پکن نیز به همراه تیم المپیک آرژانتین به مقام قهرمانی دست یافت. او تیم ملی کشورش را در تورنمنتهایی همچون جامهای جهانی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و مسابقات کوپا آمریکا در سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ همراهی کردهاست.
محتویات [نهفتن] ۱ اوایل زندگی۲ تیمهای باشگاهی۲.۱ بارسلونا۲.۱.۱ فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶۲.۱.۲ فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷۲.۱.۳ فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸۲.۱.۴ فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹۲.۱.۵ فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰۲.۱.۶ فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱۲.۱.۷ فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲۲.۱.۸ فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳۳ سابقه ملی۳.۱ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۲ کوپا آمریکا ۲۰۰۷۳.۳ المپیک تابستانی ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ کوپا آمریکا ۲۰۱۱۴ خارج از زمین فوتبال۴.۱ زندگی شخصی۴.۲ حضور در رسانهها و تبلیغات۴.۳ شایعهٔ مرگ مسی۵ آمار۵.۱ باشگاهی۵.۲ ملی۶ جوایز و افتخارات۶.۱ افتخارات فردی۶.۲ افتخارات تیمی۷ منابع۸ پیوند به بیرون
اوایل زندگی[ویرایش]
مسی در روزاریو، سانتا فه بهدنیا آمد. پدرش خورخه هوراکیو مسی، کارگر کارخانه بود و مادرش سلیا ماریا کوچیتینی٬ یک نظافتچی نیمهوقت بود.[۱۷][۱۸][۱۹][۲۰] اصلیت والدین مسی ایتالیایی است و به شهر آنکونا باز میگردد. جد او، آنجلو مسی در سال ۱۸۸۳ به آرژانتین مهاجرت کردهاست.[۲۱][۲۲] او از پنج سالگی فوتبال خودش را در تیم گراندولی آغاز کرد؛ تیمی که پدرش در آن زمان مربیش بود.[۲۳] او در سال ۱۹۹۵ به نیوولز اولد بویز رفت تیمی که در همان شهر روزاریو قرار داشت.[۲۳]در سن12 سالگی تشخیص دادهشد که او با کمبود هورمون رشد مواجهاست.[۲۴] ریور پلاته به پیشرفت مسی علاقه نشان داد اما پول کافی برای پرداخت هزینههای درمان بیماری مسی که ۹۰۰ دلار در ماه بود، نداشت.[۲۰]کارلس رکساچ، مدیر ورزشی وقت باشگاه بارسلونا، توسط بستگان مسی در لیدا و کاتالونیا، از استعداد او آگاه شدهبود و مسی وخالهاش آماده برای ترتیب دادن مذاکره با او بودند.[۲۰]رکساچ، بدون کاغذی در دست، پیشنهاد قرارداد مسی را بر روی دستمال کاغذی نوشت.[۲۵][۲۶] بارسلونا پیشنهاد برای پرداخت هزینههای درمانی را پذیرفت به شرط آنکه مسی حاضر به نقل مکان به اسپانیا باشد. مسی و پدرش به بارسلون نقل مکان کردند، جایی که او در آکادمی جوانان باشگاه ثبت نام کرد.[۲۶][۲۳]تیمهای باشگاهی[ویرایش]بارسلونا[ویرایش]
مسی اولین بازی رسمیش را در ترکیب اصلی بارسلونا در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۳ زمانی که ۱۶ سال و ۱۴۵ روز داشت در دیداری دوستانه برابر پورتو انجام داد.[۲۷][۲۸][۲۹] کمتر از یک سال بعد، در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۴، فرانک ریکارد، مسی را در بازی مقابل اسپانیول به میدان فرستاد تا اولین بازیش را در لالیگا انجام دهد (در حالی که ۱۷ سال و ۱۱۴ روز سن داشت). او تاکنون سومین بازیکن جوان بارسا است که در لالیگا بازی کردهاست. جوانترین بازیکنی که در لیگ برای باشگاه به میدان رفتهاست بویان کرکیچ است که این رکورد را در سپتامبر ۲۰۰۷ بهدست آورد. وقتی لیونل نخستین گل خود را برای باشگاه در برابر آلباسته در تاریخ ۱ مه ۲۰۰۵ بهثمر رساند، تنها ۱۷ سال و ده ماه و هفت روز سن داشت و همین هم باعث شد که جوانترین گلزن تاریخ بارسلونا در لالیگا شود.[۳۰] البته تا زمانی که کرکیچ با گل زدن روی پاس گل مسی در سال ۲۰۰۷ این رکورد را بشکند.[۳۱] مسی در مورد سرمربی سابقش، فرانک رایکارد، گفتهاست:واقعیت این است که ریکارد عامل اصلی پیشرفت من بود. اعتمادی که او در موقعی که من فقط شانزده یا هفده ساله بودم به من داشت را هرگز فراموش نخواهم کرد[۳۲]فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶[ویرایش]
در ۱۶ سپتامبر، برای دومین بار در طول سه ماه، بارسلونا اعلام کرد که قرارداد مسی را تمدید کردهاست: وقت آن رسیدهاست که قرارداد او را که دیگر یکی از بازیکنان ترکیب اصلی بهشمار میآید بهبود ببخشیم؛ ما قرارداد مسی را تا ژوئن ۲۰۱۴ تمدید کردهایم.[۲۳] مسی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۵ شهروند اسپانیایی شد.[۳۳] او سپس آماده برای انجام دادن اولین بازی خود در فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶ لیگ دسته اول اسپانیا شد. مسی اولین بازی اروپاییاش را در تاریخ ۲۷ سپتامبر مقابل تیم ایتالیایی اودینزه در لیگ قهرمانان اروپا انجام داد[۲۷] هواداران در ورزشگاه بارسلونا، نیوکمپ، مسی را بهخاطر تسلط بر روی توپ و پاسهای ترکیبی با رونالدینیو که باعث شدهبود بارسلونا امتیاز لازم را کسب کند، تشویق کردند.[۳۴]
مسی شش گل در هفده بازی لیگ زد و یک گل هم در لیگ قهرمانان در شش مسابقه به ثمر رساند. فصل بازی او قبل از موعد مقرر در ۷ مارس ۲۰۰۶ بهپایان رسید؛ چونکه در دیدار مقابل چلسی در مرحله دوم لیگ قهرمانان دچار پارگی عضله در پای دومش شد و مصدوم شد.[۳۵] و بارسلونا در پایان با رایکارد قهرمان اسپانیا و اروپا شد.[۳۶][۳۷]فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷[ویرایش]مسی لحظاتی قبل از گل زدن به ختافه
در فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷، مسی با زدن ۱۴ گل در ۲۶ بازی جایگاه خود را به عنوان یک بازیکن کلیدی تثبیت کرد.[۳۸] در ۱۲ نوامبر، مسی در بازی مقابل ساراگوسا از ناحیه استخوان پا دچار مصدومیت شد که منجر به دوری ۳ ماهه او از حضور در زمینهای فوتبال شد.[۳۹][۴۰] پس از پایان مصدومیت، مسی در روز ۱۱ فوریه در مقابل ریسینگ سانتاندر در نیمهٔ دوم بازی به عنوان یار تعویضی به زمین آمد. در ۱۱ مارس، مسی با آمادگی کامل در الکلاسیکو ظاهر شد و موفق به هتتریک شد تا نتیجهٔ تساوی ۳-۳ را برای بارسای ۱۰ نفره به ارمغان بیاورد.[۴۱] با هتریک در این بازی، او بعد از ایوان زامورانو–که برای رئال مادرید در فصل ۱۹۹۴-۱۹۹۵ موفق به هتتریک شده بود– اولین بازیکنی شد که توانست در الکلاسیکو موفق به انجام این کار شود. او تا انتهای فصل گلهای بیشتری زد. ۱۱ گل از ۱۴ گلی که او در طی فصل به ثمر رساندهبود در ۱۳ بازی آخر به ثمر رسید.[۴۲]
مسی در این فصل توانست یاد بعضی گلهای ویژه مارادونا را زنده کند.[۴۳]در ۱۸ آوریل ۲۰۰۷، او توانست در بازی مرحله نیمه نهایی کوپا دل ری مقابل ختافه دو گل بزند، که یکی از آنها شباهت بسیاری به گل معروف دیهگو مارادونا در بازی مقابل انگلیس در چارچوب جام جهانی ۱۹۸۶ –گلی که با عنوان گل برتر قرن شناخته میشود– داشت.[۴۴]خبرگزاریهای ورزشی به بررسی شباهت بین گل او و گل مارادونا پرداختند و از آن سو رسانههای اسپانیایی به او لقب «مسیدونا» دادند.[۴۵]او تقریباً به اندازه مارادونا یعنی ۶۲ متر (۲۰۳ فوت) در بازی دوید، تعداد یکسانی بازیکن را از پیش روی برداشت (شش بازیکن با احتساب دروازهبان)، از یک منطقه مشابه گل را به ثمر رساند و همچنین از پرچم کرنر آغاز به دویدن کرد. این همانند کاری است که ۲۱ سال پیش مارادونا در مکزیک انجام داد.[۴۳]در کنفرانس خبری بازی، دکو همتیمی مسی گفت: این بهترین گلی بود که در طول زندگیام دیدهام.[۴۳]در بازی با اسپانیول نیز مسی گلی زد که شباهت قابل ملاحظهای با گل دست خدای مارادونا در مقابل انگلیس داشت. مسی خود را به توپ رساند و به وسیلهٔ دستش توپ را به پشت سر کارلوس کامنی، دروازهبان حریف، هدایت کرد.[۴۶]این گل او باعث اعتراض بازیکنان اسپانیول شد و نمایش دوباره این حرکت، نشاندهندهخطای هند لیونل مسی بود.[۴۶]فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸[ویرایش]۲۲ سپتامبر ۲۰۰۷، مسی در حال گل زدن به سویا در ورزشگاه نیوکمپفصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹[ویرایش]فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰[ویرایش]فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱[ویرایش]مسی در حال بازی مقابل رئال مادرید در لیگ قهرمان اروپا
در ۲۱ اوت، مسی در اولین بازیاش در فصل، مقابل سویا در چارچوب سوپرکاپ اسپانیا –که با حساب ۴-۰ به سود بارسلونا به پایان رسید– هتتریک کرد و باعث شد که تیمش فاتح اولین جامش در فصل شود با وجود اینکه بارسا بازی رفت را ۳-۱ واگذار کردهبود.[۴۷] او در روز ۲۹ اوت ۲۰۱۰ لالیگا را با گل مقابل ریسینگ سانتاندر در تنها بعد از سهدقیقه از شروع بازی آغاز کرد.[۴۸] او در لیگ قهرمانان نیز نمایش خوبی داشت و در مقابل پاناتینایکو در بازیای که ۵-۱ به سود بارسلونا پایان یافتهبود دو گل و دو پاس گل داد.[۴۹]
در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۰، مسی در بازی مقابل آتلتیکو مادرید (در چارچوب هفته سوم لالیگا) در دقیقه ۹۲ام بازی، به دلیل تکل خشن توماش اویفالوشی از ناحیهٔ مچ پا مصدوم شد. ابتدا به نظر میرسید که مچ پای مسی شکسته و به گفته برخی باید او را ۶ ماه از میادین فوتبال دور نگاه داشت، اما نتایج امآرآی نشان داد که او دچار پیچخوردگی رباطهای داخلی و خارجی مچ پای راست خود شدهاست.[۵۰]همتیمی مسی، داوید ویا بعد از بازی گفت: تکلی که به مسی زده شد وحشیانه بود؛ این در حالی است که مدافع آتلیتکو مادرید گفت که به منظور مصدوم کردن مسی روی پای این بازیکن نرفته بود.[۵۱]
در بازی با آلمریا، او برای دومین بار در فصل موفق به هتتریک شد و توانست تعداد گلهای خودش در لا لیگا را به عدد ۱۰۰ برساند.[۵۲]
مسی موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن سال ۲۰۱۰ جهان شد و توانست بالاتر از همتیمیهایش، ژاوی و اینسیتا قرار بگیرد.[۵۳]مسی برای چهارمین بار پیاپی بود که در فهرست نامزدهای دریافت جایزه بهترین بازیکن سال جهان قرار گرفته بود.[۵۴]در ۵ فوریه، بارسا توانست رکورد بیشترین پیروزی پیاپی در لیگ را با برد ۳ بر صفر آتلتیکو مادرید در نیوکمپ بشکند و به رکورد ۱۶ برد متوالی در لالیگا دست یابد.[۵۵]مسی با به ثمر رساندن سه گل در بازی و تثبیت پیروزی برای بارسا، بعد از بازی اظهار داشت:برای من افتخار است که رکوردهای بزرگانی چون دی استفانو را بشکنم.[۵۶]فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲[ویرایش]
او توانست در دیدار سوپرکاپ اسپانیا مقابل رئال مادرید در دو دیدار رفت و برگشت سه گل و دو پاس گل بدهد تا تیمش در مجموع ۵-۴ پیروز شود.[۵۷] او در این فصل به همراه تیم بارسلونا و پپ گوردیولا قهرمان کوپا دل ری شدفصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳[ویرایش]
وی توانست در فصل 2012-2013 برای بارسلونا در لالیگا 46 گل به ثمر برساند و آقای گل آن فصل شود. او همچنین در این فصل کفش طلای اروپا را کسب کرد.سابقه ملی[ویرایش]
در ژوئن ۲۰۰۴، او به تیم ملی زیر ۲۰ سالههای آرژانتین برای دیداری دوستانه مقابل پاراگوئه دعوت شد.[۵۸] او در سال ۲۰۰۵ یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان بود که در هلند قهرمان آن مسابقات شدهبودند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد.[۵۹]
مسی اولین بازی خودش را در رده بزرگسالان مقابل مجارستان زمانی که ۱۸ سال داشت در ۱۷ اوت ۲۰۰۵ انجام داد. او در دقیقه ۶۳ به زمین بازی آمد ولی داور بازی، مارکوس مرک او را در دقیقه ۶۵ بهخاطر ضربه زدن به مدافع مجارستان، ویلموش وانکزاک از زمین بازی اخراج کرد. هر چند مدافع مجارستان پیراهن مسی را میکشید. این تصمیم بحث برانگیز بو دو مارادونا نیز ادعا کرد که این تصمیم داور از پیش برنامهریزی شده بود.[۶۰][۶۱] مسی دوباره در روز ۳ سپتامبر در بازی با پاراگوئه در مقدماتی جام جهانی آلمان در ترکیب تیم قرار گرفت و در نهایت بازی با نتیجه ۱-۰ به سود آرژانتین به پایان رسید. او پیش از این بازی گفته بود:مدت حضورم در بازی اول بسیار کوتاه بود، این بازی برای من بازی اول محسوب میشود.[۶۲]
او دومین بازی خود را برای آرژانتین در برابر پرو انجام داد. پس از این بازی، پکرمن، سرمربی وقت آرژانتین، مسی را «جواهر» نامید.[۶۳]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
او در این جام جهانی توانست ۱ گل بزند.کوپا آمریکا ۲۰۰۷[ویرایش]مسی در کوپا آمریکا ۲۰۰۷
مسی اولین بازیاش را در کوپا آمریکا در سال ۲۰۰۷ در مقابل ایالات متحده آمریکا انجام داد، در بازیای که آرژانتین با نتیجهٔ ۴-۱ بر حریفش چیره شد. در آن بازی، مسی تواناییهای خود را در نقش بازیساز نشان داد؛ او یک پاس گل داد که توسط هرنان کرسپو تبدیل به گل شد و نیز چندین شوت در چارچوب زد. توز در دقیقهٔ ۷۹ به بازی آمد و جای مسی را در زمین بازی گرفت و چند دقیقهٔ بعد او نیز موفق به گلزنی شد.[۶۴]المپیک تابستانی ۲۰۰۸[ویرایش]مسی در مرحله نیمه پایانی در دیدار مقابل برزیل،المپیک ۲۰۰۸
مسی از حضور در بازیهای آرژانتین در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ منع شدهبود.[۶۵] بارسلونا با مشورت با مربی تازه منصوبشده، جوزپ گواردیولا، اجازه داد که مسی بتواند تیم کشورش را در المپیک همراهی کند.[۶۶]او به تیم ملی المپیک کشورش ملحق شد و توانست گل اول بازی با ساحل عاج را در بازیای که ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسیدهبود به ثمر برساند.[۶۶]او در بازی با هلند هم گل اول بازی را به ثمر رساند و پاس گل دوم را هم به آنخل دی ماریا داد. آن بازی نیز در نهایت در پایان وقت اضافه ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسید.[۶۷] مسی باز هم در مرحله نیمه نهایی بهترین بازیکن میدان لقب گرفت. در دیداری که تیم کشورش با ۳ گل مقابل برزیل پیروز شد و توانست به دیدار فینال راه پیدا کند. مسی با دادن پاس گل به دی ماریا باعث شد که تیمش در دیدار فینال نیز ۱-۰ بازی را از نیجریه ببرد و تیم آرژانتین قهرمان آن مسابقات شود.[۶۸]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
او در این جام جهانی نیز موفق نبودکوپا آمریکا ۲۰۱۱[ویرایش]
مسی کمتر از یک ستاره در مسابقات کوپا آمریکا ۲۰۱۱ حاضر شدهبود. او در این مسابقات برای تیم ملی آرژانتین هیچ گلی به ثمر نرساند و فقط دو شوت در چارچوب داشت.[۶۹]مسی در سال ۲۰۰۹خارج از زمین فوتبال[ویرایش]زندگی شخصی[ویرایش]
او در مدتی رابطهای عاطفی با ماکارنو لموس- که او هم اهل روزاریو بود- داشت. گفته میشود چند روز بعد از بهبود یافتن مسی از بند مصدومیت و چند روز مانده به جام جهانی ۲۰۰۶، این دختر توسط پدرش به او معرفی شدهاست.[۷۰][۷۱]همچنین او رابطهای با مدل آرژانتینی، لوچیانا سالازار داشتهاست.[۷۲][۷۳]همچنین او در ژانویهٔ ۲۰۰۹ در برنامه «هتتریک بارسا» کانال ۳۳گفت که دوستدختری دارد که در آرژانتین زندگی میکند. من راحت و خوشحال هستم.[۷۳]او دختری با نام آنتونلا روکوتزو را دیده بود. حاصل رابطه لئو با آنتولا، فرزندی به نام تیاگو است.[۷۴] او در مراسم اهدای جوایز بهترین بازیکن سال ۲۰۱۲ جهان در مقر فیفا گفتهاست که این جایزه را به پسرش تقدیم میکند.[۱۱]حضور در رسانهها و تبلیغات[ویرایش]
تصاویر او به شکلی برجسته روی جلد بازیهای فوتبال تکاملی حرفهای ۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱[۷۵] و فیفا ۱۳ بودهاند.[۷۶]شایعهٔ مرگ مسی[ویرایش]
در روز ۲۷ مهٔ ۲۰۱۲، توییتی از سوی شبکه فاکس اسپورتز آمریکا تنها برای ۵۵ ثانیه در صفحهٔ اختصاصی این شبکه در توییتر قرار گرفت که خبر مرگ مسی را اعلام کرد؛ اما مسوؤلان فاکس بلافاصله این توییت را پاک کردند. متن این توییت این بود:با تاسف باید اعلام کنیم که لیونل مسی در هنگام تمرینات، به دلیل ایست قلبی درگذشته است. خدا مسی را بیامرزد.[۷۷]آمار[ویرایش]باشگاهی[ویرایش]
بهروز شده در ۲۶ مه ۲۰۱۲[۲۹][۷۸][۷۹]باشگاهفصللیگ[۸۰]بازیهاگلهابارسلونا سی۲۰۰۳–۰۴ ۳ª۸۵بارسلونا بی۲۰۰۳-۰۴ 2ªB۵۰۲۰۰۴-۰۵ 2ªB۱۷۶مجموع۳۰۱۱باشگاهفصللیگجام حذفیلیگ قهرمانانسوپرجامسوپرجام اروپاباشگاههای جهانمجموعبازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابارسلونا۲۰۰۴-۰۵۷۱۰۱۰۰۱۰۰———۹۱۰۲۰۰۵-۰۶۱۷۶۳۲۱۰۶۱۱۰۰۰——۲۵۸۴۲۰۰۶-۰۷۲۶۱۴۲۲۲۱۵۱۰۲۰۰۱۰۰۰۰۰۳۶۱۷۳۲۰۰۷-۰۸۲۸۱۰۱۲۳۰۰۹۶۱———۴۰۱۶۱۳۲۰۰۸-۰۹۳۱۲۳۱۱۸۶۲۱۲۹۵———۵۱۳۸۱۸۲۰۰۹-۱۰۳۵۳۴۱۰۳۱۰۱۱۸۰۱۲۰۱۰۱۲۲۰۵۳۴۷۱۱۲۰۱۰-۱۱۳۳۳۱۱۸۷۷۳۱۳۱۲۳۲۳۰——۵۵۵۳۲۴۲۰۱۱-۱۲۳۷۵۰۱۶۷۳۴۱۱۱۴۵۲۳۲۱۱۱۲۲۱۶۰۷۳۲۹مجموع۲۱۴۱۶۹۷۲۳۳۲۰۱۰۶۸۵۱۱۵۷۸۲۳۱۲۴۴۱۳۲۹۲۵۳۱۰۲ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۳[۸۱][۸۲][۸۳][۸۴]تیم ملیسالبازیهاگلهاپاس گلهاآرژانتین زیر ۲۰۲۰۰۵۱۶۱۱۳مجموع۱۶۱۱۳آرژانتین زیر ۲۳۲۰۰۸۵۲۲مجموع۵۲۲آرژانتین۲۰۰۵۵۰۰۲۰۰۶۷۲۲۲۰۰۷۱۳۶۳۲۰۰۸۸۲۱۲۰۰۹۱۰۳۲۲۰۱۰۱۰۲۲۲۰۱۱۱۳۴۱۰۲۰۱۲۹۱۲۱۲۰۱۳۶۴۳مجموع۸۲۳۵۲۴جوایز و افتخارات[ویرایش]افتخارات فردی[ویرایش]بهترین بازیکن جوان جهان (۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸)بهترین گلزن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن لالیگا (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ ،۲۰۱۲)بهترین گلزن لالیگا (۲۰۱۰ و ۲۰۱۲)کفش طلای اروپا (۲۰۱۰ و2012 و2013)بازیکن سال فوتبال جهان (۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲)بهترین گلزن لیگ قهرمانان اروپا (۲۰۰۹ ،۲۰۱۰، ۲۰۱۱ )بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونازدن بیشترین گل در یک سال با ۹۱ گلجایزه آلفردو دی استفانو: (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱)افتخارات تیمی[ویرایش]قهرمانی در رقابت های فوتبال زیر بیست سال جهان (۲۰۰۵)قهرمانی در سوپرجام اروپا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا (۰۶-۲۰۰۵ ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لالیگای اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ٬۲۰۱۰-۲۰۰۹، ۱۱-۲۰۱۰، ۲۰۱۲-۲۰۱۳)قهرمانی در سوپر جام اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ۱۰-۲۰۰۹ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در کوپا دل ری (۰۹-۲۰۰۸، ۱۲-۲۰۱۱)قهرمانی در جام باشگاههای جهان (۲۰۰۹ و ۲۰۱۱)
لیونل آندرس مسی[۲] (به اسپانیایی: Lionel Andrés Messi) فوتبالیست عضو بارسلونای اسپانیا و تیم ملی آرژانتین است که در پستهای مهاجم و بال بازی میکند. از او میتوان بهعنوان بهترین بازیکن نسل خود نام برد. همچنین وی از دیدگاه کارشناسان بزرگ فوتبال و تحقیقاته کالج هلند باهوش ترین بازیکن دنیا به حساب میآید. بازیکنی که در یک صدم ثانیه توانایی تصمیم گیری با توپ را دارد.[۳][۴][۵] مسی چهار بار برنده توپ طلای اروپا و جهان و یکبار هم به عنوان بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال جهان برگزیده شده است. او همچنین بهترین بازیکن سال فوتبال جهان در سالهای ۲۰۰۹[۶][۷][۸] ۲۰۱۰،[۹]، ۲۰۱۱[۱۰] و ۲۰۱۲ بودهاست و از این حیث رکورددار است.[۱۱]شیوهٔ بازی او و تواناییهایش باعث شدهاست که وی با دیهگو مارادونا مقایسه شود، این درحالی است که، مارادونا مسی را «جانشین» خود میداند.[۱۲][۱۳]
مسی بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونا در بازیهای رسمی به شمار میآید.[۱۴] او در سال ۲۰۱۲ توانست صاحب رکورد بیشترین گل زده در یک سال با ۹۱ گل شود.[۱۵] البته این رکورد را فیفا ثبت نکرد.[۱۶]
او یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان ۲۰۰۵ بود که توانستند قهرمان آن مسابقات شوند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد. مسی در المپیک پکن نیز به همراه تیم المپیک آرژانتین به مقام قهرمانی دست یافت. او تیم ملی کشورش را در تورنمنتهایی همچون جامهای جهانی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و مسابقات کوپا آمریکا در سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ همراهی کردهاست.
محتویات [نهفتن] ۱ اوایل زندگی۲ تیمهای باشگاهی۲.۱ بارسلونا۲.۱.۱ فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶۲.۱.۲ فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷۲.۱.۳ فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸۲.۱.۴ فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹۲.۱.۵ فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰۲.۱.۶ فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱۲.۱.۷ فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲۲.۱.۸ فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳۳ سابقه ملی۳.۱ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۲ کوپا آمریکا ۲۰۰۷۳.۳ المپیک تابستانی ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ کوپا آمریکا ۲۰۱۱۴ خارج از زمین فوتبال۴.۱ زندگی شخصی۴.۲ حضور در رسانهها و تبلیغات۴.۳ شایعهٔ مرگ مسی۵ آمار۵.۱ باشگاهی۵.۲ ملی۶ جوایز و افتخارات۶.۱ افتخارات فردی۶.۲ افتخارات تیمی۷ منابع۸ پیوند به بیرون
اوایل زندگی[ویرایش]
مسی در روزاریو، سانتا فه بهدنیا آمد. پدرش خورخه هوراکیو مسی، کارگر کارخانه بود و مادرش سلیا ماریا کوچیتینی٬ یک نظافتچی نیمهوقت بود.[۱۷][۱۸][۱۹][۲۰] اصلیت والدین مسی ایتالیایی است و به شهر آنکونا باز میگردد. جد او، آنجلو مسی در سال ۱۸۸۳ به آرژانتین مهاجرت کردهاست.[۲۱][۲۲] او از پنج سالگی فوتبال خودش را در تیم گراندولی آغاز کرد؛ تیمی که پدرش در آن زمان مربیش بود.[۲۳] او در سال ۱۹۹۵ به نیوولز اولد بویز رفت تیمی که در همان شهر روزاریو قرار داشت.[۲۳]در سن12 سالگی تشخیص دادهشد که او با کمبود هورمون رشد مواجهاست.[۲۴] ریور پلاته به پیشرفت مسی علاقه نشان داد اما پول کافی برای پرداخت هزینههای درمان بیماری مسی که ۹۰۰ دلار در ماه بود، نداشت.[۲۰]کارلس رکساچ، مدیر ورزشی وقت باشگاه بارسلونا، توسط بستگان مسی در لیدا و کاتالونیا، از استعداد او آگاه شدهبود و مسی وخالهاش آماده برای ترتیب دادن مذاکره با او بودند.[۲۰]رکساچ، بدون کاغذی در دست، پیشنهاد قرارداد مسی را بر روی دستمال کاغذی نوشت.[۲۵][۲۶] بارسلونا پیشنهاد برای پرداخت هزینههای درمانی را پذیرفت به شرط آنکه مسی حاضر به نقل مکان به اسپانیا باشد. مسی و پدرش به بارسلون نقل مکان کردند، جایی که او در آکادمی جوانان باشگاه ثبت نام کرد.[۲۶][۲۳]تیمهای باشگاهی[ویرایش]بارسلونا[ویرایش]
مسی اولین بازی رسمیش را در ترکیب اصلی بارسلونا در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۳ زمانی که ۱۶ سال و ۱۴۵ روز داشت در دیداری دوستانه برابر پورتو انجام داد.[۲۷][۲۸][۲۹] کمتر از یک سال بعد، در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۴، فرانک ریکارد، مسی را در بازی مقابل اسپانیول به میدان فرستاد تا اولین بازیش را در لالیگا انجام دهد (در حالی که ۱۷ سال و ۱۱۴ روز سن داشت). او تاکنون سومین بازیکن جوان بارسا است که در لالیگا بازی کردهاست. جوانترین بازیکنی که در لیگ برای باشگاه به میدان رفتهاست بویان کرکیچ است که این رکورد را در سپتامبر ۲۰۰۷ بهدست آورد. وقتی لیونل نخستین گل خود را برای باشگاه در برابر آلباسته در تاریخ ۱ مه ۲۰۰۵ بهثمر رساند، تنها ۱۷ سال و ده ماه و هفت روز سن داشت و همین هم باعث شد که جوانترین گلزن تاریخ بارسلونا در لالیگا شود.[۳۰] البته تا زمانی که کرکیچ با گل زدن روی پاس گل مسی در سال ۲۰۰۷ این رکورد را بشکند.[۳۱] مسی در مورد سرمربی سابقش، فرانک رایکارد، گفتهاست:واقعیت این است که ریکارد عامل اصلی پیشرفت من بود. اعتمادی که او در موقعی که من فقط شانزده یا هفده ساله بودم به من داشت را هرگز فراموش نخواهم کرد[۳۲]فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶[ویرایش]
در ۱۶ سپتامبر، برای دومین بار در طول سه ماه، بارسلونا اعلام کرد که قرارداد مسی را تمدید کردهاست: وقت آن رسیدهاست که قرارداد او را که دیگر یکی از بازیکنان ترکیب اصلی بهشمار میآید بهبود ببخشیم؛ ما قرارداد مسی را تا ژوئن ۲۰۱۴ تمدید کردهایم.[۲۳] مسی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۵ شهروند اسپانیایی شد.[۳۳] او سپس آماده برای انجام دادن اولین بازی خود در فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶ لیگ دسته اول اسپانیا شد. مسی اولین بازی اروپاییاش را در تاریخ ۲۷ سپتامبر مقابل تیم ایتالیایی اودینزه در لیگ قهرمانان اروپا انجام داد[۲۷] هواداران در ورزشگاه بارسلونا، نیوکمپ، مسی را بهخاطر تسلط بر روی توپ و پاسهای ترکیبی با رونالدینیو که باعث شدهبود بارسلونا امتیاز لازم را کسب کند، تشویق کردند.[۳۴]
مسی شش گل در هفده بازی لیگ زد و یک گل هم در لیگ قهرمانان در شش مسابقه به ثمر رساند. فصل بازی او قبل از موعد مقرر در ۷ مارس ۲۰۰۶ بهپایان رسید؛ چونکه در دیدار مقابل چلسی در مرحله دوم لیگ قهرمانان دچار پارگی عضله در پای دومش شد و مصدوم شد.[۳۵] و بارسلونا در پایان با رایکارد قهرمان اسپانیا و اروپا شد.[۳۶][۳۷]فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷[ویرایش]مسی لحظاتی قبل از گل زدن به ختافه
در فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷، مسی با زدن ۱۴ گل در ۲۶ بازی جایگاه خود را به عنوان یک بازیکن کلیدی تثبیت کرد.[۳۸] در ۱۲ نوامبر، مسی در بازی مقابل ساراگوسا از ناحیه استخوان پا دچار مصدومیت شد که منجر به دوری ۳ ماهه او از حضور در زمینهای فوتبال شد.[۳۹][۴۰] پس از پایان مصدومیت، مسی در روز ۱۱ فوریه در مقابل ریسینگ سانتاندر در نیمهٔ دوم بازی به عنوان یار تعویضی به زمین آمد. در ۱۱ مارس، مسی با آمادگی کامل در الکلاسیکو ظاهر شد و موفق به هتتریک شد تا نتیجهٔ تساوی ۳-۳ را برای بارسای ۱۰ نفره به ارمغان بیاورد.[۴۱] با هتریک در این بازی، او بعد از ایوان زامورانو–که برای رئال مادرید در فصل ۱۹۹۴-۱۹۹۵ موفق به هتتریک شده بود– اولین بازیکنی شد که توانست در الکلاسیکو موفق به انجام این کار شود. او تا انتهای فصل گلهای بیشتری زد. ۱۱ گل از ۱۴ گلی که او در طی فصل به ثمر رساندهبود در ۱۳ بازی آخر به ثمر رسید.[۴۲]
مسی در این فصل توانست یاد بعضی گلهای ویژه مارادونا را زنده کند.[۴۳]در ۱۸ آوریل ۲۰۰۷، او توانست در بازی مرحله نیمه نهایی کوپا دل ری مقابل ختافه دو گل بزند، که یکی از آنها شباهت بسیاری به گل معروف دیهگو مارادونا در بازی مقابل انگلیس در چارچوب جام جهانی ۱۹۸۶ –گلی که با عنوان گل برتر قرن شناخته میشود– داشت.[۴۴]خبرگزاریهای ورزشی به بررسی شباهت بین گل او و گل مارادونا پرداختند و از آن سو رسانههای اسپانیایی به او لقب «مسیدونا» دادند.[۴۵]او تقریباً به اندازه مارادونا یعنی ۶۲ متر (۲۰۳ فوت) در بازی دوید، تعداد یکسانی بازیکن را از پیش روی برداشت (شش بازیکن با احتساب دروازهبان)، از یک منطقه مشابه گل را به ثمر رساند و همچنین از پرچم کرنر آغاز به دویدن کرد. این همانند کاری است که ۲۱ سال پیش مارادونا در مکزیک انجام داد.[۴۳]در کنفرانس خبری بازی، دکو همتیمی مسی گفت: این بهترین گلی بود که در طول زندگیام دیدهام.[۴۳]در بازی با اسپانیول نیز مسی گلی زد که شباهت قابل ملاحظهای با گل دست خدای مارادونا در مقابل انگلیس داشت. مسی خود را به توپ رساند و به وسیلهٔ دستش توپ را به پشت سر کارلوس کامنی، دروازهبان حریف، هدایت کرد.[۴۶]این گل او باعث اعتراض بازیکنان اسپانیول شد و نمایش دوباره این حرکت، نشاندهندهخطای هند لیونل مسی بود.[۴۶]فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸[ویرایش]۲۲ سپتامبر ۲۰۰۷، مسی در حال گل زدن به سویا در ورزشگاه نیوکمپفصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹[ویرایش]فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰[ویرایش]فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱[ویرایش]مسی در حال بازی مقابل رئال مادرید در لیگ قهرمان اروپا
در ۲۱ اوت، مسی در اولین بازیاش در فصل، مقابل سویا در چارچوب سوپرکاپ اسپانیا –که با حساب ۴-۰ به سود بارسلونا به پایان رسید– هتتریک کرد و باعث شد که تیمش فاتح اولین جامش در فصل شود با وجود اینکه بارسا بازی رفت را ۳-۱ واگذار کردهبود.[۴۷] او در روز ۲۹ اوت ۲۰۱۰ لالیگا را با گل مقابل ریسینگ سانتاندر در تنها بعد از سهدقیقه از شروع بازی آغاز کرد.[۴۸] او در لیگ قهرمانان نیز نمایش خوبی داشت و در مقابل پاناتینایکو در بازیای که ۵-۱ به سود بارسلونا پایان یافتهبود دو گل و دو پاس گل داد.[۴۹]
در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۰، مسی در بازی مقابل آتلتیکو مادرید (در چارچوب هفته سوم لالیگا) در دقیقه ۹۲ام بازی، به دلیل تکل خشن توماش اویفالوشی از ناحیهٔ مچ پا مصدوم شد. ابتدا به نظر میرسید که مچ پای مسی شکسته و به گفته برخی باید او را ۶ ماه از میادین فوتبال دور نگاه داشت، اما نتایج امآرآی نشان داد که او دچار پیچخوردگی رباطهای داخلی و خارجی مچ پای راست خود شدهاست.[۵۰]همتیمی مسی، داوید ویا بعد از بازی گفت: تکلی که به مسی زده شد وحشیانه بود؛ این در حالی است که مدافع آتلیتکو مادرید گفت که به منظور مصدوم کردن مسی روی پای این بازیکن نرفته بود.[۵۱]
در بازی با آلمریا، او برای دومین بار در فصل موفق به هتتریک شد و توانست تعداد گلهای خودش در لا لیگا را به عدد ۱۰۰ برساند.[۵۲]
مسی موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن سال ۲۰۱۰ جهان شد و توانست بالاتر از همتیمیهایش، ژاوی و اینسیتا قرار بگیرد.[۵۳]مسی برای چهارمین بار پیاپی بود که در فهرست نامزدهای دریافت جایزه بهترین بازیکن سال جهان قرار گرفته بود.[۵۴]در ۵ فوریه، بارسا توانست رکورد بیشترین پیروزی پیاپی در لیگ را با برد ۳ بر صفر آتلتیکو مادرید در نیوکمپ بشکند و به رکورد ۱۶ برد متوالی در لالیگا دست یابد.[۵۵]مسی با به ثمر رساندن سه گل در بازی و تثبیت پیروزی برای بارسا، بعد از بازی اظهار داشت:برای من افتخار است که رکوردهای بزرگانی چون دی استفانو را بشکنم.[۵۶]فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲[ویرایش]
او توانست در دیدار سوپرکاپ اسپانیا مقابل رئال مادرید در دو دیدار رفت و برگشت سه گل و دو پاس گل بدهد تا تیمش در مجموع ۵-۴ پیروز شود.[۵۷] او در این فصل به همراه تیم بارسلونا و پپ گوردیولا قهرمان کوپا دل ری شدفصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳[ویرایش]
وی توانست در فصل 2012-2013 برای بارسلونا در لالیگا 46 گل به ثمر برساند و آقای گل آن فصل شود. او همچنین در این فصل کفش طلای اروپا را کسب کرد.سابقه ملی[ویرایش]
در ژوئن ۲۰۰۴، او به تیم ملی زیر ۲۰ سالههای آرژانتین برای دیداری دوستانه مقابل پاراگوئه دعوت شد.[۵۸] او در سال ۲۰۰۵ یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان بود که در هلند قهرمان آن مسابقات شدهبودند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد.[۵۹]
مسی اولین بازی خودش را در رده بزرگسالان مقابل مجارستان زمانی که ۱۸ سال داشت در ۱۷ اوت ۲۰۰۵ انجام داد. او در دقیقه ۶۳ به زمین بازی آمد ولی داور بازی، مارکوس مرک او را در دقیقه ۶۵ بهخاطر ضربه زدن به مدافع مجارستان، ویلموش وانکزاک از زمین بازی اخراج کرد. هر چند مدافع مجارستان پیراهن مسی را میکشید. این تصمیم بحث برانگیز بو دو مارادونا نیز ادعا کرد که این تصمیم داور از پیش برنامهریزی شده بود.[۶۰][۶۱] مسی دوباره در روز ۳ سپتامبر در بازی با پاراگوئه در مقدماتی جام جهانی آلمان در ترکیب تیم قرار گرفت و در نهایت بازی با نتیجه ۱-۰ به سود آرژانتین به پایان رسید. او پیش از این بازی گفته بود:مدت حضورم در بازی اول بسیار کوتاه بود، این بازی برای من بازی اول محسوب میشود.[۶۲]
او دومین بازی خود را برای آرژانتین در برابر پرو انجام داد. پس از این بازی، پکرمن، سرمربی وقت آرژانتین، مسی را «جواهر» نامید.[۶۳]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
او در این جام جهانی توانست ۱ گل بزند.کوپا آمریکا ۲۰۰۷[ویرایش]مسی در کوپا آمریکا ۲۰۰۷
مسی اولین بازیاش را در کوپا آمریکا در سال ۲۰۰۷ در مقابل ایالات متحده آمریکا انجام داد، در بازیای که آرژانتین با نتیجهٔ ۴-۱ بر حریفش چیره شد. در آن بازی، مسی تواناییهای خود را در نقش بازیساز نشان داد؛ او یک پاس گل داد که توسط هرنان کرسپو تبدیل به گل شد و نیز چندین شوت در چارچوب زد. توز در دقیقهٔ ۷۹ به بازی آمد و جای مسی را در زمین بازی گرفت و چند دقیقهٔ بعد او نیز موفق به گلزنی شد.[۶۴]المپیک تابستانی ۲۰۰۸[ویرایش]مسی در مرحله نیمه پایانی در دیدار مقابل برزیل،المپیک ۲۰۰۸
مسی از حضور در بازیهای آرژانتین در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ منع شدهبود.[۶۵] بارسلونا با مشورت با مربی تازه منصوبشده، جوزپ گواردیولا، اجازه داد که مسی بتواند تیم کشورش را در المپیک همراهی کند.[۶۶]او به تیم ملی المپیک کشورش ملحق شد و توانست گل اول بازی با ساحل عاج را در بازیای که ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسیدهبود به ثمر برساند.[۶۶]او در بازی با هلند هم گل اول بازی را به ثمر رساند و پاس گل دوم را هم به آنخل دی ماریا داد. آن بازی نیز در نهایت در پایان وقت اضافه ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسید.[۶۷] مسی باز هم در مرحله نیمه نهایی بهترین بازیکن میدان لقب گرفت. در دیداری که تیم کشورش با ۳ گل مقابل برزیل پیروز شد و توانست به دیدار فینال راه پیدا کند. مسی با دادن پاس گل به دی ماریا باعث شد که تیمش در دیدار فینال نیز ۱-۰ بازی را از نیجریه ببرد و تیم آرژانتین قهرمان آن مسابقات شود.[۶۸]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
او در این جام جهانی نیز موفق نبودکوپا آمریکا ۲۰۱۱[ویرایش]
مسی کمتر از یک ستاره در مسابقات کوپا آمریکا ۲۰۱۱ حاضر شدهبود. او در این مسابقات برای تیم ملی آرژانتین هیچ گلی به ثمر نرساند و فقط دو شوت در چارچوب داشت.[۶۹]مسی در سال ۲۰۰۹خارج از زمین فوتبال[ویرایش]زندگی شخصی[ویرایش]
او در مدتی رابطهای عاطفی با ماکارنو لموس- که او هم اهل روزاریو بود- داشت. گفته میشود چند روز بعد از بهبود یافتن مسی از بند مصدومیت و چند روز مانده به جام جهانی ۲۰۰۶، این دختر توسط پدرش به او معرفی شدهاست.[۷۰][۷۱]همچنین او رابطهای با مدل آرژانتینی، لوچیانا سالازار داشتهاست.[۷۲][۷۳]همچنین او در ژانویهٔ ۲۰۰۹ در برنامه «هتتریک بارسا» کانال ۳۳گفت که دوستدختری دارد که در آرژانتین زندگی میکند. من راحت و خوشحال هستم.[۷۳]او دختری با نام آنتونلا روکوتزو را دیده بود. حاصل رابطه لئو با آنتولا، فرزندی به نام تیاگو است.[۷۴] او در مراسم اهدای جوایز بهترین بازیکن سال ۲۰۱۲ جهان در مقر فیفا گفتهاست که این جایزه را به پسرش تقدیم میکند.[۱۱]حضور در رسانهها و تبلیغات[ویرایش]
تصاویر او به شکلی برجسته روی جلد بازیهای فوتبال تکاملی حرفهای ۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱[۷۵] و فیفا ۱۳ بودهاند.[۷۶]شایعهٔ مرگ مسی[ویرایش]
در روز ۲۷ مهٔ ۲۰۱۲، توییتی از سوی شبکه فاکس اسپورتز آمریکا تنها برای ۵۵ ثانیه در صفحهٔ اختصاصی این شبکه در توییتر قرار گرفت که خبر مرگ مسی را اعلام کرد؛ اما مسوؤلان فاکس بلافاصله این توییت را پاک کردند. متن این توییت این بود:با تاسف باید اعلام کنیم که لیونل مسی در هنگام تمرینات، به دلیل ایست قلبی درگذشته است. خدا مسی را بیامرزد.[۷۷]آمار[ویرایش]باشگاهی[ویرایش]
بهروز شده در ۲۶ مه ۲۰۱۲[۲۹][۷۸][۷۹]باشگاهفصللیگ[۸۰]بازیهاگلهابارسلونا سی۲۰۰۳–۰۴ ۳ª۸۵بارسلونا بی۲۰۰۳-۰۴ 2ªB۵۰۲۰۰۴-۰۵ 2ªB۱۷۶مجموع۳۰۱۱باشگاهفصللیگجام حذفیلیگ قهرمانانسوپرجامسوپرجام اروپاباشگاههای جهانمجموعبازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابارسلونا۲۰۰۴-۰۵۷۱۰۱۰۰۱۰۰———۹۱۰۲۰۰۵-۰۶۱۷۶۳۲۱۰۶۱۱۰۰۰——۲۵۸۴۲۰۰۶-۰۷۲۶۱۴۲۲۲۱۵۱۰۲۰۰۱۰۰۰۰۰۳۶۱۷۳۲۰۰۷-۰۸۲۸۱۰۱۲۳۰۰۹۶۱———۴۰۱۶۱۳۲۰۰۸-۰۹۳۱۲۳۱۱۸۶۲۱۲۹۵———۵۱۳۸۱۸۲۰۰۹-۱۰۳۵۳۴۱۰۳۱۰۱۱۸۰۱۲۰۱۰۱۲۲۰۵۳۴۷۱۱۲۰۱۰-۱۱۳۳۳۱۱۸۷۷۳۱۳۱۲۳۲۳۰——۵۵۵۳۲۴۲۰۱۱-۱۲۳۷۵۰۱۶۷۳۴۱۱۱۴۵۲۳۲۱۱۱۲۲۱۶۰۷۳۲۹مجموع۲۱۴۱۶۹۷۲۳۳۲۰۱۰۶۸۵۱۱۵۷۸۲۳۱۲۴۴۱۳۲۹۲۵۳۱۰۲ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۳[۸۱][۸۲][۸۳][۸۴]تیم ملیسالبازیهاگلهاپاس گلهاآرژانتین زیر ۲۰۲۰۰۵۱۶۱۱۳مجموع۱۶۱۱۳آرژانتین زیر ۲۳۲۰۰۸۵۲۲مجموع۵۲۲آرژانتین۲۰۰۵۵۰۰۲۰۰۶۷۲۲۲۰۰۷۱۳۶۳۲۰۰۸۸۲۱۲۰۰۹۱۰۳۲۲۰۱۰۱۰۲۲۲۰۱۱۱۳۴۱۰۲۰۱۲۹۱۲۱۲۰۱۳۶۴۳مجموع۸۲۳۵۲۴جوایز و افتخارات[ویرایش]افتخارات فردی[ویرایش]بهترین بازیکن جوان جهان (۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸)بهترین گلزن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن لالیگا (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ ،۲۰۱۲)بهترین گلزن لالیگا (۲۰۱۰ و ۲۰۱۲)کفش طلای اروپا (۲۰۱۰ و2012 و2013)بازیکن سال فوتبال جهان (۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲)بهترین گلزن لیگ قهرمانان اروپا (۲۰۰۹ ،۲۰۱۰، ۲۰۱۱ )بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونازدن بیشترین گل در یک سال با ۹۱ گلجایزه آلفردو دی استفانو: (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱)افتخارات تیمی[ویرایش]قهرمانی در رقابت های فوتبال زیر بیست سال جهان (۲۰۰۵)قهرمانی در سوپرجام اروپا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا (۰۶-۲۰۰۵ ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لالیگای اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ٬۲۰۱۰-۲۰۰۹، ۱۱-۲۰۱۰، ۲۰۱۲-۲۰۱۳)قهرمانی در سوپر جام اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ۱۰-۲۰۰۹ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در کوپا دل ری (۰۹-۲۰۰۸، ۱۲-۲۰۱۱)قهرمانی در جام باشگاههای جهان (۲۰۰۹ و ۲۰۱۱)
+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 11:11 توسط amir hoseyn
|
ببینید..........بخندید..........
ببینید..........بخندید..........
+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 11:7 توسط amir hoseyn
|
نیمار: مسی لایق دریافت توپ طلای پنجم است
نیمار: مسی لایق دریافت توپ طلای پنجم است؛ همه چیز اینجا فوق العاده است
ورزش-مسی: نیمار اعلام کرده از بازی در کنار مسی لذت می برد و معتقد است او لایق دریافت توپ طلای پنجم پیاپی است.
به گزارش بخش گروه اسپانیایی، نیمار می گوید:
“مسی در سطح دیگری بازی می کند. او را ستایش می کنم و به او احترام می گذارم. او چهار بار پیاپی بهترین بازیکن سال جهان شده و باز هم می تواند این عنوان را بدست آورد.”
او همچنین در مورد شرایط خودش هم گفت:
“بازی من در بارسلونا تغییری نکرده است؛ همانی هستم که بودم. اینجا محدودتر نشده ام. بارسا هم همانند باشگاه قبلی ام و البته تیم ملی آزادی عمل بسیاری به من در حمله داده است. همه چیز در اینجا فوق العاده است.”
+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 11:4 توسط amir hoseyn
|
تصاویری که برای رونالدو مثل یک رویاست
+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 11:2 توسط amir hoseyn
|
کدام زوج مخوف تر است؟/ مسی و نیمار یا رونالدو و بیل
+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 11:1 توسط amir hoseyn
|
10مسی10
 | |||
| شناسنامه | |||
|---|---|---|---|
| نام کامل | لیونل آندرس مسی[۱] | ||
| زادروز | ۲۴ ژوئن ۱۹۸۷ (۲۶ سال)[۱] | ||
| زادگاه | روزاریو، آرژانتین[۱] | ||
| قد | ۱٫۶۹ متر (۵ پا ۷ اینچ) [۱] | ||
| پست | مهاجم | ||
| اطلاعات باشگاهی | |||
| باشگاه کنونی | بارسلونا | ||
| شمارهٔ پیراهن | ۱۰ | ||
| باشگاههای جوانان | |||
| ۱۹۹۵–۲۰۰۰ | نیوولز اولد بویز | ||
| ۲۰۰۰–۲۰۰۳ | بارسلونا | ||
| باشگاههای حرفهای* | |||
| سالها | باشگاهها | بازی† | (گل)† |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ | بارسلونا سی | ۱۰ | (۵) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۵ | بارسلونا بی | ۲۲ | (۶) |
| ۲۰۰۴– | بارسلونا | ۲۵۷ | (۲۲۳) |
| تیم ملی‡ | |||
| ۲۰۰۴̣–۲۰۰۵ | زیر ۲۰ سالههای آرژانتین | ۱۸ | (۱۴) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ | زیر ۲۳ سالههای آرژانتین | ۵ | (۲) |
| ۲۰۰۵– | آرژانتین | ۸۳ | (۳۷) |
| *تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳. ‡ آمار بازیها و گلهای ملی بهروز شده در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۱۳ | |||
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 9:25 توسط amir hoseyn
|
کاکا 22
برای دیگر کاربردها، کاکا (ابهامزدایی) را ببینید.
 کاکا در تیم آ. ث. میلان در سال ۲۰۰۷ | |||
| شناسنامه | |||
|---|---|---|---|
| نام کامل | ریکاردو ایزکسون دوس سانتوز لیته | ||
| زادروز | ۲۲ آوریل ۱۹۸۲ (۳۱ سال)[۱] | ||
| زادگاه | گاما، برزیل | ||
| قد | ۱٫۸۶ متر (۶ پا ۱ اینچ)[۲] | ||
| پست | هافبک | ||
| اطلاعات باشگاهی | |||
| باشگاه کنونی | آ. ث. میلان | ||
| شمارهٔ پیراهن | ۲۲ | ||
| باشگاههای جوانان | |||
| ۱۹۹۴–۲۰۰۰ | سائوپائولو | ||
| باشگاههای حرفهای* | |||
| سالها | باشگاهها | بازی† | (گل)† |
| ۲۰۰۱–۲۰۰۳ | سائوپائولو | ۵۹ | (۲۳) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۹ | آ. ث. میلان | ۱۹۳ | (۷۰) |
| ۲۰۰۹–۲۰۱۳ | رئال مادرید | ۸۵ | (۲۳) |
| ۲۰۱۳– | آ. ث. میلان | ۷ | (۲) |
| تیم ملی‡ | |||
| ۲۰۰۱ | زیر ۲۰ سال برزیل | ۵ | (۱) |
| ۲۰۰۲– | برزیل | ۸۷ | (۲۹) |
| *تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۲۶ مه ۲۰۱۳. ‡ آمار بازیها و گلهای ملی بهروز شده در تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۱۳ | |||
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 9:23 توسط amir hoseyn
|
رونالدو 7
 | |||
| شناسنامه | |||
|---|---|---|---|
| نام کامل | کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو | ||
| زادروز | ۵ فوریهٔ ۱۹۸۵ (۲۸ سال) | ||
| زادگاه | فونچال، مادیرا، پرتغال | ||
| قد | ۱٫۸۶ متر (۶ پا ۱ اینچ)[۱] | ||
| پست | مهاجم | ||
| اطلاعات باشگاهی | |||
| باشگاه کنونی | رئال مادرید | ||
| شمارهٔ پیراهن | ۷ | ||
| باشگاههای جوانان | |||
| ۱۹۹۳–۱۹۹۵ | آندورینها | ||
| ۱۹۹۵–۱۹۹۷ | دیپورتیوو ناسیونال | ||
| ۱۹۹۷–۲۰۰۲ | اسپورتینگ | ||
| باشگاههای حرفهای* | |||
| سالها | باشگاهها | بازی† | (گل)† |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۳ | اسپورتینگ | ۲۵ | (۳) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۹ | منچستر یونایتد | ۱۹۶ | (۸۴) |
| ۲۰۰۹– | رئال مادرید | ۱۴۸ | (۱۶۲) |
| تیم ملی‡ | |||
| ۲۰۰۱–۲۰۰۲ | پرتغال زیر ۱۷ سال | ۹ | (۶) |
| ۲۰۰۲–۲۰۰۳ | پرتغال زیر ۲۰ سال | ۵ | (۳) |
| ۲۰۰۳ | پرتغال زیر ۲۱ سال | ۶ | (۱) |
| ۲۰۰۴ | پرتغال زیر ۲۳ سال | ۳ | (۱) |
| ۲۰۰۳– | پرتغال | ۱۰۹ | (۴۷) |
| *تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳. ‡ آمار بازیها و گلهای ملی بهروز شده در تاریخ ۱۹ نوامبر ۲۰۱۳ | |||
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 9:22 توسط amir hoseyn
|
رونالدو
کریستیانو رونالدواز ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزادبرای افراد دیگری با این نام رونالدو (ابهامزدایی) را ببینید.کریستیانو رونالدوشناسنامهنام کاملکریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویروزادروز۵ فوریهٔ ۱۹۸۵ (۲۸ سال)زادگاهفونچال، مادیرا، پرتغالقد۱٫۸۶ متر (۶ پا ۱ اینچ)[۱]پستمهاجماطلاعات باشگاهیباشگاه کنونیرئال مادریدشمارهٔ پیراهن۷باشگاههای جوانان۱۹۹۳–۱۹۹۵آندورینها۱۹۹۵–۱۹۹۷دیپورتیوو ناسیونال۱۹۹۷–۲۰۰۲اسپورتینگباشگاههای حرفهای*سالهاباشگاههابازی†(گل)†۲۰۰۲–۲۰۰۳اسپورتینگ۲۵(۳)۲۰۰۳–۲۰۰۹منچستر یونایتد۱۹۶(۸۴)۲۰۰۹–رئال مادرید۱۴۸(۱۶۲)تیم ملی‡۲۰۰۱–۲۰۰۲پرتغال زیر ۱۷ سال۹(۶)۲۰۰۲–۲۰۰۳پرتغال زیر ۲۰ سال۵(۳)۲۰۰۳پرتغال زیر ۲۱ سال۶(۱)۲۰۰۴پرتغال زیر ۲۳ سال۳(۱)۲۰۰۳–پرتغال۱۰۹(۴۷)*تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳.‡ آمار بازیها و گلهای ملی بهروز شده در تاریخ ۱۹ نوامبر ۲۰۱۳
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (به پرتغالی: Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro) (زادهٔ ۵ فوریه ۱۹۸۵)،[۲] که عموماً با نام کریستیانو رونالدو شناخته میشود،بازیکن فوتبال اهل کشور پرتغال است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال رئال مادرید بازی میکند. او در سال ۲۰۰۹ با انتقال ۸۰ میلیون پوندیاش (۹۴ میلیون یورو، ۱۳۱٫۶ میلیون دلار) از منچستر یونایتد به رئال مادرید، به گرانترین بازیکن تاریخ فوتبال جهان تبدیل شد. رکوردی که بر اساس گزارشهای منتشر شده، با انتقال ۱۰۰ میلیون یورویی گرت بیل از تاتنهامبه رئال مادرید در سال ۲۰۱۳، شکسته شد.[۳] با حقوق سالیانه ۲۱ میلیون یورو، دارای بالاترین درآمد بین بازیکنان فوتبال جهان است[۴] و رقم قیدشده در قراردادی وی برای جدایی از رئال مادرید، ۱ میلیارد یورو میباشد.[۵]
او فوتبالش را در نوجوانی در تیم آندورینها آغاز کرد. بعد از دو سال به باشگاه فوتبال ناسیونال مادیرا پیوست و پس از آن، به باشگاه اسپورتینگ لیسبون ملحق شد. او در این تیم، نظرالکس فرگوسن سرمربی وقت منچستر یونایتد را به خود جلب کرد و در سال ۲۰۰۳ با قراردادی به ارزش ۱۲٫۲۴ میلیون پوند (۱۵ میلیون یورو) به منچستر یونایتد پیوست. او نخستین جامش در منچستر یونایتد را با قهرمانی در جام حذفی سال ۲۰۰۴ به دست آورد.
وی تا سال ۲۰۰۹ با شیاطین سرخ همبازی بود و چندین بار جام حذفی و لیگ برتر انگلستان را با آنان فتحکرد. او با شیاطین سرخ قهرمان لیگ قهرمانان اروپا، جام خیریه انگلستان وجام باشگاههای جهان و همچنین برندهٔ جایزهٔ انفرادی کفش طلای اروپا شد و آرزوی چهلسالهٔ منچستر را برآوردهکرد.[۶][۷] رونالدو در فصل ۰۸–۲۰۰۷، با ۴۲ گل در طول فصل، رکورد ۴۰ سالهٔ تاریخ باشگاه که دست جورج بست با ۳۳ گل بود را شکست.[۸] در همان سال، کفش طلای اروپا را با هشت امتیاز جلوتر از مهاجم اسپانیایی، دنیل گویزا کسبکرد.[۹]
رئال مادرید در تابستان سال ۲۰۰۹ با قراردادی ۹۴ میلیون یورویی، با رونالدو بهتوافق رسید و رکورد گرانقیمتترین فوتبالیست جهان را شکست. بزرگترین موفقیت او در باشگاه جدید خود، فتح لا لیگا بودهاست. او در فصل ۱۱–۲۰۱۰، رکورد ۴۰ گل تلمو زارا و ۳۸ گل هوگو سانچز در یک فصل رئال را شکست. او با بهثمر رساندن ۵۱ گل در یک فصل، رکورد تاریخ باشگاه که دست فرانس پوشکاش با ۴۹ گل بودهاست را شکست.
رونالدو در سال ۲۰۰۳ به تیم ملی پرتغال راهیافت و در سال ۲۰۱۰، کاپیتانی تیم ملیاش را بر عهدهگرفت. او ۹۸ بازی در تیم ملی پرتغال بازیکرده و ۳۷ گل بهثمر رساندهاست. موفقترین سالهای حضور او در تیم ملی، سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ بودهاست که در آن سالها پرتغال نایب قهرمان جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ و چهارم جام جهانی ۲۰۰۶ آلمانشدهاست. رونالدو آمیزهای از سرعت، قدرت بدنی، شوتهای پر قدرت و تکنیک است، او سریعترین بازیکن جهان است و رکوردار بلندترین پرش در بین فوتبالیستهای جهان است.[۱۰][۱۱]
محتویات [نهفتن] ۱ زندگی۲ زندگی حرفهای۲.۱ آغاز۲.۲ اسپورتینگ لیسبون۲.۳ منچستر یونایتد۲.۳.۱ ۲۰۰۵–۲۰۰۳۲.۳.۲ ۲۰۰۷–۲۰۰۶۲.۳.۳ ۲۰۰۸–۲۰۰۷۲.۳.۴ ۲۰۰۹–۲۰۰۸۲.۴ رئال مادرید۲.۴.۱ ۲۰۱۰–۲۰۰۹۲.۴.۲ ۲۰۱۱–۲۰۱۰۲.۴.۳ ۲۰۱۲–۲۰۱۱۲.۴.۴ ۲۰۱۳–۲۰۱۲۳ تیم ملی۳.۱ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳.۲ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۳ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳.۶ ۲۰۱۲–۲۰۰۶۳.۷ گلهای ملی۴ زندگی شخصی۵ ویژگی و رکورد۶ آمار و ارقام۶.۱ آمار باشگاهی۶.۲ آمار ملی۶.۳ آمار کلی۷ جوایز۷.۱ تیم ملی پرتغال۷.۲ اسپورتینگ لیسبون۷.۳ منچستر یونایتد۷.۴ رئال مادرید۷.۵ انفرادی۸ جستارهای وابسته۹ یادداشت۱۰ پانویس۱۱ پیوند به بیرون
زندگی[ویرایش]
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (۵ فوریه ۱۹۸۵، فونچال) کوچکترین فرزند خوزه دینیس آویرو و ماریا دولورس دوس سانتوس آویرو است. او برادری بهنام هوگو و دوخواهر بهنامهای الما و لیلیانا کاتیا دارد.[۲][۱۲] پدرش نام رونالدو را از روی نام رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا در آن زمان، رونالد ریگان برگرفتهاست؛ زیرا او بازیگر موردعلاقهٔ پدرش بودهاست. او هنگامی که ۲۵ سال داشت، حضانت یک پسر آمریکایی را که نام مادرش ذکر نشدهاست، برعهدهگرفت.[۱۳]زندگی حرفهای[ویرایش]آغاز[ویرایش]
رونالدو برای نخستینبار در هشتسالگی برای باشگاه فوتبال آندورینها توپزد؛ باشگاهی که پدرش مدیر تدارکات آن بودهاست. در سال ۱۹۹۵، در دهسالگی به باشگاه ناسیونال مادیرا پیوست و موفق به کسب عنوان قهرمانی لیگ جوانان شد.[۱۴] پس از آن با اسپورتینگ لیسبون قرارداد امضاکرد. هیچ اطلاعات دقیقی از مبلغ قرارداد او با اسپورتینگ در دست رهبران باشگاه و عموم مردم نیست.[۱۵]اسپورتینگ لیسبون[ویرایش]
او در آکادمی اسپورتینگ لیسبون پیوست، در مجموعه ورزشی آلکوچته آموزشدید. او تنها فوتبالیست پرتغالی است که در ردههای سنی نوجوانان، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال بازیکرده و در نخستین حضور خود در «تیم ب» بازی دادهشد.[۱۶] او در نخستین بازی لیگ خود در ردهٔ زیر ۱۶ سال، دوگل به باشگاه فوتبال موریرنز زد. او در تیم ملی زیر ۱۷ سال نیز بهخوبی ایفای نقش کردهاست.
او در ۱۵ سالگی گرفتار بیماری قلبی شد و بهنظر میرسید که باید فوتبال را کنار میگذاشت. باشگاه از او و خانوادهاش پشتیبانیکردند و رونالدو زیر یک عمل جراحی با لیزری حساس قرار گرفت و مشکلش حلشد و دوباره به فوتبال بازگشت.[۱۷]
او در سال ۲۰۰۳ قصد ورود به باشگاه فوتبال بارسلونا را داشت.[۱۸] اما سرانجام به منچستر یونایتد پیوست و الکس فرگوسن او را به یک اسطورهٔ فوتبالیست تبدیلکرد.[۱۹]منچستر یونایتد[ویرایش]۲۰۰۵–۲۰۰۳[ویرایش]رونالدو در بازی مقابل چلسی در آوریل ۲۰۰۶
رونالدو در فصل ۰۴–۲۰۰۳ با مبلغ ۱۲ میلیون پوند به باشگاه فوتبال منچستر یونایتد پیوست. او نخستین فوتبالیست پرتغالی این باشگاه بود.[۲۰] او قصد داشت در منچستر پیراهن شمارهٔ ۲۸ را بپوشد، اما الکس فرگوسن درخواست او را نپذیرفت و گفت:«تو باید پیراهن شمارهٔ ۷ را بپوشی که پیش از این، بازیکنان افسانهای باشگاه از جمله جورج بست، برایان رابسون، اریک کانتوناو دیوید بکهام آن را میپوشیدند و این برای تو یک افتخار است. »[۲۱]
او در نخستین مسابقهٔ خود در منچستر، ۶۰ دقیقه مقابل بولتون واندررز بازیکرد. وی نخستین گل خود در این باشگاه در ماه نوامبر، در یک ضربهٔ آزاد مقابل پورتسموث بهثمر رساند. پس از ماه نوامبر، رونالدو هزارمین گل تاریخ باشگاه مقابل میدلزبورو بهثمر رساند؛ اگرچه منچستر در این بازی بهشدت شکستخورد.[۲۲]۲۰۰۷–۲۰۰۶[ویرایش]رونالدو در منچستر یونایتد در فصل ۰۷–۲۰۰۶
در نوامبر و دسامبر ۲۰۰۶، رونالدو بهعنوان بازیکن برتر ماه لیگ انگلستان برگزیدهشد. او پس از دنیس برکمپ و رابی فاولر سومین بازیکن تاریخ لیگ انگلستان است که دوماه متوالی بهعنوان بازیکن برتر برگزیده شدهاست.[۲۳][۲۴]
در فصل بهار سال ۲۰۰۷، خبر ورود رونالدو به رئال مادرید منتشر گردید. رئال آماده بود تا ۸۰ میلیون یورو برای خرید او پرداختکند.[۲۵] با این حال، او پیشنهاد رئال را نپذیرفت و قراردادی معادل ۱۲۰ هزار یورو بهشکل هفتگی با منچستر تمدید کرد. او گرانقیمتترین بازیکن تاریخ باشگاه منچستر یونایتد بودهاست.[۲۶][۲۷]
در این فصل، جوایزی از جمله بازیکن جوان سال به او اهدا گردید. طرفداران منچستر، او را بهترین در جهان فوتبال میدانستند.[۲۸]۲۰۰۸–۲۰۰۷[ویرایش]رونالدو و ریو فردیناند در حال جشنگرفتن پس از گل
در فصل ۰۸–۲۰۰۷، رونالدو با خطایی که بر روی ریچارد هیوز انجامداد، کارت قرمز گرفت و از سهبازی بعدی منچستر محرومشد.[۲۹][۳۰] در بازی منچستر و اسپورتینگ لیسبون در لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷، هردوگل منچستر را رونالدو بهباشگاه پیشین خود زد.[۳۱]
در ماه دسامبر همین سال، توپ طلای فوتبال به ریکاردو کاکا دادهشد و رونالدو بر جایگاه دوم ایستاد؛ اما لیونل مسی را پشت سر گذاشت و او سوم شد.[۳۲][۳۳]
در ۱۲ ژانویه، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد با نتیجه ۰–۶ از منچستر یونایتد شکستخورد که گل نخست را رونالدو بهثمر رساند.[۳۴] او در این فصل در لیگ قهرمانان اروپا، در ۱۱ بازی، ۸ گل بهثمر رساند.[۳۵] در مرحلهٔ یکهشتم نهایی این جام میان منچستر و المپیک لیون، شخصی ناشناس از هواداران لیون مداوم بر روی صورت رونالدو و وین رونی لیزر سبز میانداخت و یوفاپروندهای علیه لیون درستکرد.[۳۶] در نتیجه، لیون را ۵۰۰۰ فرانک سوئیس مجازاتکرد.[۳۷]
در ۱۹ مارس، رونالدو نخستینبار در بازی با بولتون واندررز، بازوبند کاپیتانی منچستر را بر بازو بست. این بازی با پیروزی ۰–۲ منچستر خاتمهیافت که هر دو گل را رونالدو بهثمر رساند.[۳۸] او با بهثمر رساندن ۳۳ گل در این فصل، رکورد جورج بست با ۳۲ گل را شکست.[۳۹]
در پایان فصل، او کفش طلای اروپا را بهدست آورد و با هشت امتیاز بیشتر نسبت به دنیل گویزا، بر جایگاه نخست ایستاد.[۴۰]
منچستر در دیدار پایانی لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷ با باشگاه فوتبال چلسی بازیکرد. منچستر در آغاز، بازی را بهدست گرفت و گل نخست را بهثمر رساند؛ چلسی گل تساوی را زد و نود دقیقه با تساوی ۱–۱ دو تیم خاتمهیافت. سی دقیقهٔ وقتهای اضافه نیز بدون گل سپریشد و بازی به ضربات پنالتی کشیدهشد. رونالدو نخستین کسی بود که پنالتی را وارد دروازهنکرد؛ جان تری و نیکولا آنلکا پنالتیهایشان را گلنکردند و در پایان، منچستر قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد.[۴۱] در پایان فصل، با حساب همهٔ مسابقات، او ۴۲ گل بهثمر رساندهاست که هنوز هم در زندگی حرفهای او یک رکورد محسوب میشود. رکورد بهترین گلزن منچستر در یک فصل، دست دنیس لا است که رونالدو موفقنشد این رکورد را بشکند.[۴۲]۲۰۰۹–۲۰۰۸[ویرایش]رونالدو در بازی با لیورپول. مقابل اوآلبرت ریرا دیده میشود.
اسکای اسپورت در ۵ ژوئن گزارشدادند:«رئال مادرید با قیمت سال گذشته باری دیگر به رونالدو پیشنهاد پیوستن به کهکشانیهای مادریدی را داد. »[۴۳] بنابراین، منچستر یونایتد این درخواست غیرقانونی رئال را به فیفا گزارشداد.[۴۴][۴۵] حدسها و گمانهزنیها در ۶ اوت به پایانرسید؛ هنگامی که رونالدو اعلامکرد که تنها یک سال دیگر در منچستر خواهد ماند.[۴۶]
در اوایل سال، او بهدلیل مصدومیت مچ پا سفر به آمستردام را از دستداد.[۴۷] در ۱۷ سپتامبر، مصدومیت او رفعشد و در بازی با ویارئال در لیگ قهرمانان اروپا، جایگزین پارک جی سونگشد.[۴۸] در روز ۲۴ سپتامبر، نخستین گل خود در لیگ را مقابل میدلزبورو بهثمر رساند.
در ۱۵ نوامبر، او ۱۰۰مین و ۱۰۱مین گل خود در منچستر را مقابل استوک سیتی بهثمر رساند و در پیروزی ۰–۵ منچستر سهیمبود و این روز را جشنگرفت.[۴۹] او با سهرقمیشدن تعداد گلهای خود در این باشگاه، در فهرست ماندگارترین بازیکنان منچستر قرار گرفت.[۵۰] در ۲ دسامبر، توپ طلای اروپا به او تعلقگرفت و با کسب ۴۴۶ امتیاز در مجموع و ۱۶۵ امتیاز بالاتر از لیونل مسی، بر جایگاه نخست ایستاد. پیش از او، واپسین کسی که توپ طلای اروپا را بهدست آوردهبود، جورج بست بود که این موفقیت را در سال ۱۹۶۸ بهدست آوردهبود.[۵۱]
او در روز ۸ ژانویه، با خودروی فراری خود تصادفی جدی داشت و جلوی خودرو بهکلی از بین رفت؛ اما آسیبی به وی نرسید. چهار روز بعد، او بهعنوان بازیکن سال فوتبال جهان برگزیدهشد؛[۵۲]افتخاری که پیش از او واپسینبار برای پرتغال، لوئیس فیگو در سال ۲۰۰۱ کسب کردهبود.[۵۳]
او نخستین گل خود در این فصل لیگ قهرمانان اروپا را مقابل اینترمیلان در مرحلهٔ یکهشتم نهایی بهثمر رساند.[۵۴] در مرحلهٔ بعد، از فاصلهٔ ۴۰ متری به پورتو پرتغال گلزد و به یکی از بهترین گلهایش در زندگی حرفهای تبدیلشد و همچنین، جایزه پوشکاش فیفا را دریافتکرد.[۵۵][۵۶] منچستر دوباره به مرحلهٔ پایانی رسید؛ اما ۰–۲ از بارسلونا شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۵۷]
در ۱۱ ژوئن، منچستر یونایتد پیشنهاد بی قید و شرط ۸۰ میلیون پوندی رئال مادرید را پذیرفت و رونالدو به کهکشانیهای مادریدی پیوست.[۵۸] رونالدو پس از رفتن به رئال مادرید دربارهٔ الکس فرگوسن گفت: «الکس فرگوسن، پدر من در ورزش بودهاست، یکی از مهم ترین عوامل موثر در زندگی من است. »[۵۹][۶۰]رئال مادرید[ویرایش]۲۰۱۰–۲۰۰۹[ویرایش]رونالدو در شهرآورد مادرید در بازی با اتلتیکو مادرید. مقابل او دیگو فورلان دیده میشود.
من چیزی جز ستایش این پسر ندارم که بهترین فوتبالیست جهان است و از ریکاردو کاکا و لیونل مسی بهتر است. او در فوتبال از همه جلوتر است و مشارکت باورنکردنی، گلهای باورنکردنی و آمار باورنکردنی دارد. او برای گلزنی تلاش میکند و بهسوی آن گام بر میدارد. او در کل حیرتانگیز است.الکس فرگوسن، سرمربی رونالدو در منچستر یونایتد، در ژوئیه ۲۰۰۹[۶۱]
در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹، باشگاه فوتبال رئال مادرید تأیید کرد که رونالدو در ۱ ژوئیه به این باشگاه خواهد پیوست. رونالدو شش سال با این باشگاه قرارداد امضا کردهاست.[۶۲] این باشگاه هر فصل ۱۳ میلیون یورو و در مجموع شش سال، ۹۴ میلیون یورو به او پرداخت خواهدکرد و قیمت خروج او از رئال ۱ میلیارد یورو تعیینشده که یک رکورد است.[۶۳][۶۴]طی مراسم استقبال از او در ۶ ژوئیه، ۸۰ هزار نفر به ورزشگاه سانتیاگو برنابئو آمدند که این تعداد استقبالکننده نیز یک رکورد بهشمار میرود. این تعداد استقبالکننده، رکورد ورود دیگو آرماندو مارادونا به باشگاه فوتبال ناپولی را شکست. پیش از این، رکورد استقبالکنندگان مادریدی دست خاویر ساویولا بودهاست.[۶۵][۶۶][۶۷][۶۸]
برای آمادهسازی رونالدو در رئال، یک بازی میان رئال و شامروک روورز انجامگرفت. این بازی با گل دقایق پایانی کریم بنزما پایانیافت. رونالدو نخستین گلش در باشگاه جدید خود را مقابل باشگاه فوتبال الدییو کیتو در اکوادور بهثمر رساند.[۶۹] نخستین گل او در لا لیگا، مقابل باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا بود و گل دوم باشگاهش را بهثمر رساند.[۷۰] او فصل خوبی را با رئال در لیگ قهرمانان اروپا ۱۰–۲۰۰۹ تجربهکرد و در مرحلهٔ گروهی، دوبار در ضربهٔ آزاد به باشگاه زوریخ گلزد و در پایان، رئال بازی را ۲–۵ برد.[۷۱] این دوگل، نخستین گلهای او در رئال در لیگ قهرمانان اروپا بودهاست. سپس با بهثمر رساندن دوگل مقابل ویارئال، رکورد تعداد گلهای باشگاه را شکست.[۷۲][۷۳] در بازی بعدی لیگ قهرمانان اروپا، دوگل را مقابل باشگاه فوتبال المپیک مارسی بهثمر رساند.[۷۴] سپس دچار آسیبدیدگی مچ پا شد و بهسختی مقابل باشگاه سویا بازیکرد.[۷۵]
در ماه اکتبر، در بازی با تیم ملی فوتبال مجارستان در مسابقات مقدماتی جام جهانی، دوباره مچ پای او آسیبدید و نتوانست تا ماه نوامبر فوتبال بازیکند.[۷۶] او همچنین در بازی ال کلاسیکو که رئال بازی را ۰–۱ به بارسلونا واگذار کرد، از مصدومیت مچ پا رنج میبرد.[۷۷] رئال در این فصل در لا لیگا به مقام دوم رسید و در یکهشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا از المپیک لیون شکستخورد و نتوانست به مرحلهٔ یکچهارم نهایی راه پیداکند.[۷۸]۲۰۱۱–۲۰۱۰[ویرایش]رونالدو در بازی با تاتنهام هاتسپر در لیگ قهرمانان اروپا. مقابل او، گرت بیل دیده میشود.
با خروج رائول گونزالس از رئال، پیراهن شمارهٔ ۷ این باشگاه به رونالدو واگذار شد.[۷۹] در ۲۳ اکتبر، او رکورد فردی خود را در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر افزایشداد و چهار بار گلزنیکرد.[۸۰][۸۱] رکورد تعداد گلهای او در یک ماه، ۱۱ است که سهگل را نیز در لیگ قهرمانان اروپا بهثمر رساندهاست. پیش از شکست سنگین ۰–۵ رئال در ال کلاسیکو، او برای دومین بار اتلتیک بیلبائو را هتتریک کرد.[۸۲] رئال همچنین در مسابقات کوپا دل ری ۱۱–۲۰۱۰، باشگاه لوانته را ۰–۸ شکستداد.[۸۳]
رئال در این فصل، آغاز موفقیداشت و چندین رکورد باشگاه را شکست.[۸۴][۸۵] رئال فصل جدید لا لیگا را با پیروزی مقابل ختافه و ویارئال آغاز نمود. رونالدو در بازی مقابل ویارئال، روی پاسریکاردو کاکا، رئال را بهگل رساند.[۸۶][۸۷] بعدها، آمار گلزنی او بارها افزایش و کاهشیافت.[۸۸] در ۳ مارس، او باشگاه مالاگا را هتتریک کرد و طی یک جراحی جزئی، مجبور شد دو هفته فوتبال بازینکند. در ماه آوریل، او باری دیگر به فوتبال بازگشت و در پایان ماه، چهلمین گل فصل خود را بهثمر رساند. سپس در مسابقهٔ پایانی جام حذفی اسپانیا، رئال با تک گل رونالدو بارسلونا را شکستداد و قهرمان جام حذفی شد.[۸۹] در هر دو وبگاه اینترنتی مارکا و رئال مادرید، رأیدهندگان او را بهعنوان برترین گلزن سال برگزیدند.[۹۰][۹۱] رونالدو با بهثمر رساندن چهل گل در لا لیگا، رکوردهای تلمو زارا و هوگو سانچز با ۳۸ گل را شکست. در طول این فصل، رونالدو ۵۳ گل در مجموع مسابقات بهثمر رساند و رکورد تاریخ باشگاه با ۴۹ گل توسط فرانس پوشکاش را شکست.[۹۲]۲۰۱۲–۲۰۱۱[ویرایش]رونالدو در بازی با آژاکس آمستردام در لیگ قهرمانان اروپا
ژوزه مورینیو، سرمربی رئال مادرید، در ماه مه ۲۰۱۲ گفتهاست:«رونالدو عالی و حیرتانگیز است و من او را با لیونل مسی مقایسه نخواهمکرد. به نظر من امسال رونالدو بهتر از مسی بودهاست.[۹۳] »
رئال مادرید در سالهای گذشته برای آمادهسازی خود با باشگاههای ایالات متحده آمریکا بازی میکردهاست. رونالدو در هر دو بازی با لسآنجلس گلکسی و گوادالاخارا گلزنیکرد؛ بهویژه این که سهبار به گوادالاخارا گلزد و هتتریک کرد.[۹۴][۹۵] او در ۲۳ و ۲۹ اوت در سوپرجام فوتبال اسپانیا، دوگل مقابل باشگاه فوتبال بارسلونا بهثمر رساند.[۹۶] سرانجام لا لیگا در ۲۸ اوت با بازی رئال مادرید و رئال ساراگوسا آغاز گردید.[۹۷]
در ۲۴ سپتامبر، او نهمین هتتریک خود در رئال را مقابل رایو والکانو بهعمل آورد. در ۲۲ اکتبر، باری دیگر مقابل مالاگا هتتریک کرد. با پیروزی ۱–۷ رئال مقابل اوساسونا در ۶ نوامبر، ثابتشد که گارد سلطنتی نیمهراه قهرمانی را رفتهاست.[۹۸] در ۲۶ نوامبر، رونالدو دوبار در دربی مادرید مقابل اتلتیکو مادرید گلزنیکرد. او یکی از سهنامزد پایانی کسب توپ طلای فوتبال بود، اما در پایان لیونل مسی این توپ را بهدست آورد. نامزد دیگر این توپ، ژاوی هرناندز بود. رونالدو یکصدمین گل رسمی خود در رئال را مقابل لیون بهثمر رساند.[۹۹]
رونالدو هماکنون از بهترین و سریعترین فوتبالیستهای جهان است و قهرمانی در لا لیگا ۱۲–۲۰۱۱ را با رئال مادرید تجربهکرد. رونالدو در پایان کار خود در رئال مادرید گفتهاست:«من دوست دارم تا آخر عمرم در رئال مادرید بمانم و ۱۰ سال دیگر با رئال مادرید قرار داد امضا کنم. »[۱۰۰][۱۰۱]۲۰۱۳–۲۰۱۲[ویرایش]
در ۲۳ اوت ۲۰۱۲، رونالدو نخستین گل در فصل را مقابل بارسلونا در ورزشگاه نیوکمپ طی یکی دیگر از بازیهای ال کلاسیکو بهثمر رساند.[۱۰۲] در بازی برگشت که در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو انجام میگرفت، رئال با گل رونالدو بازی را ۱–۲ برد و قهرمان سوپرکوپا د اسپانیا شد. رکورد رونالدو آنزمان درمورد گلزنی در پنج بازی متوالی ال کلاسیکو با رکورد ایوان زامورانو برابری میکند.[۱۰۳] او جهت کسب جایزه بهترین بازیکن سال اروپا در فصل ۱۲–۲۰۱۱، رقابت تنگاتنگی با لیونل مسی داشت؛ در حالی که آندرس اینیستا این جایزه را بهدست آورد.[۱۰۴]
در ۲ سپتامبر ۲۰۱۲، رونالدو گلی که مقابل گرانادا بهثمر رساند، ۲۰۰مین گل او در لیگهای برتر انگلستان، لا لیگا و لیگ برتر پرتغال محسوب میشود. وی افزود:«من طی ۱۴۹ بازی که در رئال انجام دادهام، ۱۵۰ گل بهثمر رساندهام. » او یکی از بهترین گلزنان تاریخ باشگاه فوتبال رئال مادرید در همهٔ مسابقات بهشمار میرود. او در یکی از بازیهایش در این فصل، با برخورد به همباشگاهی خود، گونسالو ایگواین، گرفتار مصدومیت جزئی ران شد.[۱۰۵]
پس از بازی، رونالدو ادعا کرد که از موضوع حرفهایبودن خود ناخشنود است و بهدلیل ۱۴۹مین و ۱۵۰مین گل خود در این باشگاه، جشنگرفت.[۱۰۶] چند تن از همباشگاهیهای او ادعا میکنند که رونالدو بهشدت از باشگاه و اعضای آن پشتیبانی میکند.[۱۰۷][۱۰۸][۱۰۹] نمایندهٔ او، خورخه مندس، اصرار دارد که رونالدو بازی در رئال مادرید را ناخشنود میداند.[۱۱۰] رونالدو این موضوع را رد کرد و ادعا کرد که میل به یک قرارداد جدید با این باشگاه دارد.[۱۱۱] رئیس باشگاه رئال مادرید، فلورنتینو پرز، ادعا کردهاست که رونالدو قصد ترک باشگاه را ندارد و به دلایلی دیگر ناخشنود است.[۱۱۲] رئیس پیشین بارسلونا، خوآن لاپورتا، اظهار داشت که رونالدو تحت فشار است و پس از انجام بازیهای ملی، بیشتر بر روی موفقیتهای خود در باشگاه متمرکز شدهاست.[۱۱۳][۱۱۴][۱۱۵] سرمربی رئال مادرید، ژوزه مورینیو میگوید:«اگرچه رونالدو پر از غم و اندوهاست، اما نقش خود را برای من بهعنوان یک بازیکن بهطور کامل بازی میکند[۱۱۶] و برگزیدن آندرس اینیستا بهعنوان بازیکن سال اروپا، یکی از دلایل ناخشنودی او است. »[۱۱۷]
در ۱۵ سپتامبر، رونالدو فرصت مهمی را در بازی مقابل سویا از دست داد و رئال بازی را ۰–۱ به سویا واگذار کرد.[۱۱۸] در ۱۸ سپتامبر، او نخستین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل منچستر سیتی بهثمر رساند و رئال بازی را ۲–۳ از منچستر سیتی برد.[۱۱۹] در ۳۰ سپتامبر، رونالدو باری دیگر در لا لیگا، این بار مقابل دپورتیوو لاکرونیا هتتریک کرد و بازی با پیروزی ۱–۵ رئال بهپایان رسید.[۱۲۰][۱۲۱] در روز ۴ اکتبر، رونالدو باری دیگر در لیگ قهرمانان اروپا مقابل آژاکس آمستردام هتتریک کرد و رئال بازی را ۱–۴ برد.[۱۲۲] در هفتهٔ بعد، رونالدو دوگل در ورزشگاه نیوکمپ به بارسلونا زد و بازی با نتیجهٔ ۲–۲ بهپایان رسید. دوگل بارسلونا را نیز لیونل مسی بهثمر رساند. رونالدو هماکنون تنها بازیکنی است که توانستهاست در ۶ بازی متوالی ال کلاسیکو، گل بزند.[۱۲۳] در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۲، او پنجمین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل بروسیا دورتموند بهثمر رساند. این بازی با شکست ۱–۲ رئال مقابل دورتموند بهپایان رسید.[۱۲۴] در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۲، او در پیروزی ۰–۵ رئال مادرید مقابل رئال مایورکا نیز گل دوم و چهارم رئال را بهثمر رساند.[۱۲۵]تیم ملی[ویرایش]
رونالدو در نخستین بازی ملی خود در تاریخ ۲۰ اوت ۲۰۰۳ در برابر تیم ملی فوتبال قزاقستان بازیکرد.[۱۲۶] او در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ پرتغال، دوگل برای تیم ملی خود بهثمر رساند: نخستین گل او در بازیهای گروهی مقابلیونان[۱۲۷] و گل دوم او مقابل هلند در مرحلهٔ نیمهنهایی بود.[۱۲۸] با گل او به هلند، پرتغال به مرحلهٔ پایانی راهیافت؛ اما در نهایت از یونان شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۱۲۹] در همان سال، با تیم ملی خود در بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۰۴ شرکتکرد.[۱۳۰][۱۳۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[ویرایش]
رونالدو در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[۱۳۲]، نخستین گل ملی خود را در مرحلهٔ گروهی مقابل یونان بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از یونان باخت.[۱۳۳] او دومین گل ملی خود را نیز در نیمهنهایی این مسابقات مقابل هلند بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از هلند برد.[۱۳۴] او در ستارگان تیمهای فینالیست جام ملتهای اروپا، با بهثمر رساندن دوگل از نامزدهای برجسته بهشمار میرفت.[۱۲۹] او همچنین نمایندهٔ پرتغال در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ بود.[۱۳۵][۱۳۶]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
رونالدو در مقدماتی جام جهانی فوتبال، دومین گلزن برتر اروپا با بهثمر رساندن هفتگل بودهاست.[۱۲۹] او نخستین گل خود در جام جهانی فوتبال را در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان مقابل تیم ملی فوتبال ایران در یک ضربهٔ پنالتی بهثمر رساند.[۱۳۷]
در مرحلهٔ یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۰۶، رونالدو مقابل تیم ملی فوتبال انگلستان و همباشگاهی خود در منچستر یونایتد، وین رونی بازیکرد. رونی بر روی مدافع پرتغال، ریکاردو کاروالیو خطاکرد؛ با رونالدو درگیر شد و توسط داور اخراجشد. رسانههای انگلیسی بر این باورند که رونالدو پس از کارت قرمز گرفتن رونی، بهداور بازی، هوراسیو الیزوندو اعتراض کردهاست؛ اما پس از اخراج رونی به نیمکت پرتغال چشمک زدهاست و این مسئله کمی مشکوک بهنظر میرسد. پس از مسابقه، رونالدو اصرار داشت که رونی دوست او بودهاست.[۱۳۸] در ۴ ژوئیه، الیزوندو اعلام کرد که اخراج رونی به علت درگیری او با رونالدو نبودهاست.[۱۳۹]
واکنشهای رسانههای انگلیسی سبب شد رونالدو، منچستر را ترککند.[۱۴۰] او در مصاحبه با یک روزنامهٔ ورزشی اسپانیایی بهنام مارکا گفتهاست که قصد دارد به رئال مادرید بپیوندد.[۱۴۱] فرگوسن دستیار پرتغالی خود، کارلوس کیروش را پیش رونالدو فرستاد تا ذهنیت او را عوضکند.[۱۴۲][۱۴۳] سرانجام، رونالدو در آوریل ۲۰۰۷ قراردادی پنجساله با منچستر امضاکرد.[۱۴۴]
پرتغال در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۰۶، از تیم ملی فوتبال فرانسه شکستخورد[۱۴۵] و در مرحلهٔ ردهبندی نیز از میزبان بازیها، آلمان شکستخورد و بهمقام چهارم نائلآمد.[۱۴۶] رونالدو شانس کسب جایزهٔ بهترین بازیکن جوان سال را با رایانامههای مبارزاتی انگلیسیها از دست داد. رأیگیری آنلاین فقط تحت تأثیر تعداد آرا انجام نمیگیرد؛ بلکه، گروه مطالعات فیفا به مطالعات فنی میپردازند و آن زمان، لوکاس پودولسکی از تیم ملی فوتبال آلمان را لایق کسب این جایزه دانستند.[۱۴۷]رونالدو در بازی پرتغال و برزیل در ورزشگاه امارات، ۶ فوریه ۲۰۰۷. روزی که او نخستینبار بازوبند کاپیتانی پرتغال را بر بازوی خود بست.
رونالدو یک روز پس از تولد ۲۲ سالگی خود، در یک بازی دوستانه میان پرتغال و برزیل، برای نخستینبار در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۰۷، بازوبند کاپیتانی تیم ملی خود را بر بازو بست.[۱۴۸] این کاپیتانی بهشکل مستقیم توسط رئیس کنفدراسیون فوتبال پرتغال، کارلوس سیلوا دو روز پیش از مرگ خود صادر گردیدهبود. لوئیس فیلیپه اسکولاریمیگوید:«آقای سیلوا از من خواست تا [رونالدو] را بهعنوان کاپیتان پرتغال برگزینم... [او] بیش از حد جوان بود، اما آقای سیلوا از من درخواستداشت و هماکنون دیگر پیش ما نیست. »[۱۴۹]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸[ویرایش]
رونالدو هشت گل برای پرتغال در مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ بهثمر رساند[۱۵۰] و در پشت فوتبالیست لهستانی، اوزیبیوس اسمولارک جایگرفت؛ اما در مسابقات جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸، فقط ۱ گل مقابل تیم ملی فوتبال آلمان در یکچهارم نهایی بهثمر رساند.[۱۵۱] هنگامی که کارلوس کیروش بهعنوان سرمربی جدید پرتغال در ژوئیه ۲۰۰۸ برگزیدهشد،[۱۵۲] رونالدو را بهعنوان کاپیتان تیم ملی پرتغال منصوبکرد.[۱۵۳]
رونالدو همچنین بهعنوان مرد بازی پرتغال و جمهوری چک در گروه A جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ برگزیدهشد.[۱۵۴]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۰، پرتغال در افتتاحیهٔ جام جهانی، مقابل ساحل عاج بازیکرد و با انجام یک خطا بر روی گای دمل، از داور کارت زرد گرفت. روز بعد، پرتغال با فیفا تماسگرفت و درخواستکرد که کارت زرد رونالدو را ببخشد؛ اما درخواست پرتغال توسط فیفا ردشد.[۱۵۵]
رونالدو در هرسه بازی پرتغال در گروه G جام جهانی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان برگزیدهشد..[۱۵۶][۱۵۷][۱۵۸] او در مسابقات جام جهانی ۲۰۱۰، فقط یک گل مقابل کره شمالی در ۲۱ ژوئن بهثمر رساند.[۱۵۹] این بازی را پرتغال ۰–۷ از کرهٔ شمالی برد. این گل، نخستین گل ملی او پس از ۱۶ ماه بودهاست.[۱۶۰] سرانجام، پرتغال توسط اسپانیادر مرحلهٔ یکهشتم نهایی حذفشد.[۱۶۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲[ویرایش]رونالدو در بازی پرتغال و آلمان در جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲
رونالدو هفت گل برای پرتغال در مرحله مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲ بهثمر رساند؛ از جمله، دو گل مقابل بوسنی و هرزگوین در مرحلهٔ پلیآف بهثمر رساند. در قرعهکشی جام ملتهای اروپا، پرتغال بههمراه هلند، دانمارک و آلمان در گروه B موصوف به گروه مرگ قرارگرفت.[۱۶۲] در مصاحبه با مجلهٔ ورزشی کیکر، رونالدو اظهار داشت:«من با این زندگی حرفهای سراسر فوتبالی که دارم، برای پرتغال یک غنیمت محسوب میشود. »[۱۶۳][۱۶۴][۱۶۵][۱۶۶]
پس از شکست مجدد پرتغال مقابل آلمان، رونالدو مورد انتقاد قرارگرفت و بر اثر ناامیدی و اشتباهات خود در بازی و پیادهروی در زمین، پس از پایان مسابقه، بدون تشکر از همتیمیهای خود به اتاقهای پرتغال رفت. همتیمی او، نانی بیانکردهاست:«او خشمگین زمین را ترککرد و نیاز به درمان دارد. او بهخوبی کار تیمی را انجامداد و بهشدت تحت فشار بودهاست و بهزودی منتقدان خود را ساکت خواهدکرد. » لوئیس فیگو باتوجه به انتقاد از رونالدو و رفتار او، بیانکرد:«او باید همیشه کاپیتان موفقی برای تیم ملی خود باشد؛ اگرچه این نتیجه حاصل شدهاست.»[۱۶۷]
در طول مسابقهٔ پرتغال و دانمارک، هرگاه توپ بهپای رونالدو میرسید، طرفداران دانمارک شعار میدادند و نام لیونل مسی را تکرار میکردند. او دو فرصت عالی و یک فرصت معمولی را ازدستداد و ناامید شد.[۱۶۸] در پاسخ به پرسش دربارهٔ شعارهای مسی، رونالدو گفت:«آیا میدانید که لیونل مسی در این زمان، سال گذشته کجا بودهاست؟ آیا میدانید؟ او با کشور خود در کوپا آمریکا ۲۰۱۱ بازی میکرد و از این جام حذفشد. مگر سرنوشت آرژانتین بهتر از پرتغال بود؟ مردم فکر میکنند که او بهترین بازیکن جهان است؛ این برای یک بازیکن بزرگ فوتبال جهان طبیعیاست.[۱۶۹] »
فرصتها و گلهای رونالدو مشخصاست. او میخواهد با تیم ملی خود به مسابقهٔ پایانی راه پیداکند و ثابتکند که بهترین بازیکن جهان است.[۱۷۰][۱۷۱]دیهگو آرماندو مارادونا، در فرصت رونالدو برای رساندن پرتغال به بازی پایانی.
در واپسین مسابقهٔ گروهی میان، رونالدو دو گل مقابل هلند بهثمر رساند و صعود پرتغال به مرحلهٔ بعدی را تضمینکرد. این بازی با پیروزی ۱–۲ پرتغال مقابل هلند بهپایان رسید. او همچنین دوبار در مسابقات گروهی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان شناختهشد.[۱۷۲][۱۷۳]
رونالدو برای عملکرد خود مقابل جمهوری چک در مرحلهٔ یکچهارم نهایی، مورد تقدیر قرارگرفت. روی ارسال توپ ژوآئو موتینیو و ضربهٔ سر رونالدو، پرتغال بازی را ۰–۱ مقابل جمهوری چک برد و به نیمهنهایی راهیافت. او پس از بهثمر رساندن گل، جلوی دوربین دوید و ریشخندان شعار مسی را داد.[۱۷۴][۱۷۵]
او شانسهای متعددی را برای پرتغال مقابل اسپانیا در نیمهنهایی ازدستداد؛ اما، سهبار شوت او به تیر دروازه برخورد کرد[۱۷۶] و بهترین شانس خود را در دقیقهٔ ۹۰ ازدستداد.[۱۷۷] این بازی با ضربات پنالتی بهسود اسپانیا خاتمهیافت. رونالدو نامزد شدهبود تا پنجمین ضربهٔ پنالتی پرتغال را بزند و پرتغال با شوت او به مسابقهٔ پایانی برسد؛ اما، نوبت به او نرسید و پرتغال در ضربات پنالتی از اسپانیا شکستخورد.[۱۷۸] سرمربی پرتغال، پائولو بنتو گفت:«این طرح من بودهاست که رونالدو پنجمین ضربه را بزند و پرتغال با ضربهٔ او، به مسابقهٔ پایانی برسد. »[۱۷۹][۱۸۰]
رونالدو پیش از مسابقات و در طول آن، بارها و بارها بهخصوص توسط دیهگو آرماندو مارادونا مورد ستایش قرارگرفت. مارادونا گفتهاست:«رونالدو بهترین بازیکن بر روی این سیارهاست و هممیهنان او، باید برای او یک بنای تاریخی در لیسبونبسازند. »[۱۷۱][۱۸۱] رونالدو بههمراه پنج بازیکن دیگر، جزء بهترین گلزنان مشترک این جام با سه گل قرارگرفت؛ اگرچه فرناندو تورس، کفش طلای اروپا را بهدست آورد.[۱۸۲]۲۰۱۲–۲۰۰۶[ویرایش]گلهای ملی[ویرایش]گلتاریخورزشگاهکشورگل چندمنتیجه بازیجام یا نوع بازی۱۱۲ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال یونان۱۲–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۲۳۰ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳۴ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه اسکونتو، ریگا، لتونی لتونی۱۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۴۸ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه دکتر ماژلان پسوآ، لییرا، پرتغال استونی۱۴–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۵۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۲۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۶۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۴۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۷۱۷ نوامبر ۲۰۰۴ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۲۵–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۸۴ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال اسلواکی۲۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۹۸ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه آ. لی کوک آرنا، تالین، استونی استونی۱۱–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۰۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۱۳–۰دوستانه۱۱۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۳۰–۳دوستانه۱۲۱۷ ژوئن ۲۰۰۶ورزشگاه کومرتسبانک آرنا، فرانکفورت، آلمان ایران۲۰–۲جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۳۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۱۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۴۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۳۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۵۱۵ نوامبر ۲۰۰۶ورزشگاه سیدید د کویمبرا، کویمبرا، پرتغال قزاقستان۲۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۶۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۲۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۷۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۴۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۸۲۲ آگوست ۲۰۰۷ورزشگاه هنراپتاکن، ایروان، ارمنستان ارمنستان۱۱–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۹۸ سپتامبر ۲۰۰۷ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال لهستان۲۲–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۰۱۷ اکتبر ۲۰۰۷ورزشگاه مرکزی آلماآتی، آلماآتی، قزاقستان قزاقستان۲۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۱۱۱ ژوئن ۲۰۰۸ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس جمهوری چک۲۳–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۲۱۱ فوریه ۲۰۰۹ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال فنلاند۱۰–۱دوستانه۲۳۲۱ ژوئن ۲۰۱۰ورزشگاه کیپ تاون، کیپتاون، آفریقای جنوبی کره شمالی۶۰–۷جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی۲۴۸ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال دانمارک۳۱–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۵۱۲ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه لوگاردالاسوولار، ریکیاویک، ایسلند ایسلند۱۳–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۶۹ فوریه ۲۰۱۱ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس آرژانتین۱۱–۲دوستانه۲۷۱۰ آگوست ۲۰۱۱ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال لوکزامبورگ۲۰–۵دوستانه۲۸۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۱۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۹۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۲۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۰۱۱ اکتبر ۲۰۱۱ورزشگاه پارکن، کپنهاگ، دانمارک دانمارک۱۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۱۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۱۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۲۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۳۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۳۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۴۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۲۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۵۲۱ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه ملی ورشو، ورشو، لهستان جمهوری چک۱۰–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۶۱۵ اوت ۲۰۱۲ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال پاناما۲۰–۲دوستانه۳۷۷ سپتامبر ۲۰۱۲ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۱۱–۲مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ برزیلزندگی شخصی[ویرایش]
هنگامی که رونالدو ۲۰ سال داشت، پدر الکلی او در ۵۲ سالگی درگذشت؛ اما رونالدو الکل نمینوشد و سیگار نمیکشد.[۱۸۳][۱۸۴][۱۸۵] در ماه مارس سال ۲۰۰۹، او صد هزار پوند به بیمارستانی اهدا کرد که سرطان مادرش را درمان کرده بود.[۱۸۶]
در سال ۲۰۰۷، زندگینامهٔ او در کتابی بهنام لحظات منتشر شد.[۱۸۷] یک فروشگاه پوشاک با نام CR۷ (مخفف Cristiano Ronaldo و شمارهٔ پیراهن ۷) افتتاحشد.[۱۸۸] شعبهٔ دوم این فروشگاه نیز افتتاحشده و هماکنون دو شعبه درلیسبون و مادیرا وجود دارد. او برای قربانیان زمینلرزهای که در مادیرا رخداد، در تیم منتخب مادیرا مقابل ماریتمو، پورتو و ناسیونال مادیرا بازیکرد.[۱۸۹] رونالدو در دنیای مد هم از مشهورترینها است. او از سهامداران (نایک)، (پیپ جینز)، (اکسترا جاس) (نوشیدنی انرژیزای اندونزی) و اتومبیل سوزوکی است. رونالدوبا زنی به نام (مرچه رومرو) مجری اسپانیایی تلویزیون پرتغال آشنا شد. هر چند اصلیت اسپانیایی دارد ولی در پرتغال به دنیا آمده و رشد کرده است. او با آشنایی خود با رونالدو تنفر خیلیها را برانگیخت زیرا بسیاری از طرفداران رونالدو او را شایسته نامزدی فوتبالیست محبوب خود نمیدانستند و سایتهای اینترنتی علیه او ایجاد کردند.(مرچه) نه سال از کریستیانو بزرگتر بود و از همسر اولش طلاق گرفته بود. او در حال حاضر با ایرینا شایک رابطه دارد. رونالدو با فروش کفش طلایش به کودکان غزه کمک چندین میلیون دلاری کرد.[۱۹۰]رونالدو در بازی مقابل با دورتموند ۲۰۰۸
رونالدو از سال ۲۰۰۸ تا به حال نماد بازی PES بوده است.ویژگی و رکورد[ویرایش]
رونالدو تکنیک بالایی دارد و او را استاد رقص پا می دانند و در ضد حملات سرعت رونالدو بسیار زیاد است. رونالدو در ضربات ایستگاهی دارای سبک است، رونالدو ساقهای قوی و محکمی که دارد و دارای قدرت بدنی بالایی دارد و ضربات سر را دقیق میزند.[۱۹۱] رونالدو در دیدار مقابل سویا و اتلتیکو مادرید ۹۶ متر را در عرض ۱۰ طی کرد.[۱۹۲] رونالدو پس از گل دیدنی اش به منچستر یونایتد، چندین کارشناس ورزشی تحقیقات را روی پرش او آغاز نمودند. و درباره میزان پرش کریستیانو رونالدو اعلام کردند که این مهاجم پرتغالی قادر است بدون کمک دستانش یک متر و ۱۱ سانتیمتر بالا بپرد و قد رونالدو در هنگام این پرش به ۲ متر و ۹۳ سانتیمتر برسد، کمی بزرگ تر از قد یک بازیکن در لیگ بسکتبال، نیروی که کریستیانو رونالدو صرف میکند پنج برابر بیشتر از وزن بدن خود است.[۱۹۳]آمار و ارقام[ویرایش]آمار باشگاهی[ویرایش]بهروزرسانی در ۶ نوامبر ۲۰۱۲.رونالدو لباس دوم خود را در فصل ۱۰–۲۰۰۹ رئال مادرید پوشیدهاست.باشگاهفصللیگ[الف]جام حذفیجام یوفالیگ قهرمانان اروپادیگر بازیها[ب]مجموعبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلاسپورتینگ پرتغال۲۰۰۲–۰۳۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵مجموع۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵منچستر یونایتد۲۰۰۳–۰۴۲۹۴۵۲۱۰۵۰۰۰۴۰۶۲۰۰۴–۰۵۳۳۵۷۴۲۰۸۰۰۰۵۰۹۲۰۰۵–۰۶۳۳۹۲۰۴۲۸۱–۴۷۱۲۲۰۰۶–۰۴۳۴۱۷۷۳۱۰۱۱۳–۵۳۲۳۲۰۰۷–۰۸۳۴۳۱۳۳۰۰۱۱۸۱۰۴۹۴۲۲۰۰۸–۰۹۳۳۱۸۲۱۴۲۱۲۴۲۱۵۳۲۶مجموع۱۹۶۸۴۲۶۱۳۱۲۴۵۵۱۶۳۱۲۹۲۱۱۸رئال مادرید۲۰۰۹–۱۰۲۹۲۶۰۰–۶۷–۳۵۳۳۲۰۱۰–۱۱۳۴۴۰۸۷–۱۲۶–۵۴۵۳۲۰۱۱–۱۲۳۸۴۶۵۳–۱۰۱۰۲۱۵۵۶۰۲۰۱۲–۱۳۳۱۳۱۶۶–۱۱۱۲۲۲۵۰۵۱مجموع۱۳۲۱۴۳۱۹۱۶–۳۹۳۵۴۳۱۹۶۱۹۹مجموع۳۵۳۲۳۰۴۸۳۱۱۲۴۹۷۵۱۷۴۵۱۷۳۲۰آمار ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۲[۱۹۴]رونالدو در بازی با آرژانتین در ۹ فوریه ۲۰۱۱تیم ملیسالبازیگلپرتغال۲۰۰۳۲۰۲۰۰۴۱۶۷۲۰۰۵۱۰۲۲۰۰۶۱۴۶۲۰۰۷۱۰۵۲۰۰۸۸۱۲۰۰۹۷۱۲۰۱۰۱۱۳۲۰۱۱۹۷۲۰۱۲۱۳۵۲۰۱۳۹۱۰مجموع۱۰۹۴۷آمار کلی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ نوامبر 2014مسابقاتبازیگلمیزان گل در هر بازیباشگاهی۴۸۳۲۸۷۰٫۵۹ملی10747۰٫۳۷المپیک۳۱۰٫۳۳مجموع۵۸۶۳۲۵۰٫۵۵
طبق مطالعات به عمل آمده از سوی وب سایت فرانسوی اسپورتون، تعداد هواداران ستاره پرتغالی درسال 2013 در توئیتر بیش از 8 میلیون نفرافزایش یافته
سایت گل- کریستیانو رونالدو ستاره پرتغالی رئال مادرید پرطرفدارترین ورزشکار دنیا در توئیتر در طول سال 2013 بوده است.طبق گزارش منتشره در وب سایت اسپورتون فرانسه، ستاره پرتغالی درسال 2013
شاهد افزایش 8 میلیون نفری تعداد هوادارانش در توئیتر بوده و بدین ترتیب از ورزشکارانی از
جمله کوبی برایانت و لبرون جیمز که در رده های بعدی هستند پیشی گرفته. نیمار برزیلی در
رده چهارم است و تعداد هوادارانش در فیس بوک نیز از مرز 17 میلیون نفر عبور کرده.
اما لازم به توضیح است که لیونل مسی در توئیتر صفحه ای اختصاصی ندارد و آدیداس، اسپانسر مسی، از طریق آی دی تیم مسی،بیانیه هایی را راجع به او منتشر می کند که این صفحه 438 هزار هوادار دارد
تعداد هواداران اضافه شده در سال 2013 در توئیتر:
1- کریس رونالدو (8 میلیون نفر)
2-کوبی برایانت (3.8 میلیون نفر)
3- لبرون جیمز (3.7میلیون نفر)
4-نیمار (3.5 میلیون نفر)
5- رونالدینیو (2.9 میلیون نفر)
6- داوید ویا (2.42 میلیون نفر)
7-ژابی آلونسو (2.40 میلیون نفر)
8- کوین دورانت (2.2 میلیون نفر)
9- وین رونی (2.1 میلیون نفر)
10- گرث بیل (1.95 میلیون نفر)
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (به پرتغالی: Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro) (زادهٔ ۵ فوریه ۱۹۸۵)،[۲] که عموماً با نام کریستیانو رونالدو شناخته میشود،بازیکن فوتبال اهل کشور پرتغال است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال رئال مادرید بازی میکند. او در سال ۲۰۰۹ با انتقال ۸۰ میلیون پوندیاش (۹۴ میلیون یورو، ۱۳۱٫۶ میلیون دلار) از منچستر یونایتد به رئال مادرید، به گرانترین بازیکن تاریخ فوتبال جهان تبدیل شد. رکوردی که بر اساس گزارشهای منتشر شده، با انتقال ۱۰۰ میلیون یورویی گرت بیل از تاتنهامبه رئال مادرید در سال ۲۰۱۳، شکسته شد.[۳] با حقوق سالیانه ۲۱ میلیون یورو، دارای بالاترین درآمد بین بازیکنان فوتبال جهان است[۴] و رقم قیدشده در قراردادی وی برای جدایی از رئال مادرید، ۱ میلیارد یورو میباشد.[۵]
او فوتبالش را در نوجوانی در تیم آندورینها آغاز کرد. بعد از دو سال به باشگاه فوتبال ناسیونال مادیرا پیوست و پس از آن، به باشگاه اسپورتینگ لیسبون ملحق شد. او در این تیم، نظرالکس فرگوسن سرمربی وقت منچستر یونایتد را به خود جلب کرد و در سال ۲۰۰۳ با قراردادی به ارزش ۱۲٫۲۴ میلیون پوند (۱۵ میلیون یورو) به منچستر یونایتد پیوست. او نخستین جامش در منچستر یونایتد را با قهرمانی در جام حذفی سال ۲۰۰۴ به دست آورد.
وی تا سال ۲۰۰۹ با شیاطین سرخ همبازی بود و چندین بار جام حذفی و لیگ برتر انگلستان را با آنان فتحکرد. او با شیاطین سرخ قهرمان لیگ قهرمانان اروپا، جام خیریه انگلستان وجام باشگاههای جهان و همچنین برندهٔ جایزهٔ انفرادی کفش طلای اروپا شد و آرزوی چهلسالهٔ منچستر را برآوردهکرد.[۶][۷] رونالدو در فصل ۰۸–۲۰۰۷، با ۴۲ گل در طول فصل، رکورد ۴۰ سالهٔ تاریخ باشگاه که دست جورج بست با ۳۳ گل بود را شکست.[۸] در همان سال، کفش طلای اروپا را با هشت امتیاز جلوتر از مهاجم اسپانیایی، دنیل گویزا کسبکرد.[۹]
رئال مادرید در تابستان سال ۲۰۰۹ با قراردادی ۹۴ میلیون یورویی، با رونالدو بهتوافق رسید و رکورد گرانقیمتترین فوتبالیست جهان را شکست. بزرگترین موفقیت او در باشگاه جدید خود، فتح لا لیگا بودهاست. او در فصل ۱۱–۲۰۱۰، رکورد ۴۰ گل تلمو زارا و ۳۸ گل هوگو سانچز در یک فصل رئال را شکست. او با بهثمر رساندن ۵۱ گل در یک فصل، رکورد تاریخ باشگاه که دست فرانس پوشکاش با ۴۹ گل بودهاست را شکست.
رونالدو در سال ۲۰۰۳ به تیم ملی پرتغال راهیافت و در سال ۲۰۱۰، کاپیتانی تیم ملیاش را بر عهدهگرفت. او ۹۸ بازی در تیم ملی پرتغال بازیکرده و ۳۷ گل بهثمر رساندهاست. موفقترین سالهای حضور او در تیم ملی، سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ بودهاست که در آن سالها پرتغال نایب قهرمان جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ و چهارم جام جهانی ۲۰۰۶ آلمانشدهاست. رونالدو آمیزهای از سرعت، قدرت بدنی، شوتهای پر قدرت و تکنیک است، او سریعترین بازیکن جهان است و رکوردار بلندترین پرش در بین فوتبالیستهای جهان است.[۱۰][۱۱]
محتویات [نهفتن] ۱ زندگی۲ زندگی حرفهای۲.۱ آغاز۲.۲ اسپورتینگ لیسبون۲.۳ منچستر یونایتد۲.۳.۱ ۲۰۰۵–۲۰۰۳۲.۳.۲ ۲۰۰۷–۲۰۰۶۲.۳.۳ ۲۰۰۸–۲۰۰۷۲.۳.۴ ۲۰۰۹–۲۰۰۸۲.۴ رئال مادرید۲.۴.۱ ۲۰۱۰–۲۰۰۹۲.۴.۲ ۲۰۱۱–۲۰۱۰۲.۴.۳ ۲۰۱۲–۲۰۱۱۲.۴.۴ ۲۰۱۳–۲۰۱۲۳ تیم ملی۳.۱ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳.۲ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۳ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳.۶ ۲۰۱۲–۲۰۰۶۳.۷ گلهای ملی۴ زندگی شخصی۵ ویژگی و رکورد۶ آمار و ارقام۶.۱ آمار باشگاهی۶.۲ آمار ملی۶.۳ آمار کلی۷ جوایز۷.۱ تیم ملی پرتغال۷.۲ اسپورتینگ لیسبون۷.۳ منچستر یونایتد۷.۴ رئال مادرید۷.۵ انفرادی۸ جستارهای وابسته۹ یادداشت۱۰ پانویس۱۱ پیوند به بیرون
زندگی[ویرایش]
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (۵ فوریه ۱۹۸۵، فونچال) کوچکترین فرزند خوزه دینیس آویرو و ماریا دولورس دوس سانتوس آویرو است. او برادری بهنام هوگو و دوخواهر بهنامهای الما و لیلیانا کاتیا دارد.[۲][۱۲] پدرش نام رونالدو را از روی نام رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا در آن زمان، رونالد ریگان برگرفتهاست؛ زیرا او بازیگر موردعلاقهٔ پدرش بودهاست. او هنگامی که ۲۵ سال داشت، حضانت یک پسر آمریکایی را که نام مادرش ذکر نشدهاست، برعهدهگرفت.[۱۳]زندگی حرفهای[ویرایش]آغاز[ویرایش]
رونالدو برای نخستینبار در هشتسالگی برای باشگاه فوتبال آندورینها توپزد؛ باشگاهی که پدرش مدیر تدارکات آن بودهاست. در سال ۱۹۹۵، در دهسالگی به باشگاه ناسیونال مادیرا پیوست و موفق به کسب عنوان قهرمانی لیگ جوانان شد.[۱۴] پس از آن با اسپورتینگ لیسبون قرارداد امضاکرد. هیچ اطلاعات دقیقی از مبلغ قرارداد او با اسپورتینگ در دست رهبران باشگاه و عموم مردم نیست.[۱۵]اسپورتینگ لیسبون[ویرایش]
او در آکادمی اسپورتینگ لیسبون پیوست، در مجموعه ورزشی آلکوچته آموزشدید. او تنها فوتبالیست پرتغالی است که در ردههای سنی نوجوانان، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال بازیکرده و در نخستین حضور خود در «تیم ب» بازی دادهشد.[۱۶] او در نخستین بازی لیگ خود در ردهٔ زیر ۱۶ سال، دوگل به باشگاه فوتبال موریرنز زد. او در تیم ملی زیر ۱۷ سال نیز بهخوبی ایفای نقش کردهاست.
او در ۱۵ سالگی گرفتار بیماری قلبی شد و بهنظر میرسید که باید فوتبال را کنار میگذاشت. باشگاه از او و خانوادهاش پشتیبانیکردند و رونالدو زیر یک عمل جراحی با لیزری حساس قرار گرفت و مشکلش حلشد و دوباره به فوتبال بازگشت.[۱۷]
او در سال ۲۰۰۳ قصد ورود به باشگاه فوتبال بارسلونا را داشت.[۱۸] اما سرانجام به منچستر یونایتد پیوست و الکس فرگوسن او را به یک اسطورهٔ فوتبالیست تبدیلکرد.[۱۹]منچستر یونایتد[ویرایش]۲۰۰۵–۲۰۰۳[ویرایش]رونالدو در بازی مقابل چلسی در آوریل ۲۰۰۶
رونالدو در فصل ۰۴–۲۰۰۳ با مبلغ ۱۲ میلیون پوند به باشگاه فوتبال منچستر یونایتد پیوست. او نخستین فوتبالیست پرتغالی این باشگاه بود.[۲۰] او قصد داشت در منچستر پیراهن شمارهٔ ۲۸ را بپوشد، اما الکس فرگوسن درخواست او را نپذیرفت و گفت:«تو باید پیراهن شمارهٔ ۷ را بپوشی که پیش از این، بازیکنان افسانهای باشگاه از جمله جورج بست، برایان رابسون، اریک کانتوناو دیوید بکهام آن را میپوشیدند و این برای تو یک افتخار است. »[۲۱]
او در نخستین مسابقهٔ خود در منچستر، ۶۰ دقیقه مقابل بولتون واندررز بازیکرد. وی نخستین گل خود در این باشگاه در ماه نوامبر، در یک ضربهٔ آزاد مقابل پورتسموث بهثمر رساند. پس از ماه نوامبر، رونالدو هزارمین گل تاریخ باشگاه مقابل میدلزبورو بهثمر رساند؛ اگرچه منچستر در این بازی بهشدت شکستخورد.[۲۲]۲۰۰۷–۲۰۰۶[ویرایش]رونالدو در منچستر یونایتد در فصل ۰۷–۲۰۰۶
در نوامبر و دسامبر ۲۰۰۶، رونالدو بهعنوان بازیکن برتر ماه لیگ انگلستان برگزیدهشد. او پس از دنیس برکمپ و رابی فاولر سومین بازیکن تاریخ لیگ انگلستان است که دوماه متوالی بهعنوان بازیکن برتر برگزیده شدهاست.[۲۳][۲۴]
در فصل بهار سال ۲۰۰۷، خبر ورود رونالدو به رئال مادرید منتشر گردید. رئال آماده بود تا ۸۰ میلیون یورو برای خرید او پرداختکند.[۲۵] با این حال، او پیشنهاد رئال را نپذیرفت و قراردادی معادل ۱۲۰ هزار یورو بهشکل هفتگی با منچستر تمدید کرد. او گرانقیمتترین بازیکن تاریخ باشگاه منچستر یونایتد بودهاست.[۲۶][۲۷]
در این فصل، جوایزی از جمله بازیکن جوان سال به او اهدا گردید. طرفداران منچستر، او را بهترین در جهان فوتبال میدانستند.[۲۸]۲۰۰۸–۲۰۰۷[ویرایش]رونالدو و ریو فردیناند در حال جشنگرفتن پس از گل
در فصل ۰۸–۲۰۰۷، رونالدو با خطایی که بر روی ریچارد هیوز انجامداد، کارت قرمز گرفت و از سهبازی بعدی منچستر محرومشد.[۲۹][۳۰] در بازی منچستر و اسپورتینگ لیسبون در لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷، هردوگل منچستر را رونالدو بهباشگاه پیشین خود زد.[۳۱]
در ماه دسامبر همین سال، توپ طلای فوتبال به ریکاردو کاکا دادهشد و رونالدو بر جایگاه دوم ایستاد؛ اما لیونل مسی را پشت سر گذاشت و او سوم شد.[۳۲][۳۳]
در ۱۲ ژانویه، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد با نتیجه ۰–۶ از منچستر یونایتد شکستخورد که گل نخست را رونالدو بهثمر رساند.[۳۴] او در این فصل در لیگ قهرمانان اروپا، در ۱۱ بازی، ۸ گل بهثمر رساند.[۳۵] در مرحلهٔ یکهشتم نهایی این جام میان منچستر و المپیک لیون، شخصی ناشناس از هواداران لیون مداوم بر روی صورت رونالدو و وین رونی لیزر سبز میانداخت و یوفاپروندهای علیه لیون درستکرد.[۳۶] در نتیجه، لیون را ۵۰۰۰ فرانک سوئیس مجازاتکرد.[۳۷]
در ۱۹ مارس، رونالدو نخستینبار در بازی با بولتون واندررز، بازوبند کاپیتانی منچستر را بر بازو بست. این بازی با پیروزی ۰–۲ منچستر خاتمهیافت که هر دو گل را رونالدو بهثمر رساند.[۳۸] او با بهثمر رساندن ۳۳ گل در این فصل، رکورد جورج بست با ۳۲ گل را شکست.[۳۹]
در پایان فصل، او کفش طلای اروپا را بهدست آورد و با هشت امتیاز بیشتر نسبت به دنیل گویزا، بر جایگاه نخست ایستاد.[۴۰]
منچستر در دیدار پایانی لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷ با باشگاه فوتبال چلسی بازیکرد. منچستر در آغاز، بازی را بهدست گرفت و گل نخست را بهثمر رساند؛ چلسی گل تساوی را زد و نود دقیقه با تساوی ۱–۱ دو تیم خاتمهیافت. سی دقیقهٔ وقتهای اضافه نیز بدون گل سپریشد و بازی به ضربات پنالتی کشیدهشد. رونالدو نخستین کسی بود که پنالتی را وارد دروازهنکرد؛ جان تری و نیکولا آنلکا پنالتیهایشان را گلنکردند و در پایان، منچستر قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد.[۴۱] در پایان فصل، با حساب همهٔ مسابقات، او ۴۲ گل بهثمر رساندهاست که هنوز هم در زندگی حرفهای او یک رکورد محسوب میشود. رکورد بهترین گلزن منچستر در یک فصل، دست دنیس لا است که رونالدو موفقنشد این رکورد را بشکند.[۴۲]۲۰۰۹–۲۰۰۸[ویرایش]رونالدو در بازی با لیورپول. مقابل اوآلبرت ریرا دیده میشود.
اسکای اسپورت در ۵ ژوئن گزارشدادند:«رئال مادرید با قیمت سال گذشته باری دیگر به رونالدو پیشنهاد پیوستن به کهکشانیهای مادریدی را داد. »[۴۳] بنابراین، منچستر یونایتد این درخواست غیرقانونی رئال را به فیفا گزارشداد.[۴۴][۴۵] حدسها و گمانهزنیها در ۶ اوت به پایانرسید؛ هنگامی که رونالدو اعلامکرد که تنها یک سال دیگر در منچستر خواهد ماند.[۴۶]
در اوایل سال، او بهدلیل مصدومیت مچ پا سفر به آمستردام را از دستداد.[۴۷] در ۱۷ سپتامبر، مصدومیت او رفعشد و در بازی با ویارئال در لیگ قهرمانان اروپا، جایگزین پارک جی سونگشد.[۴۸] در روز ۲۴ سپتامبر، نخستین گل خود در لیگ را مقابل میدلزبورو بهثمر رساند.
در ۱۵ نوامبر، او ۱۰۰مین و ۱۰۱مین گل خود در منچستر را مقابل استوک سیتی بهثمر رساند و در پیروزی ۰–۵ منچستر سهیمبود و این روز را جشنگرفت.[۴۹] او با سهرقمیشدن تعداد گلهای خود در این باشگاه، در فهرست ماندگارترین بازیکنان منچستر قرار گرفت.[۵۰] در ۲ دسامبر، توپ طلای اروپا به او تعلقگرفت و با کسب ۴۴۶ امتیاز در مجموع و ۱۶۵ امتیاز بالاتر از لیونل مسی، بر جایگاه نخست ایستاد. پیش از او، واپسین کسی که توپ طلای اروپا را بهدست آوردهبود، جورج بست بود که این موفقیت را در سال ۱۹۶۸ بهدست آوردهبود.[۵۱]
او در روز ۸ ژانویه، با خودروی فراری خود تصادفی جدی داشت و جلوی خودرو بهکلی از بین رفت؛ اما آسیبی به وی نرسید. چهار روز بعد، او بهعنوان بازیکن سال فوتبال جهان برگزیدهشد؛[۵۲]افتخاری که پیش از او واپسینبار برای پرتغال، لوئیس فیگو در سال ۲۰۰۱ کسب کردهبود.[۵۳]
او نخستین گل خود در این فصل لیگ قهرمانان اروپا را مقابل اینترمیلان در مرحلهٔ یکهشتم نهایی بهثمر رساند.[۵۴] در مرحلهٔ بعد، از فاصلهٔ ۴۰ متری به پورتو پرتغال گلزد و به یکی از بهترین گلهایش در زندگی حرفهای تبدیلشد و همچنین، جایزه پوشکاش فیفا را دریافتکرد.[۵۵][۵۶] منچستر دوباره به مرحلهٔ پایانی رسید؛ اما ۰–۲ از بارسلونا شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۵۷]
در ۱۱ ژوئن، منچستر یونایتد پیشنهاد بی قید و شرط ۸۰ میلیون پوندی رئال مادرید را پذیرفت و رونالدو به کهکشانیهای مادریدی پیوست.[۵۸] رونالدو پس از رفتن به رئال مادرید دربارهٔ الکس فرگوسن گفت: «الکس فرگوسن، پدر من در ورزش بودهاست، یکی از مهم ترین عوامل موثر در زندگی من است. »[۵۹][۶۰]رئال مادرید[ویرایش]۲۰۱۰–۲۰۰۹[ویرایش]رونالدو در شهرآورد مادرید در بازی با اتلتیکو مادرید. مقابل او دیگو فورلان دیده میشود.
من چیزی جز ستایش این پسر ندارم که بهترین فوتبالیست جهان است و از ریکاردو کاکا و لیونل مسی بهتر است. او در فوتبال از همه جلوتر است و مشارکت باورنکردنی، گلهای باورنکردنی و آمار باورنکردنی دارد. او برای گلزنی تلاش میکند و بهسوی آن گام بر میدارد. او در کل حیرتانگیز است.الکس فرگوسن، سرمربی رونالدو در منچستر یونایتد، در ژوئیه ۲۰۰۹[۶۱]
در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹، باشگاه فوتبال رئال مادرید تأیید کرد که رونالدو در ۱ ژوئیه به این باشگاه خواهد پیوست. رونالدو شش سال با این باشگاه قرارداد امضا کردهاست.[۶۲] این باشگاه هر فصل ۱۳ میلیون یورو و در مجموع شش سال، ۹۴ میلیون یورو به او پرداخت خواهدکرد و قیمت خروج او از رئال ۱ میلیارد یورو تعیینشده که یک رکورد است.[۶۳][۶۴]طی مراسم استقبال از او در ۶ ژوئیه، ۸۰ هزار نفر به ورزشگاه سانتیاگو برنابئو آمدند که این تعداد استقبالکننده نیز یک رکورد بهشمار میرود. این تعداد استقبالکننده، رکورد ورود دیگو آرماندو مارادونا به باشگاه فوتبال ناپولی را شکست. پیش از این، رکورد استقبالکنندگان مادریدی دست خاویر ساویولا بودهاست.[۶۵][۶۶][۶۷][۶۸]
برای آمادهسازی رونالدو در رئال، یک بازی میان رئال و شامروک روورز انجامگرفت. این بازی با گل دقایق پایانی کریم بنزما پایانیافت. رونالدو نخستین گلش در باشگاه جدید خود را مقابل باشگاه فوتبال الدییو کیتو در اکوادور بهثمر رساند.[۶۹] نخستین گل او در لا لیگا، مقابل باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا بود و گل دوم باشگاهش را بهثمر رساند.[۷۰] او فصل خوبی را با رئال در لیگ قهرمانان اروپا ۱۰–۲۰۰۹ تجربهکرد و در مرحلهٔ گروهی، دوبار در ضربهٔ آزاد به باشگاه زوریخ گلزد و در پایان، رئال بازی را ۲–۵ برد.[۷۱] این دوگل، نخستین گلهای او در رئال در لیگ قهرمانان اروپا بودهاست. سپس با بهثمر رساندن دوگل مقابل ویارئال، رکورد تعداد گلهای باشگاه را شکست.[۷۲][۷۳] در بازی بعدی لیگ قهرمانان اروپا، دوگل را مقابل باشگاه فوتبال المپیک مارسی بهثمر رساند.[۷۴] سپس دچار آسیبدیدگی مچ پا شد و بهسختی مقابل باشگاه سویا بازیکرد.[۷۵]
در ماه اکتبر، در بازی با تیم ملی فوتبال مجارستان در مسابقات مقدماتی جام جهانی، دوباره مچ پای او آسیبدید و نتوانست تا ماه نوامبر فوتبال بازیکند.[۷۶] او همچنین در بازی ال کلاسیکو که رئال بازی را ۰–۱ به بارسلونا واگذار کرد، از مصدومیت مچ پا رنج میبرد.[۷۷] رئال در این فصل در لا لیگا به مقام دوم رسید و در یکهشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا از المپیک لیون شکستخورد و نتوانست به مرحلهٔ یکچهارم نهایی راه پیداکند.[۷۸]۲۰۱۱–۲۰۱۰[ویرایش]رونالدو در بازی با تاتنهام هاتسپر در لیگ قهرمانان اروپا. مقابل او، گرت بیل دیده میشود.
با خروج رائول گونزالس از رئال، پیراهن شمارهٔ ۷ این باشگاه به رونالدو واگذار شد.[۷۹] در ۲۳ اکتبر، او رکورد فردی خود را در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر افزایشداد و چهار بار گلزنیکرد.[۸۰][۸۱] رکورد تعداد گلهای او در یک ماه، ۱۱ است که سهگل را نیز در لیگ قهرمانان اروپا بهثمر رساندهاست. پیش از شکست سنگین ۰–۵ رئال در ال کلاسیکو، او برای دومین بار اتلتیک بیلبائو را هتتریک کرد.[۸۲] رئال همچنین در مسابقات کوپا دل ری ۱۱–۲۰۱۰، باشگاه لوانته را ۰–۸ شکستداد.[۸۳]
رئال در این فصل، آغاز موفقیداشت و چندین رکورد باشگاه را شکست.[۸۴][۸۵] رئال فصل جدید لا لیگا را با پیروزی مقابل ختافه و ویارئال آغاز نمود. رونالدو در بازی مقابل ویارئال، روی پاسریکاردو کاکا، رئال را بهگل رساند.[۸۶][۸۷] بعدها، آمار گلزنی او بارها افزایش و کاهشیافت.[۸۸] در ۳ مارس، او باشگاه مالاگا را هتتریک کرد و طی یک جراحی جزئی، مجبور شد دو هفته فوتبال بازینکند. در ماه آوریل، او باری دیگر به فوتبال بازگشت و در پایان ماه، چهلمین گل فصل خود را بهثمر رساند. سپس در مسابقهٔ پایانی جام حذفی اسپانیا، رئال با تک گل رونالدو بارسلونا را شکستداد و قهرمان جام حذفی شد.[۸۹] در هر دو وبگاه اینترنتی مارکا و رئال مادرید، رأیدهندگان او را بهعنوان برترین گلزن سال برگزیدند.[۹۰][۹۱] رونالدو با بهثمر رساندن چهل گل در لا لیگا، رکوردهای تلمو زارا و هوگو سانچز با ۳۸ گل را شکست. در طول این فصل، رونالدو ۵۳ گل در مجموع مسابقات بهثمر رساند و رکورد تاریخ باشگاه با ۴۹ گل توسط فرانس پوشکاش را شکست.[۹۲]۲۰۱۲–۲۰۱۱[ویرایش]رونالدو در بازی با آژاکس آمستردام در لیگ قهرمانان اروپا
ژوزه مورینیو، سرمربی رئال مادرید، در ماه مه ۲۰۱۲ گفتهاست:«رونالدو عالی و حیرتانگیز است و من او را با لیونل مسی مقایسه نخواهمکرد. به نظر من امسال رونالدو بهتر از مسی بودهاست.[۹۳] »
رئال مادرید در سالهای گذشته برای آمادهسازی خود با باشگاههای ایالات متحده آمریکا بازی میکردهاست. رونالدو در هر دو بازی با لسآنجلس گلکسی و گوادالاخارا گلزنیکرد؛ بهویژه این که سهبار به گوادالاخارا گلزد و هتتریک کرد.[۹۴][۹۵] او در ۲۳ و ۲۹ اوت در سوپرجام فوتبال اسپانیا، دوگل مقابل باشگاه فوتبال بارسلونا بهثمر رساند.[۹۶] سرانجام لا لیگا در ۲۸ اوت با بازی رئال مادرید و رئال ساراگوسا آغاز گردید.[۹۷]
در ۲۴ سپتامبر، او نهمین هتتریک خود در رئال را مقابل رایو والکانو بهعمل آورد. در ۲۲ اکتبر، باری دیگر مقابل مالاگا هتتریک کرد. با پیروزی ۱–۷ رئال مقابل اوساسونا در ۶ نوامبر، ثابتشد که گارد سلطنتی نیمهراه قهرمانی را رفتهاست.[۹۸] در ۲۶ نوامبر، رونالدو دوبار در دربی مادرید مقابل اتلتیکو مادرید گلزنیکرد. او یکی از سهنامزد پایانی کسب توپ طلای فوتبال بود، اما در پایان لیونل مسی این توپ را بهدست آورد. نامزد دیگر این توپ، ژاوی هرناندز بود. رونالدو یکصدمین گل رسمی خود در رئال را مقابل لیون بهثمر رساند.[۹۹]
رونالدو هماکنون از بهترین و سریعترین فوتبالیستهای جهان است و قهرمانی در لا لیگا ۱۲–۲۰۱۱ را با رئال مادرید تجربهکرد. رونالدو در پایان کار خود در رئال مادرید گفتهاست:«من دوست دارم تا آخر عمرم در رئال مادرید بمانم و ۱۰ سال دیگر با رئال مادرید قرار داد امضا کنم. »[۱۰۰][۱۰۱]۲۰۱۳–۲۰۱۲[ویرایش]
در ۲۳ اوت ۲۰۱۲، رونالدو نخستین گل در فصل را مقابل بارسلونا در ورزشگاه نیوکمپ طی یکی دیگر از بازیهای ال کلاسیکو بهثمر رساند.[۱۰۲] در بازی برگشت که در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو انجام میگرفت، رئال با گل رونالدو بازی را ۱–۲ برد و قهرمان سوپرکوپا د اسپانیا شد. رکورد رونالدو آنزمان درمورد گلزنی در پنج بازی متوالی ال کلاسیکو با رکورد ایوان زامورانو برابری میکند.[۱۰۳] او جهت کسب جایزه بهترین بازیکن سال اروپا در فصل ۱۲–۲۰۱۱، رقابت تنگاتنگی با لیونل مسی داشت؛ در حالی که آندرس اینیستا این جایزه را بهدست آورد.[۱۰۴]
در ۲ سپتامبر ۲۰۱۲، رونالدو گلی که مقابل گرانادا بهثمر رساند، ۲۰۰مین گل او در لیگهای برتر انگلستان، لا لیگا و لیگ برتر پرتغال محسوب میشود. وی افزود:«من طی ۱۴۹ بازی که در رئال انجام دادهام، ۱۵۰ گل بهثمر رساندهام. » او یکی از بهترین گلزنان تاریخ باشگاه فوتبال رئال مادرید در همهٔ مسابقات بهشمار میرود. او در یکی از بازیهایش در این فصل، با برخورد به همباشگاهی خود، گونسالو ایگواین، گرفتار مصدومیت جزئی ران شد.[۱۰۵]
پس از بازی، رونالدو ادعا کرد که از موضوع حرفهایبودن خود ناخشنود است و بهدلیل ۱۴۹مین و ۱۵۰مین گل خود در این باشگاه، جشنگرفت.[۱۰۶] چند تن از همباشگاهیهای او ادعا میکنند که رونالدو بهشدت از باشگاه و اعضای آن پشتیبانی میکند.[۱۰۷][۱۰۸][۱۰۹] نمایندهٔ او، خورخه مندس، اصرار دارد که رونالدو بازی در رئال مادرید را ناخشنود میداند.[۱۱۰] رونالدو این موضوع را رد کرد و ادعا کرد که میل به یک قرارداد جدید با این باشگاه دارد.[۱۱۱] رئیس باشگاه رئال مادرید، فلورنتینو پرز، ادعا کردهاست که رونالدو قصد ترک باشگاه را ندارد و به دلایلی دیگر ناخشنود است.[۱۱۲] رئیس پیشین بارسلونا، خوآن لاپورتا، اظهار داشت که رونالدو تحت فشار است و پس از انجام بازیهای ملی، بیشتر بر روی موفقیتهای خود در باشگاه متمرکز شدهاست.[۱۱۳][۱۱۴][۱۱۵] سرمربی رئال مادرید، ژوزه مورینیو میگوید:«اگرچه رونالدو پر از غم و اندوهاست، اما نقش خود را برای من بهعنوان یک بازیکن بهطور کامل بازی میکند[۱۱۶] و برگزیدن آندرس اینیستا بهعنوان بازیکن سال اروپا، یکی از دلایل ناخشنودی او است. »[۱۱۷]
در ۱۵ سپتامبر، رونالدو فرصت مهمی را در بازی مقابل سویا از دست داد و رئال بازی را ۰–۱ به سویا واگذار کرد.[۱۱۸] در ۱۸ سپتامبر، او نخستین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل منچستر سیتی بهثمر رساند و رئال بازی را ۲–۳ از منچستر سیتی برد.[۱۱۹] در ۳۰ سپتامبر، رونالدو باری دیگر در لا لیگا، این بار مقابل دپورتیوو لاکرونیا هتتریک کرد و بازی با پیروزی ۱–۵ رئال بهپایان رسید.[۱۲۰][۱۲۱] در روز ۴ اکتبر، رونالدو باری دیگر در لیگ قهرمانان اروپا مقابل آژاکس آمستردام هتتریک کرد و رئال بازی را ۱–۴ برد.[۱۲۲] در هفتهٔ بعد، رونالدو دوگل در ورزشگاه نیوکمپ به بارسلونا زد و بازی با نتیجهٔ ۲–۲ بهپایان رسید. دوگل بارسلونا را نیز لیونل مسی بهثمر رساند. رونالدو هماکنون تنها بازیکنی است که توانستهاست در ۶ بازی متوالی ال کلاسیکو، گل بزند.[۱۲۳] در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۲، او پنجمین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل بروسیا دورتموند بهثمر رساند. این بازی با شکست ۱–۲ رئال مقابل دورتموند بهپایان رسید.[۱۲۴] در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۲، او در پیروزی ۰–۵ رئال مادرید مقابل رئال مایورکا نیز گل دوم و چهارم رئال را بهثمر رساند.[۱۲۵]تیم ملی[ویرایش]
رونالدو در نخستین بازی ملی خود در تاریخ ۲۰ اوت ۲۰۰۳ در برابر تیم ملی فوتبال قزاقستان بازیکرد.[۱۲۶] او در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ پرتغال، دوگل برای تیم ملی خود بهثمر رساند: نخستین گل او در بازیهای گروهی مقابلیونان[۱۲۷] و گل دوم او مقابل هلند در مرحلهٔ نیمهنهایی بود.[۱۲۸] با گل او به هلند، پرتغال به مرحلهٔ پایانی راهیافت؛ اما در نهایت از یونان شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۱۲۹] در همان سال، با تیم ملی خود در بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۰۴ شرکتکرد.[۱۳۰][۱۳۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[ویرایش]
رونالدو در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[۱۳۲]، نخستین گل ملی خود را در مرحلهٔ گروهی مقابل یونان بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از یونان باخت.[۱۳۳] او دومین گل ملی خود را نیز در نیمهنهایی این مسابقات مقابل هلند بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از هلند برد.[۱۳۴] او در ستارگان تیمهای فینالیست جام ملتهای اروپا، با بهثمر رساندن دوگل از نامزدهای برجسته بهشمار میرفت.[۱۲۹] او همچنین نمایندهٔ پرتغال در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ بود.[۱۳۵][۱۳۶]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
رونالدو در مقدماتی جام جهانی فوتبال، دومین گلزن برتر اروپا با بهثمر رساندن هفتگل بودهاست.[۱۲۹] او نخستین گل خود در جام جهانی فوتبال را در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان مقابل تیم ملی فوتبال ایران در یک ضربهٔ پنالتی بهثمر رساند.[۱۳۷]
در مرحلهٔ یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۰۶، رونالدو مقابل تیم ملی فوتبال انگلستان و همباشگاهی خود در منچستر یونایتد، وین رونی بازیکرد. رونی بر روی مدافع پرتغال، ریکاردو کاروالیو خطاکرد؛ با رونالدو درگیر شد و توسط داور اخراجشد. رسانههای انگلیسی بر این باورند که رونالدو پس از کارت قرمز گرفتن رونی، بهداور بازی، هوراسیو الیزوندو اعتراض کردهاست؛ اما پس از اخراج رونی به نیمکت پرتغال چشمک زدهاست و این مسئله کمی مشکوک بهنظر میرسد. پس از مسابقه، رونالدو اصرار داشت که رونی دوست او بودهاست.[۱۳۸] در ۴ ژوئیه، الیزوندو اعلام کرد که اخراج رونی به علت درگیری او با رونالدو نبودهاست.[۱۳۹]
واکنشهای رسانههای انگلیسی سبب شد رونالدو، منچستر را ترککند.[۱۴۰] او در مصاحبه با یک روزنامهٔ ورزشی اسپانیایی بهنام مارکا گفتهاست که قصد دارد به رئال مادرید بپیوندد.[۱۴۱] فرگوسن دستیار پرتغالی خود، کارلوس کیروش را پیش رونالدو فرستاد تا ذهنیت او را عوضکند.[۱۴۲][۱۴۳] سرانجام، رونالدو در آوریل ۲۰۰۷ قراردادی پنجساله با منچستر امضاکرد.[۱۴۴]
پرتغال در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۰۶، از تیم ملی فوتبال فرانسه شکستخورد[۱۴۵] و در مرحلهٔ ردهبندی نیز از میزبان بازیها، آلمان شکستخورد و بهمقام چهارم نائلآمد.[۱۴۶] رونالدو شانس کسب جایزهٔ بهترین بازیکن جوان سال را با رایانامههای مبارزاتی انگلیسیها از دست داد. رأیگیری آنلاین فقط تحت تأثیر تعداد آرا انجام نمیگیرد؛ بلکه، گروه مطالعات فیفا به مطالعات فنی میپردازند و آن زمان، لوکاس پودولسکی از تیم ملی فوتبال آلمان را لایق کسب این جایزه دانستند.[۱۴۷]رونالدو در بازی پرتغال و برزیل در ورزشگاه امارات، ۶ فوریه ۲۰۰۷. روزی که او نخستینبار بازوبند کاپیتانی پرتغال را بر بازوی خود بست.
رونالدو یک روز پس از تولد ۲۲ سالگی خود، در یک بازی دوستانه میان پرتغال و برزیل، برای نخستینبار در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۰۷، بازوبند کاپیتانی تیم ملی خود را بر بازو بست.[۱۴۸] این کاپیتانی بهشکل مستقیم توسط رئیس کنفدراسیون فوتبال پرتغال، کارلوس سیلوا دو روز پیش از مرگ خود صادر گردیدهبود. لوئیس فیلیپه اسکولاریمیگوید:«آقای سیلوا از من خواست تا [رونالدو] را بهعنوان کاپیتان پرتغال برگزینم... [او] بیش از حد جوان بود، اما آقای سیلوا از من درخواستداشت و هماکنون دیگر پیش ما نیست. »[۱۴۹]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸[ویرایش]
رونالدو هشت گل برای پرتغال در مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ بهثمر رساند[۱۵۰] و در پشت فوتبالیست لهستانی، اوزیبیوس اسمولارک جایگرفت؛ اما در مسابقات جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸، فقط ۱ گل مقابل تیم ملی فوتبال آلمان در یکچهارم نهایی بهثمر رساند.[۱۵۱] هنگامی که کارلوس کیروش بهعنوان سرمربی جدید پرتغال در ژوئیه ۲۰۰۸ برگزیدهشد،[۱۵۲] رونالدو را بهعنوان کاپیتان تیم ملی پرتغال منصوبکرد.[۱۵۳]
رونالدو همچنین بهعنوان مرد بازی پرتغال و جمهوری چک در گروه A جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ برگزیدهشد.[۱۵۴]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۰، پرتغال در افتتاحیهٔ جام جهانی، مقابل ساحل عاج بازیکرد و با انجام یک خطا بر روی گای دمل، از داور کارت زرد گرفت. روز بعد، پرتغال با فیفا تماسگرفت و درخواستکرد که کارت زرد رونالدو را ببخشد؛ اما درخواست پرتغال توسط فیفا ردشد.[۱۵۵]
رونالدو در هرسه بازی پرتغال در گروه G جام جهانی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان برگزیدهشد..[۱۵۶][۱۵۷][۱۵۸] او در مسابقات جام جهانی ۲۰۱۰، فقط یک گل مقابل کره شمالی در ۲۱ ژوئن بهثمر رساند.[۱۵۹] این بازی را پرتغال ۰–۷ از کرهٔ شمالی برد. این گل، نخستین گل ملی او پس از ۱۶ ماه بودهاست.[۱۶۰] سرانجام، پرتغال توسط اسپانیادر مرحلهٔ یکهشتم نهایی حذفشد.[۱۶۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲[ویرایش]رونالدو در بازی پرتغال و آلمان در جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲
رونالدو هفت گل برای پرتغال در مرحله مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲ بهثمر رساند؛ از جمله، دو گل مقابل بوسنی و هرزگوین در مرحلهٔ پلیآف بهثمر رساند. در قرعهکشی جام ملتهای اروپا، پرتغال بههمراه هلند، دانمارک و آلمان در گروه B موصوف به گروه مرگ قرارگرفت.[۱۶۲] در مصاحبه با مجلهٔ ورزشی کیکر، رونالدو اظهار داشت:«من با این زندگی حرفهای سراسر فوتبالی که دارم، برای پرتغال یک غنیمت محسوب میشود. »[۱۶۳][۱۶۴][۱۶۵][۱۶۶]
پس از شکست مجدد پرتغال مقابل آلمان، رونالدو مورد انتقاد قرارگرفت و بر اثر ناامیدی و اشتباهات خود در بازی و پیادهروی در زمین، پس از پایان مسابقه، بدون تشکر از همتیمیهای خود به اتاقهای پرتغال رفت. همتیمی او، نانی بیانکردهاست:«او خشمگین زمین را ترککرد و نیاز به درمان دارد. او بهخوبی کار تیمی را انجامداد و بهشدت تحت فشار بودهاست و بهزودی منتقدان خود را ساکت خواهدکرد. » لوئیس فیگو باتوجه به انتقاد از رونالدو و رفتار او، بیانکرد:«او باید همیشه کاپیتان موفقی برای تیم ملی خود باشد؛ اگرچه این نتیجه حاصل شدهاست.»[۱۶۷]
در طول مسابقهٔ پرتغال و دانمارک، هرگاه توپ بهپای رونالدو میرسید، طرفداران دانمارک شعار میدادند و نام لیونل مسی را تکرار میکردند. او دو فرصت عالی و یک فرصت معمولی را ازدستداد و ناامید شد.[۱۶۸] در پاسخ به پرسش دربارهٔ شعارهای مسی، رونالدو گفت:«آیا میدانید که لیونل مسی در این زمان، سال گذشته کجا بودهاست؟ آیا میدانید؟ او با کشور خود در کوپا آمریکا ۲۰۱۱ بازی میکرد و از این جام حذفشد. مگر سرنوشت آرژانتین بهتر از پرتغال بود؟ مردم فکر میکنند که او بهترین بازیکن جهان است؛ این برای یک بازیکن بزرگ فوتبال جهان طبیعیاست.[۱۶۹] »
فرصتها و گلهای رونالدو مشخصاست. او میخواهد با تیم ملی خود به مسابقهٔ پایانی راه پیداکند و ثابتکند که بهترین بازیکن جهان است.[۱۷۰][۱۷۱]دیهگو آرماندو مارادونا، در فرصت رونالدو برای رساندن پرتغال به بازی پایانی.
در واپسین مسابقهٔ گروهی میان، رونالدو دو گل مقابل هلند بهثمر رساند و صعود پرتغال به مرحلهٔ بعدی را تضمینکرد. این بازی با پیروزی ۱–۲ پرتغال مقابل هلند بهپایان رسید. او همچنین دوبار در مسابقات گروهی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان شناختهشد.[۱۷۲][۱۷۳]
رونالدو برای عملکرد خود مقابل جمهوری چک در مرحلهٔ یکچهارم نهایی، مورد تقدیر قرارگرفت. روی ارسال توپ ژوآئو موتینیو و ضربهٔ سر رونالدو، پرتغال بازی را ۰–۱ مقابل جمهوری چک برد و به نیمهنهایی راهیافت. او پس از بهثمر رساندن گل، جلوی دوربین دوید و ریشخندان شعار مسی را داد.[۱۷۴][۱۷۵]
او شانسهای متعددی را برای پرتغال مقابل اسپانیا در نیمهنهایی ازدستداد؛ اما، سهبار شوت او به تیر دروازه برخورد کرد[۱۷۶] و بهترین شانس خود را در دقیقهٔ ۹۰ ازدستداد.[۱۷۷] این بازی با ضربات پنالتی بهسود اسپانیا خاتمهیافت. رونالدو نامزد شدهبود تا پنجمین ضربهٔ پنالتی پرتغال را بزند و پرتغال با شوت او به مسابقهٔ پایانی برسد؛ اما، نوبت به او نرسید و پرتغال در ضربات پنالتی از اسپانیا شکستخورد.[۱۷۸] سرمربی پرتغال، پائولو بنتو گفت:«این طرح من بودهاست که رونالدو پنجمین ضربه را بزند و پرتغال با ضربهٔ او، به مسابقهٔ پایانی برسد. »[۱۷۹][۱۸۰]
رونالدو پیش از مسابقات و در طول آن، بارها و بارها بهخصوص توسط دیهگو آرماندو مارادونا مورد ستایش قرارگرفت. مارادونا گفتهاست:«رونالدو بهترین بازیکن بر روی این سیارهاست و هممیهنان او، باید برای او یک بنای تاریخی در لیسبونبسازند. »[۱۷۱][۱۸۱] رونالدو بههمراه پنج بازیکن دیگر، جزء بهترین گلزنان مشترک این جام با سه گل قرارگرفت؛ اگرچه فرناندو تورس، کفش طلای اروپا را بهدست آورد.[۱۸۲]۲۰۱۲–۲۰۰۶[ویرایش]گلهای ملی[ویرایش]گلتاریخورزشگاهکشورگل چندمنتیجه بازیجام یا نوع بازی۱۱۲ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال یونان۱۲–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۲۳۰ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳۴ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه اسکونتو، ریگا، لتونی لتونی۱۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۴۸ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه دکتر ماژلان پسوآ، لییرا، پرتغال استونی۱۴–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۵۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۲۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۶۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۴۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۷۱۷ نوامبر ۲۰۰۴ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۲۵–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۸۴ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال اسلواکی۲۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۹۸ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه آ. لی کوک آرنا، تالین، استونی استونی۱۱–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۰۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۱۳–۰دوستانه۱۱۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۳۰–۳دوستانه۱۲۱۷ ژوئن ۲۰۰۶ورزشگاه کومرتسبانک آرنا، فرانکفورت، آلمان ایران۲۰–۲جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۳۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۱۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۴۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۳۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۵۱۵ نوامبر ۲۰۰۶ورزشگاه سیدید د کویمبرا، کویمبرا، پرتغال قزاقستان۲۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۶۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۲۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۷۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۴۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۸۲۲ آگوست ۲۰۰۷ورزشگاه هنراپتاکن، ایروان، ارمنستان ارمنستان۱۱–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۹۸ سپتامبر ۲۰۰۷ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال لهستان۲۲–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۰۱۷ اکتبر ۲۰۰۷ورزشگاه مرکزی آلماآتی، آلماآتی، قزاقستان قزاقستان۲۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۱۱۱ ژوئن ۲۰۰۸ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس جمهوری چک۲۳–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۲۱۱ فوریه ۲۰۰۹ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال فنلاند۱۰–۱دوستانه۲۳۲۱ ژوئن ۲۰۱۰ورزشگاه کیپ تاون، کیپتاون، آفریقای جنوبی کره شمالی۶۰–۷جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی۲۴۸ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال دانمارک۳۱–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۵۱۲ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه لوگاردالاسوولار، ریکیاویک، ایسلند ایسلند۱۳–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۶۹ فوریه ۲۰۱۱ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس آرژانتین۱۱–۲دوستانه۲۷۱۰ آگوست ۲۰۱۱ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال لوکزامبورگ۲۰–۵دوستانه۲۸۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۱۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۹۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۲۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۰۱۱ اکتبر ۲۰۱۱ورزشگاه پارکن، کپنهاگ، دانمارک دانمارک۱۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۱۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۱۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۲۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۳۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۳۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۴۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۲۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۵۲۱ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه ملی ورشو، ورشو، لهستان جمهوری چک۱۰–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۶۱۵ اوت ۲۰۱۲ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال پاناما۲۰–۲دوستانه۳۷۷ سپتامبر ۲۰۱۲ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۱۱–۲مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ برزیلزندگی شخصی[ویرایش]
هنگامی که رونالدو ۲۰ سال داشت، پدر الکلی او در ۵۲ سالگی درگذشت؛ اما رونالدو الکل نمینوشد و سیگار نمیکشد.[۱۸۳][۱۸۴][۱۸۵] در ماه مارس سال ۲۰۰۹، او صد هزار پوند به بیمارستانی اهدا کرد که سرطان مادرش را درمان کرده بود.[۱۸۶]
در سال ۲۰۰۷، زندگینامهٔ او در کتابی بهنام لحظات منتشر شد.[۱۸۷] یک فروشگاه پوشاک با نام CR۷ (مخفف Cristiano Ronaldo و شمارهٔ پیراهن ۷) افتتاحشد.[۱۸۸] شعبهٔ دوم این فروشگاه نیز افتتاحشده و هماکنون دو شعبه درلیسبون و مادیرا وجود دارد. او برای قربانیان زمینلرزهای که در مادیرا رخداد، در تیم منتخب مادیرا مقابل ماریتمو، پورتو و ناسیونال مادیرا بازیکرد.[۱۸۹] رونالدو در دنیای مد هم از مشهورترینها است. او از سهامداران (نایک)، (پیپ جینز)، (اکسترا جاس) (نوشیدنی انرژیزای اندونزی) و اتومبیل سوزوکی است. رونالدوبا زنی به نام (مرچه رومرو) مجری اسپانیایی تلویزیون پرتغال آشنا شد. هر چند اصلیت اسپانیایی دارد ولی در پرتغال به دنیا آمده و رشد کرده است. او با آشنایی خود با رونالدو تنفر خیلیها را برانگیخت زیرا بسیاری از طرفداران رونالدو او را شایسته نامزدی فوتبالیست محبوب خود نمیدانستند و سایتهای اینترنتی علیه او ایجاد کردند.(مرچه) نه سال از کریستیانو بزرگتر بود و از همسر اولش طلاق گرفته بود. او در حال حاضر با ایرینا شایک رابطه دارد. رونالدو با فروش کفش طلایش به کودکان غزه کمک چندین میلیون دلاری کرد.[۱۹۰]رونالدو در بازی مقابل با دورتموند ۲۰۰۸
رونالدو از سال ۲۰۰۸ تا به حال نماد بازی PES بوده است.ویژگی و رکورد[ویرایش]
رونالدو تکنیک بالایی دارد و او را استاد رقص پا می دانند و در ضد حملات سرعت رونالدو بسیار زیاد است. رونالدو در ضربات ایستگاهی دارای سبک است، رونالدو ساقهای قوی و محکمی که دارد و دارای قدرت بدنی بالایی دارد و ضربات سر را دقیق میزند.[۱۹۱] رونالدو در دیدار مقابل سویا و اتلتیکو مادرید ۹۶ متر را در عرض ۱۰ طی کرد.[۱۹۲] رونالدو پس از گل دیدنی اش به منچستر یونایتد، چندین کارشناس ورزشی تحقیقات را روی پرش او آغاز نمودند. و درباره میزان پرش کریستیانو رونالدو اعلام کردند که این مهاجم پرتغالی قادر است بدون کمک دستانش یک متر و ۱۱ سانتیمتر بالا بپرد و قد رونالدو در هنگام این پرش به ۲ متر و ۹۳ سانتیمتر برسد، کمی بزرگ تر از قد یک بازیکن در لیگ بسکتبال، نیروی که کریستیانو رونالدو صرف میکند پنج برابر بیشتر از وزن بدن خود است.[۱۹۳]آمار و ارقام[ویرایش]آمار باشگاهی[ویرایش]بهروزرسانی در ۶ نوامبر ۲۰۱۲.رونالدو لباس دوم خود را در فصل ۱۰–۲۰۰۹ رئال مادرید پوشیدهاست.باشگاهفصللیگ[الف]جام حذفیجام یوفالیگ قهرمانان اروپادیگر بازیها[ب]مجموعبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلاسپورتینگ پرتغال۲۰۰۲–۰۳۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵مجموع۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵منچستر یونایتد۲۰۰۳–۰۴۲۹۴۵۲۱۰۵۰۰۰۴۰۶۲۰۰۴–۰۵۳۳۵۷۴۲۰۸۰۰۰۵۰۹۲۰۰۵–۰۶۳۳۹۲۰۴۲۸۱–۴۷۱۲۲۰۰۶–۰۴۳۴۱۷۷۳۱۰۱۱۳–۵۳۲۳۲۰۰۷–۰۸۳۴۳۱۳۳۰۰۱۱۸۱۰۴۹۴۲۲۰۰۸–۰۹۳۳۱۸۲۱۴۲۱۲۴۲۱۵۳۲۶مجموع۱۹۶۸۴۲۶۱۳۱۲۴۵۵۱۶۳۱۲۹۲۱۱۸رئال مادرید۲۰۰۹–۱۰۲۹۲۶۰۰–۶۷–۳۵۳۳۲۰۱۰–۱۱۳۴۴۰۸۷–۱۲۶–۵۴۵۳۲۰۱۱–۱۲۳۸۴۶۵۳–۱۰۱۰۲۱۵۵۶۰۲۰۱۲–۱۳۳۱۳۱۶۶–۱۱۱۲۲۲۵۰۵۱مجموع۱۳۲۱۴۳۱۹۱۶–۳۹۳۵۴۳۱۹۶۱۹۹مجموع۳۵۳۲۳۰۴۸۳۱۱۲۴۹۷۵۱۷۴۵۱۷۳۲۰آمار ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۲[۱۹۴]رونالدو در بازی با آرژانتین در ۹ فوریه ۲۰۱۱تیم ملیسالبازیگلپرتغال۲۰۰۳۲۰۲۰۰۴۱۶۷۲۰۰۵۱۰۲۲۰۰۶۱۴۶۲۰۰۷۱۰۵۲۰۰۸۸۱۲۰۰۹۷۱۲۰۱۰۱۱۳۲۰۱۱۹۷۲۰۱۲۱۳۵۲۰۱۳۹۱۰مجموع۱۰۹۴۷آمار کلی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ نوامبر 2014مسابقاتبازیگلمیزان گل در هر بازیباشگاهی۴۸۳۲۸۷۰٫۵۹ملی10747۰٫۳۷المپیک۳۱۰٫۳۳مجموع۵۸۶۳۲۵۰٫۵۵
طبق مطالعات به عمل آمده از سوی وب سایت فرانسوی اسپورتون، تعداد هواداران ستاره پرتغالی درسال 2013 در توئیتر بیش از 8 میلیون نفرافزایش یافته
سایت گل- کریستیانو رونالدو ستاره پرتغالی رئال مادرید پرطرفدارترین ورزشکار دنیا در توئیتر در طول سال 2013 بوده است.طبق گزارش منتشره در وب سایت اسپورتون فرانسه، ستاره پرتغالی درسال 2013
شاهد افزایش 8 میلیون نفری تعداد هوادارانش در توئیتر بوده و بدین ترتیب از ورزشکارانی از
جمله کوبی برایانت و لبرون جیمز که در رده های بعدی هستند پیشی گرفته. نیمار برزیلی در
رده چهارم است و تعداد هوادارانش در فیس بوک نیز از مرز 17 میلیون نفر عبور کرده.
اما لازم به توضیح است که لیونل مسی در توئیتر صفحه ای اختصاصی ندارد و آدیداس، اسپانسر مسی، از طریق آی دی تیم مسی،بیانیه هایی را راجع به او منتشر می کند که این صفحه 438 هزار هوادار دارد
تعداد هواداران اضافه شده در سال 2013 در توئیتر:
1- کریس رونالدو (8 میلیون نفر)
2-کوبی برایانت (3.8 میلیون نفر)
3- لبرون جیمز (3.7میلیون نفر)
4-نیمار (3.5 میلیون نفر)
5- رونالدینیو (2.9 میلیون نفر)
6- داوید ویا (2.42 میلیون نفر)
7-ژابی آلونسو (2.40 میلیون نفر)
8- کوین دورانت (2.2 میلیون نفر)
9- وین رونی (2.1 میلیون نفر)
10- گرث بیل (1.95 میلیون نفر)
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 9:19 توسط amir hoseyn
|
بارسلونا
باشگاه فوتبال بارسلونااز ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزادبرای دیگر کاربردها، بارسلونا (ابهامزدایی) را ببینید.باشگاه فوتبال بارسلونانام کامل باشگاهباشگاه فوتبال بارسلونا(Fútbol Club Barcelona)لقب(ها)(آبی و اناریها)(آزلگرونا)(کاتالانیها)تاریخ تأسیس۲۹ نوامبر ۱۸۹۹نام ورزشگاهنیوکمپ(گنجایش: ۹۹٬۳۵۴ [۱])مدیرعاملساندرو راسلسرمربیخراردو مارتینو(ملقب به تاتا)لیگلالیگا۱۳–۲۰۱۲لالیگا، اولآدرس اینترنتیwww.fcbarcelona.comپرگل ترین بردبارسلونا ۲۰ - ۱ اسمیلد هلند[۲]بدترین باختبارسلونا ۱ - ۱۲ اتلتیکو بیلبائو[۲]گروه هوادارهاکولز (culés)لباس اوللباس دوملباس سوم
فصل جاری
باشگاه فوتبال بارسلونا (به اسپانیایی: Fútbol Club Barcelona) که بیشتر بارسلونا یا به صورت مخفف بارسا شناخته میشود، یک باشگاه فوتبال حرفهای اسپانیایی است که در شهر بارسلون در منطقهٔ کاتالونیای اسپانیا قرار دارد. باشگاه فوتبال بارسلونا باشگاهی ورزشی-اجتماعی با هزاران عضو بوده که تیم فوتبال بارسلونا بخشی از آن میباشد.[۳] تیم این باشگاه در لا لیگا بازی میکند و جزو سه تیمی است که هرگز به دسته پایینتر سقوط نکردهاست. شهرت تاریخی تیم اين باشگاه بهدلیل شیوه حملهای ماهرانه و جذابش بوده که تأکیدش را بر بازی باز قرار میدهد.[۳][۴][۵]
این باشگاه با نام باشگاه فوتبال بارسلونا در سال ۱۸۹۹ توسط عدهای سوئیسی، انگلیسی و اسپانیایی و به رهبری خوان گمپر تأسیس شد. بارسا به نوعی، نهادی برای ترویج فرهنگ کاتالان و کاتالانیسم است و از این رو عبارت «فراتر از یک باشگاه» (به کاتالانی: Més que un club) را به عنوان شعار خود انتخاب کردهاست. سرود رسمی باشگاه، اثر جوزپ ماریا اسپیناس است که El Cant del Barça نام دارد.
برخلاف بسیاری از تیمهای جهان این باشگاه توسط هوادارانش اداره میشود. باشگاه بارسلونا با درآمد ۳۶۶ میلیون یورو، دومین باشگاه ثروتمند جهان است. این باشگاه رقابت دیرینهای با رئال مادرید دارد و به مسابقهای که بین این دو تیم برگزار میشود اصطلاحاً ال کلاسیکو گفته میشود. نوکمپ با گنجایش ۹۹.۳۵۴ تماشاگر، ورزشگاه خانگی بارسلونا و بزرگترین استادیوم اروپا است. حدود ۲۵،۷% مردم اسپانیا طرفدار بارسلوناهستند،[۶]
باشگاه فوتبال بارسلونا با ۲۲ عنوان قهرمانی در لالیگا، ۲۶ قهرمانی در کوپا دل ری، ۱۰ قهرمانی در سوپرجام اسپانیا و ۲ قهرمانی در کوپا دی لالیگا، بعد از رئال مادریدپرافتخارترین تیم اسپانیا است. افتخارات بارسلونا در اروپا شامل ۴ قهرمانی در لیگ قهرمانان، ۴ قهرمانی در سوپرجام اروپا، ۴ قهرمانی در جام در جام اروپا و ۲ قهرمانی درجام لاتین میشود. در سال ۲۰۰۹، بارسلونا به عنوان اولین باشگاه اسپانیایی موفق شد سهگانه لا لیگا، کوپا دل ری و لیگ قهرمانان اروپا را به دست آورد. همچنین تنها تیمیست که توانسته ششگانه جامها را فتح کند. بارسلونا را میتوان یکی از موفقترین تیمهای حاضر در اروپا دانست.[۷]
همانگونه که از شعار باشگاه «فراتر از یک باشگاه» بر میآید اين باشگاه تنها به فوتبال محدود نبوده و برخلاف باشگاههای ورزشی شمال آمريکا به ورزشهای ديگر و حتی به ايفای نقشی فرهنگی نیز میپردازد.[۸] باشگاه فوتبال بارسلونا علاوه بر فوتبال شامل ۱۴ رشته ورزشی دیگر است که چهار رشته آن شامل بسکتبال، فوتسال، هندبال واسکیت هاکی جزو تیمهای حرفهای به حساب میآیند.[۱] باشگاه فوتبال بارسلونا نقشی تاريخی به عنوان يک نماد ملی گرایی کاتالانها بازی کرده است. بهعنوان مثال در زمان ديكتاتورى فاشیستی ژنرال ریورا که به مقابله با ملی گرایی کاتالانها پرداخته بود، ممنوعیتی شش ماهه بر این باشگاه تحمیل شده و سپس عنوان باشگاه تغيير داده شد. علیرغم اینها باشگاه بارسلونا به عنوان نمادی از هویت منطقهای و مطالبه ارزشهای دموکراتیک کاتالانها درآمد. باشگاه٬ نام اولیهاش را تنها پس از مرگ فرانکو در سال ۱۹۷۵ بهدست آورد.[۸]
محتویات [نهفتن] ۱ تاریخچه۱.۱ تأسیس باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۲۲–۱۸۹۹)۱.۲ ریورا٬ جمهوری خواهی و جنگ داخلی (۱۹۵۷–۱۹۲۳)۱.۳ باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۷۸–۱۹۵۷)۱.۴ نونیز و ثبات در مدیریت (۲۰۰۰–۱۹۷۸)۱.۵ رفتن نونیز و آمدن لاپورتا (۲۰۱۰–۲۰۰۰)۱.۶ رفتن لاپورتا و آمدن راسل ( تاکنون–۲۰۱۴)۲ هواداران باشگاه۲.۱ ال کلاسیکو۲.۲ دربی بارسلونا۳ درآمد و دارایی۴ برگزاری تور صلح۵ رکوردها۶ آرمها و لباسها۷ ورزشگاه۸ افتخارات۸.۱ رقابتهای داخلی۸.۲ رقابتهای اروپایی۸.۳ رقابتهای جهانی۹ بازیکنان۹.۱ ترکیب فعلی۹.۲ بازیکن قرضی۱۰ مسئولین۱۰.۱ کادرفنی۱۰.۲ مدیران۱۰.۲.۱ مدل عضویت-مالکیت۱۱ تیمهای بارسلونا در رشتههای ورزشی دیگر۱۱.۱ تیمهای حرفهای باشگاه۱۱.۲ تیمهای غیر حرفهای باشگاه۱۱.۳ تیمهای زنان باشگاه۱۲ پانویس۱۳ فهرست گزیدهٔ منابع و مآخذ۱۴ پیوند به بیرون
تاریخچه[ویرایش]نوشتار اصلی: تاریخچه باشگاه بارسلوناتأسیس باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۲۲–۱۸۹۹)[ویرایش]اعضای تیم در سال ۱۹۰۳خوان گمپر
در ۲۲ اکتبر سال ۱۸۹۹ میلادی، هانس گمپر تمایل خود را به صورت آگهی در روزنامه لوس دپورتس برای تأسیس باشگاه فوتبال اعلام کرد. در ۲۹ نوامبر همان سال در جلسهٔخیمناسیو سوله نتایج مثبتی حاصل شد و در نهایت یازده بازیکن شامل واتر وایلد، لوئیس دی اوسو، بارتومئو ترادس، اوتو کونزله، اوته مه یر، انریک دوکال، پره کبوت، کارلس پوجول، جوزپ لوبت، جانپارسونز و ویلیام پارسونز جذب شدند و باشگاه فوتبال بارسلونا متولد شد.[۹] بارسلونا شروع موفقیت آمیزی در مسابقات ملی و منطقهای نظیر مسابقات فوتبال کاتالونیاو کوپا دل ری داشت. در ۱۹۰۲ میلادی باشگاه اولین جام خود، کوپا ماکایا را بالای سر برد و نیز در همان سال در فینال اولین دوره کوپا دل ری به مصاف بیزکایا رفت که ۱ – ۲ مغلوب شد.[۱۰] در ۱۹۰۸ میلادی، درحالی که باشگاه در شرایط مالی سختی قرار داشت و جز قهرمانی در مسابقات فوتبال کاتالونیا در ۱۹۰۵ میلادی تا آن زمان نتوانسته بود پیروزی دیگری به دست آورد، خوان گمپر به عنوان ریاست باشگاه برگزیده شد. گمپر در ۵ دوره متفاوت، در بین سالهای ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۵، ریاست باشگاه را بر عهده داشت، و مجموعاً حدود ۲۵ سال را در خدمت باشگاه گذراند. از مهمترین دستاوردهای وی میتوان کمک به بارسا برای به دست آوردن ورزشگاه اختصاصی را خاطر نشان کرد.[۱۱]
در ۱۴ مارس ۱۹۰۹ میلادی، بارسلونا به ورزشگاه اینداستریا که بزرگتر بود و ۸٬۰۰۰ نفر گنجایش داشت، نقل مکان کرد. از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۴ میلادی، بارسلونا در جام پیرنه شرکت کرد و به عنوان بهترین تیم لانگیدوک، میدی، ناحیه آکیتن، باسک و کاتالونیا انتخاب شد. در آن زمان شرکت کردن در این رقابتهای آزاد برای تیم بسیار مفید بود.[۱۲][۱۳] در همین دوره زبان رسمی باشگاه از کاستیلن به کاتالونیایی تغییر کرد و تیم بهتدریج به یکی از نمادهای مهم کاتالونیا تبدیل شد، تاجایی که برای بسیاری از طرفداران، حمایت از تیم بیشتر به واسطهٔ جایگاه اجتماعی آن و نه بازی خود تیم اهمیت داشت.[۱۴]
گمپر، جک گرینول را به عنوان اولین مربی تمام وقت بارسلونا انتخاب کرد.[۱۵] وی همچنین تلاشهایی برای افزایش تعداد اعضای باشگاه انجام داد، به طوری که در سال ۱۹۲۲ میلادی، تعداد اعضای باشگاه به بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. این افزایش اعضا به لحاظ مالی تیم را قادر به تهیه ورزشگاه جدید ساخت. در نهایت باشگاه به ورزشگاه لس کورتس که در همان سال افتتاح شده بود، نقل مکان کرد.[۱۶] ورزشگاه جدید ۲۲٬۰۰۰ نفر گنجایش داشت که بعدها به ۶۰٬۰۰۰ نفر هم رسید.[۱۷] در دوران گمپر، تیم فوتبال بارسلونا موفق شد یازده بار مسابقات فوتبال کاتالونیا، شش بار کوپا دل ری و چهار بار کوپا دی پیرنه را فتح کرده و نخستین «عصر طلایی» خود را تجربه کند.[۱۰][۱۱]ریورا٬ جمهوری خواهی و جنگ داخلی (۱۹۵۷–۱۹۲۳)[ویرایش]بمباران هوایی بارسلون در ۱۹۳۸
در ۱۴ ژوئن ۱۹۲۵، جمعیت حاضر در یکی از مسابقه در حرکتی خودجوش برای اعتراض به دیکتاتوری میگوئل پریمو ده ریورا سرود ملی را هو کردند که در پی آن حکومت در واکنش به این عمل ورزشگاه را شش ماه تعطیل کرد و گمپر نیز مجبور به کنارهگیری از ریاست باشگاه شد.[۱۸] همزمان با حرکت باشگاهها به سوی حرفهای شدن، مدیران بارسلونا نیز در ۱۹۲۶ اولین گام را در این مسیر نهادند.[۱۶] در ۱۹۲۸، بارسلونا پیروز جام اسپانیا شد، در مراسم اهدای جام ترانهٔ اودا اِ پلاکتو از رافائا آلبرتی یکی از اعضای اصلی گروه «نسل ۲۷» در وصف عملکرد قهرمانانه دروازهبان بارسا خوانده شد.[۱۹] در ۳۰ ژوئیه ۱۹۳۰، بنیان گذار باشگاه، خوان گمپر، بعد از دورهای افسردگی به واسطهٔ مشکلات شخصی و اقتصادی اقدام به خودکشی کرد.[۱۱]
اگرچه بارسلونا با بازیکن سرشناسی چون جوزپ اسکولا به کار خود ادامه میداد، باشگاه به دلیل کشمکشهای سیاسی که جامعه ورزشی را به کلی تحت شعاع قرار داده بود، وارد دورهای از افت شد.[۲۰] باوجود کسب قهرمانی در سالهای ۱۹۳۰، ۱۹۳۱، ۱۹۳۲، ۱۹۳۴، ۱۹۳۶ و ۱۹۳۸[۱۰] در مسابقات کاتالونیا، بارسلونا هیچ موفقیتی در سطح ملی (بجز عنوان بحث برانگیز ۱۹۳۷) به دست نیاورده بود. یک ماه پس از شروع جنگ داخلی اسپانیا در سال ۱۹۳۶، برخی از بازیکنان بارسلونا و اتلتیک بیلبائو داوطلب خدمت سربازی در جمع افرادی شدند که در مقابل شورشیان نظامی میجنگیدند.[۲۱] در ۶ اکتبر همین سال جوزپ سانیول، مدیر باشگاه و از اعضای حامی حزب سیاسی استقلال طلب، توسط سربازان فالانژ در نزدیکی گواداراما به قتل رسید.[۲۲] در تابستان ۱۹۳۷، تیم به اردوی مکزیک و ایالات متحده رفت. این اردو اگرچه به لحاظ مالی باشگاه را در امان نگه میداشت، اما نیمی از تیم به دنبال پناهندگی در کشورهای فرانسه و مکزیک بودند. در ۱۶ مارس ۱۹۳۸، بارسلونا مورد بمباران هوایی قرار گرفت که به کشته شدن ۳۰۰۰ تن انجامید و دفتر باشگاه نیز از این بمباران در امان نماند.[۲۳] کاتالونیا چند ماه بعد به تصرف در آمد. باشگاه به نماد نافرمانی کاتالانیسم تبدیل شد و در پیمحدودیتهای ایجاد شده اعضای آن به ۳٬۴۸۶ نفر کاهش یافت.[۲۴]پس از جنگ داخلی، پرچم کاتالونیا ممنوع اعلام شد و تیمها از استفاده از نامهای غیراسپانیایی نیز منبع شدند. این اقدام باشگاه را مجبور به تغییر نام به (به اسپانیایی: Club de Fútbol Barcelona) و حذف پرچم کاتالونیا از لباس تیم کرد.[۱۷]
در ۱۹۴۳، بارسلونا در نیمه نهایی مسابقات کوپا دل جنرالیسمه به مصاف رئال مادرید رفت. دیدار رفت دو تیم در لس کورتس با نتیجه ۳–۰ به نفع بارسلونا پایان یافت. پیش از بازی برگشت، اعضای تیم بارسلونا با رئیس امنیت دولت فرانسیسکو فرانکو دیدار داشتند و او به آنها یادآوری کرد که تنها به علت سخاوتمندی رژیم آنها امکان بازی کردن را دارند. در بازی برگشت رئال مادرید با نتیجه 1-11 بارسلونا را شکست داد.[۲۵] علیرغم فشارهای سیاسی آن زمان، بارسلونا در ده ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ توانست موفقیتهای قابل توجهی را کسب کند. بارسا با مربیگری جوزپ سامیتیر و بازیکنانی چونسزار، آنتونی رامالتس و خوان ولاسکو در سال ۱۹۲۹ توانست برای اولین بار قهرمان لا لیگا شود. این عنوان را توانست در سالهای ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ نیز به دست آورد. همچنین در سال ۱۹۴۹ توانست برای اولین بار کوپا لاتین را فتح کند. در ژوئن ۱۹۵۰ باشگاه قرار دادی با لادیسلائو کوبالا بست، او یکی از افراد تاثیر گذار در بارسلونا بود.
در یکشنبه بارانی سال ۱۹۵۱، انبوهی از جمعیت پس از پیروزی ۲–۱ در برابر سانتاندر، ورزشگاه لس کورتس را بدون استفاده از تراموا ترک کردند که شگفتی مسئولین حکومتی را برانگیخت. در آن زمان در بارسلون کارکنان تراموا اعتصاب کرده بودند و این حمایت از جانب طرفداران بارسلون از حرکت آنان صورت گرفت. رویدادهایی از این قبیل چهرهای متفاوت از باشگاه یا تعلق آن به فراتر از کاتالونیا را نشان میداد.[۲۶] بسياری در اسپانيا باشگاه را مدافع حقوق بشر و آزادی میدانستند.[۲۷]
بارسلونا توانست با مربیگری فردیناند دائوییک و بازی لادیسلائو کوبالا در سال ۱۹۵۲ پنج عنوان قهرمانی مختلف شامل لا لیگا، کوپا دل جنرالیسمه (یا همان کوپا دل ری)، کوپا لاتین و کوپا اوا دوارته و کوپا مارتینی روسی را بالای سر ببرد. همچنین در ۱۹۵۳ نیز توانست مجدداً لا لیگا و کوپا دل جنرالیسمه را فتح کند.[۱۷]باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۷۸–۱۹۵۷)[ویرایش]ورزشگاه باشگاه بارسلونا، نیوکمپ که با حمایتهای مالی هواداران در سال ۱۹۵۷ ساخته شد.
بارسلونا با مربیگری هلنیو هررا و لوییز سوارز جوان (بازیکن سال فوتبال اروپا در ۱۹۶۰) و دو بازیکن مجارستانی به توصیه کوبالا با نامهای ساندور کوچیس و زولتان زیبور توانست دو عنوان ملی دیگر در سال ۱۹۵۹ و لا لیگا و جام بین شهری را در ۱۹۶۰ کسب کند. در ۱۹۶۱ بارسلونا اولین باشگاهی بود که توانست رئال مادرید را در رقابتهای لیگ قهرمانان اروپا شکست دهد، اما در فینال با نتیجه ۳–۲ مغلوب بنفیکا شد.[۲۸][۲۹][۳۰]
کار ساخت ورزشگاه نیوکمپ در سال ۱۹۵۷ به پایان رسید و این بدین معنا بود که باشگاه مقداری پول برای خرید بازیکنان جدید داشت. دهه ۱۹۶۰ موفقیتهای کمتری برای باشگاه به همراه داشت و لا لیگا کاملاً در دست رئال مادرید بود.[۳۰] از جنبههای مثبت دهه شصت میتوان به ظهور بازیکنانی چون جوزپ فوسته و کارلس رکساچ و پیروزی باشگاه در کوپا دل جنرالیسمه در ۱۹۶۳ و جام بین شهری در ۱۹۶۶ اشاره کرد. همچنین بارسلونا توانست رئال مادرید را در فینال کوپا دل جنرالیسمه در ورزشگاه برنابئو در حالی که فرانکو بازی را تماشا میکرد، شکست دهد و بخشی از اقتدار سابق خود را به نمایش بگذارد. با پایان یافتن دوره دیکتاتوری فرانکو در ۱۹۷۴، نام باشگاه به نام اصلیش تغییر کرد، طراحی تاج آن به شکل اولیهاش برگردانده شد و دوباره حروف اصلیش را به دست آورد.[۳۱]
فصل ۱۹۷۳–۱۹۷۴ شاهد حضور یوهان کرایف بود که برای ثبت یک رکورد جهانی به مبلغ ۹۲۰ هزار پوند از آژاکس خریداری شد.[۳۲] یوهان کرایف در مصاحبهای با یکی از خبرگزاریهای اروپا گفت:«من بارسلونا را به رئال مادرید ترجیح دادم زیرا نمیتوانم برای تیمی بازی کنم که با فرانکو ارتباط دارد.» و این مصاحبه خیلی سریع او را به چهره محبوب هواداران بارسا تبدیل کرد و زمانی که وی نام فرزندش را یوردی، یک نام محلی کاتالانی گذاشت، بر میزان این محبوبیت افزوده شد.[۳۳] یوهان کرایف به همراه بازیکنان خوب دیگری چون خوان مانوئل آسنسی، کارلس رکساچ و هوگو سوتیل به باشگاه کمک کردند تا بتواند بعد از دهه ۱۹۶۰ با شکست ۵–۰ رئال مادرید در سال ۱۹۷۴ قهرمان لالیگا شود.[۳۴] یوهان کرایف در ۱۹۷۳ در اولین دوره حضورش در بارسا به عنوان بهترین بازیکن سال اروپا برای بار دوم انتخاب شد، او در سال ۱۹۷۱، زمانی که برای آژاکس بازی میکرد توانسته بود این عنوان برای اولین بار کسب کند، همچنین برای بار سوم در سال ۱۹۷۴ درحالی که همچنان برای بارسلونا بازی میکرد مجدداً این عنوان را تصاحب کرد.[۳۵]نونیز و ثبات در مدیریت (۲۰۰۰–۱۹۷۸)[ویرایش]دیهگو مارادونا در حال بازی برای بارسلونا
در سال ۱۹۷۸ جوزپ لوییس نونیز در انتخاباتی توسط اعضای باشگاه به عنوان مدیر جدید انتخاب شد. این تصمیم بسیار نزدیک و متصل به گذار اسپانیا در مسیر دموکراسی و پایان یافتن دیکتاتوری فرانکو در سال ۱۹۷۴ بود. هدف اصلی نونیز ارتقا دادن بارسا به سطح یک باشگاه جهانی از طریق ثبات بخشیدن به آن در زمین و خارج از آن بود. وی به توصیه کرایف، آکادمی جوانان بارسلونا، لا ماسیا را در ۲۰ اکتبر ۱۹۷۹ تأسیس کرد.[۳۶] دوره ریاست او ۲۲ سال به طول انجامید و بر بارسلونا تاثیر بسازایی گذاشت. از زمان نونیز سیاستهای سختگیرانهای برای دستمزد و نظم و انضباط به جا ماندهاست.[۳۷][۳۸]
در ۱۶ مه ۱۹۷۹ بارسلونا با شکست ۴–۳ فورتونا دوسلدورف در مقابل بیش از ۳۰٬۰۰۰ طرفدار بارسلونایی که برای دیدن بازی به بازل سوئیس آمده بودند، توانست برای اولین بار جام در جام اروپا فتح کند. در ۱۹۸۲ مارادونا با قراردی به مبلغ ۵ میلیون پوند از بوکا جونیورز خریده شد و دهمین رکورد جهان از حیث مبلغ قرار داد رقم خورد.[۳۹] در پایان فصل ۱۹۸۳–۱۹۸۲ بارسلونا توانست با مربیگری منوتی، رئال مادرید را شکست دهد و قهرمان کوپا دل ری شود. حضور مارادونا در بارسا دیری نپایید و او بارسلونا را برای پیوستن به ناپولی ترک کرد. در آغاز فصل ۱۹۸۵–۱۹۸۴ تری وینابلز به عنوان مربی انتخاب شد و توانست لا لیگا را با هافبک برجستهٔ آلمانی، برند شوستر فتح کند. در فصل بعدی او تیم را به مرحله فینال جام باشگاههای اروپا برد که در ضربات پنالتی بارسا مغلوب استوا بخارست شد و عنوان نایب قهرمانی را کسب کرد.[۳۷]
پس از جام جهانی فوتبال ۱۹۸۶ باشگاه گری لینکر آقای گل آن رقابتها را از باشگاه اورتون خرید و با دروازهبان آندونی زوبیزارتا قرار دادی طولانی بست. اما تیم در حالی که شوستر در محرومیت به سر میبرد نتوانست موفقیتهای زیادی کسب کند. وینابلز در آغاز فصل ۱۹۸۸–۱۹۸۷ از بارسا اخراج و لوییس آراگونز جانشین او شد. تمرد بازیکنان از نونیز در رویدادی که به هسپریا موتینی شهرت دارد در همین فصل رخ داد و این فصل با پیروزی ۱–۰ در مقابل رئال سوسیداد در فینال کوپا دل ری به پایان رسید.[۳۷]یوهان کرایف برنده چهار عنوان قهرمانی لا لیگا با بارسلونا در سمت مربی
در سال ۱۹۸۸ کرایف به عنوان سرمربی به باشگاه بازگشت و به زبان سادهتر یک تیم رویایی جمع کرد. در حالی که باشگاه با ستارههای بینالمللی چون روماریو، رونالد کومان، میشل لادروپ و هریستو استویچکوف قرار داد داشت، او ترکیبی از بازیکنان اسپانیایی چون خوزه ماری باکرو، جوزپ گواردیولا و تکسیکی بگیریستین را به زمین میبرد.[۴۰] بارسا زیر نظر یوهان کرایف توانست چهار عنوان قهرمانی لالیگا را بین سالهای ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ پی در پی کسب کند. در رقابتهای اروپایی نیز با شکست سمپدوریا در فینال جام در جام اروپا ۱۹۸۹ و لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۹۲ هر دو عنوان قهرمانی را به دست آورد. همچنین بارسا کوپا دل ری در سال ۱۹۹۰، سوپر جام اروپا در سال ۱۹۹۲ و سه سوپر جام اسپانیا را نیز ازآن خود کرد. یوهان کرایف با ۱۱ عنوان قهرمانی، موفقترین مربی باشگاه تا به امروز بوده و با ۸ سال مربیگری پی در پی بیشترین مدت باقیماندن در سمت مربیگری باشگاه را داراست.[۴۱] بخت یوهان کرایف در فینال دو فصل آخر مربیگریش برگشت و کسب نتایج ضعیف اسباب اخراج او توسط نونیز را فراهم کرد.[۳۷]
بابی رابسون جایگزین کرایف شد و تنها در فصل ۱۹۹۷–۱۹۹۶ در این سمت باقیماند. او رونالدو را از پیاسوی خرید و توانست سه جام کوپا دل ری، سوپر جام اسپانیا و جام در جام اروپا را برای باشگاه به ارمغان آورد. حضور رابسون تنها یک راه حل کوتاه مدت بود تا لوئیس فن خال بتواند به باشگاه بپیوندد.[۴۲] رونالدو نیز چون مارادونا برای مدت کوتاهی در باشگاه ماند و سپس به اینتر میلان پیوست. به هرشکل ستارگان تازهای چون لوییس فیگو، پاتریک کلایورت، لوییز انریکه و ریوالدو در باشگاه ظاهر شدند و بارسا هر دو جام کوپا دل ری و لا لیگا را در سال ۱۹۹۸ بالای سر برد. در ۱۹۹۹ ریوالدو به عنوان چهارمین بازیکن بارسلونا توانست عنوان بهترین بازیکن فوتبال سال اروپا را کسب کند. علیرغم تمام این موفقیتها داخلی، عدم پیروزی بارسا در فینال لا لیگا ۲۰۰۰ که سبب قهرمانی رئال مادرید شد، استعفای نونیز و فن خال را در پی داشت.[۴۲]رفتن نونیز و آمدن لاپورتا (۲۰۱۰–۲۰۰۰)[ویرایش]خوان لاپورتا در حال مصاحبه با خبرنگاران در سال ۲۰۰۹
رفتن نونیز و فن خال از باشگاه قابل مقایسه با پیوستن لوییس فیگو به رئال مادرید نبود، فیگو نه تنها کاپیتان دوم تیم بلکه به عنوان قهرمانی قابل ستایش نزد هواداران بارسا شناخته میشد، تاجایی که بسیاری از کاتالونیاییها او را از خودشان میدانستند. هواداران بارسا که از تصمیم پیوستن فیگو به رقیب دیرینه خود بسیار ناراحت بودند، این ناراحتی را با استقبال خشمآلود خود از حضور فیگو در نیوکمپ نشان میدادند، حتی در اولین حضور او در نیوکمپ به سمتش یک کله خوک و شیشه پر ویسکی پرتاب کردند.[۴۳] در سال ۲۰۰۰خوان گسپارت جایگزین نونیز شد و به مدت سه سال در این سمت باقیماند. در این مدت باشگاه شاهد رفتوآمد مربیان بود. در نهایت فن خال برای بار دوم به باشگاه بازگشت ولی از آنجایی که نتیجه مثبتی حاصل نشد، فن خال و گسپارت هر دو استعفا دادند.[۴۴]
پس از دوران ناموفق گسپارت، باشگاه با ترکیبی از مسئولین جوان به اوج بازگشت. خوان لاپورتا جایگزین گسپارت شد و فرانک ریکارد بازیکن سابق تیم ملی فوتبال هلند به عنوان مربی بارسا انتخاب شد. تاثیر بازیکنان بینالمللی و ترکیب آنها با بازیکنان اسپانیایی تیم را به سمت کسب موفقیت مجدد سوق داد. بارسا توانست در سال ۲۰۰۵–۲۰۰۴ لا لیگا و سوپر جام اسپانیا را فتح کند و قرار دادی با رونالدینیو، بازیکن سال فوتبال جهان ۲۰۰۶ ببندد.[۴۵]
در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵ بارسا مجدداً قهرمان لا لیگا و سوپر جام اسپانیا شد. در فینال لیگ قهرمانان بارسلونا در مقابل آرسنال قرار گرفت، درحالی که آرسنال تا پیش از ۱۵ دقیقه پایان بازی با ۱۰ بازیکن پیروز میدان بود، بارسا توانست نتیجه بازی را ۲–۱ به نفع خود تغییر دهد و جام را بعد از ۱۴ سال بالای سر بگیرد.[۴۵] در همان سال بارسلونا در جام باشگاههای جهان نیز شرکت کرد و در فینال با گل دقیقه ۸۲ حریف برزیلی خود، مغلوب اینترناسیونال شد.[۴۶][۴۷] اگرچه بارسلونا فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۶ را با قدرت شروع کرد، اما در پایان بدون کسب هیچ عنوانی فصل را به پایان رساند. بعدها اردوی پیش از فصل در ایالات متحده که منجر به مصدومیت ساموئل اتوئو و لیونل مسی شد، به عنوان دلیل عدم موفقیت باشگاه اعلام شد.[۴۸][۴۹]
در لالیگا که بارسا در بیشتر فصلها در جایگاه اول قرار داشت، در سال جدید بیثباتی باشگاه فرصتی برای پیشی گرفتن رئال مادرید و قهرمانی آنان شد. فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۷ برخلاف سالهای گذشته موفقیتی برای باشگاه به همراه نداشت و در پی آن جوزپ گواردیولا مربی تیم دوم بارسلونا در پایان فصل جایگزین ریکارد شد.[۵۰]
بارسا در فینال کوپا دل ری ۲۰۰۹ با شکست ۴–۱ اتلتیک بیلبائو برای ۲۵امین بار قهرمان این رقابتها شد. سه روز پس از آن شکست رئال مادرید در رقابتهای لالیگا جام را برای بارسلونا در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ به ارمغان آورد. بارسا در حالی فصل را به پایان رساند که در ورزشگاه المپیک رم، منچستر یونایتد فاتح سال قبل جام باشگاهها را با نتیجه ۲–۰ شکست داد و سومین عنوان قهرمانی جام باشگاهها را فتح کرد. در نتیجه برای اولین بار در اسپانیا اولین سهگانه را به دست آورد.[۵۱][۵۲][۵۳] بارسا با شکست مجدد اتلتیک بیلبائو در فینال سوپر جام اسپانیا ۲۰۰۹ و پیروزی در مقابل شاختار دونتسک در فینال سوپر جام اروپا ۲۰۰۹ دو جام دیگر را نیز بالای سر برد.[۵۴] در دسامبر ۲۰۰۹، بارسا جام باشگاههای جهان ۲۰۰۹[۵۵] را نیز فتح کرد و اولین تیم تاریخ فوتبال شد که ششگانه جامها را توانست کسب کند.[۵۶] همچنین بارسلونا با فتح لالیگا با ۹۰ امتیاز و فتح سوپر جام برای ۹امین بار توانست دو رکورد تازه در فوتبال اسپانیا به ثبت برساند.[۵۷][۵۸]رفتن لاپورتا و آمدن راسل ( تاکنون–۲۰۱۴)[ویرایش]
بعد از کنارهگیری لاپورتا در ژوئن ۲۰۱۰، ساندرو راسل بعد از مدتی کوتاه به عنوان مدیر جدید باشگاه انتخاب شد. رأیگیری برای انتخاب مدیر جدید در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۱ برگزار شد و راسل توانست با کسب ۶۱.۳۵٪ (تعداد ۵۶٬۰۸۸ رأی) کل آرای مأخوذه به ریاست باشگاه برسد.[۵۹] او سپس توانست داوید ویا را با ۴۰ میلیون یورو از والنسیا[۶۰] و خاویر ماسکرانو را با ۱۹ میلیون یورو از لیورپول[۶۱] به همراه دو بازیکن دیگر در نوامبر ۲۰۱۰ بهخدمت بگیرد. بارسلونا توانست در اولین ال کلاسیکو در فصل ۲۰۱۰-۱۱، رئال مادرید را با حساب ۵-۰ شکست دهد و همچنین در آن فصل توانست برای سومین سال پیاپی با ۹۶ امتیاز فاتح لالیگا شود.[۶۲] در آوریل ۲۰۱۱ بارسلونا که به فینال کوپا دل ری راه یافتهبود دراین مرحله مقابل رئال مادرید قرار گرفت و بازی را با حساب ۱-۰ در مستایا واگذار کرد.[۶۳] در ماه مه نیز، بارسلونا در فینال لیگ قهرمانان اروپا با شکست دادن منچستر یونایتد با حساب ۳-۱ در ورزشگاه ومبلی لندن که از یک لحاظ تکرار فینال سال ۲۰۰۹ محسوب میشد، برای چهارمین بار قهرمان اروپا شد.[۶۴] اما در فصل ۱۲-۲۰۱۱ نتوانست آنچنان انتطارات را برآورده کند و پس از واگذار کردن لالیگا به رءال مادرید[۶۵] سپس در نیمه نهایی لیگ قهرمانان مغلوب تیم چلسی شد[۶۶]و از دور مسابقات کنار رفت. آنها در این فصل تنها کوپا دل ری را با پیروزی ۰-۳ مقابل تیم اتلتیک بیلباءو بدست آوردند[۶۷]هواداران باشگاه[ویرایش]طرفداران بارسا در نیوکمپنوشتار اصلی: هواداران باشگاه فوتبال بارسلونا
نام مستعار طرفداران بارسلونا کولز است. گفته میشود ۲۵٪ از جمعیت اسپانیا طرفدار بارسلونا هستند و بعد از رئال مادرید که ۳۲٪ از اسپانیاییها هوادار آن هستند، بارسا در جایگاه دوم قرار میگیرد. جایگاه سوم نیز به تیم والنسیا با ۵٪ حامی تعلق دارد.[۶۸] در اروپا بارسا اولین تیم محبوب این قارهاست.[۶۹] تعداد اعضای باشگاه از فصل ۲۰۰۳–۰۴ از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر به ۱۷۰٬۰۰۰ نفر تا سپتامبر ۲۰۰۹ افزایش قابل توجهی داشتهاست.[۷۰]
علاوه بر عضویت، در ژوئن ۲۰۱۰، به طور رسمی ۱٬۳۳۵ نفر در نقاط مختلف جهان در انجمن هواداران بارسا ثبت نام کردهاند. انجمنهای هواداران وظیفه تبلیغ بارسلونا در محلهای مختلف را دارند و در مقابل در حین بازدید از بارسلونا خدمات مفیدی دریافت میکنند.[۷۱] همچنین بارسا هواداران بسیار برجستهای تاکنون داشته که در این میان میتوان به پاپ ژان پل دوم که عضو افتخاری باشگاه بود یا خوزه زاپاترو که نخست وزیر فعلی اسپانیا است اشاره کرد.[۷۲][۷۳]ال کلاسیکو[ویرایش]نوشتار اصلی: ال کلاسیکو
رقابت شدید میان دو تیم قویتر در لیگهای ملی بسیار معمول است و این در مورد لا لیگا نیز صدق میکند، جایی که به بازی میان بارسلونا و رئال مادرید ال کلاسیکو (به اسپانیایی: El Clásico) میگویند. از ابتدا این دو تیم به عنوان نماینده دو منطقه و شهر رقیب، کاتالونیا و کاستیل شناخته میشوند. این رقابت بازتابی از تنشهای فرهنگی و سیاسی میان دو منطقهاست که از جنگ داخلی اسپانیا نشئت میگیرد.[۷۴]
در مدت دیکتاتوری پریمو ده ریورا و بخصوص فرانسیسکو فرانکو (۱۹۳۹-۱۹۷۵) تمامی فرهنگهای محلی مورد سرکوب قرار گرفتند و تمام زبانهای رایج در اسپانیا جز کاستیلایی ممنوع اعلام شدند.[۷۵][۷۶] مردم کاتالان به یک نماد برای ابراز آزادی خواهی نیاز داشتند و بارسا تبدیل به فراتر از یک باشگاه (به کاتالان: Més que un club) برای کاتالانها شد. به گفتهٔ مانوئل واسکس مونتالبان، پیوستن به بارسلونا بهترین راه برای کاتالانها بود تا هویت خود را نشان دهند، این راه نسبت به پیوستن به جنبشهای ضد فرانکو کم هزینهتر بود و امکان ابراز مخالفت را به آنها میداد.[۷۷]
از سوی دیگر رئال مادرید در بسیاری از موارد به عنوان تجسمی از تمرکز ظلم حاکمیت، رژیم فاشیستی و فراتر از آن بود. (سانتیاگو برنابئو که ورزشگاه رئال به نام اوست از افرادیست که علیه ملی گرایی فرانکو جنگید.)[۷۸][۷۹] به هر شکل در طول جنگ داخلی اسپانیا، اعضای هر دوتیم نظیر جوزپ سانیول و رافائل سانچز گوئرا متحمل آسیبهایی از سوی هواداران فرانکو شدند.
در دهه ۱۹۵۰، زمانی که بحث انتقال آلفردو دی استفانو مطرح شد، اختلاف دو باشگاه تشدید یافت. در نهایت او رئال مادرید را انتخاب کرد و در آن فصل باعث موفقیت آنها نیز شد.[۸۰] در دهه ۱۹۶۰ هر دو تیم در جام اروپا به مصاف با یکدیگر رفتند که رئال مادرید توسط بارسا حذف شد.[۸۱] همچنین در آخرین رویارویی دو تیم در سال ۲۰۰۲ که توسط رسانههای اسپانیا «رقابت قرن» نام گرفت، بیش از ۵۰۰ میلیون نفر شاهد دیدار دو تیم بودند.[۸۲]نتیجه رقابتهای رسمیپیروزیهای رئال مادرید87پیروزیهای بارسلونا86تساوی45گلهای رئال مادرید363گلهای بارسلونا352مجموع رقابتها218دربی بارسلونا[ویرایش]نوشتار اصلی: شهرآورد بارسلونا
رقیب منطقهای بارسا، اسپانیول است. برخلاف بارسا که هیئت مدیره اولیه آن از ملیتهای مختلف بودند. این تیم توسط علاقهمندان به فوتبال اسپانیا تأسیس شد و سپس از حمایت پادشاه برخوردار گشت. اسپانیول آشکارا به عنوان یک تیم ضد بارسلونایی تأسیس شد و آنها همواره بارسا را به عنوان یک تیم بیگانه میدیدند.[۸۳] از آنجایی که مردم کاتالونیا اسپانیول را به عنوان نمایندهای از مادرید میدیدند، رقابتها جدیتر شد.[۱۸] زمین اصلی باشگاه اسپانیول در منطقه اعیان نشین ساریا بود.[۸۴][۸۵]
اسپانیول به طور سنتی بخصوص در زمان حکومت فرانکو، به زعم اکثریت شهروندان بارسلونا به عنوان ترویج کننده مشروعیت حکومت شناخته میشد و این در تضاد کامل با روحیه انقلابی بارسلوناییها بود.[۸۶] در ۱۹۱۸ که بحث خودمختاری مطرح شده بود اسپانیول شروع به مخالفت با آن کرد.[۸۳] بعدها اسپانیول در کنار فاشیستها از گروههای حامی فالانژ که میخواستند به جنگ داخلی بپیوندند حمایت میکرد. باوجود این تفاوتهای فکری، دربی بهخاطر تفاوت اهداف هر دو باشگاه، بیشتر برای هواداران اسپانیول اهمیت داشته تا بارسلونا. در سالهای اخیر رقابت میان دو باشگاه کمتر رنگ و بوی سیاسی داشته و باشگاه اسپانیول نیز نام رسمی و سرود باشگاه را از اسپانیایی به کاتالان ترجمه کردهاست.[۸۳]
اگرچه در تاریخ لا لیگا بیشتر دربیها منطقهای هستند، این رقابت نامعمول نیز کاملاً با برتری بارسلونا همراه بودهاست. اسپانیول در تمام طول ۷۰ سال گذشته تنها سه بار بالاتر از بارسلونا قرار داشته و در مسابقات جام حذفی کاتالونیا تنها در سال ۱۹۵۷ موفق به پیروزی در برابر بارسا شدهاست. همچنین بهترین نتیجهای که اسپانیول تاکنون از شهرآورد بارسلونا به دست آورده ۶–۰ در سال ۱۹۵۱ بودهاست. اسپانیول در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ با کسب پیروزی ۲–۱ در مقابل بارسا تنها تیمی است که توانسته سه بار در یک فصل بارسلونا را در نیوکمپ شکست بدهد.[۸۷]درآمد و دارایی[ویرایش]
در ۲۰۱۰، مجله فوربز با اعلام ثروت باشگاه بارسلونا در حدود ۷۵۲ میلیون یورو، آنها را در جایگاه چهارم پس از منچستر یونایتد، رئال مادرید و آرسنال به عنوان ثروتمندترین باشگاه جهان قرار داد..[۸۸][۸۹] طبق گفته دلویت، بارسلونا با در آمد ۳۶۶ میلیون یورو در همین سال، جایگاه دوم را پس از رئال مادرید که ۴۰۱ میلیون یورو درآمد دارد به دست آوردهاست.[۹۰]
حسابرسیهای دلویت در ژوئیه ۲۰۱۰ نشان میدهد بارسلونا ۴۴۲ میلیون یورو بدهی دارد. این رقم دقیقاً ۵۸ درصد از کل داراییها بارسلونا است که فوربز آن را اعلام کرده بود. مدیر جدید باشگاه این بدهیها را ناشی از مشکلات ساختاری دانستهاست.[۹۱] خبرها حکایت از آن دارد که در سال جاری بارسا مبلغ ۷۹ میلیون یوروی دیگر ضرر خواهد داشت، این درحالیست که بارسلونا یکی از مدافعان عنوان قهرمانی لالیگا است.[۹۲]
برگزاری تور صلح[ویرایش]
اهداف بر گزاری این تور از زبان معاون اقتصادی باشگاه، "خاویر فاوس" اینگونه بیان میشود: "دو دليل براي اين کار وجود دارد. اولين هدف انجام کار کوچکي براي صلح است تا نشان دهيم چگونه ورزش و کودکان ميتوانند براي ساختن پلي بين دو جامعه مفيد واقع شوند. اين سفر همچنين به ترويج نام باشگاه در دنياي عرب که در حال تبديل شدن به بازار تجاري مهمي براي ماست و در جامعه يهوديان کمک ميکند."[۹۳]− همچنین در این تور عوامل و بازیکنان باشگاه بارسلونا با حضور در کنار دیوار ندبه به خواندن دعا پرداختند و با مسئولین اسرائیلی دیدارهایی دوستانه داشتند.[۹۴]رکوردها[ویرایش]پائولینو آلکانترا
ژاوی در حاضر با مجموعاً ۵۵۵ بازی برای بارسلونا و ۳۶۹ بازی در لالیگا رکوردار همراهی باتیم است.[۹۵]
برترین گلزن بارسا تاکنون در تمام رقابتها حتی دوستانه، پائولینو آلکانترا با ۳۵۷ گل بودهاست.[۹۵] سزار رودریگز با ۱۹۵ گل زده در بین سالهای ۱۹۴۲ تا ۱۹۵۵ بهترین گل زن بارسا در لا لیگا میباشد. اگرچه احتمال میرود لیونل مسی که تاکنون ۱۵۴ گل در لالیگا برای بارسا به ثمر رسانده این رکورد را بهزودی بشکند.[۹۶]
در ۲ فوریه ۲۰۰۹ بارسا به مجموع ۵۰۰۰ گل زده در لا لیگا رسید. گل ۵۰۰۰ام بارسا را مسی در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر که بانتیجه ۲–۱ به نفع بارسلونا تمام شد، به ثمر رساند.[۹۷] در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۹ بارسا با شکست ۲–۱ استیودیانتس ششمین عنوان قهرمانی خود را در یک سال به دست آورد و تنها تیمیست که ششگانه جامها را در تاریخ فوتبال فتح کردهاست.[۹۸] همچنین بارسلونا با فتح ۲۵ کوپا دل ری و ۹ سوپرجام اسپانیا از این حیث نیز رکورد دار است.[۹۹][۱۰۰]
در ۳ مارس ۱۹۸۶ در بازی یک چهارم نهایی جام اروپا، بارسا به میزبانی یوونتوس رفت که در آن بازی ۱۲۰٬۰۰۰ نفر به تماشای بازی پرداختند و رکورد بیشترین حضور حامیان بارسا رقم خورد.[۱۰۱] با توجه به نوسازی ورزشگاه در ۱۹۹۰ و قانون منع امکان تماشای بازی به صورت ایستاده احتمالاً این رکورد هرگز نمیشکند، زیرا ظرفیت ورزشگاه ۹۹٬۳۵۴ نفر است.[۱۰۲][۱]آرمها و لباسها[ویرایش]نخستین آرم باشگاه بارسلونا
آرم اصلی باشگاه به شکل تاجی دربالای تصویر به یادگار تاج و تخت آراگون و خفاشی نماد شاه جیمز بود که به دو شاخه یکی از درخت برگ بو و دیگری نخل احاطه شدهاست.[۱۰۳] در سال ۱۹۱۰ بارسلونا بین اعضای خود یک مسابقه طراحی برای طراحی نماد باشگاه برگزار کرد که کارلس کومامالا از بازیکنان باشگاه برنده آن شد. پیشنهاد کومامالا با تغییراتی جزئی همچنان به عنوان نماد باشگاه باقیماندهاست. طرح اولیه شامل تاج و صلیب سنت جورج در قسمت بالا گوشهٔ چپ با پرچم کاتالان در کنار آن و رنگ تیم در پایین بود.[۱۰۴]
رنگهای آبی و قرمز در پیراهن برای اولین بار در دیدار مقابل هیسپانیا در سال ۱۹۰۰ استفاده شد.[۱۰۵] چندین نظریه در رابطه با طراحی لباس آبی و قرمز بارسلونا وجود دارد. پسر یکی از اولین مدیران باشگاه، آرتور ویتی مدعیست که ایده این طرح لباس به پدرش تعلق دارد و او لباس را بر اساس لباس تیم مدرسه بازرگانی تیلور پیشنهاد کردهاست. نظریه دیگر برطبق گفته تونی استالبر نویسندهاست که رنگها را متعلق به جمهوری اول ماکسیمیلیان روبسپیر میداند. گذشته از دو نظریه قبلی، رایجترین نظریه در کاتالونیا این است که خوان گمپر رنگ لباس بارسا را از تیم سابقش، بازل انتخاب کردهاست.[۱۰۶]
بارسلونا از زمان تأسیس هرگز تبلیغ هیچ شرکتی را بر روی پیراهن خود نداشتهاست. در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۶ باشگاه خبر عقد قراردادی ۵ ساله را با یونیسف اعلام کرد، طبق این قرارداد لوگوی یونیسف در این مدت بر روی پیراهن تیم قرار میگرفت و هرسال مبلغ ۱٫۵ میلیون یورو کمک مالی از طرف بنیاد باشگاه فوتبال بارسلونا به یونیسف پرداخت میشد.[۱۰۷] بنیاد باشگاه فوتبال بارسلونا در سال ۱۹۹۴ بر پایهٔ تصمیم رئیس کمیتهٔ سیاستگذاریهای اقتصادی باشگاه به عنوان نهادی برای جمع آوری کمک و جلب پشتیبانهای مالی برای سازمانهای غیر ورزشی راهاندازی شد.[۱۰۸] از سال ۲۰۰۴ شرکتها میتوانند با پرداخت ۴۰ الی ۶۰ هزار پوند در سال یکی از ۲۵ عضو افتخاری بنیاد شوند. همچنین جمع دیگری متشکل از ۴۸ عضو وجود دارد که سالانه ۱۴٬۰۰۰ پوند پرداخت میکنند. علاوه بر این عدهای دیگر از حامیان با پرداخت سالانه ۴٬۰۰۰ پوند وجود دارند. باید توجه داشت که مدرکی از دخالت جدی اعضای افتخاری در سیاستهای باشگاه در دست نیست، هرچند بر طبق گفته آنتونی کینگ «بعید است که اعضای افتخاری بنیاد در تصمیم گیریهای باشگاه دخالتی نداشته باشند.»[۱۰۹]
بارسلونا با عقد قراردادی به مبلغ ۱۵۰ میلیون یورو با بنیاد قطر به مدت پنج سال بالاخره به عدم پذیرش اسپانسر لباس خود پایان داد. این قرارداد از فصل ۱۲-۲۰۱۱ آغاز میشود.[۱۱۰]دورهطراحاسپانسر۱۹۸۲–۱۹۹۲میبابدون اسپانسر۱۹۹۲–۱۹۹۸کاپا۱۹۹۸–۲۰۰۶نایک۲۰۰۶–۲۰۱۱یونیسف2011-2013بنیاد قطر، یونیسف-2013نایکقطر ایرویز ، یونیسفورزشگاه[ویرایش]نوشتارهای اصلی: ورزشگاه اینداستریا، ورزشگاه لس کورتس، و نیوکمپیکی از شعارهای بارسلوناهک شده بر روی جایگاه تماشاچیان، "Més que un club" که به معنی فراتر از یک باشگاه است.
اولین زمین بارسلونا، ورزشگاه اینداستریا با ظرفیت ۱۰٬۰۰۰ نفر بود. مسئولین باشگاه در آن زمان امکانات این ورزشگاه را برای یک باشگاه در حال رشد کافی نمیدانستند.[۱۱۱] در ۱۹۹۲ جمعیت هواداران به ۲۰٬۰۰۰ نفر رسید و با کمک مالی آنها، باشگاه توانست ورزشگاه بزرگتری به نام لس کورتس بسازد که ظرفیت اولیه آن ۲۰٬۰۰۰ نفر بود. بعد از جنگ داخلی اسپانیا، باشگاه شروع به جذب تماشاچی و اعضای بیشتر برای حضور در مسابقات کرد. افزوده شدن به تعداد طرفداران، اسباب گسترش ورزشگاه را فراهم کرد، گسترش ورزشگاه در چندین پروژه شامل: گسترش جایگاه تماشاچیان در ۱۹۴۴، گسترش بخش جنوبی ورزشگاه در ۱۹۴۶ و گسترش بخش شمالی در ۱۹۵۰ صورت گرفت، در نهایت ظرفیت ورزشگاه پس از پایان توسعه آن به ۶۰٬۰۰۰ نفر رسید.[۱۱۲]
پس از تکمیل ورزشگاه لس کورتس دیگر امکان گسترش دادن آن وجود نداشت. با کسب قهرمانی در سالهای ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ در مسابقات لالیگا و پیوستن کوبالا در ژوئن ۱۹۵۰ به بارسا، که بعدها مجموعاً ۱۹۶ گل در ۲۵۶ بازی به ثمر رساند، هواداران و تماشاچیان تیم بیشتر شدند.[۱۱۲][۱۱۳][۱۱۴] از این رو باشگاه مجدداً برای تهیه یک ورزشگاه جدید دست به کار شد.[۱۱۲] در ۲۸ مارس ۱۹۵۴ ساخت ورزشگاه در مقابل ۶۰٬۰۰۰ هزار تن از طرفداران باشگاه آغاز شد. اولین سنگ ورزشگاه نیوکمپ زیر نظر فرماندار فلیپه آکدو کلوگنا و با دعای خیر اسقف اعظم بارسلونا گرگوریو مودریگو در جای خود قرار گرفت. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۷ پس از سه سال ساخت ورزشگاه به پایان رسید و ۲۸۸ میلیون پستا هزینه ساخت آن شد.[۱۱۲]
در سال ۱۹۸۰ جهت بازسازی ورزشگاه مطابق استانداردهای یوفا، باشگاه برای تأمین هزینههای بازسازی در قبال نوشتن نام هواداران برروی آجرهای مورد استفاده، هزینهای از آنها دریافت میکرد. این طرح مورد استقبال طرفداران و حتی مردم قرار گرفت اگرچه بعدها زمانیکه یکی از رسانههای مادرید گزارشی از آجری با نام هک شده سانتیاگو برنابئو یسته، یکی از مدیران با سابقه و حامیان فرانکو تهیه کرد، جنجال بسیاری ایجاد شد.[۱۱۵][۱۱۶][۱۱۷] ظرفیت ورزشگاه در حال حاضر ۹۹.۳۵۴ نفر است که بزرگترین ورزشگاه اروپا نیز میباشد. [۱][۱۱۸] این ورزشگاه همچنین در بازیهای المپیک تابستانی ۱۹۹۲، میزبان برخی از مسابقات نیز بودهاست.[۱۱۹]
ورزشگاه شامل بخشهای دیگری نیز هست:[۱۲۰]سیوتات اسپورتیوا خوان گمپر (زمین تمرین تیم فوتبال بارسلونا)لاماسیا (آکادمی جوانان باشگاه)مینی استادی (ورزشگاه خانگی تیم دوم)پالائو بلوگرانا (سالن اختصاصی باشگاه)پالائو بلوگرانا ۲ (سالن اختصاصی دوم باشگاه)پالائو دی گل (پیست یخ باشگاه)سراسرنمایی از ورزشگاه در ژانویه ۲۰۱۱افتخارات[ویرایش]رقابتهای داخلی[ویرایش]تصویر شادی بازیکنان بارسلونا، پس از قهرمانی در لالیگا ۲۰۰۵–۲۰۰۴لالیگا[۱۲۱]قهرمانی (۲۲): ۱۹۲۹–۱۹۲۸، ۱۹۴۵–۱۹۴۴، ۱۹۴۸–۱۹۴۷، ۱۹۴۹–۱۹۴۸، ۱۹۵۲–۱۹۵۱، ۱۹۵۳–۱۹۵۲، ۱۹۵۹–۱۹۵۸، ۱۹۶۰–۱۹۵۹، ۱۹۷۴–۱۹۷۳، ۱۹۸۵–۱۹۸۴، ۱۹۹۱–۱۹۹۰، ۱۹۹۲–۱۹۹۱، ۱۹۹۳–۱۹۹۲، ۱۹۹۴–۱۹۹۳، ۱۹۹۸–۱۹۹۷، ۱۹۹۹–۱۹۹۸، ۲۰۰۵–۲۰۰۴، ۲۰۰۶–۲۰۰۵، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۰–۲۰۰۹، ۲۰۱۱–۲۰۱۰، ۲۰۱۳–۲۰۱۲نایب قهرمانی (۲۳): ۱۹۳۰–۱۹۲۹، ۱۹۴۶–۱۹۴۵، ۱۹۵۴–۱۹۵۳، ۱۹۵۵–۱۹۵۴، ۱۹۵۶–۱۹۵۵، ۱۹۶۲–۱۹۶۱، ۱۹۶۴–۱۹۶۳، ۱۹۶۷–۱۹۶۶، ۱۹۶۸–۱۹۶۷، ۱۹۷۱–۱۹۷۰، ۱۹۷۳–۱۹۷۲، ۱۹۷۶–۱۹۷۵، ۱۹۷۷–۱۹۷۶، ۱۹۷۸–۱۹۷۷، ۱۹۸۲–۱۹۸۱، ۱۹۸۶–۱۹۸۵، ۱۹۸۷–۱۹۸۶، ۱۹۸۹–۱۹۸۸، ۱۹۹۷–۱۹۹۶، ۲۰۰۰–۱۹۹۹، ۲۰۰۴–۲۰۰۳، ۲۰۰۷–۲۰۰۶، ۲۰۱۲-۲۰۱۱، 2013-2012کوپا دل ری[۱۲۲]قهرمانی (۲۶): ۱۹۱۰–۱۹۰۹، ۱۹۱۲–۱۹۱۱، ۱۹۱۳–۱۹۱۲، ۱۹۲۰–۱۹۱۹، ۱۹۲۲–۱۹۲۱، ۱۹۲۵–۱۹۲۴، ۱۹۲۶–۱۹۲۵، ۱۹۲۸–۱۹۲۷، ۱۹۴۲–۱۹۴۱، ۱۹۵۱–۱۹۵۰، ۱۹۵۲–۱۹۵۱، ۱۹۵۳–۱۹۵۲، ۱۹۵۷–۱۹۵۶، ۱۹۵۹–۱۹۵۸، ۱۹۶۳–۱۹۶۲، ۱۹۶۸–۱۹۶۷، ۱۹۷۱–۱۹۷۰، ۱۹۷۸–۱۹۷۷، ۱۹۸۱–۱۹۸۰، ۱۹۸۳–۱۹۸۲، ۱۹۸۸–۱۹۸۷، ۱۹۹۰–۱۹۸۹، ۱۹۹۷–۱۹۹۶، ۱۹۹۸–۱۹۹۷، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۲-۲۰۱۱نایب قهرمانی (۱۰): ۱۹۰۳-۱۹۰۲، ۱۹۱۹-۱۹۱۸، ۱۹۳۲-۱۹۳۱، ۱۹۳۶-۱۹۳۵، ۱۹۵۴-۱۹۵۳، ۱۹۷۴-۱۹۷۳، ۱۹۸۴-۱۹۸۳، ۱۹۸۶-۱۹۸۵، ۱۹۹۶-۱۹۹۵، ۲۰۱۱-۲۰۱۰.کوپا دی لالیگا[۱۲۳]قهرمانی (۲): ۱۹۸۳–۱۹۸۲، ۱۹۸۶–۱۹۸۵.سوپر جام اسپانیا[۱۰۰]قهرمانی (۱۰): ۱۹۸۳، ۱۹۹۱، ۱۹۹۲، ۱۹۹۴، ۱۹۹۶، ۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۰۹، ٬۲۰۱۰ ۲۰۱۱نایب قهرمانی (۸): ۱۹۸۵، ۱۹۸۸، ۱۹۹۰، ۱۹۹۳، ۱۹۹۷، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹،۲۰۱۲کوپا اوا دیورته (سوپرجام اسپانیا جایگزین این رقابتها شد.)[۱۲۴]قهرمانی (۴): ۱۹۴۵، ۱۹۴۸، ۱۹۵۲، ۱۹۵۳نایب قهرمانی (۲): ۱۹۴۹، ۱۹۵۱رقابتهای اروپایی[ویرایش]جام اروپا/لیگ قهرمانان اروپا[۱۲۵]قهرمانی (۴): ۱۹۹۲–۱۹۹۱، ۲۰۰۶–۲۰۰۵، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۱–۲۰۱۰.نایب قهرمانی (۳): ۱۹۶۱–۱۹۶۰، ۱۹۸۶–۱۹۸۵، ۱۹۹۴–۱۹۹۳.جام در جام اروپا[۱۲۶]قهرمانی (۴):۱۹۷۹–۱۹۷۸، ۱۹۸۲–۱۹۸۱، ۱۹۸۹–۱۹۸۸، ۱۹۹۷–۱۹۹۶نایب قهرمانی (۳):۱۹۶۹–۱۹۶۸، ۱۹۹۱–۱۹۹۰جام بین شهری[۱۲۷]قهرمانی (۳): ۱۹۵۸–۱۹۵۵، ۱۹۶۰–۱۹۵۸، ۱۹۶۶–۱۹۶۵نایب قهرمانی (۱): ۱۹۶۲–۱۹۶۱سوپرجام اروپا[۱۲۸]قهرمانی (۳): ۱۹۹۲، ۱۹۹۷، ۲۰۰۹نایب قهرمانی (۴): ۱۹۷۹، ۱۹۸۲، ۱۹۸۹، ۲۰۰۶جام لاتین[۱۲۹]قهرمانی (۲): ۱۹۴۹، ۱۹۵۲رقابتهای جهانی[ویرایش]جام بین قارهای[۱۳۰]نایب قهرمانی (۱): ۱۹۹۲جام باشگاههای جهان[۱۳۱]قهرمانی (۲): ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱نایب قهرمانی (۱): ۲۰۰۶
فصل جاری
باشگاه فوتبال بارسلونا (به اسپانیایی: Fútbol Club Barcelona) که بیشتر بارسلونا یا به صورت مخفف بارسا شناخته میشود، یک باشگاه فوتبال حرفهای اسپانیایی است که در شهر بارسلون در منطقهٔ کاتالونیای اسپانیا قرار دارد. باشگاه فوتبال بارسلونا باشگاهی ورزشی-اجتماعی با هزاران عضو بوده که تیم فوتبال بارسلونا بخشی از آن میباشد.[۳] تیم این باشگاه در لا لیگا بازی میکند و جزو سه تیمی است که هرگز به دسته پایینتر سقوط نکردهاست. شهرت تاریخی تیم اين باشگاه بهدلیل شیوه حملهای ماهرانه و جذابش بوده که تأکیدش را بر بازی باز قرار میدهد.[۳][۴][۵]
این باشگاه با نام باشگاه فوتبال بارسلونا در سال ۱۸۹۹ توسط عدهای سوئیسی، انگلیسی و اسپانیایی و به رهبری خوان گمپر تأسیس شد. بارسا به نوعی، نهادی برای ترویج فرهنگ کاتالان و کاتالانیسم است و از این رو عبارت «فراتر از یک باشگاه» (به کاتالانی: Més que un club) را به عنوان شعار خود انتخاب کردهاست. سرود رسمی باشگاه، اثر جوزپ ماریا اسپیناس است که El Cant del Barça نام دارد.
برخلاف بسیاری از تیمهای جهان این باشگاه توسط هوادارانش اداره میشود. باشگاه بارسلونا با درآمد ۳۶۶ میلیون یورو، دومین باشگاه ثروتمند جهان است. این باشگاه رقابت دیرینهای با رئال مادرید دارد و به مسابقهای که بین این دو تیم برگزار میشود اصطلاحاً ال کلاسیکو گفته میشود. نوکمپ با گنجایش ۹۹.۳۵۴ تماشاگر، ورزشگاه خانگی بارسلونا و بزرگترین استادیوم اروپا است. حدود ۲۵،۷% مردم اسپانیا طرفدار بارسلوناهستند،[۶]
باشگاه فوتبال بارسلونا با ۲۲ عنوان قهرمانی در لالیگا، ۲۶ قهرمانی در کوپا دل ری، ۱۰ قهرمانی در سوپرجام اسپانیا و ۲ قهرمانی در کوپا دی لالیگا، بعد از رئال مادریدپرافتخارترین تیم اسپانیا است. افتخارات بارسلونا در اروپا شامل ۴ قهرمانی در لیگ قهرمانان، ۴ قهرمانی در سوپرجام اروپا، ۴ قهرمانی در جام در جام اروپا و ۲ قهرمانی درجام لاتین میشود. در سال ۲۰۰۹، بارسلونا به عنوان اولین باشگاه اسپانیایی موفق شد سهگانه لا لیگا، کوپا دل ری و لیگ قهرمانان اروپا را به دست آورد. همچنین تنها تیمیست که توانسته ششگانه جامها را فتح کند. بارسلونا را میتوان یکی از موفقترین تیمهای حاضر در اروپا دانست.[۷]
همانگونه که از شعار باشگاه «فراتر از یک باشگاه» بر میآید اين باشگاه تنها به فوتبال محدود نبوده و برخلاف باشگاههای ورزشی شمال آمريکا به ورزشهای ديگر و حتی به ايفای نقشی فرهنگی نیز میپردازد.[۸] باشگاه فوتبال بارسلونا علاوه بر فوتبال شامل ۱۴ رشته ورزشی دیگر است که چهار رشته آن شامل بسکتبال، فوتسال، هندبال واسکیت هاکی جزو تیمهای حرفهای به حساب میآیند.[۱] باشگاه فوتبال بارسلونا نقشی تاريخی به عنوان يک نماد ملی گرایی کاتالانها بازی کرده است. بهعنوان مثال در زمان ديكتاتورى فاشیستی ژنرال ریورا که به مقابله با ملی گرایی کاتالانها پرداخته بود، ممنوعیتی شش ماهه بر این باشگاه تحمیل شده و سپس عنوان باشگاه تغيير داده شد. علیرغم اینها باشگاه بارسلونا به عنوان نمادی از هویت منطقهای و مطالبه ارزشهای دموکراتیک کاتالانها درآمد. باشگاه٬ نام اولیهاش را تنها پس از مرگ فرانکو در سال ۱۹۷۵ بهدست آورد.[۸]
محتویات [نهفتن] ۱ تاریخچه۱.۱ تأسیس باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۲۲–۱۸۹۹)۱.۲ ریورا٬ جمهوری خواهی و جنگ داخلی (۱۹۵۷–۱۹۲۳)۱.۳ باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۷۸–۱۹۵۷)۱.۴ نونیز و ثبات در مدیریت (۲۰۰۰–۱۹۷۸)۱.۵ رفتن نونیز و آمدن لاپورتا (۲۰۱۰–۲۰۰۰)۱.۶ رفتن لاپورتا و آمدن راسل ( تاکنون–۲۰۱۴)۲ هواداران باشگاه۲.۱ ال کلاسیکو۲.۲ دربی بارسلونا۳ درآمد و دارایی۴ برگزاری تور صلح۵ رکوردها۶ آرمها و لباسها۷ ورزشگاه۸ افتخارات۸.۱ رقابتهای داخلی۸.۲ رقابتهای اروپایی۸.۳ رقابتهای جهانی۹ بازیکنان۹.۱ ترکیب فعلی۹.۲ بازیکن قرضی۱۰ مسئولین۱۰.۱ کادرفنی۱۰.۲ مدیران۱۰.۲.۱ مدل عضویت-مالکیت۱۱ تیمهای بارسلونا در رشتههای ورزشی دیگر۱۱.۱ تیمهای حرفهای باشگاه۱۱.۲ تیمهای غیر حرفهای باشگاه۱۱.۳ تیمهای زنان باشگاه۱۲ پانویس۱۳ فهرست گزیدهٔ منابع و مآخذ۱۴ پیوند به بیرون
تاریخچه[ویرایش]نوشتار اصلی: تاریخچه باشگاه بارسلوناتأسیس باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۲۲–۱۸۹۹)[ویرایش]اعضای تیم در سال ۱۹۰۳خوان گمپر
در ۲۲ اکتبر سال ۱۸۹۹ میلادی، هانس گمپر تمایل خود را به صورت آگهی در روزنامه لوس دپورتس برای تأسیس باشگاه فوتبال اعلام کرد. در ۲۹ نوامبر همان سال در جلسهٔخیمناسیو سوله نتایج مثبتی حاصل شد و در نهایت یازده بازیکن شامل واتر وایلد، لوئیس دی اوسو، بارتومئو ترادس، اوتو کونزله، اوته مه یر، انریک دوکال، پره کبوت، کارلس پوجول، جوزپ لوبت، جانپارسونز و ویلیام پارسونز جذب شدند و باشگاه فوتبال بارسلونا متولد شد.[۹] بارسلونا شروع موفقیت آمیزی در مسابقات ملی و منطقهای نظیر مسابقات فوتبال کاتالونیاو کوپا دل ری داشت. در ۱۹۰۲ میلادی باشگاه اولین جام خود، کوپا ماکایا را بالای سر برد و نیز در همان سال در فینال اولین دوره کوپا دل ری به مصاف بیزکایا رفت که ۱ – ۲ مغلوب شد.[۱۰] در ۱۹۰۸ میلادی، درحالی که باشگاه در شرایط مالی سختی قرار داشت و جز قهرمانی در مسابقات فوتبال کاتالونیا در ۱۹۰۵ میلادی تا آن زمان نتوانسته بود پیروزی دیگری به دست آورد، خوان گمپر به عنوان ریاست باشگاه برگزیده شد. گمپر در ۵ دوره متفاوت، در بین سالهای ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۵، ریاست باشگاه را بر عهده داشت، و مجموعاً حدود ۲۵ سال را در خدمت باشگاه گذراند. از مهمترین دستاوردهای وی میتوان کمک به بارسا برای به دست آوردن ورزشگاه اختصاصی را خاطر نشان کرد.[۱۱]
در ۱۴ مارس ۱۹۰۹ میلادی، بارسلونا به ورزشگاه اینداستریا که بزرگتر بود و ۸٬۰۰۰ نفر گنجایش داشت، نقل مکان کرد. از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۴ میلادی، بارسلونا در جام پیرنه شرکت کرد و به عنوان بهترین تیم لانگیدوک، میدی، ناحیه آکیتن، باسک و کاتالونیا انتخاب شد. در آن زمان شرکت کردن در این رقابتهای آزاد برای تیم بسیار مفید بود.[۱۲][۱۳] در همین دوره زبان رسمی باشگاه از کاستیلن به کاتالونیایی تغییر کرد و تیم بهتدریج به یکی از نمادهای مهم کاتالونیا تبدیل شد، تاجایی که برای بسیاری از طرفداران، حمایت از تیم بیشتر به واسطهٔ جایگاه اجتماعی آن و نه بازی خود تیم اهمیت داشت.[۱۴]
گمپر، جک گرینول را به عنوان اولین مربی تمام وقت بارسلونا انتخاب کرد.[۱۵] وی همچنین تلاشهایی برای افزایش تعداد اعضای باشگاه انجام داد، به طوری که در سال ۱۹۲۲ میلادی، تعداد اعضای باشگاه به بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. این افزایش اعضا به لحاظ مالی تیم را قادر به تهیه ورزشگاه جدید ساخت. در نهایت باشگاه به ورزشگاه لس کورتس که در همان سال افتتاح شده بود، نقل مکان کرد.[۱۶] ورزشگاه جدید ۲۲٬۰۰۰ نفر گنجایش داشت که بعدها به ۶۰٬۰۰۰ نفر هم رسید.[۱۷] در دوران گمپر، تیم فوتبال بارسلونا موفق شد یازده بار مسابقات فوتبال کاتالونیا، شش بار کوپا دل ری و چهار بار کوپا دی پیرنه را فتح کرده و نخستین «عصر طلایی» خود را تجربه کند.[۱۰][۱۱]ریورا٬ جمهوری خواهی و جنگ داخلی (۱۹۵۷–۱۹۲۳)[ویرایش]بمباران هوایی بارسلون در ۱۹۳۸
در ۱۴ ژوئن ۱۹۲۵، جمعیت حاضر در یکی از مسابقه در حرکتی خودجوش برای اعتراض به دیکتاتوری میگوئل پریمو ده ریورا سرود ملی را هو کردند که در پی آن حکومت در واکنش به این عمل ورزشگاه را شش ماه تعطیل کرد و گمپر نیز مجبور به کنارهگیری از ریاست باشگاه شد.[۱۸] همزمان با حرکت باشگاهها به سوی حرفهای شدن، مدیران بارسلونا نیز در ۱۹۲۶ اولین گام را در این مسیر نهادند.[۱۶] در ۱۹۲۸، بارسلونا پیروز جام اسپانیا شد، در مراسم اهدای جام ترانهٔ اودا اِ پلاکتو از رافائا آلبرتی یکی از اعضای اصلی گروه «نسل ۲۷» در وصف عملکرد قهرمانانه دروازهبان بارسا خوانده شد.[۱۹] در ۳۰ ژوئیه ۱۹۳۰، بنیان گذار باشگاه، خوان گمپر، بعد از دورهای افسردگی به واسطهٔ مشکلات شخصی و اقتصادی اقدام به خودکشی کرد.[۱۱]
اگرچه بارسلونا با بازیکن سرشناسی چون جوزپ اسکولا به کار خود ادامه میداد، باشگاه به دلیل کشمکشهای سیاسی که جامعه ورزشی را به کلی تحت شعاع قرار داده بود، وارد دورهای از افت شد.[۲۰] باوجود کسب قهرمانی در سالهای ۱۹۳۰، ۱۹۳۱، ۱۹۳۲، ۱۹۳۴، ۱۹۳۶ و ۱۹۳۸[۱۰] در مسابقات کاتالونیا، بارسلونا هیچ موفقیتی در سطح ملی (بجز عنوان بحث برانگیز ۱۹۳۷) به دست نیاورده بود. یک ماه پس از شروع جنگ داخلی اسپانیا در سال ۱۹۳۶، برخی از بازیکنان بارسلونا و اتلتیک بیلبائو داوطلب خدمت سربازی در جمع افرادی شدند که در مقابل شورشیان نظامی میجنگیدند.[۲۱] در ۶ اکتبر همین سال جوزپ سانیول، مدیر باشگاه و از اعضای حامی حزب سیاسی استقلال طلب، توسط سربازان فالانژ در نزدیکی گواداراما به قتل رسید.[۲۲] در تابستان ۱۹۳۷، تیم به اردوی مکزیک و ایالات متحده رفت. این اردو اگرچه به لحاظ مالی باشگاه را در امان نگه میداشت، اما نیمی از تیم به دنبال پناهندگی در کشورهای فرانسه و مکزیک بودند. در ۱۶ مارس ۱۹۳۸، بارسلونا مورد بمباران هوایی قرار گرفت که به کشته شدن ۳۰۰۰ تن انجامید و دفتر باشگاه نیز از این بمباران در امان نماند.[۲۳] کاتالونیا چند ماه بعد به تصرف در آمد. باشگاه به نماد نافرمانی کاتالانیسم تبدیل شد و در پیمحدودیتهای ایجاد شده اعضای آن به ۳٬۴۸۶ نفر کاهش یافت.[۲۴]پس از جنگ داخلی، پرچم کاتالونیا ممنوع اعلام شد و تیمها از استفاده از نامهای غیراسپانیایی نیز منبع شدند. این اقدام باشگاه را مجبور به تغییر نام به (به اسپانیایی: Club de Fútbol Barcelona) و حذف پرچم کاتالونیا از لباس تیم کرد.[۱۷]
در ۱۹۴۳، بارسلونا در نیمه نهایی مسابقات کوپا دل جنرالیسمه به مصاف رئال مادرید رفت. دیدار رفت دو تیم در لس کورتس با نتیجه ۳–۰ به نفع بارسلونا پایان یافت. پیش از بازی برگشت، اعضای تیم بارسلونا با رئیس امنیت دولت فرانسیسکو فرانکو دیدار داشتند و او به آنها یادآوری کرد که تنها به علت سخاوتمندی رژیم آنها امکان بازی کردن را دارند. در بازی برگشت رئال مادرید با نتیجه 1-11 بارسلونا را شکست داد.[۲۵] علیرغم فشارهای سیاسی آن زمان، بارسلونا در ده ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ توانست موفقیتهای قابل توجهی را کسب کند. بارسا با مربیگری جوزپ سامیتیر و بازیکنانی چونسزار، آنتونی رامالتس و خوان ولاسکو در سال ۱۹۲۹ توانست برای اولین بار قهرمان لا لیگا شود. این عنوان را توانست در سالهای ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ نیز به دست آورد. همچنین در سال ۱۹۴۹ توانست برای اولین بار کوپا لاتین را فتح کند. در ژوئن ۱۹۵۰ باشگاه قرار دادی با لادیسلائو کوبالا بست، او یکی از افراد تاثیر گذار در بارسلونا بود.
در یکشنبه بارانی سال ۱۹۵۱، انبوهی از جمعیت پس از پیروزی ۲–۱ در برابر سانتاندر، ورزشگاه لس کورتس را بدون استفاده از تراموا ترک کردند که شگفتی مسئولین حکومتی را برانگیخت. در آن زمان در بارسلون کارکنان تراموا اعتصاب کرده بودند و این حمایت از جانب طرفداران بارسلون از حرکت آنان صورت گرفت. رویدادهایی از این قبیل چهرهای متفاوت از باشگاه یا تعلق آن به فراتر از کاتالونیا را نشان میداد.[۲۶] بسياری در اسپانيا باشگاه را مدافع حقوق بشر و آزادی میدانستند.[۲۷]
بارسلونا توانست با مربیگری فردیناند دائوییک و بازی لادیسلائو کوبالا در سال ۱۹۵۲ پنج عنوان قهرمانی مختلف شامل لا لیگا، کوپا دل جنرالیسمه (یا همان کوپا دل ری)، کوپا لاتین و کوپا اوا دوارته و کوپا مارتینی روسی را بالای سر ببرد. همچنین در ۱۹۵۳ نیز توانست مجدداً لا لیگا و کوپا دل جنرالیسمه را فتح کند.[۱۷]باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۷۸–۱۹۵۷)[ویرایش]ورزشگاه باشگاه بارسلونا، نیوکمپ که با حمایتهای مالی هواداران در سال ۱۹۵۷ ساخته شد.
بارسلونا با مربیگری هلنیو هررا و لوییز سوارز جوان (بازیکن سال فوتبال اروپا در ۱۹۶۰) و دو بازیکن مجارستانی به توصیه کوبالا با نامهای ساندور کوچیس و زولتان زیبور توانست دو عنوان ملی دیگر در سال ۱۹۵۹ و لا لیگا و جام بین شهری را در ۱۹۶۰ کسب کند. در ۱۹۶۱ بارسلونا اولین باشگاهی بود که توانست رئال مادرید را در رقابتهای لیگ قهرمانان اروپا شکست دهد، اما در فینال با نتیجه ۳–۲ مغلوب بنفیکا شد.[۲۸][۲۹][۳۰]
کار ساخت ورزشگاه نیوکمپ در سال ۱۹۵۷ به پایان رسید و این بدین معنا بود که باشگاه مقداری پول برای خرید بازیکنان جدید داشت. دهه ۱۹۶۰ موفقیتهای کمتری برای باشگاه به همراه داشت و لا لیگا کاملاً در دست رئال مادرید بود.[۳۰] از جنبههای مثبت دهه شصت میتوان به ظهور بازیکنانی چون جوزپ فوسته و کارلس رکساچ و پیروزی باشگاه در کوپا دل جنرالیسمه در ۱۹۶۳ و جام بین شهری در ۱۹۶۶ اشاره کرد. همچنین بارسلونا توانست رئال مادرید را در فینال کوپا دل جنرالیسمه در ورزشگاه برنابئو در حالی که فرانکو بازی را تماشا میکرد، شکست دهد و بخشی از اقتدار سابق خود را به نمایش بگذارد. با پایان یافتن دوره دیکتاتوری فرانکو در ۱۹۷۴، نام باشگاه به نام اصلیش تغییر کرد، طراحی تاج آن به شکل اولیهاش برگردانده شد و دوباره حروف اصلیش را به دست آورد.[۳۱]
فصل ۱۹۷۳–۱۹۷۴ شاهد حضور یوهان کرایف بود که برای ثبت یک رکورد جهانی به مبلغ ۹۲۰ هزار پوند از آژاکس خریداری شد.[۳۲] یوهان کرایف در مصاحبهای با یکی از خبرگزاریهای اروپا گفت:«من بارسلونا را به رئال مادرید ترجیح دادم زیرا نمیتوانم برای تیمی بازی کنم که با فرانکو ارتباط دارد.» و این مصاحبه خیلی سریع او را به چهره محبوب هواداران بارسا تبدیل کرد و زمانی که وی نام فرزندش را یوردی، یک نام محلی کاتالانی گذاشت، بر میزان این محبوبیت افزوده شد.[۳۳] یوهان کرایف به همراه بازیکنان خوب دیگری چون خوان مانوئل آسنسی، کارلس رکساچ و هوگو سوتیل به باشگاه کمک کردند تا بتواند بعد از دهه ۱۹۶۰ با شکست ۵–۰ رئال مادرید در سال ۱۹۷۴ قهرمان لالیگا شود.[۳۴] یوهان کرایف در ۱۹۷۳ در اولین دوره حضورش در بارسا به عنوان بهترین بازیکن سال اروپا برای بار دوم انتخاب شد، او در سال ۱۹۷۱، زمانی که برای آژاکس بازی میکرد توانسته بود این عنوان برای اولین بار کسب کند، همچنین برای بار سوم در سال ۱۹۷۴ درحالی که همچنان برای بارسلونا بازی میکرد مجدداً این عنوان را تصاحب کرد.[۳۵]نونیز و ثبات در مدیریت (۲۰۰۰–۱۹۷۸)[ویرایش]دیهگو مارادونا در حال بازی برای بارسلونا
در سال ۱۹۷۸ جوزپ لوییس نونیز در انتخاباتی توسط اعضای باشگاه به عنوان مدیر جدید انتخاب شد. این تصمیم بسیار نزدیک و متصل به گذار اسپانیا در مسیر دموکراسی و پایان یافتن دیکتاتوری فرانکو در سال ۱۹۷۴ بود. هدف اصلی نونیز ارتقا دادن بارسا به سطح یک باشگاه جهانی از طریق ثبات بخشیدن به آن در زمین و خارج از آن بود. وی به توصیه کرایف، آکادمی جوانان بارسلونا، لا ماسیا را در ۲۰ اکتبر ۱۹۷۹ تأسیس کرد.[۳۶] دوره ریاست او ۲۲ سال به طول انجامید و بر بارسلونا تاثیر بسازایی گذاشت. از زمان نونیز سیاستهای سختگیرانهای برای دستمزد و نظم و انضباط به جا ماندهاست.[۳۷][۳۸]
در ۱۶ مه ۱۹۷۹ بارسلونا با شکست ۴–۳ فورتونا دوسلدورف در مقابل بیش از ۳۰٬۰۰۰ طرفدار بارسلونایی که برای دیدن بازی به بازل سوئیس آمده بودند، توانست برای اولین بار جام در جام اروپا فتح کند. در ۱۹۸۲ مارادونا با قراردی به مبلغ ۵ میلیون پوند از بوکا جونیورز خریده شد و دهمین رکورد جهان از حیث مبلغ قرار داد رقم خورد.[۳۹] در پایان فصل ۱۹۸۳–۱۹۸۲ بارسلونا توانست با مربیگری منوتی، رئال مادرید را شکست دهد و قهرمان کوپا دل ری شود. حضور مارادونا در بارسا دیری نپایید و او بارسلونا را برای پیوستن به ناپولی ترک کرد. در آغاز فصل ۱۹۸۵–۱۹۸۴ تری وینابلز به عنوان مربی انتخاب شد و توانست لا لیگا را با هافبک برجستهٔ آلمانی، برند شوستر فتح کند. در فصل بعدی او تیم را به مرحله فینال جام باشگاههای اروپا برد که در ضربات پنالتی بارسا مغلوب استوا بخارست شد و عنوان نایب قهرمانی را کسب کرد.[۳۷]
پس از جام جهانی فوتبال ۱۹۸۶ باشگاه گری لینکر آقای گل آن رقابتها را از باشگاه اورتون خرید و با دروازهبان آندونی زوبیزارتا قرار دادی طولانی بست. اما تیم در حالی که شوستر در محرومیت به سر میبرد نتوانست موفقیتهای زیادی کسب کند. وینابلز در آغاز فصل ۱۹۸۸–۱۹۸۷ از بارسا اخراج و لوییس آراگونز جانشین او شد. تمرد بازیکنان از نونیز در رویدادی که به هسپریا موتینی شهرت دارد در همین فصل رخ داد و این فصل با پیروزی ۱–۰ در مقابل رئال سوسیداد در فینال کوپا دل ری به پایان رسید.[۳۷]یوهان کرایف برنده چهار عنوان قهرمانی لا لیگا با بارسلونا در سمت مربی
در سال ۱۹۸۸ کرایف به عنوان سرمربی به باشگاه بازگشت و به زبان سادهتر یک تیم رویایی جمع کرد. در حالی که باشگاه با ستارههای بینالمللی چون روماریو، رونالد کومان، میشل لادروپ و هریستو استویچکوف قرار داد داشت، او ترکیبی از بازیکنان اسپانیایی چون خوزه ماری باکرو، جوزپ گواردیولا و تکسیکی بگیریستین را به زمین میبرد.[۴۰] بارسا زیر نظر یوهان کرایف توانست چهار عنوان قهرمانی لالیگا را بین سالهای ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ پی در پی کسب کند. در رقابتهای اروپایی نیز با شکست سمپدوریا در فینال جام در جام اروپا ۱۹۸۹ و لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۹۲ هر دو عنوان قهرمانی را به دست آورد. همچنین بارسا کوپا دل ری در سال ۱۹۹۰، سوپر جام اروپا در سال ۱۹۹۲ و سه سوپر جام اسپانیا را نیز ازآن خود کرد. یوهان کرایف با ۱۱ عنوان قهرمانی، موفقترین مربی باشگاه تا به امروز بوده و با ۸ سال مربیگری پی در پی بیشترین مدت باقیماندن در سمت مربیگری باشگاه را داراست.[۴۱] بخت یوهان کرایف در فینال دو فصل آخر مربیگریش برگشت و کسب نتایج ضعیف اسباب اخراج او توسط نونیز را فراهم کرد.[۳۷]
بابی رابسون جایگزین کرایف شد و تنها در فصل ۱۹۹۷–۱۹۹۶ در این سمت باقیماند. او رونالدو را از پیاسوی خرید و توانست سه جام کوپا دل ری، سوپر جام اسپانیا و جام در جام اروپا را برای باشگاه به ارمغان آورد. حضور رابسون تنها یک راه حل کوتاه مدت بود تا لوئیس فن خال بتواند به باشگاه بپیوندد.[۴۲] رونالدو نیز چون مارادونا برای مدت کوتاهی در باشگاه ماند و سپس به اینتر میلان پیوست. به هرشکل ستارگان تازهای چون لوییس فیگو، پاتریک کلایورت، لوییز انریکه و ریوالدو در باشگاه ظاهر شدند و بارسا هر دو جام کوپا دل ری و لا لیگا را در سال ۱۹۹۸ بالای سر برد. در ۱۹۹۹ ریوالدو به عنوان چهارمین بازیکن بارسلونا توانست عنوان بهترین بازیکن فوتبال سال اروپا را کسب کند. علیرغم تمام این موفقیتها داخلی، عدم پیروزی بارسا در فینال لا لیگا ۲۰۰۰ که سبب قهرمانی رئال مادرید شد، استعفای نونیز و فن خال را در پی داشت.[۴۲]رفتن نونیز و آمدن لاپورتا (۲۰۱۰–۲۰۰۰)[ویرایش]خوان لاپورتا در حال مصاحبه با خبرنگاران در سال ۲۰۰۹
رفتن نونیز و فن خال از باشگاه قابل مقایسه با پیوستن لوییس فیگو به رئال مادرید نبود، فیگو نه تنها کاپیتان دوم تیم بلکه به عنوان قهرمانی قابل ستایش نزد هواداران بارسا شناخته میشد، تاجایی که بسیاری از کاتالونیاییها او را از خودشان میدانستند. هواداران بارسا که از تصمیم پیوستن فیگو به رقیب دیرینه خود بسیار ناراحت بودند، این ناراحتی را با استقبال خشمآلود خود از حضور فیگو در نیوکمپ نشان میدادند، حتی در اولین حضور او در نیوکمپ به سمتش یک کله خوک و شیشه پر ویسکی پرتاب کردند.[۴۳] در سال ۲۰۰۰خوان گسپارت جایگزین نونیز شد و به مدت سه سال در این سمت باقیماند. در این مدت باشگاه شاهد رفتوآمد مربیان بود. در نهایت فن خال برای بار دوم به باشگاه بازگشت ولی از آنجایی که نتیجه مثبتی حاصل نشد، فن خال و گسپارت هر دو استعفا دادند.[۴۴]
پس از دوران ناموفق گسپارت، باشگاه با ترکیبی از مسئولین جوان به اوج بازگشت. خوان لاپورتا جایگزین گسپارت شد و فرانک ریکارد بازیکن سابق تیم ملی فوتبال هلند به عنوان مربی بارسا انتخاب شد. تاثیر بازیکنان بینالمللی و ترکیب آنها با بازیکنان اسپانیایی تیم را به سمت کسب موفقیت مجدد سوق داد. بارسا توانست در سال ۲۰۰۵–۲۰۰۴ لا لیگا و سوپر جام اسپانیا را فتح کند و قرار دادی با رونالدینیو، بازیکن سال فوتبال جهان ۲۰۰۶ ببندد.[۴۵]
در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵ بارسا مجدداً قهرمان لا لیگا و سوپر جام اسپانیا شد. در فینال لیگ قهرمانان بارسلونا در مقابل آرسنال قرار گرفت، درحالی که آرسنال تا پیش از ۱۵ دقیقه پایان بازی با ۱۰ بازیکن پیروز میدان بود، بارسا توانست نتیجه بازی را ۲–۱ به نفع خود تغییر دهد و جام را بعد از ۱۴ سال بالای سر بگیرد.[۴۵] در همان سال بارسلونا در جام باشگاههای جهان نیز شرکت کرد و در فینال با گل دقیقه ۸۲ حریف برزیلی خود، مغلوب اینترناسیونال شد.[۴۶][۴۷] اگرچه بارسلونا فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۶ را با قدرت شروع کرد، اما در پایان بدون کسب هیچ عنوانی فصل را به پایان رساند. بعدها اردوی پیش از فصل در ایالات متحده که منجر به مصدومیت ساموئل اتوئو و لیونل مسی شد، به عنوان دلیل عدم موفقیت باشگاه اعلام شد.[۴۸][۴۹]
در لالیگا که بارسا در بیشتر فصلها در جایگاه اول قرار داشت، در سال جدید بیثباتی باشگاه فرصتی برای پیشی گرفتن رئال مادرید و قهرمانی آنان شد. فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۷ برخلاف سالهای گذشته موفقیتی برای باشگاه به همراه نداشت و در پی آن جوزپ گواردیولا مربی تیم دوم بارسلونا در پایان فصل جایگزین ریکارد شد.[۵۰]
بارسا در فینال کوپا دل ری ۲۰۰۹ با شکست ۴–۱ اتلتیک بیلبائو برای ۲۵امین بار قهرمان این رقابتها شد. سه روز پس از آن شکست رئال مادرید در رقابتهای لالیگا جام را برای بارسلونا در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ به ارمغان آورد. بارسا در حالی فصل را به پایان رساند که در ورزشگاه المپیک رم، منچستر یونایتد فاتح سال قبل جام باشگاهها را با نتیجه ۲–۰ شکست داد و سومین عنوان قهرمانی جام باشگاهها را فتح کرد. در نتیجه برای اولین بار در اسپانیا اولین سهگانه را به دست آورد.[۵۱][۵۲][۵۳] بارسا با شکست مجدد اتلتیک بیلبائو در فینال سوپر جام اسپانیا ۲۰۰۹ و پیروزی در مقابل شاختار دونتسک در فینال سوپر جام اروپا ۲۰۰۹ دو جام دیگر را نیز بالای سر برد.[۵۴] در دسامبر ۲۰۰۹، بارسا جام باشگاههای جهان ۲۰۰۹[۵۵] را نیز فتح کرد و اولین تیم تاریخ فوتبال شد که ششگانه جامها را توانست کسب کند.[۵۶] همچنین بارسلونا با فتح لالیگا با ۹۰ امتیاز و فتح سوپر جام برای ۹امین بار توانست دو رکورد تازه در فوتبال اسپانیا به ثبت برساند.[۵۷][۵۸]رفتن لاپورتا و آمدن راسل ( تاکنون–۲۰۱۴)[ویرایش]
بعد از کنارهگیری لاپورتا در ژوئن ۲۰۱۰، ساندرو راسل بعد از مدتی کوتاه به عنوان مدیر جدید باشگاه انتخاب شد. رأیگیری برای انتخاب مدیر جدید در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۱ برگزار شد و راسل توانست با کسب ۶۱.۳۵٪ (تعداد ۵۶٬۰۸۸ رأی) کل آرای مأخوذه به ریاست باشگاه برسد.[۵۹] او سپس توانست داوید ویا را با ۴۰ میلیون یورو از والنسیا[۶۰] و خاویر ماسکرانو را با ۱۹ میلیون یورو از لیورپول[۶۱] به همراه دو بازیکن دیگر در نوامبر ۲۰۱۰ بهخدمت بگیرد. بارسلونا توانست در اولین ال کلاسیکو در فصل ۲۰۱۰-۱۱، رئال مادرید را با حساب ۵-۰ شکست دهد و همچنین در آن فصل توانست برای سومین سال پیاپی با ۹۶ امتیاز فاتح لالیگا شود.[۶۲] در آوریل ۲۰۱۱ بارسلونا که به فینال کوپا دل ری راه یافتهبود دراین مرحله مقابل رئال مادرید قرار گرفت و بازی را با حساب ۱-۰ در مستایا واگذار کرد.[۶۳] در ماه مه نیز، بارسلونا در فینال لیگ قهرمانان اروپا با شکست دادن منچستر یونایتد با حساب ۳-۱ در ورزشگاه ومبلی لندن که از یک لحاظ تکرار فینال سال ۲۰۰۹ محسوب میشد، برای چهارمین بار قهرمان اروپا شد.[۶۴] اما در فصل ۱۲-۲۰۱۱ نتوانست آنچنان انتطارات را برآورده کند و پس از واگذار کردن لالیگا به رءال مادرید[۶۵] سپس در نیمه نهایی لیگ قهرمانان مغلوب تیم چلسی شد[۶۶]و از دور مسابقات کنار رفت. آنها در این فصل تنها کوپا دل ری را با پیروزی ۰-۳ مقابل تیم اتلتیک بیلباءو بدست آوردند[۶۷]هواداران باشگاه[ویرایش]طرفداران بارسا در نیوکمپنوشتار اصلی: هواداران باشگاه فوتبال بارسلونا
نام مستعار طرفداران بارسلونا کولز است. گفته میشود ۲۵٪ از جمعیت اسپانیا طرفدار بارسلونا هستند و بعد از رئال مادرید که ۳۲٪ از اسپانیاییها هوادار آن هستند، بارسا در جایگاه دوم قرار میگیرد. جایگاه سوم نیز به تیم والنسیا با ۵٪ حامی تعلق دارد.[۶۸] در اروپا بارسا اولین تیم محبوب این قارهاست.[۶۹] تعداد اعضای باشگاه از فصل ۲۰۰۳–۰۴ از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر به ۱۷۰٬۰۰۰ نفر تا سپتامبر ۲۰۰۹ افزایش قابل توجهی داشتهاست.[۷۰]
علاوه بر عضویت، در ژوئن ۲۰۱۰، به طور رسمی ۱٬۳۳۵ نفر در نقاط مختلف جهان در انجمن هواداران بارسا ثبت نام کردهاند. انجمنهای هواداران وظیفه تبلیغ بارسلونا در محلهای مختلف را دارند و در مقابل در حین بازدید از بارسلونا خدمات مفیدی دریافت میکنند.[۷۱] همچنین بارسا هواداران بسیار برجستهای تاکنون داشته که در این میان میتوان به پاپ ژان پل دوم که عضو افتخاری باشگاه بود یا خوزه زاپاترو که نخست وزیر فعلی اسپانیا است اشاره کرد.[۷۲][۷۳]ال کلاسیکو[ویرایش]نوشتار اصلی: ال کلاسیکو
رقابت شدید میان دو تیم قویتر در لیگهای ملی بسیار معمول است و این در مورد لا لیگا نیز صدق میکند، جایی که به بازی میان بارسلونا و رئال مادرید ال کلاسیکو (به اسپانیایی: El Clásico) میگویند. از ابتدا این دو تیم به عنوان نماینده دو منطقه و شهر رقیب، کاتالونیا و کاستیل شناخته میشوند. این رقابت بازتابی از تنشهای فرهنگی و سیاسی میان دو منطقهاست که از جنگ داخلی اسپانیا نشئت میگیرد.[۷۴]
در مدت دیکتاتوری پریمو ده ریورا و بخصوص فرانسیسکو فرانکو (۱۹۳۹-۱۹۷۵) تمامی فرهنگهای محلی مورد سرکوب قرار گرفتند و تمام زبانهای رایج در اسپانیا جز کاستیلایی ممنوع اعلام شدند.[۷۵][۷۶] مردم کاتالان به یک نماد برای ابراز آزادی خواهی نیاز داشتند و بارسا تبدیل به فراتر از یک باشگاه (به کاتالان: Més que un club) برای کاتالانها شد. به گفتهٔ مانوئل واسکس مونتالبان، پیوستن به بارسلونا بهترین راه برای کاتالانها بود تا هویت خود را نشان دهند، این راه نسبت به پیوستن به جنبشهای ضد فرانکو کم هزینهتر بود و امکان ابراز مخالفت را به آنها میداد.[۷۷]
از سوی دیگر رئال مادرید در بسیاری از موارد به عنوان تجسمی از تمرکز ظلم حاکمیت، رژیم فاشیستی و فراتر از آن بود. (سانتیاگو برنابئو که ورزشگاه رئال به نام اوست از افرادیست که علیه ملی گرایی فرانکو جنگید.)[۷۸][۷۹] به هر شکل در طول جنگ داخلی اسپانیا، اعضای هر دوتیم نظیر جوزپ سانیول و رافائل سانچز گوئرا متحمل آسیبهایی از سوی هواداران فرانکو شدند.
در دهه ۱۹۵۰، زمانی که بحث انتقال آلفردو دی استفانو مطرح شد، اختلاف دو باشگاه تشدید یافت. در نهایت او رئال مادرید را انتخاب کرد و در آن فصل باعث موفقیت آنها نیز شد.[۸۰] در دهه ۱۹۶۰ هر دو تیم در جام اروپا به مصاف با یکدیگر رفتند که رئال مادرید توسط بارسا حذف شد.[۸۱] همچنین در آخرین رویارویی دو تیم در سال ۲۰۰۲ که توسط رسانههای اسپانیا «رقابت قرن» نام گرفت، بیش از ۵۰۰ میلیون نفر شاهد دیدار دو تیم بودند.[۸۲]نتیجه رقابتهای رسمیپیروزیهای رئال مادرید87پیروزیهای بارسلونا86تساوی45گلهای رئال مادرید363گلهای بارسلونا352مجموع رقابتها218دربی بارسلونا[ویرایش]نوشتار اصلی: شهرآورد بارسلونا
رقیب منطقهای بارسا، اسپانیول است. برخلاف بارسا که هیئت مدیره اولیه آن از ملیتهای مختلف بودند. این تیم توسط علاقهمندان به فوتبال اسپانیا تأسیس شد و سپس از حمایت پادشاه برخوردار گشت. اسپانیول آشکارا به عنوان یک تیم ضد بارسلونایی تأسیس شد و آنها همواره بارسا را به عنوان یک تیم بیگانه میدیدند.[۸۳] از آنجایی که مردم کاتالونیا اسپانیول را به عنوان نمایندهای از مادرید میدیدند، رقابتها جدیتر شد.[۱۸] زمین اصلی باشگاه اسپانیول در منطقه اعیان نشین ساریا بود.[۸۴][۸۵]
اسپانیول به طور سنتی بخصوص در زمان حکومت فرانکو، به زعم اکثریت شهروندان بارسلونا به عنوان ترویج کننده مشروعیت حکومت شناخته میشد و این در تضاد کامل با روحیه انقلابی بارسلوناییها بود.[۸۶] در ۱۹۱۸ که بحث خودمختاری مطرح شده بود اسپانیول شروع به مخالفت با آن کرد.[۸۳] بعدها اسپانیول در کنار فاشیستها از گروههای حامی فالانژ که میخواستند به جنگ داخلی بپیوندند حمایت میکرد. باوجود این تفاوتهای فکری، دربی بهخاطر تفاوت اهداف هر دو باشگاه، بیشتر برای هواداران اسپانیول اهمیت داشته تا بارسلونا. در سالهای اخیر رقابت میان دو باشگاه کمتر رنگ و بوی سیاسی داشته و باشگاه اسپانیول نیز نام رسمی و سرود باشگاه را از اسپانیایی به کاتالان ترجمه کردهاست.[۸۳]
اگرچه در تاریخ لا لیگا بیشتر دربیها منطقهای هستند، این رقابت نامعمول نیز کاملاً با برتری بارسلونا همراه بودهاست. اسپانیول در تمام طول ۷۰ سال گذشته تنها سه بار بالاتر از بارسلونا قرار داشته و در مسابقات جام حذفی کاتالونیا تنها در سال ۱۹۵۷ موفق به پیروزی در برابر بارسا شدهاست. همچنین بهترین نتیجهای که اسپانیول تاکنون از شهرآورد بارسلونا به دست آورده ۶–۰ در سال ۱۹۵۱ بودهاست. اسپانیول در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ با کسب پیروزی ۲–۱ در مقابل بارسا تنها تیمی است که توانسته سه بار در یک فصل بارسلونا را در نیوکمپ شکست بدهد.[۸۷]درآمد و دارایی[ویرایش]
در ۲۰۱۰، مجله فوربز با اعلام ثروت باشگاه بارسلونا در حدود ۷۵۲ میلیون یورو، آنها را در جایگاه چهارم پس از منچستر یونایتد، رئال مادرید و آرسنال به عنوان ثروتمندترین باشگاه جهان قرار داد..[۸۸][۸۹] طبق گفته دلویت، بارسلونا با در آمد ۳۶۶ میلیون یورو در همین سال، جایگاه دوم را پس از رئال مادرید که ۴۰۱ میلیون یورو درآمد دارد به دست آوردهاست.[۹۰]
حسابرسیهای دلویت در ژوئیه ۲۰۱۰ نشان میدهد بارسلونا ۴۴۲ میلیون یورو بدهی دارد. این رقم دقیقاً ۵۸ درصد از کل داراییها بارسلونا است که فوربز آن را اعلام کرده بود. مدیر جدید باشگاه این بدهیها را ناشی از مشکلات ساختاری دانستهاست.[۹۱] خبرها حکایت از آن دارد که در سال جاری بارسا مبلغ ۷۹ میلیون یوروی دیگر ضرر خواهد داشت، این درحالیست که بارسلونا یکی از مدافعان عنوان قهرمانی لالیگا است.[۹۲]
برگزاری تور صلح[ویرایش]
اهداف بر گزاری این تور از زبان معاون اقتصادی باشگاه، "خاویر فاوس" اینگونه بیان میشود: "دو دليل براي اين کار وجود دارد. اولين هدف انجام کار کوچکي براي صلح است تا نشان دهيم چگونه ورزش و کودکان ميتوانند براي ساختن پلي بين دو جامعه مفيد واقع شوند. اين سفر همچنين به ترويج نام باشگاه در دنياي عرب که در حال تبديل شدن به بازار تجاري مهمي براي ماست و در جامعه يهوديان کمک ميکند."[۹۳]− همچنین در این تور عوامل و بازیکنان باشگاه بارسلونا با حضور در کنار دیوار ندبه به خواندن دعا پرداختند و با مسئولین اسرائیلی دیدارهایی دوستانه داشتند.[۹۴]رکوردها[ویرایش]پائولینو آلکانترا
ژاوی در حاضر با مجموعاً ۵۵۵ بازی برای بارسلونا و ۳۶۹ بازی در لالیگا رکوردار همراهی باتیم است.[۹۵]
برترین گلزن بارسا تاکنون در تمام رقابتها حتی دوستانه، پائولینو آلکانترا با ۳۵۷ گل بودهاست.[۹۵] سزار رودریگز با ۱۹۵ گل زده در بین سالهای ۱۹۴۲ تا ۱۹۵۵ بهترین گل زن بارسا در لا لیگا میباشد. اگرچه احتمال میرود لیونل مسی که تاکنون ۱۵۴ گل در لالیگا برای بارسا به ثمر رسانده این رکورد را بهزودی بشکند.[۹۶]
در ۲ فوریه ۲۰۰۹ بارسا به مجموع ۵۰۰۰ گل زده در لا لیگا رسید. گل ۵۰۰۰ام بارسا را مسی در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر که بانتیجه ۲–۱ به نفع بارسلونا تمام شد، به ثمر رساند.[۹۷] در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۹ بارسا با شکست ۲–۱ استیودیانتس ششمین عنوان قهرمانی خود را در یک سال به دست آورد و تنها تیمیست که ششگانه جامها را در تاریخ فوتبال فتح کردهاست.[۹۸] همچنین بارسلونا با فتح ۲۵ کوپا دل ری و ۹ سوپرجام اسپانیا از این حیث نیز رکورد دار است.[۹۹][۱۰۰]
در ۳ مارس ۱۹۸۶ در بازی یک چهارم نهایی جام اروپا، بارسا به میزبانی یوونتوس رفت که در آن بازی ۱۲۰٬۰۰۰ نفر به تماشای بازی پرداختند و رکورد بیشترین حضور حامیان بارسا رقم خورد.[۱۰۱] با توجه به نوسازی ورزشگاه در ۱۹۹۰ و قانون منع امکان تماشای بازی به صورت ایستاده احتمالاً این رکورد هرگز نمیشکند، زیرا ظرفیت ورزشگاه ۹۹٬۳۵۴ نفر است.[۱۰۲][۱]آرمها و لباسها[ویرایش]نخستین آرم باشگاه بارسلونا
آرم اصلی باشگاه به شکل تاجی دربالای تصویر به یادگار تاج و تخت آراگون و خفاشی نماد شاه جیمز بود که به دو شاخه یکی از درخت برگ بو و دیگری نخل احاطه شدهاست.[۱۰۳] در سال ۱۹۱۰ بارسلونا بین اعضای خود یک مسابقه طراحی برای طراحی نماد باشگاه برگزار کرد که کارلس کومامالا از بازیکنان باشگاه برنده آن شد. پیشنهاد کومامالا با تغییراتی جزئی همچنان به عنوان نماد باشگاه باقیماندهاست. طرح اولیه شامل تاج و صلیب سنت جورج در قسمت بالا گوشهٔ چپ با پرچم کاتالان در کنار آن و رنگ تیم در پایین بود.[۱۰۴]
رنگهای آبی و قرمز در پیراهن برای اولین بار در دیدار مقابل هیسپانیا در سال ۱۹۰۰ استفاده شد.[۱۰۵] چندین نظریه در رابطه با طراحی لباس آبی و قرمز بارسلونا وجود دارد. پسر یکی از اولین مدیران باشگاه، آرتور ویتی مدعیست که ایده این طرح لباس به پدرش تعلق دارد و او لباس را بر اساس لباس تیم مدرسه بازرگانی تیلور پیشنهاد کردهاست. نظریه دیگر برطبق گفته تونی استالبر نویسندهاست که رنگها را متعلق به جمهوری اول ماکسیمیلیان روبسپیر میداند. گذشته از دو نظریه قبلی، رایجترین نظریه در کاتالونیا این است که خوان گمپر رنگ لباس بارسا را از تیم سابقش، بازل انتخاب کردهاست.[۱۰۶]
بارسلونا از زمان تأسیس هرگز تبلیغ هیچ شرکتی را بر روی پیراهن خود نداشتهاست. در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۶ باشگاه خبر عقد قراردادی ۵ ساله را با یونیسف اعلام کرد، طبق این قرارداد لوگوی یونیسف در این مدت بر روی پیراهن تیم قرار میگرفت و هرسال مبلغ ۱٫۵ میلیون یورو کمک مالی از طرف بنیاد باشگاه فوتبال بارسلونا به یونیسف پرداخت میشد.[۱۰۷] بنیاد باشگاه فوتبال بارسلونا در سال ۱۹۹۴ بر پایهٔ تصمیم رئیس کمیتهٔ سیاستگذاریهای اقتصادی باشگاه به عنوان نهادی برای جمع آوری کمک و جلب پشتیبانهای مالی برای سازمانهای غیر ورزشی راهاندازی شد.[۱۰۸] از سال ۲۰۰۴ شرکتها میتوانند با پرداخت ۴۰ الی ۶۰ هزار پوند در سال یکی از ۲۵ عضو افتخاری بنیاد شوند. همچنین جمع دیگری متشکل از ۴۸ عضو وجود دارد که سالانه ۱۴٬۰۰۰ پوند پرداخت میکنند. علاوه بر این عدهای دیگر از حامیان با پرداخت سالانه ۴٬۰۰۰ پوند وجود دارند. باید توجه داشت که مدرکی از دخالت جدی اعضای افتخاری در سیاستهای باشگاه در دست نیست، هرچند بر طبق گفته آنتونی کینگ «بعید است که اعضای افتخاری بنیاد در تصمیم گیریهای باشگاه دخالتی نداشته باشند.»[۱۰۹]
بارسلونا با عقد قراردادی به مبلغ ۱۵۰ میلیون یورو با بنیاد قطر به مدت پنج سال بالاخره به عدم پذیرش اسپانسر لباس خود پایان داد. این قرارداد از فصل ۱۲-۲۰۱۱ آغاز میشود.[۱۱۰]دورهطراحاسپانسر۱۹۸۲–۱۹۹۲میبابدون اسپانسر۱۹۹۲–۱۹۹۸کاپا۱۹۹۸–۲۰۰۶نایک۲۰۰۶–۲۰۱۱یونیسف2011-2013بنیاد قطر، یونیسف-2013نایکقطر ایرویز ، یونیسفورزشگاه[ویرایش]نوشتارهای اصلی: ورزشگاه اینداستریا، ورزشگاه لس کورتس، و نیوکمپیکی از شعارهای بارسلوناهک شده بر روی جایگاه تماشاچیان، "Més que un club" که به معنی فراتر از یک باشگاه است.
اولین زمین بارسلونا، ورزشگاه اینداستریا با ظرفیت ۱۰٬۰۰۰ نفر بود. مسئولین باشگاه در آن زمان امکانات این ورزشگاه را برای یک باشگاه در حال رشد کافی نمیدانستند.[۱۱۱] در ۱۹۹۲ جمعیت هواداران به ۲۰٬۰۰۰ نفر رسید و با کمک مالی آنها، باشگاه توانست ورزشگاه بزرگتری به نام لس کورتس بسازد که ظرفیت اولیه آن ۲۰٬۰۰۰ نفر بود. بعد از جنگ داخلی اسپانیا، باشگاه شروع به جذب تماشاچی و اعضای بیشتر برای حضور در مسابقات کرد. افزوده شدن به تعداد طرفداران، اسباب گسترش ورزشگاه را فراهم کرد، گسترش ورزشگاه در چندین پروژه شامل: گسترش جایگاه تماشاچیان در ۱۹۴۴، گسترش بخش جنوبی ورزشگاه در ۱۹۴۶ و گسترش بخش شمالی در ۱۹۵۰ صورت گرفت، در نهایت ظرفیت ورزشگاه پس از پایان توسعه آن به ۶۰٬۰۰۰ نفر رسید.[۱۱۲]
پس از تکمیل ورزشگاه لس کورتس دیگر امکان گسترش دادن آن وجود نداشت. با کسب قهرمانی در سالهای ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ در مسابقات لالیگا و پیوستن کوبالا در ژوئن ۱۹۵۰ به بارسا، که بعدها مجموعاً ۱۹۶ گل در ۲۵۶ بازی به ثمر رساند، هواداران و تماشاچیان تیم بیشتر شدند.[۱۱۲][۱۱۳][۱۱۴] از این رو باشگاه مجدداً برای تهیه یک ورزشگاه جدید دست به کار شد.[۱۱۲] در ۲۸ مارس ۱۹۵۴ ساخت ورزشگاه در مقابل ۶۰٬۰۰۰ هزار تن از طرفداران باشگاه آغاز شد. اولین سنگ ورزشگاه نیوکمپ زیر نظر فرماندار فلیپه آکدو کلوگنا و با دعای خیر اسقف اعظم بارسلونا گرگوریو مودریگو در جای خود قرار گرفت. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۷ پس از سه سال ساخت ورزشگاه به پایان رسید و ۲۸۸ میلیون پستا هزینه ساخت آن شد.[۱۱۲]
در سال ۱۹۸۰ جهت بازسازی ورزشگاه مطابق استانداردهای یوفا، باشگاه برای تأمین هزینههای بازسازی در قبال نوشتن نام هواداران برروی آجرهای مورد استفاده، هزینهای از آنها دریافت میکرد. این طرح مورد استقبال طرفداران و حتی مردم قرار گرفت اگرچه بعدها زمانیکه یکی از رسانههای مادرید گزارشی از آجری با نام هک شده سانتیاگو برنابئو یسته، یکی از مدیران با سابقه و حامیان فرانکو تهیه کرد، جنجال بسیاری ایجاد شد.[۱۱۵][۱۱۶][۱۱۷] ظرفیت ورزشگاه در حال حاضر ۹۹.۳۵۴ نفر است که بزرگترین ورزشگاه اروپا نیز میباشد. [۱][۱۱۸] این ورزشگاه همچنین در بازیهای المپیک تابستانی ۱۹۹۲، میزبان برخی از مسابقات نیز بودهاست.[۱۱۹]
ورزشگاه شامل بخشهای دیگری نیز هست:[۱۲۰]سیوتات اسپورتیوا خوان گمپر (زمین تمرین تیم فوتبال بارسلونا)لاماسیا (آکادمی جوانان باشگاه)مینی استادی (ورزشگاه خانگی تیم دوم)پالائو بلوگرانا (سالن اختصاصی باشگاه)پالائو بلوگرانا ۲ (سالن اختصاصی دوم باشگاه)پالائو دی گل (پیست یخ باشگاه)سراسرنمایی از ورزشگاه در ژانویه ۲۰۱۱افتخارات[ویرایش]رقابتهای داخلی[ویرایش]تصویر شادی بازیکنان بارسلونا، پس از قهرمانی در لالیگا ۲۰۰۵–۲۰۰۴لالیگا[۱۲۱]قهرمانی (۲۲): ۱۹۲۹–۱۹۲۸، ۱۹۴۵–۱۹۴۴، ۱۹۴۸–۱۹۴۷، ۱۹۴۹–۱۹۴۸، ۱۹۵۲–۱۹۵۱، ۱۹۵۳–۱۹۵۲، ۱۹۵۹–۱۹۵۸، ۱۹۶۰–۱۹۵۹، ۱۹۷۴–۱۹۷۳، ۱۹۸۵–۱۹۸۴، ۱۹۹۱–۱۹۹۰، ۱۹۹۲–۱۹۹۱، ۱۹۹۳–۱۹۹۲، ۱۹۹۴–۱۹۹۳، ۱۹۹۸–۱۹۹۷، ۱۹۹۹–۱۹۹۸، ۲۰۰۵–۲۰۰۴، ۲۰۰۶–۲۰۰۵، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۰–۲۰۰۹، ۲۰۱۱–۲۰۱۰، ۲۰۱۳–۲۰۱۲نایب قهرمانی (۲۳): ۱۹۳۰–۱۹۲۹، ۱۹۴۶–۱۹۴۵، ۱۹۵۴–۱۹۵۳، ۱۹۵۵–۱۹۵۴، ۱۹۵۶–۱۹۵۵، ۱۹۶۲–۱۹۶۱، ۱۹۶۴–۱۹۶۳، ۱۹۶۷–۱۹۶۶، ۱۹۶۸–۱۹۶۷، ۱۹۷۱–۱۹۷۰، ۱۹۷۳–۱۹۷۲، ۱۹۷۶–۱۹۷۵، ۱۹۷۷–۱۹۷۶، ۱۹۷۸–۱۹۷۷، ۱۹۸۲–۱۹۸۱، ۱۹۸۶–۱۹۸۵، ۱۹۸۷–۱۹۸۶، ۱۹۸۹–۱۹۸۸، ۱۹۹۷–۱۹۹۶، ۲۰۰۰–۱۹۹۹، ۲۰۰۴–۲۰۰۳، ۲۰۰۷–۲۰۰۶، ۲۰۱۲-۲۰۱۱، 2013-2012کوپا دل ری[۱۲۲]قهرمانی (۲۶): ۱۹۱۰–۱۹۰۹، ۱۹۱۲–۱۹۱۱، ۱۹۱۳–۱۹۱۲، ۱۹۲۰–۱۹۱۹، ۱۹۲۲–۱۹۲۱، ۱۹۲۵–۱۹۲۴، ۱۹۲۶–۱۹۲۵، ۱۹۲۸–۱۹۲۷، ۱۹۴۲–۱۹۴۱، ۱۹۵۱–۱۹۵۰، ۱۹۵۲–۱۹۵۱، ۱۹۵۳–۱۹۵۲، ۱۹۵۷–۱۹۵۶، ۱۹۵۹–۱۹۵۸، ۱۹۶۳–۱۹۶۲، ۱۹۶۸–۱۹۶۷، ۱۹۷۱–۱۹۷۰، ۱۹۷۸–۱۹۷۷، ۱۹۸۱–۱۹۸۰، ۱۹۸۳–۱۹۸۲، ۱۹۸۸–۱۹۸۷، ۱۹۹۰–۱۹۸۹، ۱۹۹۷–۱۹۹۶، ۱۹۹۸–۱۹۹۷، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۲-۲۰۱۱نایب قهرمانی (۱۰): ۱۹۰۳-۱۹۰۲، ۱۹۱۹-۱۹۱۸، ۱۹۳۲-۱۹۳۱، ۱۹۳۶-۱۹۳۵، ۱۹۵۴-۱۹۵۳، ۱۹۷۴-۱۹۷۳، ۱۹۸۴-۱۹۸۳، ۱۹۸۶-۱۹۸۵، ۱۹۹۶-۱۹۹۵، ۲۰۱۱-۲۰۱۰.کوپا دی لالیگا[۱۲۳]قهرمانی (۲): ۱۹۸۳–۱۹۸۲، ۱۹۸۶–۱۹۸۵.سوپر جام اسپانیا[۱۰۰]قهرمانی (۱۰): ۱۹۸۳، ۱۹۹۱، ۱۹۹۲، ۱۹۹۴، ۱۹۹۶، ۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۰۹، ٬۲۰۱۰ ۲۰۱۱نایب قهرمانی (۸): ۱۹۸۵، ۱۹۸۸، ۱۹۹۰، ۱۹۹۳، ۱۹۹۷، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹،۲۰۱۲کوپا اوا دیورته (سوپرجام اسپانیا جایگزین این رقابتها شد.)[۱۲۴]قهرمانی (۴): ۱۹۴۵، ۱۹۴۸، ۱۹۵۲، ۱۹۵۳نایب قهرمانی (۲): ۱۹۴۹، ۱۹۵۱رقابتهای اروپایی[ویرایش]جام اروپا/لیگ قهرمانان اروپا[۱۲۵]قهرمانی (۴): ۱۹۹۲–۱۹۹۱، ۲۰۰۶–۲۰۰۵، ۲۰۰۹–۲۰۰۸، ۲۰۱۱–۲۰۱۰.نایب قهرمانی (۳): ۱۹۶۱–۱۹۶۰، ۱۹۸۶–۱۹۸۵، ۱۹۹۴–۱۹۹۳.جام در جام اروپا[۱۲۶]قهرمانی (۴):۱۹۷۹–۱۹۷۸، ۱۹۸۲–۱۹۸۱، ۱۹۸۹–۱۹۸۸، ۱۹۹۷–۱۹۹۶نایب قهرمانی (۳):۱۹۶۹–۱۹۶۸، ۱۹۹۱–۱۹۹۰جام بین شهری[۱۲۷]قهرمانی (۳): ۱۹۵۸–۱۹۵۵، ۱۹۶۰–۱۹۵۸، ۱۹۶۶–۱۹۶۵نایب قهرمانی (۱): ۱۹۶۲–۱۹۶۱سوپرجام اروپا[۱۲۸]قهرمانی (۳): ۱۹۹۲، ۱۹۹۷، ۲۰۰۹نایب قهرمانی (۴): ۱۹۷۹، ۱۹۸۲، ۱۹۸۹، ۲۰۰۶جام لاتین[۱۲۹]قهرمانی (۲): ۱۹۴۹، ۱۹۵۲رقابتهای جهانی[ویرایش]جام بین قارهای[۱۳۰]نایب قهرمانی (۱): ۱۹۹۲جام باشگاههای جهان[۱۳۱]قهرمانی (۲): ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱نایب قهرمانی (۱): ۲۰۰۶
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 9:15 توسط amir hoseyn
|
چلسی
باشگاه فوتبال چلسی (به انگلیسی: .Chelsea F.C) یک باشگاه فوتبال انگلیسی در غرب لندن است که در سال ۱۹۰۵ بنا نهاده شد.[۲] این باشگاه در لیگ برتر انگلستان بازی میکند و همواره در ردههای بالای فوتبال انگلیس قرار داشتهاست. چلسی چهار دوره قهرمان لیگ برتر انگلستان شدهاست و همچنین هفت قهرمانی در جام حذفی فوتبال انگلستان و چهار قهرمانی در جام اتحادیه فوتبال انگلیس را در کارنامهٔ خود دارد. این تیم در مسابقات اروپایی نیز توانستهاست دو قهرمانی در جام در جام اروپا،[۳] یک قهرمانی در سوپر جام اروپا[۴] و یک قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۲[۵]به دست آورد.
چلسی نخستین مقام قهرمانی خود را در سال ۱۹۵۵ میلادی و در لیگ دسته اول انگلستان به دست آورد. این باشگاه چند جام نیز در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به دست آورد، اما تا سال ۱۹۹۷ نتوانست جام مهم دیگری را کسب کند. دهه ابتدایی قرن بیست و یکم درخشانترین و موفقیتآمیزترین دوره تاریخ باشگاه چلسی به واسطهٔ قهرمانی در لیگ برتر جزیره در سالهای ۲۰۰۵، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و رسیدن به فینال لیگ قهرمانان اروپا در ۲۰۰۸ بودهاست. بخش عمدهای از این افتخارات توسط ژوزه مورینیو کسب شدهاست.[۶][۷]
این باشگاه بههمراه ورزشگاه استمفورد بریج که با ظرفیت ۴۱٬۸۴۱ نفر[۱] در همسایگی منطقه فولام (منطقه SW6 1HS لندن) قرار دارد،[۸] در سال ۲۰۰۳ توسط رومن آبراموویچ تاجر، به مبلغ ۱۴۰ میلیون پوند خریداری شد.[۹]
باشگاه چلسی از فصل ۱۹۶۴ - ۱۹۶۵ اقدام به استفاده از پیراهن و شورت ورزشی آبی روشن و جورابهای سفید رنگ کرد و تا امروز نیز غالباً این رویه ادامه داشتهاست. تا پیش از آن هیچگاه لباس و شورت بازیکنان این باشگاه یکرنگ نبودهاست.[۱۰]
نماد باشگاه چندین بار تغییر پیدا کردهاست که از دههٔ ۱۹۵۰ تا کنون، نماد شیر به عنوان نماد اصلی باشگاه برگزیده شدهاست.[۱۱] این باشگاه به طور میانگین در جایگاه پنجم پایدارترین تیمهای فوتبال انگلیس قرار دارد.[۱۲] همچنین این تیم با میانگین ۴۱٬۴۰۳ تماشاگر در فصل ۲۰۰۹ – ۲۰۱۰ لیگ برتر انگلیس در رده ششم قرار گرفتهاست.[۱۳]
محتویات [نهفتن] ۱ تاریخچه۲ استمفورد بریج۳ آرم و نماد باشگاه۴ لباس تیم۵ طرفداران و رقابتها۶ رکوردها۷ چلسی در فرهنگ عامه۸ تیم فوتبال زنان چلسی۹ بازیکنان۹.۱ ترکیب اصلی۹.۲ بازیکنان خارج شده به صورت قرضی۹.۳ تیم آکادمی باشگاه چلسی۹.۴ بهترین بازیکنان باشگاه (۲۰۱۳–۱۹۶۷)۱۰ بهترین مربیان تاریخ باشگاه۱۱ کادر فنی کنونی۱۲ افتخارات۱۳ پانویس۱۴ پیوند به بیرون
تاریخچه[ویرایش]اولین تیم باشگاه فوتبال چلسی در سپتامبر ۱۹۰۵
باشگاه فوتبال چلسی در مارس ۱۹۰۵ رسماً بنیان نهاده شد[۱۴] و در مدت زمان کوتاهی به مسابقات فوتبال انگلیس راه یافت. در سالهای نخستین، این باشگاه دستاوردهای اندکی بهدست آورد که میتوان به رسیدن به فینال جام حذفی فوتبال انگلستان در سال ۱۹۱۵ اشاره کرد. در بازی پایانی پس از باخت در برابر باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد قهرمانی را از دست داد ولی با این وجود برای بازیکنان خود شهرت فراوان کسب کرد.[۱۵]
تد دریک بازیکن سابق باشگاه فوتبال آرسنال و انگلیس در سال ۱۹۵۲ میلادی[۱۶] به عنوان سرمربی به چلسی آمد و شروع به نوسازی باشگاه کرد. وی توانست باشگاه فوتبال چلسی را در فصل ۵۵–۱۹۵۴ قهرمان لیگ دسته اول انگلستان کند.[۱۷] فصل بعد یوفا، جام باشگاههای اروپا را راهاندازی کرد اما با اعتراض تیمهای لیگ برتر و فدراسیون فوتبال، چلسی پیش از شروع بازیها، از جام کنار گذاشته شد.[۱۸]نمودار نتایج تیم چلسی از فصل ۰۶ - ۱۹۰۵ تا فصل ۰۸ - ۲۰۰۷
چلسی در دهه ۱۹۶۰ به رقابت با حریفان در لیگ دسته اول، جام اتحادیه و جام حذفی پرداخت که در فصل ۶۵–۱۹۶۴ توانست قهرمانجام اتحادیه فوتبال انگلیس شود.[۱۹] چلسی در سال ۱۹۷۰، پس از پیروزی با نتیجه ۲–۱ مقابل باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، قهرمان جام حذفی فوتبال انگلیس شد،[۲۰] همچنین توانست نخستین قهرمانی اروپایی خود را در جام در جام اروپا با پیروزی مقابل باشگاه فوتبال رئال مادرید در آتن به دست آورد.[۲۱]
اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی و اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی دوران نابسامانی برای چلسی بود، باشگاه دچار مشکلات مالی بسیاری شده بود،[۲۲] فروش ستارگان، باشگاه را با افت شدیدی مواجه کرد.[۲۳] در سال ۱۹۸۲ باشگاه توسط کن بیتس خریداری شد.[۲۴] چلسی در مسابقات بخت کمی برای نتیجهگیری داشت و برای نخستین بار در حال سقوط به لیگ دسته سوم بود ولی جان نیل توانست چلسی را در فصل ۸۴–۱۹۸۳ به لیگ بالاتر برساند. این تیم که در سال ۱۹۸۸ بار دیگر به لیگ دسته دوم سقوط کرده بود، بلافاصله در فصل ۸۹–۱۹۸۸ به لیگ دسته اول بازگشت.[۲۵]مراسم اهدای مدال پس از اولین قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا توسط تیم چلسی - ۲۰۱۲
بعد از یک نبرد طولانی مدت قانونی، کن بیتس به مالکیت مطلق بر ورزشگاه باشگاه در سال ۱۹۹۲ رسید.[۲۶] چلسی در سال ۱۹۹۴ به فینالجام حذفی فوتبال انگلستان راه یافت اما نتوانست قهرمانی این مسابقات را به دست آورد.[۲۷] در سال ۱۹۹۶ رود گولیت به عنوان بازیکن - مربی هدایت باشگاه چلسی را به دست گرفت،[۲۸] وی در سال ۱۹۹۷ جام حذفی فوتبال انگلستان را تصاحب کرد.[۲۹] گولیت در سال ۱۹۹۸ جای خود را جان لوکا ویالی داد.[۳۰] او نیز به نفع یک ایتالیایی دیگر یعنی کلودیو رانیریبرکنار شد. رانیری از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ سرمربی باشگاه چلسی بود.[۳۱]
در ژوئن ۲۰۰۳ میلادی، بیتس باشگاه فوتبال چلسی را به مبلغ ۱۴۰ میلیون پوند، به یک میلیاردر روستبار به نام رومن آبراموویچ فروخت که این رویداد به بزرگترین خرید و فروش باشگاه در تاریخ فوتبال انگلستان تبدیل شد.[۹] این در حالی بود که رانیری قادر به نتیجهگیری مناسب نبود به همین دلیل ژوزه مورینیو جایگزین او شد که توانست چلسی را به جایگاه بهتری برساند.[۳۲] چلسی با مورینیو دو قهرمانی در لیگ برتر انگلیس در فصلهای (۰۵-۲۰۰۴[۳۳] و ۰۶–۲۰۰۵[۳۴]) به دست آورد.
همچنین مورینیو قهرمانی جام حذفی (۲۰۰۷[۳۵]) و جام اتحادیه (۲۰۰۵[۳۶] و ۲۰۰۷[۳۷]) را به افتخارات باشگاه اضافه کرد. در سپتامبر ۲۰۰۷ آورام گرانت جایگزین مورینیو شد.[۳۸] در همان فصل چلسی برای اولین بار به فینال لیگ قهرمانان اروپا صعود کرد اما در ضربات پنالتی، بازی را به تیم منچستر یونایتد واگذار کرد،[۳۹] در پی این نتیجه گرانت اخراج شد.[۴۰]
مربی بعدی فیلیپه اسکولاری بود که در ژوئیه ۲۰۰۸ به چلسی پیوست.[۴۱] اسکولاری نیز به دلیل نتایج ضعیف تیمی از کار برکنار شد.[۴۲] گاس هیدینگ مربی هلندی به عنوان سرمربی جدید باشگاه چلسی انتخاب شد[۴۳] و توانست این تیم را در سال ۲۰۰۹ قهرمان جام حذفی فوتبال انگلیس کند.[۴۴] اما مربی سابق باشگاه آث میلان کارلو آنچلوتی به عنوان مربی جدید باشگاه چلسی برگزیده شد.[۴۵] وی در اولین فصل حضورش موفق به کسب قهرمانی در لیگ برتر انگلیس و جام حذفی فوتبال انگلیس موسوم به دوگانه انگلیس شد.[۴۶] آنجلوتی در ماه مه ۲۰۱۱ از چلسی جدا شد و آندره ویلاس-بوآس مربی سابق تیم پورتو جایگزین وی شد.[۴۷]
آندره ویلاس-بوآس که با قراردادی ۱۵ میلیون یورویی (۱۳٬۳ میلیون پوند) در ژوئن ۲۰۱۱ به عنوان سرمربی باشگاه چلسی انتخاب شده بود[۴۸] در ۴ مارس ۲۰۱۲ به دلایل نتایج ضعیف از کار برکنار شد.[۴۹] پس از برکناری ویلاس بوآس،روبرتو دی ماتئو که به عنوان دستیار در باشگاه چلسی فعالیت میکرد به صورت موقت سرمربی تیم شد.[۵۰] دی ماتئو توانست چلسی را به مقام قهرمانی جام حذفی فوتبال انگلستان ۲۰۱۲[۵۱]و همچنین برای اولین بار به قهرمانیلیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۲ با نتیجه ۴ بر ۳ در ضربات پنالتی مقابل باشگاه فوتبال بایرن مونیخ برساند.[۵]. با این حال در فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳، باخت سه بر هیچ چلسی مقابل یوونتوس در جام قهرمانان اروپا باعث اخراج وی شد و سرمربیگیری این تیم تا پایان فصل به رافائل بنیتز رسید.[۵۲][۵۳][۵۴] تنها موفقیت باشگاه چلسی به همراه بنیتز قهرمانی در لیگ اروپا ۲۰۱۳ با نتیجه دو بر یک مقابل تیم بنفیکا بود.[۵۵]استمفورد بریج[ویرایش]نوشتار اصلی: استمفورد بریج
چلسی در مقابل وست برومویچ آلبیون در ۲۳ سپتامبر ۱۹۰۵؛ چلسی ۱ – ۰ برنده شد.
استمفورد بریج تنها ورزشگاه باشگاه چلسی از ابتدا تاکنون بوده که رسماً از تاریخ ۲۸ آوریل ۱۸۷۷ افتتاح شدهاست.[۵۶] در ۲۸ سال اول تاسیس، استمفورد بریج مورد استفاده دیگر ورزشها به غیر از فوتبال مانند ورزش دو و میدانی نیز قرار داشته.[۵۷] در سال ۱۹۰۴ میلادی برادران گاس میرس و جوزف میرس ورزشگاه را خریداری کردهاند تا فقط بازیهای تیم چلسی در آن برگزار شود.[۵۶]
خانواده میرز برای طراحی جدید ورزشگاه، آرشیبالد لیتش که یکی از برجستهترین معماران اروپا بود را انتخاب کردند که طرح اصلی ورزشگاه کنونی را طراحی و اجرا کند.[۵۸]
آنها پیشنهاد اجاره باشگاه را به باشگاه فوتبال فولهام دادند اما این پشنهاد رد شد بنابراین صاحبان باشگاه تصمیم به استفاده از زمین در موارد دیگر گرفتند.[۵۹]
طراحی و تهیه نقشه اصلی ورزشگاه شروع شد به طوری که جایگاه تماشاگران در حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده بود.[۵۶] در اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی ساخت جایگاه جنوبی ورزشگاه که دارای سقف بود انجام شد. این ورزشگاه به خانه هواداران باشگاه چلسی تبدیل شد که وفادارترین و پورشورترین تماشاگران در دهههای ۱۹۶۰، ۷۰ و ۸۰ میلادی بودند.[۶۰]نمایی از غرب ورزشگاه استمفورد بریج
در سالهای پایانی دهه ۱۹۶۰ میلادی و اوایل ۱۹۷۰ میلادی طرح جدید ورزشگاه با ظرفیت ۵۰۰۰۰ نفر را اجرا کردند که تماماً دارای صندلی بود.[۵۶] ساخت قسمت شرقی ورزشگاه در دهه ۱۹۷۰ آغاز شد که هزینهای بسیاری برای باشگاه به همراه داشت که منجر به فروختن ورزشگاه به توسعهدهندگان آن شد و تا اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی یک جنگ طولانی مدت قانونی را ایجاد کرد.[۵۶] قسمتهای شمال، شرق و بخشهایی از جنوب ورزشگاه که تماماً دارای صندلی بود تا سال ۲۰۰۱ به طور کامل تکمیل شد.[۵۷]آرم و نماد باشگاه[ویرایش]
از ابتدای تأسیس باشگاه چلسی تا کنون چهار نماد و آرم در تاریخ باشگاه چلسی مورد استفاده قرار گرفته و همه تحت تغییرات جزئی انتخاب شده بودند.[۶۱] در سال ۱۹۰۵ اولین آرم باشگاه انتخاب شد که نمادی از یک بازنشسته باشگاه بود. لقب بازنشستگان به مدت نیم قرن در باشگاه چلسی مورد استفاده قرار گرفت[۶۲] در سال ۱۹۵۲ میلادی تد دریکدر راستای تغییر و تحول در باشگاه اصرار به حذف نام بازنشسته داشت به همین دلیل نماد جدید انتخاب شد.[۶۳]
نماد شیر آبی رنگ نماد بعدی باشگاه چلسی بود به مدت سه دهه مورد استفاده قرار گرفت[۶۴] این آرم از سه گل رز قرمز به نمایندگی از کشور انگلستان و دو توپ فوتبال در حاشیهها تشکیل میشد که در سال ۱۹۶۰ میلادی با تصویب نهایی مورد استفاده قرار گرفت.[۶۳]
در سال ۱۹۸۶ میلادی کن بیتس مالک باشگاه چلسی برای ایجاد تغییر و تحول نماد آرم باشگاه را تغییر داد.[۶۳] آرم جدید شامل دایرهای آبی رنگ بود که شیر زرد رنگ و کلمات C.F.C در میان آن قرار گرفته بودند، این نماد با مدت ۱۹ سال به عنوان آرم اصلی باشگاه چلسی به کار برده میشد.[۶۱] با روی کار آمدن مدیریت جدید در رأس باشگاه آرم باشگاه بار دیگر تغییر کرد و دومین نماد تاریخ باشگاه چلسی یعنی نماد شیر آبی رنگ با اندکی تغییر دوباره مورد استفاده قرار گرفت.[۱۱]
آرم باشگاه چلسی از سال ۱۹۵۳–۱۹۰۵
آرم باشگاه چلسی از سال ۱۹۸۶–۱۹۵۳
آرم باشگاه چلسی از سال ۲۰۰۵–۱۹۸۶
آرم باشگاه چلسی از سال ۲۰۰۵-تاکنونلباس تیم[ویرایش]نخستین لباس تیم چلسی - سالهای ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۲
تیم چلسی همیشه لباس آبی بر تن کردهاست البته در ابتدا رنگ آبی لباس روشنتر از لباس کنونی بودهاست. همچنین رنگ جورابها در ابتدا آبی تیره بوده اما اکنون از رنگ سفید استفاده میشود، شورت ورزشی نیز از سفید به آبی تغییر رنگ دادهاست. این تغییرات در سال ۱۹۱۲ انجام شدهاست.[۶۵] در دهه ۱۹۶۰ میلادی تامی دوچرتی که مربی چلسی بود خواهان تغییر شورت آبی و جوراب سفید برای تغییر و تحول شده بود که این تغییر در فصل ۱۹۶۵ - ۱۹۶۴ لحاظ شد.[۶۶]
در دهه ۱۹۶۰ در یک بازی تیم چلسی لباس راه راه سفید و مشکی همانند لباس تیم اینتر میلان بر تن کردهاست.[۶۷] از دیگر لباسهای به یاد ماندنی چلسی میتوان به لباس با راه راه سبز در دهه ۱۹۸۰، لباس با راه راههای سفید و قرمز در اوایل دهه ۱۹۹۰ و لباس با راه راههای سربی و نارنجی در اواسط دهه ۱۹۹۰ اشاره کرد.[۶۸]
شرکت آدیداس حامی و تأمینکننده لباسهای ورزشی باشگاه چلسی است که بر اساس قرارداد سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ میلادی اسپانسر این باشگاه بودهاست. پیش از این شرکت آمبرو در سالهای (۸۱–۱۹۶۸)، Le Coq Sportif در سالهای (۸۶–۱۹۸۱)، مجموعه باشگاه چلسی در سالهای (۸۷–۱۹۸۶) و همچنین شرکت آمبرو در سالهای (۲۰۰۶–۱۹۸۷) پشتیبان و اسپانسر لباسهای ورزشی باشگاه چلسی بودهاند. باشگاه در اواسط فصل ۸۴–۱۹۸۳ با شرکت گلف ایر به عنوان اسپانسر باشگاه و تبلیغات بر روی پیراهنهای ورزشی تیم به توافق رسیدند. پس از آن باشگاه با شرکت گرانگ فارمس و بای لین تی و کمپانی ایتالیایی سیمود قبل از قرارداد طولانی مدت با شرکت سازنده کامپیوتر کمودور اینترنشنال در سال ۱۹۸۹ قرارداد همکاری امضاء کردهاند. اسپانسرهای بعدی باشگاه شرکتهای کورس در سالهای (۹۷–۱۹۹۵)، اتوگلس در سالهای (۲۰۰۱–۱۹۹۷) و هواپیمایی امارات در سالهای (۲۰۰۵–۲۰۰۱) بودهاند. شرکت سامسونگ اسپانسر فعلی باشگاه چلسی است[۶۹] که در فصل ۰۸–۲۰۰۷ میلادی به تبلیغات در زمینه گوشی موبایل پرداختهاست.[۷۰]طرفداران و رقابتها[ویرایش]طرفداران تیم چلسی در بازی چلسی و تاتنهام - ۱۱ مارس ۲۰۰۶
هواداران باشگاه چلسی به طور متوسط در رده پنجم حضور مداوم در ورزشگاههای خود قرار دارند.[۷۱] همچنین این تیم با داشتن ۴۰٬۰۰۰ تماشاگر به طور ثابت در هر بازی در ورزشگاهاستمفورد بریج در رده پنجم تیمهای انگلیسی قرار دارد. میانگین تماشاگران چلسی نیز ۴۱٬۴۲۳ نفر است.[۱۳] چلسی با داشتن هواداران بسیار در نقاط مختلف لندن و انگلیس اعم از اقشار کارگر و ثروتمند از تیمهای محبوب در کشور انگلستان و جهان محسوب میشود.[۷۲]
شهرآورد غرب و شمال لندن از مهمترین بازیهای چلسی در شهر لندن است. براساس نظرسنجی سال ۲۰۰۴ توسط سایت Planetfootball.com نشان میدهد که هواداران تیم چلسی تیمهای آرسنال، تاتنهام و منچستر یونایتد را مهمترین رقیبان تیم خود میدانند.[۷۳] رقابت چلسی و تاتنهام از فینال جام اتحادیه فوتبال انگلیس در سال ۱۹۶۷ شروع شدهاست که اولین فینال مابین این دو تیم لندنی بوده. همچنین بازیهای دو تیم چلسی و لیدز یونایتد در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ از حساسیتهای زیاد برخوردار بودهاست، مخصوصاً فینال بحث برانگیز جام اتحادیه در سال ۱۹۷۰.[۷۴] رقابت با تیم لیورپول نیز پس از بازی نیمهنهایی این دو تیم در لیگ قهرمانان اروپا و انتقال فرناندو تورس از لیورپول به چلسی شدت گرفتهاست.[۷۵]رکوردها[ویرایش]نوشتار اصلی: فهرست سوابق و آمارهای باشگاه فوتبال چلسیفرانک لمپارد بازیکن حال حاضر چلسی و رکورددار بیشترین بازی و بیشترین گلزده در بین بازیکنان تیم
بیشترین حضور و بازی برای تیم چلسی در اختیار رون هریس کاپیتان سابق چلسی با ۷۹۵ بازی مابین سالهای ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۰ میباشد که بعید است بهزودی این رکورد شکسته شود.[۷۶] فرانک لمپارد با بیش از ۵۰۰ بازی رکورددار بیشترین بازی در بین بازیکن حال حاضر باشگاهاست.[۷۷] در بین دروازهبانان نیز پیتر بونتی با ۶۰۰ بازی (۷۹–۱۹۵۹) یکی از رکورداران تاریخ باشگاه چلسی است.[۷۸]
فرانک لمپارد (–۲۰۰۱) با ۲۰۳ گل زده و بابی تامبلینگ (۱۹۷۰-۱۹۵۹) با ۲۰۲ گلزده برای چلسی گلزنترین بازیکنان این باشگاه از ابتدا تاکنون بودهاند. دیگر بازیکنانی که بیش از ۱۰۰ گل برای باشگاه چلسی به ثمر رساندهاند میتوان به کری دیکسون (۹۲–۱۹۸۳)، دیدیه دروگبا (۲۰۱۲–۲۰۰۴)، روی بنتلی (۵۶–۱۹۴۸)، پیتر آسگود (۷۴–۱۹۶۴ و ۷۹–۱۹۷۸)، جیمی گریوس (۶۱–۱۹۵۷)، جورج میلس (۳۹–۱۹۲۹) و جورج هیلسدون (۱۲–۱۹۰۶) اشاره کرد. گریوس نیز با ۴۳ گل بهترین گلزن تاریخ باشگاه در یک فصل (۶۱–۱۹۶۰) محسوب میشود.[۷۷][۷۶]
بیشترین حضور هواداران و تماشاگران در ورزشگاه خانگی چلسی که به صورت رسمی ثبت شده در بازی با تیم آرسنال در مسابقات لیگ دسته اول انگلستان در سال ۱۹۳۵ بودهاست که ۸۲٬۹۰۵ در ورزشگاه حضور داشتهاند[۷۹] بازسازی ورزشگاه استمفورد بریج و نصب صندلی در تمام جایگاهها در دهه ۱۹۹۰ میلادی،[۸۰] ظرفیت ورزشگاه را به ۴۱٬۸۴۱ نفر کاهش داد.[۱]
چلسی رکوردهای متعددی در انگلستان و اروپا در اختیار دارد، بیشترین امتیاز کسب شده در یک فصل (۹۵ امتیاز)، کمترین گل خورده در یک فصل (۱۵ گل)،[۸۱] بیشترین پیروزی در یک فصل (۲۹ بازی)[۸۲]، بیشترین بازی بدون گلخورده در یک فصل (۲۵ بازی)[۸۳] (تماماً در فصل ۰۵–۲۰۰۴) و بیشترین بازی بدون گلخورده از ابتدای فصل (۶ بازی) (در فصل ۰۶–۲۰۰۵) از آن جملهاست.[۸۴]
این باشگاه با پیروزی ۲۱ بر صفر مقابل باشگاه فوتبال Jeunesse Hautcharage در جام در جام اروپا سال ۱۹۷۱ یک رکورد در مسابقات اروپایی به جا گذاشتهاست.[۸۵] چلسی رکورد ۸۶ بازی بدون شکست در ورزشگاه خانگی خود از ۲۰ مارس ۲۰۰۴ تا ۲۶ اکتبر ۲۰۰۸ را در اختیار دارد. همچنین چلسی ۶۳ بازی بدون شکست مابین سالهای ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰ را به همراه تیم لیورپول در اختیار دارد.[۸۶][۸۷] چلسی رکورد ۱۱ بازی بدون شکست مابین ۲۵ آوریل ۲۰۰۸ تا ۶ دسامبر ۲۰۰۸ را نیز در اختیار دارد.[۸۸]
چلسی در فهرست رکوردداران «اولینها» به همراه تیم آرسنال برای اولین بار در تاریخ ۲۵ اوت ۱۹۲۸ در بازی مقابل سوانسی تاون لباسهای دارای شماره برتن کردهاند.[۸۹] تیم چلسی برای اولین بار در انگلستان در یک مسابقه داخلی با هواپیما برای دیدار با باشگاه فوتبال نیوکاسل در تاریخ ۱۹ آوریل ۱۹۵۷ سفر کردهاست[۹۰] و برای اولین بار در لیگ دسته اول در روز یکشنبه مسابقه دادهاست، این بازی در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۹۷۴ مقابل تیم استوک سیتی بودهاست. همچنین چلسی در یک بازی مقابل تیم فوتبال ساوتهمپتون که در سال ۱۹۹۹ برگزار شدهاست بدون بازیکن انگلیسی و ایرلندی به میدان رفتهاست.[۹۱] چلسی در ۱۹ مه ۲۰۰۷ اولین تیم پیروز در ورزشگاه جدید ومبلی و آخرین تیم پیروز در ورزشگاه ومبلی قبل از بازسازی بودهاست.[۹۲] چلسی در فصل ۱۰-۲۰۰۹ برای اولین بار به رکورد ۱۰۰ گلزده در یک فصل در تاریخ لیگ برتر رسیدهاست.[۴۶]چلسی در فرهنگ عامه[ویرایش]جشن بازیکنان تیم چلسی بعد از دو قهرمانی در فصل ۱۰–۲۰۰۹
در سال ۱۹۳۰ فیلم بازی بزرگ با مضمونی فوتبالی ساخته شده[۹۳] که در آن جک کوک بازیکن سابق باشگاه چلسی و بازیکن آن زمان باشگاه میلوال به بازی پرداختهاست. این بازیکن در صحنههای مختلفی از این فیلم مانند سکانسهایی که در ورزشگاه استمفورد بریج ساخته شدهاست حضور پیدا کرده، همچنین اندرو ویلسون، جورج میلس و سام میلینگتون به عنوان بازیگر مهمان نیز در این فیلم حضور داشتهاند.[۹۴] به دلیل سوابق منفی هواداران باشگاه چلسی در زمینه خشونتهای فوتبالی در فیلمهایی همانند کارخانه فوتبال به این موضوع پرداخته شدهاست.[۹۵]
چلسی تا دهه ۱۹۵۰ رابطه نزدیکی با سالنهای موسیقی داشت و بازیکنانی مانند جورج روبی در زمینه موسیقی نیز فعال بودند.[۹۶]
تک آهنگ «آبی رنگ است» که برای فینال جام حذفی ۱۹۷۲ انگلستان با صدای تمامی بازیکنان تیم چلسی ساخته شدهبود توانست در رتبه پنجم موسیقیهای سال این کشور قرار بگیرد.[۹۷] بعدها آهنگ «سفید رنگ است» با اقتباس از این آهنگ برای تیم ونکوور ویتکاپس ساخته شدهاست.[۹۸] همچنین آهنگ «روز آبی» به دلیل رسیدن تیم چلسی به فینال جام اتحادیه فوتبال انگلستان در سال ۱۹۹۷ توسط سوگز و به همراه بازیکنان باشگاه خوانده شد که توانست تا رتبه ۲۲ بهترین آهنگهای انگلیس نیز صعود کند.[۹۹] برایان آدامز از هواداران تیم چلسی[۱۰۰] آهنگ «ما برد میخواهیم» را برای این تیم خواندهاست.[۱۰۱]تیم فوتبال زنان چلسی[ویرایش]نوشتار اصلی: باشگاه فوتبال زنان چلسی
باشگاه چلسی در زمینه فوتبال زنان نیز فعالیت دارد که از سال ۲۰۰۴ وابسته به تیم مردان در مسابقات حضور پیدا کردهاست.[۱۰۲] آنها بازیهای خانگی خود را در زمین امپریال فیلدز انجام میدهند.[۱۰۳] این تیم در جام سوری کانتی در سالهای ۲۰۰۳، ۲۰۰۴، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ قهرمان شدهاست[۱۰۴] و برای اولین بار بعد از قهرمانی در لیگ جنوبی فوتبال زنان انگلیس (۲۰۰۵) به لیگ برتر ملی انگلیس صعود کرد. این تیم فصل ۱۰–۲۰۰۹ را با قرار گرفتن در رده سوم به پایان رساند که بهترین رتبه این تیم از ابتدا تاکنون بودهاست. تیم زنان چلسی یکی از ۸ تیم مؤسس سوپرلیگ فوتبال زنان انگلیس است.[۱۰۵] جان تری کاپیتان فعلی باشگاه مردان چلسی مدیر داخلی تیم زنان باشگاه چلسی است.[۱۰۶]بازیکنان
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 9:14 توسط amir hoseyn
|
کاکا
ریکاردو ایزکسون دوس سانتوز لیته (به پرتغالی: Ricardo Izecson dos Santos Leite) ملقب به کاکا متولد ۲۲ آوریل ۱۹۸۲ در شهر برازیلیا، پایتخت کشور برزیل و بهترین فوتبالیست جهان در سال ۲۰۰۷، بازیکن تیم ملی برزیل و آ. ث. میلان است.
دوره نوجوانی و جوانی خود را با عضویت در تیم باشگاهی سائوپائولو سپری کرد و از ابتدای سال ۲۰۰۱ عضو تیم بزرگسالان این باشگاه شد و در ۱۳۱ بازی رسمی ۴۸ گل برایشان زد. وی در ژوئن ۲۰۰۳ تیم خانگی اش یعنی سائوپائولو را ترک و به میلان، یکی از بهترین باشگاههای حال حاضر ایتالیا و اروپا پیوست. و در تاریخ ۸ ژوئن ۲۰۰۹ قرارداد ۶ سالهای به ارزش ۵۶ میلیون پوند با رئال مادرید منعقد کرد.
محتویات
[نهفتن]تیم ملی[ویرایش]
اولین بار با تیم ملی جوانان برزیل در جام جهانی جوانان ۲۰۰۱ شرکت میکند ولی توسط غنا در نیمه نهایی شکست میخورند. ۳۱ ژانویه ۲۰۰۲ در بازی دوستانه با بولیوی اولین بازی ملی با تیم اصلی برزیل را تجربه میکند. عضوی از تیم ملی برزیل که قهرمان جام جهانی ۲۰۰۲ میشود، است اما فقط ۲۵ دقیقه بازی به وی میرسد. کاپیتانی تیم ملی زیر ۲۳ سال را که در جام طلایی کونکاکاف شرکت میکند را به کاکا می سپارند. سال ۲۰۰۵ با شرکت در تمام بازیهای تیم ملی در جام کنفدراسیونها میدرخشد و همراه طلایی پوشان قهرمان میشود. جام جهانی ۲۰۰۶ برای کاکا خاطرهای تلخ در پی دارد، حذف توسط فرانسه و بازگشت به خانه. سال ۲۰۰۷ بدلیل همزمانی جام کنفدراسیونها و بازیهای میلان در لیگ ایتالیا و لیگ قهرمانان اروپا با تصمیمش برای بازی نکردن برای تیم ملی با انتقادات شدید هواداران برزیلی و حتی حملات رسانههای کشورش و هو شدن توسط تماشاگران هموطن مواجه میشود. سال ۲۰۰۹ با قهرمانی در جام کنفدراسیونها و دریافت جایزه توپ طلایی و بدست آوردن عنوان بهترین بازیکن تورنمنت، موفقیت ملی جالبی را در کارنامه کاکا به جای میگذارد.
رئال مادرید[ویرایش]
کاکا ستارهٔ برزیلی آث میلان در ۸ ژوئن ۲۰۰۹، با رقم ۶۰ میلیون پوند به رئال مادرید پیوست.
برگشت به میلان[ویرایش]
کاکا که از زمان پیوستنش به رئال مادرید نتوانست در این تیم جایگاه ثابتی به دست آورد و ستاره فوتبال برزیل در دوران خوزه مورینیو در رئال مادرید نیمکت نشین شد و در نهایت در نقل و انتقالات تابستان ۲۰۱۳ و با قراردادی دو ساله به باشگاه سابقش میلان پیوست.
سفیر[ویرایش]
وی به عنوان سفیر غذا در سازمان ملل برای کمک به کودکان محروم مشغول به کار است.
افتخارات[ویرایش]
باشگاهی[ویرایش]
میلان
- سری آ: ۲۰۰۳-۰۴
- سوپر کاپ ایتالیا ۲۰۰۴
- لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۰۶-۰۷
- سوپر جام یوفا ۲۰۰۷
- جام باشگاههای جهان ۲۰۰۷
رئال مادرید
- لالیگا ۲۰۱۱-۱۲
- کوپا دل ری ۲۰۱۰-۱۱
- سوپر کاپ اسپانیا ۲۰۱۲
ملی[ویرایش]
- جام جهانی ۲۰۰۲
- جام کنفدراسیونها ۲۰۰۵، ۲۰۰۹
فردی[ویرایش]
- بهترین فوتبالیست خارجی سری آ ۲۰۰۴، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷
- فوتبالیست سال سری آ: ۲۰۰۴، ۲۰۰۷
- بهترین بازیکن خط میانی لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۰۵
- عضو تیم سال یوفا ۲۰۰۶، ۲۰۰۷،۲۰۰۹
- لیگ قهرمانان اروپا بهترین گلزن: ۲۰۰۶-۰۷
- لیگ قهرمانان اروپا بهترین مهاجم: ۲۰۰۶-۰۷
- یوفا بهترین فوتبالیست باشگاهی سال ۲۰۰۶-۰۷
- توپ طلا ۲۰۰۷
- بهترین بازیکن سال فوتبال جهان ۲۰۰۷
- عضو تیم فیفا سال ۲۰۰۸
- توپ طلایی جام کنفدراسیونها ۲۰۰۹
- بیشترین پاس گل در جام جهانی ۲۰۱۰
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 9:12 توسط amir hoseyn
|
کاسیاس
ایکر کاسیاس فرناندز (به اسپانیایی: Iker Casillas Fernández) (زادهٔ ۲۰ مه سال ۱۹۸۱، شهر مادرید در کشور اسپانیا) فوتبالیست اسپانیایی است. او به همراه این تیم موفق شده است قهرمان جام جهانی فوتبال شود. وی عضو تیم ملی فوتبال اسپانیا و باشگاه رئال مادرید می باشد. ایکر کاپیتان اول تیم ملی اسپانیا و کاپیتان اول تیم رئال مادرید و هم چنین انتخاب نخست مربیان برای دروازهبانی در تیم است. وی با بازوبند کاپیتانی، تیم ملی کشورش را به سوی قهرمانی در جام ملتهای اروپا رهنمود کرد تا تیم ملی اسپانیا، بعد از ۴۴ سال بتواند قهرمان این رقابتها شود. همچنین ایکر در درون دروازه و به عنوان کاپیتان تیم ملی، عضو تیم ملی اسپانیایی بود که برای اولین بار، قهرمان جام جهانی شد. او همچنین با۱۴۳ بازی برای اسپانیا رکورددار بیشترین بازی ملی برای کشورش می باشد.او چهار بار بهترین دروازهبان جهان از نگاه فدراسیون بینالمللی تاریخ و آمار فوتبال شده است.
از همان ابتدا، کاسیاس به عنوان یکی از بهترین دروازهبانهای جهان شناخته شد و توانست جوایز زیادی کسب کند. وی تاکنون دوبار نامزد بهترین بازیکن سال اروپا شده است. در پایان سال ۲۰۰۹ نیز، برای سومین بار در تیم منتخب سال اروپا قرار گرفت. از ژوئیه سال ۲۰۱۰ ایکر به جمع بازیکنانی پیوسته است که توانسته تمام افتخارات ملی و باشگاهی را کسب کند.
در جام جهانی ۲۰۱۰ نیز، کاسیاس به عنوان بهترین دروازهبان جام انتخاب شد.
محتویات
[نهفتن]رئال مادرید[ویرایش]
ایکر کاسیاس محصول تیمهای پایه رئال مادرید است و از فصل ۹۱-۱۹۹۰ فوتبال خود را در رئال مادرید آغاز کرد. وی در سال ۱۹۹۹ برای اولین بار به تیم اصلی دعوت شد اما در آن بازی شرکت نکرد. از سال ۹۹-۱۹۹۸ وی به تیم اصلی آمد و با افت Bodo Illgner، ایکر به ترکیب اصلی راه پیدا کرد. در سال ۲۰۰۰ نیز ایکر به جوانترین دروازهبان تاریخ فوتبال تبدیل شد که درفینال مسابقات لیگ قهرمانان اروپا حضور یافته است (در ان بازی، تیم رئال مادرید با ۳ گل، تیم والنسیا را شکست داد).
در فصل بعد، ایکر نمایشهای ضعیفی از خود نشان داد و جای خود را به سزار سانچز داد تا اینکه در مسابقه فینال لیگ قهرمانان اروپا، سانچز دچار مصدومیت شد و کاسیاس جوان، جای وی را گرفت و با نمایش خیره کننده خود، یکی از عوامل اصلی آخرین قهرمانی رئال در لیگ قهرمانان اروپا شد و از آن موقع به بعد، به عنوان دروازه بان اول رئال مادرید شناخته شده می شود.
فصل ۰۸-۲۰۰۷، سالی بسیار پر بار برای ایکر بود. وی یکی از عوامل اصلی ۳۱مین قهرمانی رئال در لالیگا بود و با دریافت تنها ۳۲ گل در ۳۶ بازی، توانست جایزه زامورا را کسب کند همچنین وی با امضای قراردادی بلند مدت، تا سال ۲۰۱۷ دروازه بان رئال مادرید خواهد بود که این قرارداد در صورتیکه ایکر بیش از ۳۰ بازی در فصل انجام دهد، بصورت خودکار تمدید خواهد شد. همچنین وی برای بار دوم، به عنوان یکی از اعضای تیم منتخب سال اروپا انتخاب شد.
در اوایل سال ۲۰۰۹، کاسیاس به رکورد Paco Buyo از نظر تعداد بازی رسید و با وجود تنها ۲۷ سال سن، دارای بیشترین تعداد بازی در درون دروازه تیم رئال مادرید شد. در تابستان این سال، بنابر اخبار برخی خبرگزاریهای اسپانیایی، تیم فوتبال منچستر سیتی، حاضر شده بود که برای به خدمت گرفتن کاسیاس، رقم شگفت انگیز 160 میلیون یورو را پرداخت کندکه هم هر چند که مسئولین این باشگاه، این خبر را تکذیب کردنددرصورتی که حتی مبلغی تا120میلیون دلاررارسماسایت منچستراعلام کرده بودومبلغ پیشنهادی راتا160 میلیون یوروافزایش داد. همچنین باشگاه منچستر یونایتد نیز علاقه خود را برای به خدمت گرفتن کاسیاس اعلام کرد. البته هیچ رقمی از طرف این تیم اعلام نشده بود. تیمی که قبلاً خواهان به خدمت گرفتن ایکر شده بود.با این حال، کاسیاس اعلام کرد که اصلاً قصد ترک کردن باشگاه خود را ندارد.
در فصل ۱۰-۲۰۰۹ و در دیدار با تیم سویا، کاسیاس با یک عکس العمل خیره کنده، مانع گلزنی تیم حریف شد. وی توپی را که از فاصله بسیار کم با دروازه زده شده بود و به سمت مخالفش رفته بود را با یک شیرجه سریع دفع کرد. بعد از این اتفاق، دروازه بان افسانه ای انگلیس، یعنی گردن بنکس، به تمجید از ایکر پرداخت و عکس العمل وی را باور نکردنی توصیف کرد و اعلام کرد که کاسیاس میتواند با ادامه این روند خود، به یکی از بهترین دروازه بانهای تاریخ فوتبال بدل شود.
اختلاف با ژوزه مورینیو[ویرایش]
در فصل 2012-2013 لالیگا ژوزه مورینیو با ایکر کاسیاس دچار مشکل شد. بر اساس شواهد دلیل اصلی این مشکل رابطه دوستانه وی با برخی از بایکنان تیم رقیب یعنی بارسلونا نظیر ژاوی هرناندز بوده است. اما برخی منابع دلیل این نیمکت نشینی را رابطه بد ایکر کاسیاس با مربی دروازبانان رئال مادرید سلوینو لورو اعلام کردند.[۱] این اختلاف تا حدی پیش رفت که ایکر کاسیاس در بازی هفته هفدهم فصل 2012-2013 لالیگا در بازی خارج از خانه مقابل مالاگا نیمکت نشین شد و جای او را آنتونیو آدان پر کرد. در نهایت ایکر کاسیاس در بازی خانگی در هفته هجدهم مقابل رئال سوسیداد با اخراج آنتونیو آدان در دقیقه 5 بازی مجدداً به ترکیب اصلی رئال مادرید بازگشت.
تیم ملی[ویرایش]
کاسیاس در تیم زیر ۱۷ سال اسپانیا، با ۱۶ سال سن، به عنوان جوانترین بازیکن تیم حضور پیدا کرد که این تیم در رتبه سوم جهان قرار گرفت. دو سال بعد نیز ایکر به عنوان کاپیتان در تیم ملی زیر ۱۷ سالهها حضور پیدا کرد و با این تیم، قهرمان شد.کاسیاس با توجه به درخشش در تیم رئال مادرید، به مرور زمان، به دروازبان شماره ۱ تیم ملی اسپانیا بدل شد.
کاسیاس بعد از زوبیزارتا که ۱۲۶ بازی ملی دارد، به عنوان دومین دروازبان برتر تیم ملی اسپانیا از نظر بازی ملی شناخته می شود. کاسیاس اولین بازی رسمی خود را در حالیکه تنها ۱۹ سال داشت، در برابر تیم سوئد تجربه کرد. ایکر در تیم اسپانیا در جام ملتهای اروپا سال ۲۰۰۰ حضور داشت اما پشت سر سانچز، فرصتی برای بازی پیدا نکرد. اما در جام جهانی ۲۰۰۲، به خاطر مصدومیت کانیزارس، توانست جای وی را بگیرد و به عنوان یکی از جوانترین بازیکنان جام، در آن رقابتها حضور پیدا کرد. اوج درخشش وی در این رقابت ها، بازی در برابر تیم ملی ایرلندبود که موفق شد ۲ پنالتی را مهار کند و از آن زمان به بعد، به وی لقب "مقدس" را دادند.
کاسیاس در تمام ۶ بازی تیم ملی اسپانیا در یورو ۲۰۰۴ حضور داشت و بطور کامل بازی کرد و تنها ۴ گل دریافت کرد. وی در جام جهانی ۲۰۰۶ هم عضور تیم ملی اسپانیا بود هر چند این تیم در مقابل تیم فرانسه و زین الدین زیدان، شکست خورد و از دور رقابتها حذف شد.
پس از کناره گیری رائول گونزالس از تیم ملی، بازوبند کاپیتانی به ایکر مقدس رسید. ایکر در دو بازی اول تیم ملی اسپانیا در ترکیب اصلی بود و وقتی صعود این تیم به محله بعد قطعی شد، وی در بازی سوم استراحت کرد. کاسیاس در مراحل بعدی، موفق شد تا در بازی برابر تیم ملی ایتالیا، ۲ پنالتی را مهار کند و یکی از عوامل اصلی برد اسپانیا در آن بازی بود. اسپانیا در ادامه آن رقابت ها، توانست با یک گل تیم آلمان را شکست دهد و قهرمان شود. وی به عنوان اولین دروازه بان تاریخ معرفی شد که توانست جام را به عنوان کاپیتان، بالای سر ببرد.
در همین سال، کاسیاس موفق شد که به رکورد ۷۱۰ دقیقه بسته نگه داشتن دروازه برسد. رکوردی که حتی زوبیزارتای بزرگ هم به آن نرسیده بود. در جام جهانی ۲۰۰۲ نیز، یکی از واکنشهای وی در برابر تیم کره جنوبی، از طرف فیفا، به عنوان یکی از ۱۰ عکس العمل برتر تاریخ، معرفی شد.
در سال ۲۰۰۹، کاسیاس موفق شد که پس از پیروزی برابر تیم بلژیک، به رکورد جالب دیگری برسد. وی توانسته بود تا در ۵۶ بازی، دروازه خود را بسته نگه دارد و از این نظر، به زوبیزارتا رسید.(هر چند نکته قابل تامل این بود که کاسیاس این رکورد را در تنها ۹۸ بازی بدست آورده بود در حالیکه زوبیزارتا در ۱۲۶ بازی).
دررقابت های یورو 2012 نیز پس از گذشت سه هفته که در بالاترین سطح ممکن برگزار شد ، با قهرمانی دراماتیک و البته تاریخی تیم ملی اسپانیا به پایان رسید،کاسیاس عملکرد درخشانی داشت وفقط با دریافت یگ بهترین دروازبان یورو2012انتخاب شد.ایکر کاسیاس در سال ۲۰۱۲ رکورد بسته نگه داشتن دروازه را شکست و در ۸۲ بازی گل نخورد. رکورد گذشته، ۷۲ بازی بود که در دستان ادوین فاندرسار قرار داشت.در نهایت ایکر کاسیاس ، کاپیتان رئال مادرید و تیم ملی اسپانیا برای پنجمین سال پیاپی به عنوان بهترین دروازه بان سال جهان توسط کمیته بینالمللی آمار و تاریخ فوبتال برگزیده شد .کاسیاس تنها دروازبانی در تاریخ دنیا فوتبال هست که پنج بار به عنوان بهترین دروازبان دنیا انتخاب شده است.
در همین حال، ایکر موفق شد به عنوان سومین نفر در تاریخ اسپانیا، به رکورد ۱۰۰ بازی ملی برسد و اکنون، با۱۴۳ بازی برای اسپانیا رکورد دار بیشترین بازی ملی برای کشورش می باشد.
در جام جهانی ۲۰۱۰ نیز، کاسیاس توانست تیم ملی کشورش را برای کسب نخستین قهرمانی تاریخ این کشور در رقابتهای جهانی، هدایت کند . وی به عنوان سومین دروازه بان تاریخ موفق شده بود که به عنوان کاپیتان، جام را بالای سر ببرد. ایکر به عنوان بهترین دروازه بان این رقابتها برگزیده شد. وی در بازی فینال، دو تک با تک را از بازیکنان تیم ملی هلند گرفت و در بازی با پاراگوئه، یک پنالتی را از بازیکنان این تیم گرفته بود.
مصدومیت ها[ویرایش]
ایکر کاسیاس در طول زمان حضورش در میادین دچار مصدومیت شدیدی که منجر به از دست دادن بازی ها شود نشده بود تا اینکه در بازی برگشت کوپا دل ری فصل 2012-2013 در ورزشگاه مستایا مقابل والنسیا و در مرحله یک چهارم پایانی با ضربه بازیکن خودی آلوارو آربه لوآ دچار شکستگی جزئی دست چپ شد. این مصدومیت برای ایکر کاسیاس 3 ماه خانهنشینی به همراه داشت و او بازی های مهمی در لالیگا و لیگ قهرمانان اروپا فصل 2012-2013 را از دست داد.
وضعیت بازی در تیم ملی و تیم باشگاهی
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 9:11 توسط amir hoseyn
|
جرارد پیکی
جرارد پیکه برنابئو (زادهٔ ۲ فوریه ۱۹۸۷ در بارسلونا) فوتبالیست اسپانیایی که در نقش مدافع میانی برای تیم باشگاه فوتبال بارسلونا بازی میکند. وی سومین نفری است که مقام قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را دو سال پیاپی با دو تیم گوناگون به دست آوردهاست.
پیکه همچنین برای تیم ملی اسپانیا نیز ۱۳ بازی ملی انجام دادهاست و ۴ گل به ثمر رساندهاست.
زندگی شخصی[ویرایش]
پیکه در خانواده ای کاتالان بزرگ شد.پدر او ، خوان ، تاجر و مادرش ، مونتسرات ، مدیر یک بیمارستان معتبر صدمات ستون فقرات بودند.او برادر کوچکتری به نام مارک دارد.پدر بزرگش، آمادور برنابئو ، معاون سابق مدیریت بارسلونا بود.[۱] او در جریان مسابقات جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ در آفریقا با خواننده معروف کلمبیا شکیرا ملاقات کرد. شکیرا در ۲۹ مارس ۲۰۱۱ رابطهشان را رسماً تایید کرد، با قرار دادن عکسی از آن دو با این عنوان : «تقدیم به تو آفتاب من» به زبان اسپانیایی.
در ۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۳ اولین فرزند آنها به نام «میلان» بهدنیا آمد.[۲]
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 9:10 توسط amir hoseyn
|
روبن
آرین روبن
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
آرین روبن (به هلندی: Arjen Robben) (۲۳ ژانویه ۱۹۸۴) فوتبالیست
هلندی باشگاه بایرن مونیخ میباشد. او در تورنومنتهایی همچون یورو
۲۰۰۴، جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶، یورو ۲۰۰۸ و جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰
و یورو ۲۰۱۲ حضور داشت.
آرين به عنوان بهترين بازيکن جوان هلند ، هنگامی که برای PSV بازی می کر
د ،برگزيده شد و همچنين در نوامبر 2005 توانست جايزه ی بهترين بازيکن ماه
ليگ برتر انگليس را تصاحب کند . توانايی او در کنترل توپ و کار با توپ او را به يک بازيکن ارزشمند تبديل کرده است. او همراه دوستش "ماتيا کژمان" در آيندهوون جوری درخشيد که هواداران آنها را "بتمن و رابين" ناميدند.(لقب کژمان بتمن بوده و تلفظ روبن هم مانند رابين مي باشد)
- آرين را سلطان سمت چپ زمين می ناميدند، جايی که خط کشی سفيد پايان زمين را در قسمت چپ را نشان می دهد. گروهی از کارشناسان از جمله : يوهان کرايف، مارکو ون باستن ، رانک رايکارد ، مارتين يول و گاس هيدينک او را به عنوان مستعد ترين فوتباليست هلند وقتی فقط 17 سال داشت ، برگزيدند.
- آرين را می توان يک قهرمان شطرنج ناميد که در تنيس و واليبال نيز فوق الع
اده بوده و کلا مستعد در ورزش های گوناگون است. او در سنين نوجوانی از بين فوتبال و تنيس ، فوتبال را برگزيد.
- آژاکس قصد امضای قرارداد با روبن را داشت، اما از آنجا که لئوبين هاکر در آن زمان برای " هانس روبن"(پدر و مدير برنامه های روبن) خيلی محبوب نبود و همچنين به اين دليل که بين هاکر مادر آرين را با لفظ دخترک مورد خطاب قرار داد و اسم آرين را اشتباها آريان نوشت، اين قرارداد هيچ گاه به امضا نرسيد.
- روبن درPSV درگيری هايی هم داشت . او پس از ابتلا به سرطان و پشت
سر گذاشتن آن با موفقيت ، درگيری های شديدی با گاس هيدينک داشت. هي
دينک که رفتار های بچه گانه ی او در هنگام بازی ، تمارضها و درخواست هايش از داور
به ستوه آمده بود، اين موضوع را با مديران باشگاه در ميان گذاشت.
ون رای (رييس باشگاه PSV) کلا همواره از رودررويی با روبن و پدرش خودداری
می کرد. در بيوگرافيش با گله از هانس آورده است:"هانس روبن حتی بعد از ا
نتقال فرزندش به چلسی، مدام بابت پاداش های پسرش درPSV غر می زده است."
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 9:8 توسط amir hoseyn
|
مارسلو _________________
مارسلو
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 | ||
| شناسنامه | ||
|---|---|---|
| نام کامل | مارسلو ویرا دا سیلوا جونیور | |
| زادروز | ۱۲ می، ۱۹۸۸ (سن:۲۵ سال) | |
| زادگاه | ریو دو ژانیرو،  برزیل | |
| قد | ۱٬۷۲ متر | |
| اطلاعات باشگاهی | ||
| باشگاه کنونی | رئال مادرید | |
| شمارهٔ پیراهن | ۱۲ | |
| پُست | دفاع چپ و هافبک | |
| باشگاههای جوانان | ||
| ۲۰۰۲-۲۰۰۵ | فلومیننزه | |
| باشگاههای حرفهای | ||
| سالها | باشگاهها | بازی (گل) |
| ۲۰۰۵-۲۰۰۶ ۲۰۰۶- | فلومیننزه رئال مادرید  | ۳۰(۶) ۹۵(۸) |
| تیم ملی | ||
| ۲۰۰۶- | برزیل | ۶(۱) |
مارسلو ویرا دا سیلوا جونیور، یا مارسلو، یکی از استعدادهای درخشان سرزمین فوتبال خیز برزیل است که در زمستان ۰۷ – ۲۰۰۶ به جمع رئالیها پیوست. او زمانی که ۱۸ سال داشت توانست روزهای خوبی را در فلومیننزه پشت سر بگذارد و بعد از آن خود را به جمع رئالیها ملحق کند و خود را مانند دیگر برزیلیها، به خصوص روبرتو کارلوس ترکیب تیم جا بیندازد و جانشین خوبی برای وی باشد.
شخصی[ویرایش]
مارسلو فوتبال را در سن ۹ سالگی آغاز کرد. او در سن ۱۳ سالگی به نوجوانان فلومیننزه پیوست و تا قبل از اینکه مربی این تیم به او دستور دهد که در پست دفاع چپ بازی کند در پست هافبک بازی میکرد. اما بعد از مدتی خانواده او به دلیل عدم توان تهیهی پول اتوبوسی که هر روز با آن به باشگاه میرفت، او را از رفتن به باشگاه منع کردند اما باشگاهش برای او زمینهای را محیا کردند تا این ستاره خود را از دست ندهد. بعد از اینکه خود را به عنوان یکی از پایههای این تیم تثبیت کرد زمینهی رفتنش به اروپا و ترک برزیل به مقصد اسپانیا را محیا ساخت.مارسلو در سال های 2012 و 2013 در تیم برتر یوفا قرار داشت.
منابع[ویرایش]
- ستارگان فوتبال
+ نوشته شده در شنبه هفتم دی ۱۳۹۲ ساعت 14:37 توسط amir hoseyn
|
ریبری7
فرانک ریبری
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 | ||
| شناسنامه | ||
|---|---|---|
| نام کامل | فرانک ریبری | |
| زادروز | ۷ آوریل ۱۹۸۳ (۳۰ سال) | |
| زادگاه | بولونی سور مر، فرانسه | |
| قد | ۱۷۰ سانتیمتر[۱] | |
| اطلاعات باشگاهی | ||
| باشگاه کنونی | بایرن مونیخ | |
| شمارهٔ پیراهن | ۷ | |
| پُست | هافبک | |
| باشگاههای جوانان | ||
| ۱۹۸۹–۱۹۹۶ ۱۹۹۳–۱۹۹۹ ۱۹۹۹-۲۰۰۰ | کونتی بولونی لیل بولونی | |
| باشگاههای حرفهای | ||
| سالها | باشگاهها | بازی (گل) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۲ ۲۰۰۲–۲۰۰۳ ۲۰۰۳–۲۰۰۴ ۲۰۰۴-۲۰۰۵ ۲۰۰۵ ۲۰۰۵–۲۰۰۷ ۲۰۰۷- | بولونی آلس استاد برستوا متز گالاتاسرای المپیک مارسی بایرن مونیخ | ۲۸ (۶) ۱۹ (۱) ۳۵ (۳) ۲۰ (۱) ۱۴ (۰) ۶۰ (۱۱) ۱۳۶ (۴۶) |
| تیم ملی | ||
| ۲۰۰۴-۲۰۰۶ ۲۰۰۶– | زیر ۲۱ سال فرانسه فرانسه | ۱۳ (۲) ۶۹ (۱۱) |
فرانک ریبری (تلفظ فرانسوی: [fʁɑk ʁibeʁi])؛ متولد ۷ آوریل ۱۹۸۳ بازیکن فوتبال فرانسوی است که در حال حاضر برای باشگاه بایرن مونیخ در بوندسلیگا بازی میکند.
وی سابقه بازی در تیمهای متز، گالاتاسرای،[۲] المپیک مارسی[۳] و بایرن مونیخ[۴] را دارد. ریبری در سال ۲۰۱۳ به عنوان بهترین بازیکن سال اروپا انتخاب شد. ریبری ۶۹ بازی و ۱۱ گل ملی در کارنامه خود دارد.
آمار[ویرایش]
بینالملی[ویرایش]
- Correct as of 16 October 2012. [۵]
| تیم ملی | فصل | بازی | گل | پاس گل |
|---|---|---|---|---|
| فرانسه | ۲۰۰۵–۰۶ | ۱۰ | ۱ | ۴ |
| ۲۰۰۶–۰۷ | ۸ | ۱ | ۳ | |
| ۲۰۰۷–۰۸ | ۱۲ | ۲ | ۲ | |
| ۲۰۰۸–۰۹ | ۸ | ۳ | ۱ | |
| ۲۰۰۹–۱۰ | ۱۰ | ۰ | ۱ | |
| ۲۰۱۰–۱۱ | ۴ | ۰ | ۰ | |
| ۲۰۱۱–۱۲ | ۱۲ | ۳ | ۲ | |
| ۲۰۱۲–۱۳ | ۵ | ۱ | ۲ | |
| مجموع | ۶۹ | ۱۱ | ۱۵ | |
گلهای ملی[ویرایش]
+ نوشته شده در شنبه هفتم دی ۱۳۹۲ ساعت 14:36 توسط amir hoseyn
|
ریبری
| ||
| شناسنامه | ||
|---|---|---|
| نام کامل | فرانک ریبری | |
| زادروز | ۷ آوریل ۱۹۸۳ (۳۰ سال) | |
| زادگاه | بولونی سور مر، فرانسه | |
| قد | ۱۷۰ سانتیمتر[۱] | |
| اطلاعات باشگاهی | ||
| باشگاه کنونی | بایرن مونیخ | |
| شمارهٔ پیراهن | ۷ | |
| پُست | هافبک | |
| باشگاههای جوانان | ||
| ۱۹۸۹–۱۹۹۶ ۱۹۹۳–۱۹۹۹ ۱۹۹۹-۲۰۰۰ | کونتی بولونی لیل بولونی | |
| باشگاههای حرفهای | ||
| سالها | باشگاهها | بازی (گل) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۲ ۲۰۰۲–۲۰۰۳ ۲۰۰۳–۲۰۰۴ ۲۰۰۴-۲۰۰۵ ۲۰۰۵ ۲۰۰۵–۲۰۰۷ ۲۰۰۷- | بولونی آلس استاد برستوا متز گالاتاسرای المپیک مارسی بایرن مونیخ | ۲۸ (۶) ۱۹ (۱) ۳۵ (۳) ۲۰ (۱) ۱۴ (۰) ۶۰ (۱۱) ۱۳۶ (۴۶) |
| تیم ملی | ||
| ۲۰۰۴-۲۰۰۶ ۲۰۰۶– | زیر ۲۱ سال فرانسه فرانسه | ۱۳ (۲) ۶۹ (۱۱) |
+ نوشته شده در شنبه هفتم دی ۱۳۹۲ ساعت 14:35 توسط amir hoseyn
|
رونالدو
کریستیانو رونالدواز ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزادبرای افراد دیگری با این نام رونالدو (ابهامزدایی) را ببینید.کریستیانو رونالدوشناسنامهنام کاملکریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویروزادروز۵ فوریهٔ ۱۹۸۵ (۲۸ سال)زادگاهفونچال، مادیرا، پرتغالقد۱٫۸۶ متر (۶ پا ۱ اینچ)[۱]پستمهاجماطلاعات باشگاهیباشگاه کنونیرئال مادریدشمارهٔ پیراهن۷باشگاههای جوانان۱۹۹۳–۱۹۹۵آندورینها۱۹۹۵–۱۹۹۷دیپورتیوو ناسیونال۱۹۹۷–۲۰۰۲اسپورتینگباشگاههای حرفهای*سالهاباشگاههابازی†(گل)†۲۰۰۲–۲۰۰۳اسپورتینگ۲۵(۳)۲۰۰۳–۲۰۰۹منچستر یونایتد۱۹۶(۸۴)۲۰۰۹–رئال مادرید۱۴۸(۱۶۲)تیم ملی‡۲۰۰۱–۲۰۰۲پرتغال زیر ۱۷ سال۹(۶)۲۰۰۲–۲۰۰۳پرتغال زیر ۲۰ سال۵(۳)۲۰۰۳پرتغال زیر ۲۱ سال۶(۱)۲۰۰۴پرتغال زیر ۲۳ سال۳(۱)۲۰۰۳–پرتغال۱۰۹(۴۷)*تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳.‡ آمار بازیها و گلهای ملی بهروز شده در تاریخ ۱۹ نوامبر ۲۰۱۳
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (به پرتغالی: Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro) (زادهٔ ۵ فوریه ۱۹۸۵)،[۲] که عموماً با نام کریستیانو رونالدو شناخته میشود،بازیکن فوتبال اهل کشور پرتغال است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال رئال مادرید بازی میکند. او در سال ۲۰۰۹ با انتقال ۸۰ میلیون پوندیاش (۹۴ میلیون یورو، ۱۳۱٫۶ میلیون دلار) از منچستر یونایتد به رئال مادرید، به گرانترین بازیکن تاریخ فوتبال جهان تبدیل شد. رکوردی که بر اساس گزارشهای منتشر شده، با انتقال ۱۰۰ میلیون یورویی گرت بیل از تاتنهامبه رئال مادرید در سال ۲۰۱۳، شکسته شد.[۳] با حقوق سالیانه ۲۱ میلیون یورو، دارای بالاترین درآمد بین بازیکنان فوتبال جهان است[۴] و رقم قیدشده در قراردادی وی برای جدایی از رئال مادرید، ۱ میلیارد یورو میباشد.[۵]
او فوتبالش را در نوجوانی در تیم آندورینها آغاز کرد. بعد از دو سال به باشگاه فوتبال ناسیونال مادیرا پیوست و پس از آن، به باشگاه اسپورتینگ لیسبون ملحق شد. او در این تیم، نظرالکس فرگوسن سرمربی وقت منچستر یونایتد را به خود جلب کرد و در سال ۲۰۰۳ با قراردادی به ارزش ۱۲٫۲۴ میلیون پوند (۱۵ میلیون یورو) به منچستر یونایتد پیوست. او نخستین جامش در منچستر یونایتد را با قهرمانی در جام حذفی سال ۲۰۰۴ به دست آورد.
وی تا سال ۲۰۰۹ با شیاطین سرخ همبازی بود و چندین بار جام حذفی و لیگ برتر انگلستان را با آنان فتحکرد. او با شیاطین سرخ قهرمان لیگ قهرمانان اروپا، جام خیریه انگلستان وجام باشگاههای جهان و همچنین برندهٔ جایزهٔ انفرادی کفش طلای اروپا شد و آرزوی چهلسالهٔ منچستر را برآوردهکرد.[۶][۷] رونالدو در فصل ۰۸–۲۰۰۷، با ۴۲ گل در طول فصل، رکورد ۴۰ سالهٔ تاریخ باشگاه که دست جورج بست با ۳۳ گل بود را شکست.[۸] در همان سال، کفش طلای اروپا را با هشت امتیاز جلوتر از مهاجم اسپانیایی، دنیل گویزا کسبکرد.[۹]
رئال مادرید در تابستان سال ۲۰۰۹ با قراردادی ۹۴ میلیون یورویی، با رونالدو بهتوافق رسید و رکورد گرانقیمتترین فوتبالیست جهان را شکست. بزرگترین موفقیت او در باشگاه جدید خود، فتح لا لیگا بودهاست. او در فصل ۱۱–۲۰۱۰، رکورد ۴۰ گل تلمو زارا و ۳۸ گل هوگو سانچز در یک فصل رئال را شکست. او با بهثمر رساندن ۵۱ گل در یک فصل، رکورد تاریخ باشگاه که دست فرانس پوشکاش با ۴۹ گل بودهاست را شکست.
رونالدو در سال ۲۰۰۳ به تیم ملی پرتغال راهیافت و در سال ۲۰۱۰، کاپیتانی تیم ملیاش را بر عهدهگرفت. او ۹۸ بازی در تیم ملی پرتغال بازیکرده و ۳۷ گل بهثمر رساندهاست. موفقترین سالهای حضور او در تیم ملی، سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ بودهاست که در آن سالها پرتغال نایب قهرمان جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ و چهارم جام جهانی ۲۰۰۶ آلمانشدهاست. رونالدو آمیزهای از سرعت، قدرت بدنی، شوتهای پر قدرت و تکنیک است، او سریعترین بازیکن جهان است و رکوردار بلندترین پرش در بین فوتبالیستهای جهان است.[۱۰][۱۱]
محتویات [نهفتن] ۱ زندگی۲ زندگی حرفهای۲.۱ آغاز۲.۲ اسپورتینگ لیسبون۲.۳ منچستر یونایتد۲.۳.۱ ۲۰۰۵–۲۰۰۳۲.۳.۲ ۲۰۰۷–۲۰۰۶۲.۳.۳ ۲۰۰۸–۲۰۰۷۲.۳.۴ ۲۰۰۹–۲۰۰۸۲.۴ رئال مادرید۲.۴.۱ ۲۰۱۰–۲۰۰۹۲.۴.۲ ۲۰۱۱–۲۰۱۰۲.۴.۳ ۲۰۱۲–۲۰۱۱۲.۴.۴ ۲۰۱۳–۲۰۱۲۳ تیم ملی۳.۱ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳.۲ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۳ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳.۶ ۲۰۱۲–۲۰۰۶۳.۷ گلهای ملی۴ زندگی شخصی۵ ویژگی و رکورد۶ آمار و ارقام۶.۱ آمار باشگاهی۶.۲ آمار ملی۶.۳ آمار کلی۷ جوایز۷.۱ تیم ملی پرتغال۷.۲ اسپورتینگ لیسبون۷.۳ منچستر یونایتد۷.۴ رئال مادرید۷.۵ انفرادی۸ جستارهای وابسته۹ یادداشت۱۰ پانویس۱۱ پیوند به بیرون
زندگی[ویرایش]
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (۵ فوریه ۱۹۸۵، فونچال) کوچکترین فرزند خوزه دینیس آویرو و ماریا دولورس دوس سانتوس آویرو است. او برادری بهنام هوگو و دوخواهر بهنامهای الما و لیلیانا کاتیا دارد.[۲][۱۲] پدرش نام رونالدو را از روی نام رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا در آن زمان، رونالد ریگان برگرفتهاست؛ زیرا او بازیگر موردعلاقهٔ پدرش بودهاست. او هنگامی که ۲۵ سال داشت، حضانت یک پسر آمریکایی را که نام مادرش ذکر نشدهاست، برعهدهگرفت.[۱۳]زندگی حرفهای[ویرایش]آغاز[ویرایش]
رونالدو برای نخستینبار در هشتسالگی برای باشگاه فوتبال آندورینها توپزد؛ باشگاهی که پدرش مدیر تدارکات آن بودهاست. در سال ۱۹۹۵، در دهسالگی به باشگاه ناسیونال مادیرا پیوست و موفق به کسب عنوان قهرمانی لیگ جوانان شد.[۱۴] پس از آن با اسپورتینگ لیسبون قرارداد امضاکرد. هیچ اطلاعات دقیقی از مبلغ قرارداد او با اسپورتینگ در دست رهبران باشگاه و عموم مردم نیست.[۱۵]اسپورتینگ لیسبون[ویرایش]
او در آکادمی اسپورتینگ لیسبون پیوست، در مجموعه ورزشی آلکوچته آموزشدید. او تنها فوتبالیست پرتغالی است که در ردههای سنی نوجوانان، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال بازیکرده و در نخستین حضور خود در «تیم ب» بازی دادهشد.[۱۶] او در نخستین بازی لیگ خود در ردهٔ زیر ۱۶ سال، دوگل به باشگاه فوتبال موریرنز زد. او در تیم ملی زیر ۱۷ سال نیز بهخوبی ایفای نقش کردهاست.
او در ۱۵ سالگی گرفتار بیماری قلبی شد و بهنظر میرسید که باید فوتبال را کنار میگذاشت. باشگاه از او و خانوادهاش پشتیبانیکردند و رونالدو زیر یک عمل جراحی با لیزری حساس قرار گرفت و مشکلش حلشد و دوباره به فوتبال بازگشت.[۱۷]
او در سال ۲۰۰۳ قصد ورود به باشگاه فوتبال بارسلونا را داشت.[۱۸] اما سرانجام به منچستر یونایتد پیوست و الکس فرگوسن او را به یک اسطورهٔ فوتبالیست تبدیلکرد.[۱۹]منچستر یونایتد[ویرایش]۲۰۰۵–۲۰۰۳[ویرایش]رونالدو در بازی مقابل چلسی در آوریل ۲۰۰۶
رونالدو در فصل ۰۴–۲۰۰۳ با مبلغ ۱۲ میلیون پوند به باشگاه فوتبال منچستر یونایتد پیوست. او نخستین فوتبالیست پرتغالی این باشگاه بود.[۲۰] او قصد داشت در منچستر پیراهن شمارهٔ ۲۸ را بپوشد، اما الکس فرگوسن درخواست او را نپذیرفت و گفت:«تو باید پیراهن شمارهٔ ۷ را بپوشی که پیش از این، بازیکنان افسانهای باشگاه از جمله جورج بست، برایان رابسون، اریک کانتوناو دیوید بکهام آن را میپوشیدند و این برای تو یک افتخار است. »[۲۱]
او در نخستین مسابقهٔ خود در منچستر، ۶۰ دقیقه مقابل بولتون واندررز بازیکرد. وی نخستین گل خود در این باشگاه در ماه نوامبر، در یک ضربهٔ آزاد مقابل پورتسموث بهثمر رساند. پس از ماه نوامبر، رونالدو هزارمین گل تاریخ باشگاه مقابل میدلزبورو بهثمر رساند؛ اگرچه منچستر در این بازی بهشدت شکستخورد.[۲۲]۲۰۰۷–۲۰۰۶[ویرایش]رونالدو در منچستر یونایتد در فصل ۰۷–۲۰۰۶
در نوامبر و دسامبر ۲۰۰۶، رونالدو بهعنوان بازیکن برتر ماه لیگ انگلستان برگزیدهشد. او پس از دنیس برکمپ و رابی فاولر سومین بازیکن تاریخ لیگ انگلستان است که دوماه متوالی بهعنوان بازیکن برتر برگزیده شدهاست.[۲۳][۲۴]
در فصل بهار سال ۲۰۰۷، خبر ورود رونالدو به رئال مادرید منتشر گردید. رئال آماده بود تا ۸۰ میلیون یورو برای خرید او پرداختکند.[۲۵] با این حال، او پیشنهاد رئال را نپذیرفت و قراردادی معادل ۱۲۰ هزار یورو بهشکل هفتگی با منچستر تمدید کرد. او گرانقیمتترین بازیکن تاریخ باشگاه منچستر یونایتد بودهاست.[۲۶][۲۷]
در این فصل، جوایزی از جمله بازیکن جوان سال به او اهدا گردید. طرفداران منچستر، او را بهترین در جهان فوتبال میدانستند.[۲۸]۲۰۰۸–۲۰۰۷[ویرایش]رونالدو و ریو فردیناند در حال جشنگرفتن پس از گل
در فصل ۰۸–۲۰۰۷، رونالدو با خطایی که بر روی ریچارد هیوز انجامداد، کارت قرمز گرفت و از سهبازی بعدی منچستر محرومشد.[۲۹][۳۰] در بازی منچستر و اسپورتینگ لیسبون در لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷، هردوگل منچستر را رونالدو بهباشگاه پیشین خود زد.[۳۱]
در ماه دسامبر همین سال، توپ طلای فوتبال به ریکاردو کاکا دادهشد و رونالدو بر جایگاه دوم ایستاد؛ اما لیونل مسی را پشت سر گذاشت و او سوم شد.[۳۲][۳۳]
در ۱۲ ژانویه، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد با نتیجه ۰–۶ از منچستر یونایتد شکستخورد که گل نخست را رونالدو بهثمر رساند.[۳۴] او در این فصل در لیگ قهرمانان اروپا، در ۱۱ بازی، ۸ گل بهثمر رساند.[۳۵] در مرحلهٔ یکهشتم نهایی این جام میان منچستر و المپیک لیون، شخصی ناشناس از هواداران لیون مداوم بر روی صورت رونالدو و وین رونی لیزر سبز میانداخت و یوفاپروندهای علیه لیون درستکرد.[۳۶] در نتیجه، لیون را ۵۰۰۰ فرانک سوئیس مجازاتکرد.[۳۷]
در ۱۹ مارس، رونالدو نخستینبار در بازی با بولتون واندررز، بازوبند کاپیتانی منچستر را بر بازو بست. این بازی با پیروزی ۰–۲ منچستر خاتمهیافت که هر دو گل را رونالدو بهثمر رساند.[۳۸] او با بهثمر رساندن ۳۳ گل در این فصل، رکورد جورج بست با ۳۲ گل را شکست.[۳۹]
در پایان فصل، او کفش طلای اروپا را بهدست آورد و با هشت امتیاز بیشتر نسبت به دنیل گویزا، بر جایگاه نخست ایستاد.[۴۰]
منچستر در دیدار پایانی لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷ با باشگاه فوتبال چلسی بازیکرد. منچستر در آغاز، بازی را بهدست گرفت و گل نخست را بهثمر رساند؛ چلسی گل تساوی را زد و نود دقیقه با تساوی ۱–۱ دو تیم خاتمهیافت. سی دقیقهٔ وقتهای اضافه نیز بدون گل سپریشد و بازی به ضربات پنالتی کشیدهشد. رونالدو نخستین کسی بود که پنالتی را وارد دروازهنکرد؛ جان تری و نیکولا آنلکا پنالتیهایشان را گلنکردند و در پایان، منچستر قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد.[۴۱] در پایان فصل، با حساب همهٔ مسابقات، او ۴۲ گل بهثمر رساندهاست که هنوز هم در زندگی حرفهای او یک رکورد محسوب میشود. رکورد بهترین گلزن منچستر در یک فصل، دست دنیس لا است که رونالدو موفقنشد این رکورد را بشکند.[۴۲]۲۰۰۹–۲۰۰۸[ویرایش]رونالدو در بازی با لیورپول. مقابل اوآلبرت ریرا دیده میشود.
اسکای اسپورت در ۵ ژوئن گزارشدادند:«رئال مادرید با قیمت سال گذشته باری دیگر به رونالدو پیشنهاد پیوستن به کهکشانیهای مادریدی را داد. »[۴۳] بنابراین، منچستر یونایتد این درخواست غیرقانونی رئال را به فیفا گزارشداد.[۴۴][۴۵] حدسها و گمانهزنیها در ۶ اوت به پایانرسید؛ هنگامی که رونالدو اعلامکرد که تنها یک سال دیگر در منچستر خواهد ماند.[۴۶]
در اوایل سال، او بهدلیل مصدومیت مچ پا سفر به آمستردام را از دستداد.[۴۷] در ۱۷ سپتامبر، مصدومیت او رفعشد و در بازی با ویارئال در لیگ قهرمانان اروپا، جایگزین پارک جی سونگشد.[۴۸] در روز ۲۴ سپتامبر، نخستین گل خود در لیگ را مقابل میدلزبورو بهثمر رساند.
در ۱۵ نوامبر، او ۱۰۰مین و ۱۰۱مین گل خود در منچستر را مقابل استوک سیتی بهثمر رساند و در پیروزی ۰–۵ منچستر سهیمبود و این روز را جشنگرفت.[۴۹] او با سهرقمیشدن تعداد گلهای خود در این باشگاه، در فهرست ماندگارترین بازیکنان منچستر قرار گرفت.[۵۰] در ۲ دسامبر، توپ طلای اروپا به او تعلقگرفت و با کسب ۴۴۶ امتیاز در مجموع و ۱۶۵ امتیاز بالاتر از لیونل مسی، بر جایگاه نخست ایستاد. پیش از او، واپسین کسی که توپ طلای اروپا را بهدست آوردهبود، جورج بست بود که این موفقیت را در سال ۱۹۶۸ بهدست آوردهبود.[۵۱]
او در روز ۸ ژانویه، با خودروی فراری خود تصادفی جدی داشت و جلوی خودرو بهکلی از بین رفت؛ اما آسیبی به وی نرسید. چهار روز بعد، او بهعنوان بازیکن سال فوتبال جهان برگزیدهشد؛[۵۲]افتخاری که پیش از او واپسینبار برای پرتغال، لوئیس فیگو در سال ۲۰۰۱ کسب کردهبود.[۵۳]
او نخستین گل خود در این فصل لیگ قهرمانان اروپا را مقابل اینترمیلان در مرحلهٔ یکهشتم نهایی بهثمر رساند.[۵۴] در مرحلهٔ بعد، از فاصلهٔ ۴۰ متری به پورتو پرتغال گلزد و به یکی از بهترین گلهایش در زندگی حرفهای تبدیلشد و همچنین، جایزه پوشکاش فیفا را دریافتکرد.[۵۵][۵۶] منچستر دوباره به مرحلهٔ پایانی رسید؛ اما ۰–۲ از بارسلونا شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۵۷]
در ۱۱ ژوئن، منچستر یونایتد پیشنهاد بی قید و شرط ۸۰ میلیون پوندی رئال مادرید را پذیرفت و رونالدو به کهکشانیهای مادریدی پیوست.[۵۸] رونالدو پس از رفتن به رئال مادرید دربارهٔ الکس فرگوسن گفت: «الکس فرگوسن، پدر من در ورزش بودهاست، یکی از مهم ترین عوامل موثر در زندگی من است. »[۵۹][۶۰]رئال مادرید[ویرایش]۲۰۱۰–۲۰۰۹[ویرایش]رونالدو در شهرآورد مادرید در بازی با اتلتیکو مادرید. مقابل او دیگو فورلان دیده میشود.
من چیزی جز ستایش این پسر ندارم که بهترین فوتبالیست جهان است و از ریکاردو کاکا و لیونل مسی بهتر است. او در فوتبال از همه جلوتر است و مشارکت باورنکردنی، گلهای باورنکردنی و آمار باورنکردنی دارد. او برای گلزنی تلاش میکند و بهسوی آن گام بر میدارد. او در کل حیرتانگیز است.الکس فرگوسن، سرمربی رونالدو در منچستر یونایتد، در ژوئیه ۲۰۰۹[۶۱]
در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹، باشگاه فوتبال رئال مادرید تأیید کرد که رونالدو در ۱ ژوئیه به این باشگاه خواهد پیوست. رونالدو شش سال با این باشگاه قرارداد امضا کردهاست.[۶۲] این باشگاه هر فصل ۱۳ میلیون یورو و در مجموع شش سال، ۹۴ میلیون یورو به او پرداخت خواهدکرد و قیمت خروج او از رئال ۱ میلیارد یورو تعیینشده که یک رکورد است.[۶۳][۶۴]طی مراسم استقبال از او در ۶ ژوئیه، ۸۰ هزار نفر به ورزشگاه سانتیاگو برنابئو آمدند که این تعداد استقبالکننده نیز یک رکورد بهشمار میرود. این تعداد استقبالکننده، رکورد ورود دیگو آرماندو مارادونا به باشگاه فوتبال ناپولی را شکست. پیش از این، رکورد استقبالکنندگان مادریدی دست خاویر ساویولا بودهاست.[۶۵][۶۶][۶۷][۶۸]
برای آمادهسازی رونالدو در رئال، یک بازی میان رئال و شامروک روورز انجامگرفت. این بازی با گل دقایق پایانی کریم بنزما پایانیافت. رونالدو نخستین گلش در باشگاه جدید خود را مقابل باشگاه فوتبال الدییو کیتو در اکوادور بهثمر رساند.[۶۹] نخستین گل او در لا لیگا، مقابل باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا بود و گل دوم باشگاهش را بهثمر رساند.[۷۰] او فصل خوبی را با رئال در لیگ قهرمانان اروپا ۱۰–۲۰۰۹ تجربهکرد و در مرحلهٔ گروهی، دوبار در ضربهٔ آزاد به باشگاه زوریخ گلزد و در پایان، رئال بازی را ۲–۵ برد.[۷۱] این دوگل، نخستین گلهای او در رئال در لیگ قهرمانان اروپا بودهاست. سپس با بهثمر رساندن دوگل مقابل ویارئال، رکورد تعداد گلهای باشگاه را شکست.[۷۲][۷۳] در بازی بعدی لیگ قهرمانان اروپا، دوگل را مقابل باشگاه فوتبال المپیک مارسی بهثمر رساند.[۷۴] سپس دچار آسیبدیدگی مچ پا شد و بهسختی مقابل باشگاه سویا بازیکرد.[۷۵]
در ماه اکتبر، در بازی با تیم ملی فوتبال مجارستان در مسابقات مقدماتی جام جهانی، دوباره مچ پای او آسیبدید و نتوانست تا ماه نوامبر فوتبال بازیکند.[۷۶] او همچنین در بازی ال کلاسیکو که رئال بازی را ۰–۱ به بارسلونا واگذار کرد، از مصدومیت مچ پا رنج میبرد.[۷۷] رئال در این فصل در لا لیگا به مقام دوم رسید و در یکهشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا از المپیک لیون شکستخورد و نتوانست به مرحلهٔ یکچهارم نهایی راه پیداکند.[۷۸]۲۰۱۱–۲۰۱۰[ویرایش]رونالدو در بازی با تاتنهام هاتسپر در لیگ قهرمانان اروپا. مقابل او، گرت بیل دیده میشود.
با خروج رائول گونزالس از رئال، پیراهن شمارهٔ ۷ این باشگاه به رونالدو واگذار شد.[۷۹] در ۲۳ اکتبر، او رکورد فردی خود را در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر افزایشداد و چهار بار گلزنیکرد.[۸۰][۸۱] رکورد تعداد گلهای او در یک ماه، ۱۱ است که سهگل را نیز در لیگ قهرمانان اروپا بهثمر رساندهاست. پیش از شکست سنگین ۰–۵ رئال در ال کلاسیکو، او برای دومین بار اتلتیک بیلبائو را هتتریک کرد.[۸۲] رئال همچنین در مسابقات کوپا دل ری ۱۱–۲۰۱۰، باشگاه لوانته را ۰–۸ شکستداد.[۸۳]
رئال در این فصل، آغاز موفقیداشت و چندین رکورد باشگاه را شکست.[۸۴][۸۵] رئال فصل جدید لا لیگا را با پیروزی مقابل ختافه و ویارئال آغاز نمود. رونالدو در بازی مقابل ویارئال، روی پاسریکاردو کاکا، رئال را بهگل رساند.[۸۶][۸۷] بعدها، آمار گلزنی او بارها افزایش و کاهشیافت.[۸۸] در ۳ مارس، او باشگاه مالاگا را هتتریک کرد و طی یک جراحی جزئی، مجبور شد دو هفته فوتبال بازینکند. در ماه آوریل، او باری دیگر به فوتبال بازگشت و در پایان ماه، چهلمین گل فصل خود را بهثمر رساند. سپس در مسابقهٔ پایانی جام حذفی اسپانیا، رئال با تک گل رونالدو بارسلونا را شکستداد و قهرمان جام حذفی شد.[۸۹] در هر دو وبگاه اینترنتی مارکا و رئال مادرید، رأیدهندگان او را بهعنوان برترین گلزن سال برگزیدند.[۹۰][۹۱] رونالدو با بهثمر رساندن چهل گل در لا لیگا، رکوردهای تلمو زارا و هوگو سانچز با ۳۸ گل را شکست. در طول این فصل، رونالدو ۵۳ گل در مجموع مسابقات بهثمر رساند و رکورد تاریخ باشگاه با ۴۹ گل توسط فرانس پوشکاش را شکست.[۹۲]۲۰۱۲–۲۰۱۱[ویرایش]رونالدو در بازی با آژاکس آمستردام در لیگ قهرمانان اروپا
ژوزه مورینیو، سرمربی رئال مادرید، در ماه مه ۲۰۱۲ گفتهاست:«رونالدو عالی و حیرتانگیز است و من او را با لیونل مسی مقایسه نخواهمکرد. به نظر من امسال رونالدو بهتر از مسی بودهاست.[۹۳] »
رئال مادرید در سالهای گذشته برای آمادهسازی خود با باشگاههای ایالات متحده آمریکا بازی میکردهاست. رونالدو در هر دو بازی با لسآنجلس گلکسی و گوادالاخارا گلزنیکرد؛ بهویژه این که سهبار به گوادالاخارا گلزد و هتتریک کرد.[۹۴][۹۵] او در ۲۳ و ۲۹ اوت در سوپرجام فوتبال اسپانیا، دوگل مقابل باشگاه فوتبال بارسلونا بهثمر رساند.[۹۶] سرانجام لا لیگا در ۲۸ اوت با بازی رئال مادرید و رئال ساراگوسا آغاز گردید.[۹۷]
در ۲۴ سپتامبر، او نهمین هتتریک خود در رئال را مقابل رایو والکانو بهعمل آورد. در ۲۲ اکتبر، باری دیگر مقابل مالاگا هتتریک کرد. با پیروزی ۱–۷ رئال مقابل اوساسونا در ۶ نوامبر، ثابتشد که گارد سلطنتی نیمهراه قهرمانی را رفتهاست.[۹۸] در ۲۶ نوامبر، رونالدو دوبار در دربی مادرید مقابل اتلتیکو مادرید گلزنیکرد. او یکی از سهنامزد پایانی کسب توپ طلای فوتبال بود، اما در پایان لیونل مسی این توپ را بهدست آورد. نامزد دیگر این توپ، ژاوی هرناندز بود. رونالدو یکصدمین گل رسمی خود در رئال را مقابل لیون بهثمر رساند.[۹۹]
رونالدو هماکنون از بهترین و سریعترین فوتبالیستهای جهان است و قهرمانی در لا لیگا ۱۲–۲۰۱۱ را با رئال مادرید تجربهکرد. رونالدو در پایان کار خود در رئال مادرید گفتهاست:«من دوست دارم تا آخر عمرم در رئال مادرید بمانم و ۱۰ سال دیگر با رئال مادرید قرار داد امضا کنم. »[۱۰۰][۱۰۱]۲۰۱۳–۲۰۱۲[ویرایش]
در ۲۳ اوت ۲۰۱۲، رونالدو نخستین گل در فصل را مقابل بارسلونا در ورزشگاه نیوکمپ طی یکی دیگر از بازیهای ال کلاسیکو بهثمر رساند.[۱۰۲] در بازی برگشت که در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو انجام میگرفت، رئال با گل رونالدو بازی را ۱–۲ برد و قهرمان سوپرکوپا د اسپانیا شد. رکورد رونالدو آنزمان درمورد گلزنی در پنج بازی متوالی ال کلاسیکو با رکورد ایوان زامورانو برابری میکند.[۱۰۳] او جهت کسب جایزه بهترین بازیکن سال اروپا در فصل ۱۲–۲۰۱۱، رقابت تنگاتنگی با لیونل مسی داشت؛ در حالی که آندرس اینیستا این جایزه را بهدست آورد.[۱۰۴]
در ۲ سپتامبر ۲۰۱۲، رونالدو گلی که مقابل گرانادا بهثمر رساند، ۲۰۰مین گل او در لیگهای برتر انگلستان، لا لیگا و لیگ برتر پرتغال محسوب میشود. وی افزود:«من طی ۱۴۹ بازی که در رئال انجام دادهام، ۱۵۰ گل بهثمر رساندهام. » او یکی از بهترین گلزنان تاریخ باشگاه فوتبال رئال مادرید در همهٔ مسابقات بهشمار میرود. او در یکی از بازیهایش در این فصل، با برخورد به همباشگاهی خود، گونسالو ایگواین، گرفتار مصدومیت جزئی ران شد.[۱۰۵]
پس از بازی، رونالدو ادعا کرد که از موضوع حرفهایبودن خود ناخشنود است و بهدلیل ۱۴۹مین و ۱۵۰مین گل خود در این باشگاه، جشنگرفت.[۱۰۶] چند تن از همباشگاهیهای او ادعا میکنند که رونالدو بهشدت از باشگاه و اعضای آن پشتیبانی میکند.[۱۰۷][۱۰۸][۱۰۹] نمایندهٔ او، خورخه مندس، اصرار دارد که رونالدو بازی در رئال مادرید را ناخشنود میداند.[۱۱۰] رونالدو این موضوع را رد کرد و ادعا کرد که میل به یک قرارداد جدید با این باشگاه دارد.[۱۱۱] رئیس باشگاه رئال مادرید، فلورنتینو پرز، ادعا کردهاست که رونالدو قصد ترک باشگاه را ندارد و به دلایلی دیگر ناخشنود است.[۱۱۲] رئیس پیشین بارسلونا، خوآن لاپورتا، اظهار داشت که رونالدو تحت فشار است و پس از انجام بازیهای ملی، بیشتر بر روی موفقیتهای خود در باشگاه متمرکز شدهاست.[۱۱۳][۱۱۴][۱۱۵] سرمربی رئال مادرید، ژوزه مورینیو میگوید:«اگرچه رونالدو پر از غم و اندوهاست، اما نقش خود را برای من بهعنوان یک بازیکن بهطور کامل بازی میکند[۱۱۶] و برگزیدن آندرس اینیستا بهعنوان بازیکن سال اروپا، یکی از دلایل ناخشنودی او است. »[۱۱۷]
در ۱۵ سپتامبر، رونالدو فرصت مهمی را در بازی مقابل سویا از دست داد و رئال بازی را ۰–۱ به سویا واگذار کرد.[۱۱۸] در ۱۸ سپتامبر، او نخستین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل منچستر سیتی بهثمر رساند و رئال بازی را ۲–۳ از منچستر سیتی برد.[۱۱۹] در ۳۰ سپتامبر، رونالدو باری دیگر در لا لیگا، این بار مقابل دپورتیوو لاکرونیا هتتریک کرد و بازی با پیروزی ۱–۵ رئال بهپایان رسید.[۱۲۰][۱۲۱] در روز ۴ اکتبر، رونالدو باری دیگر در لیگ قهرمانان اروپا مقابل آژاکس آمستردام هتتریک کرد و رئال بازی را ۱–۴ برد.[۱۲۲] در هفتهٔ بعد، رونالدو دوگل در ورزشگاه نیوکمپ به بارسلونا زد و بازی با نتیجهٔ ۲–۲ بهپایان رسید. دوگل بارسلونا را نیز لیونل مسی بهثمر رساند. رونالدو هماکنون تنها بازیکنی است که توانستهاست در ۶ بازی متوالی ال کلاسیکو، گل بزند.[۱۲۳] در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۲، او پنجمین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل بروسیا دورتموند بهثمر رساند. این بازی با شکست ۱–۲ رئال مقابل دورتموند بهپایان رسید.[۱۲۴] در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۲، او در پیروزی ۰–۵ رئال مادرید مقابل رئال مایورکا نیز گل دوم و چهارم رئال را بهثمر رساند.[۱۲۵]تیم ملی[ویرایش]
رونالدو در نخستین بازی ملی خود در تاریخ ۲۰ اوت ۲۰۰۳ در برابر تیم ملی فوتبال قزاقستان بازیکرد.[۱۲۶] او در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ پرتغال، دوگل برای تیم ملی خود بهثمر رساند: نخستین گل او در بازیهای گروهی مقابلیونان[۱۲۷] و گل دوم او مقابل هلند در مرحلهٔ نیمهنهایی بود.[۱۲۸] با گل او به هلند، پرتغال به مرحلهٔ پایانی راهیافت؛ اما در نهایت از یونان شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۱۲۹] در همان سال، با تیم ملی خود در بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۰۴ شرکتکرد.[۱۳۰][۱۳۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[ویرایش]
رونالدو در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[۱۳۲]، نخستین گل ملی خود را در مرحلهٔ گروهی مقابل یونان بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از یونان باخت.[۱۳۳] او دومین گل ملی خود را نیز در نیمهنهایی این مسابقات مقابل هلند بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از هلند برد.[۱۳۴] او در ستارگان تیمهای فینالیست جام ملتهای اروپا، با بهثمر رساندن دوگل از نامزدهای برجسته بهشمار میرفت.[۱۲۹] او همچنین نمایندهٔ پرتغال در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ بود.[۱۳۵][۱۳۶]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
رونالدو در مقدماتی جام جهانی فوتبال، دومین گلزن برتر اروپا با بهثمر رساندن هفتگل بودهاست.[۱۲۹] او نخستین گل خود در جام جهانی فوتبال را در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان مقابل تیم ملی فوتبال ایران در یک ضربهٔ پنالتی بهثمر رساند.[۱۳۷]
در مرحلهٔ یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۰۶، رونالدو مقابل تیم ملی فوتبال انگلستان و همباشگاهی خود در منچستر یونایتد، وین رونی بازیکرد. رونی بر روی مدافع پرتغال، ریکاردو کاروالیو خطاکرد؛ با رونالدو درگیر شد و توسط داور اخراجشد. رسانههای انگلیسی بر این باورند که رونالدو پس از کارت قرمز گرفتن رونی، بهداور بازی، هوراسیو الیزوندو اعتراض کردهاست؛ اما پس از اخراج رونی به نیمکت پرتغال چشمک زدهاست و این مسئله کمی مشکوک بهنظر میرسد. پس از مسابقه، رونالدو اصرار داشت که رونی دوست او بودهاست.[۱۳۸] در ۴ ژوئیه، الیزوندو اعلام کرد که اخراج رونی به علت درگیری او با رونالدو نبودهاست.[۱۳۹]
واکنشهای رسانههای انگلیسی سبب شد رونالدو، منچستر را ترککند.[۱۴۰] او در مصاحبه با یک روزنامهٔ ورزشی اسپانیایی بهنام مارکا گفتهاست که قصد دارد به رئال مادرید بپیوندد.[۱۴۱] فرگوسن دستیار پرتغالی خود، کارلوس کیروش را پیش رونالدو فرستاد تا ذهنیت او را عوضکند.[۱۴۲][۱۴۳] سرانجام، رونالدو در آوریل ۲۰۰۷ قراردادی پنجساله با منچستر امضاکرد.[۱۴۴]
پرتغال در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۰۶، از تیم ملی فوتبال فرانسه شکستخورد[۱۴۵] و در مرحلهٔ ردهبندی نیز از میزبان بازیها، آلمان شکستخورد و بهمقام چهارم نائلآمد.[۱۴۶] رونالدو شانس کسب جایزهٔ بهترین بازیکن جوان سال را با رایانامههای مبارزاتی انگلیسیها از دست داد. رأیگیری آنلاین فقط تحت تأثیر تعداد آرا انجام نمیگیرد؛ بلکه، گروه مطالعات فیفا به مطالعات فنی میپردازند و آن زمان، لوکاس پودولسکی از تیم ملی فوتبال آلمان را لایق کسب این جایزه دانستند.[۱۴۷]رونالدو در بازی پرتغال و برزیل در ورزشگاه امارات، ۶ فوریه ۲۰۰۷. روزی که او نخستینبار بازوبند کاپیتانی پرتغال را بر بازوی خود بست.
رونالدو یک روز پس از تولد ۲۲ سالگی خود، در یک بازی دوستانه میان پرتغال و برزیل، برای نخستینبار در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۰۷، بازوبند کاپیتانی تیم ملی خود را بر بازو بست.[۱۴۸] این کاپیتانی بهشکل مستقیم توسط رئیس کنفدراسیون فوتبال پرتغال، کارلوس سیلوا دو روز پیش از مرگ خود صادر گردیدهبود. لوئیس فیلیپه اسکولاریمیگوید:«آقای سیلوا از من خواست تا [رونالدو] را بهعنوان کاپیتان پرتغال برگزینم... [او] بیش از حد جوان بود، اما آقای سیلوا از من درخواستداشت و هماکنون دیگر پیش ما نیست. »[۱۴۹]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸[ویرایش]
رونالدو هشت گل برای پرتغال در مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ بهثمر رساند[۱۵۰] و در پشت فوتبالیست لهستانی، اوزیبیوس اسمولارک جایگرفت؛ اما در مسابقات جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸، فقط ۱ گل مقابل تیم ملی فوتبال آلمان در یکچهارم نهایی بهثمر رساند.[۱۵۱] هنگامی که کارلوس کیروش بهعنوان سرمربی جدید پرتغال در ژوئیه ۲۰۰۸ برگزیدهشد،[۱۵۲] رونالدو را بهعنوان کاپیتان تیم ملی پرتغال منصوبکرد.[۱۵۳]
رونالدو همچنین بهعنوان مرد بازی پرتغال و جمهوری چک در گروه A جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ برگزیدهشد.[۱۵۴]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۰، پرتغال در افتتاحیهٔ جام جهانی، مقابل ساحل عاج بازیکرد و با انجام یک خطا بر روی گای دمل، از داور کارت زرد گرفت. روز بعد، پرتغال با فیفا تماسگرفت و درخواستکرد که کارت زرد رونالدو را ببخشد؛ اما درخواست پرتغال توسط فیفا ردشد.[۱۵۵]
رونالدو در هرسه بازی پرتغال در گروه G جام جهانی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان برگزیدهشد..[۱۵۶][۱۵۷][۱۵۸] او در مسابقات جام جهانی ۲۰۱۰، فقط یک گل مقابل کره شمالی در ۲۱ ژوئن بهثمر رساند.[۱۵۹] این بازی را پرتغال ۰–۷ از کرهٔ شمالی برد. این گل، نخستین گل ملی او پس از ۱۶ ماه بودهاست.[۱۶۰] سرانجام، پرتغال توسط اسپانیادر مرحلهٔ یکهشتم نهایی حذفشد.[۱۶۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲[ویرایش]رونالدو در بازی پرتغال و آلمان در جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲
رونالدو هفت گل برای پرتغال در مرحله مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲ بهثمر رساند؛ از جمله، دو گل مقابل بوسنی و هرزگوین در مرحلهٔ پلیآف بهثمر رساند. در قرعهکشی جام ملتهای اروپا، پرتغال بههمراه هلند، دانمارک و آلمان در گروه B موصوف به گروه مرگ قرارگرفت.[۱۶۲] در مصاحبه با مجلهٔ ورزشی کیکر، رونالدو اظهار داشت:«من با این زندگی حرفهای سراسر فوتبالی که دارم، برای پرتغال یک غنیمت محسوب میشود. »[۱۶۳][۱۶۴][۱۶۵][۱۶۶]
پس از شکست مجدد پرتغال مقابل آلمان، رونالدو مورد انتقاد قرارگرفت و بر اثر ناامیدی و اشتباهات خود در بازی و پیادهروی در زمین، پس از پایان مسابقه، بدون تشکر از همتیمیهای خود به اتاقهای پرتغال رفت. همتیمی او، نانی بیانکردهاست:«او خشمگین زمین را ترککرد و نیاز به درمان دارد. او بهخوبی کار تیمی را انجامداد و بهشدت تحت فشار بودهاست و بهزودی منتقدان خود را ساکت خواهدکرد. » لوئیس فیگو باتوجه به انتقاد از رونالدو و رفتار او، بیانکرد:«او باید همیشه کاپیتان موفقی برای تیم ملی خود باشد؛ اگرچه این نتیجه حاصل شدهاست.»[۱۶۷]
در طول مسابقهٔ پرتغال و دانمارک، هرگاه توپ بهپای رونالدو میرسید، طرفداران دانمارک شعار میدادند و نام لیونل مسی را تکرار میکردند. او دو فرصت عالی و یک فرصت معمولی را ازدستداد و ناامید شد.[۱۶۸] در پاسخ به پرسش دربارهٔ شعارهای مسی، رونالدو گفت:«آیا میدانید که لیونل مسی در این زمان، سال گذشته کجا بودهاست؟ آیا میدانید؟ او با کشور خود در کوپا آمریکا ۲۰۱۱ بازی میکرد و از این جام حذفشد. مگر سرنوشت آرژانتین بهتر از پرتغال بود؟ مردم فکر میکنند که او بهترین بازیکن جهان است؛ این برای یک بازیکن بزرگ فوتبال جهان طبیعیاست.[۱۶۹] »
فرصتها و گلهای رونالدو مشخصاست. او میخواهد با تیم ملی خود به مسابقهٔ پایانی راه پیداکند و ثابتکند که بهترین بازیکن جهان است.[۱۷۰][۱۷۱]دیهگو آرماندو مارادونا، در فرصت رونالدو برای رساندن پرتغال به بازی پایانی.
در واپسین مسابقهٔ گروهی میان، رونالدو دو گل مقابل هلند بهثمر رساند و صعود پرتغال به مرحلهٔ بعدی را تضمینکرد. این بازی با پیروزی ۱–۲ پرتغال مقابل هلند بهپایان رسید. او همچنین دوبار در مسابقات گروهی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان شناختهشد.[۱۷۲][۱۷۳]
رونالدو برای عملکرد خود مقابل جمهوری چک در مرحلهٔ یکچهارم نهایی، مورد تقدیر قرارگرفت. روی ارسال توپ ژوآئو موتینیو و ضربهٔ سر رونالدو، پرتغال بازی را ۰–۱ مقابل جمهوری چک برد و به نیمهنهایی راهیافت. او پس از بهثمر رساندن گل، جلوی دوربین دوید و ریشخندان شعار مسی را داد.[۱۷۴][۱۷۵]
او شانسهای متعددی را برای پرتغال مقابل اسپانیا در نیمهنهایی ازدستداد؛ اما، سهبار شوت او به تیر دروازه برخورد کرد[۱۷۶] و بهترین شانس خود را در دقیقهٔ ۹۰ ازدستداد.[۱۷۷] این بازی با ضربات پنالتی بهسود اسپانیا خاتمهیافت. رونالدو نامزد شدهبود تا پنجمین ضربهٔ پنالتی پرتغال را بزند و پرتغال با شوت او به مسابقهٔ پایانی برسد؛ اما، نوبت به او نرسید و پرتغال در ضربات پنالتی از اسپانیا شکستخورد.[۱۷۸] سرمربی پرتغال، پائولو بنتو گفت:«این طرح من بودهاست که رونالدو پنجمین ضربه را بزند و پرتغال با ضربهٔ او، به مسابقهٔ پایانی برسد. »[۱۷۹][۱۸۰]
رونالدو پیش از مسابقات و در طول آن، بارها و بارها بهخصوص توسط دیهگو آرماندو مارادونا مورد ستایش قرارگرفت. مارادونا گفتهاست:«رونالدو بهترین بازیکن بر روی این سیارهاست و هممیهنان او، باید برای او یک بنای تاریخی در لیسبونبسازند. »[۱۷۱][۱۸۱] رونالدو بههمراه پنج بازیکن دیگر، جزء بهترین گلزنان مشترک این جام با سه گل قرارگرفت؛ اگرچه فرناندو تورس، کفش طلای اروپا را بهدست آورد.[۱۸۲]۲۰۱۲–۲۰۰۶[ویرایش]گلهای ملی[ویرایش]گلتاریخورزشگاهکشورگل چندمنتیجه بازیجام یا نوع بازی۱۱۲ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال یونان۱۲–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۲۳۰ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳۴ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه اسکونتو، ریگا، لتونی لتونی۱۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۴۸ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه دکتر ماژلان پسوآ، لییرا، پرتغال استونی۱۴–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۵۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۲۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۶۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۴۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۷۱۷ نوامبر ۲۰۰۴ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۲۵–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۸۴ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال اسلواکی۲۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۹۸ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه آ. لی کوک آرنا، تالین، استونی استونی۱۱–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۰۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۱۳–۰دوستانه۱۱۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۳۰–۳دوستانه۱۲۱۷ ژوئن ۲۰۰۶ورزشگاه کومرتسبانک آرنا، فرانکفورت، آلمان ایران۲۰–۲جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۳۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۱۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۴۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۳۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۵۱۵ نوامبر ۲۰۰۶ورزشگاه سیدید د کویمبرا، کویمبرا، پرتغال قزاقستان۲۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۶۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۲۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۷۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۴۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۸۲۲ آگوست ۲۰۰۷ورزشگاه هنراپتاکن، ایروان، ارمنستان ارمنستان۱۱–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۹۸ سپتامبر ۲۰۰۷ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال لهستان۲۲–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۰۱۷ اکتبر ۲۰۰۷ورزشگاه مرکزی آلماآتی، آلماآتی، قزاقستان قزاقستان۲۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۱۱۱ ژوئن ۲۰۰۸ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس جمهوری چک۲۳–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۲۱۱ فوریه ۲۰۰۹ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال فنلاند۱۰–۱دوستانه۲۳۲۱ ژوئن ۲۰۱۰ورزشگاه کیپ تاون، کیپتاون، آفریقای جنوبی کره شمالی۶۰–۷جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی۲۴۸ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال دانمارک۳۱–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۵۱۲ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه لوگاردالاسوولار، ریکیاویک، ایسلند ایسلند۱۳–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۶۹ فوریه ۲۰۱۱ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس آرژانتین۱۱–۲دوستانه۲۷۱۰ آگوست ۲۰۱۱ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال لوکزامبورگ۲۰–۵دوستانه۲۸۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۱۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۹۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۲۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۰۱۱ اکتبر ۲۰۱۱ورزشگاه پارکن، کپنهاگ، دانمارک دانمارک۱۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۱۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۱۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۲۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۳۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۳۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۴۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۲۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۵۲۱ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه ملی ورشو، ورشو، لهستان جمهوری چک۱۰–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۶۱۵ اوت ۲۰۱۲ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال پاناما۲۰–۲دوستانه۳۷۷ سپتامبر ۲۰۱۲ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۱۱–۲مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ برزیلزندگی شخصی[ویرایش]
هنگامی که رونالدو ۲۰ سال داشت، پدر الکلی او در ۵۲ سالگی درگذشت؛ اما رونالدو الکل نمینوشد و سیگار نمیکشد.[۱۸۳][۱۸۴][۱۸۵] در ماه مارس سال ۲۰۰۹، او صد هزار پوند به بیمارستانی اهدا کرد که سرطان مادرش را درمان کرده بود.[۱۸۶]
در سال ۲۰۰۷، زندگینامهٔ او در کتابی بهنام لحظات منتشر شد.[۱۸۷] یک فروشگاه پوشاک با نام CR۷ (مخفف Cristiano Ronaldo و شمارهٔ پیراهن ۷) افتتاحشد.[۱۸۸] شعبهٔ دوم این فروشگاه نیز افتتاحشده و هماکنون دو شعبه درلیسبون و مادیرا وجود دارد. او برای قربانیان زمینلرزهای که در مادیرا رخداد، در تیم منتخب مادیرا مقابل ماریتمو، پورتو و ناسیونال مادیرا بازیکرد.[۱۸۹] رونالدو در دنیای مد هم از مشهورترینها است. او از سهامداران (نایک)، (پیپ جینز)، (اکسترا جاس) (نوشیدنی انرژیزای اندونزی) و اتومبیل سوزوکی است. رونالدوبا زنی به نام (مرچه رومرو) مجری اسپانیایی تلویزیون پرتغال آشنا شد. هر چند اصلیت اسپانیایی دارد ولی در پرتغال به دنیا آمده و رشد کرده است. او با آشنایی خود با رونالدو تنفر خیلیها را برانگیخت زیرا بسیاری از طرفداران رونالدو او را شایسته نامزدی فوتبالیست محبوب خود نمیدانستند و سایتهای اینترنتی علیه او ایجاد کردند.(مرچه) نه سال از کریستیانو بزرگتر بود و از همسر اولش طلاق گرفته بود. او در حال حاضر با ایرینا شایک رابطه دارد. رونالدو با فروش کفش طلایش به کودکان غزه کمک چندین میلیون دلاری کرد.[۱۹۰]رونالدو در بازی مقابل با دورتموند ۲۰۰۸
رونالدو از سال ۲۰۰۸ تا به حال نماد بازی PES بوده است.ویژگی و رکورد[ویرایش]
رونالدو تکنیک بالایی دارد و او را استاد رقص پا می دانند و در ضد حملات سرعت رونالدو بسیار زیاد است. رونالدو در ضربات ایستگاهی دارای سبک است، رونالدو ساقهای قوی و محکمی که دارد و دارای قدرت بدنی بالایی دارد و ضربات سر را دقیق میزند.[۱۹۱] رونالدو در دیدار مقابل سویا و اتلتیکو مادرید ۹۶ متر را در عرض ۱۰ طی کرد.[۱۹۲] رونالدو پس از گل دیدنی اش به منچستر یونایتد، چندین کارشناس ورزشی تحقیقات را روی پرش او آغاز نمودند. و درباره میزان پرش کریستیانو رونالدو اعلام کردند که این مهاجم پرتغالی قادر است بدون کمک دستانش یک متر و ۱۱ سانتیمتر بالا بپرد و قد رونالدو در هنگام این پرش به ۲ متر و ۹۳ سانتیمتر برسد، کمی بزرگ تر از قد یک بازیکن در لیگ بسکتبال، نیروی که کریستیانو رونالدو صرف میکند پنج برابر بیشتر از وزن بدن خود است.[۱۹۳]آمار و ارقام[ویرایش]آمار باشگاهی[ویرایش]بهروزرسانی در ۶ نوامبر ۲۰۱۲.رونالدو لباس دوم خود را در فصل ۱۰–۲۰۰۹ رئال مادرید پوشیدهاست.باشگاهفصللیگ[الف]جام حذفیجام یوفالیگ قهرمانان اروپادیگر بازیها[ب]مجموعبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلاسپورتینگ پرتغال۲۰۰۲–۰۳۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵مجموع۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵منچستر یونایتد۲۰۰۳–۰۴۲۹۴۵۲۱۰۵۰۰۰۴۰۶۲۰۰۴–۰۵۳۳۵۷۴۲۰۸۰۰۰۵۰۹۲۰۰۵–۰۶۳۳۹۲۰۴۲۸۱–۴۷۱۲۲۰۰۶–۰۴۳۴۱۷۷۳۱۰۱۱۳–۵۳۲۳۲۰۰۷–۰۸۳۴۳۱۳۳۰۰۱۱۸۱۰۴۹۴۲۲۰۰۸–۰۹۳۳۱۸۲۱۴۲۱۲۴۲۱۵۳۲۶مجموع۱۹۶۸۴۲۶۱۳۱۲۴۵۵۱۶۳۱۲۹۲۱۱۸رئال مادرید۲۰۰۹–۱۰۲۹۲۶۰۰–۶۷–۳۵۳۳۲۰۱۰–۱۱۳۴۴۰۸۷–۱۲۶–۵۴۵۳۲۰۱۱–۱۲۳۸۴۶۵۳–۱۰۱۰۲۱۵۵۶۰۲۰۱۲–۱۳۳۱۳۱۶۶–۱۱۱۲۲۲۵۰۵۱مجموع۱۳۲۱۴۳۱۹۱۶–۳۹۳۵۴۳۱۹۶۱۹۹مجموع۳۵۳۲۳۰۴۸۳۱۱۲۴۹۷۵۱۷۴۵۱۷۳۲۰آمار ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۲[۱۹۴]رونالدو در بازی با آرژانتین در ۹ فوریه ۲۰۱۱تیم ملیسالبازیگلپرتغال۲۰۰۳۲۰۲۰۰۴۱۶۷۲۰۰۵۱۰۲۲۰۰۶۱۴۶۲۰۰۷۱۰۵۲۰۰۸۸۱۲۰۰۹۷۱۲۰۱۰۱۱۳۲۰۱۱۹۷۲۰۱۲۱۳۵۲۰۱۳۹۱۰مجموع۱۰۹۴۷آمار کلی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ نوامبر 2014مسابقاتبازیگلمیزان گل در هر بازیباشگاهی۴۸۳۲۸۷۰٫۵۹ملی10747۰٫۳۷المپیک۳۱۰٫۳۳مجموع۵۸۶۳۲۵۰٫۵۵جوایز[ویرایش]جوایز زیر، تنها بخشی از جوایز کریستیانو رونالدو است.رونالدو (چپ) و مسی (راست) در بازی پرتغال و آرژانتین، ۹ فوریه ۲۰۱۱ترکیب پرتغال در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴. رونالدو کنار دروازهبان، ادواردو کاروالیو و پپه دیده میشود. تیم ملی پرتغال[ویرایش]جام ملتهای اروپا:نایبقهرمانی (۱): ۲۰۰۴جام جهانی:مقام چهارم (۱): ۲۰۰۶ اسپورتینگ لیسبون[ویرایش] سوپرجام پرتغال:قهرمانی (۱): ۱۹۹۸ سوپرجام پرتغال: منچستر یونایتد[ویرایش]لیگ برتر:قهرمانی (۳): ۰۷–۲۰۰۶، ۰۸–۲۰۰۷، ۰۹-۲۰۰۸نایبقهرمانی (۱): ۰۶-۲۰۰۵ جام حذفی:قهرمانی (۱): ۰۴–۲۰۰۳نایبقهرمانی (۲): ۰۴–۲۰۰۵، ۰۷-۲۰۰۶ کارلینگ کاپ:قهرمانی (۲): ۰۶–۲۰۰۵، ۰۹–۲۰۰۸ جام خیریه:قهرمانی (۲): ۲۰۰۷، ۲۰۰۸نایبقهرمانی (۱): ۲۰۰۴ لیگ قهرمانان اروپا:قهرمانی (۱): ۰۸–۲۰۰۷نایبقهرمانی (۱): ۰۹–۲۰۰۸ جام باشگاههای جهان:قهرمانی (۱): ۲۰۰۸ رئال مادرید[ویرایش]تندیس رونالدو با عنوان پلازا رونالدو در مادرید لا لیگا:قهرمانی (۱): ۱۲–۲۰۱۱نایبقهرمانی (۲): ۱۰–۲۰۰۹، ۱۱–۲۰۱۰ کوپا دل ری:قهرمانی (۱): ۱۱-۲۰۱۰سوپرکوپا د اسپانیا:قهرمانی (۱): ۲۰۱۲نایبقهرمانی (۱): ۲۰۱۱انفرادی[ویرایش]جایزه براوو (۱): ۲۰۰۶کفش طلای اروپا (۲): ۲۰۰۸، ۲۰۱۱توپ طلای اروپا (۱): ۲۰۰۸بازیکن سال فوتبال جهان (۱): ۲۰۰۸جایزه پوشکاش فیفا (۱): ۲۰۰۹جایزه پیچیچی (۱): ۲۰۱۱جایزه آلفردو دی استفانو (۱): ۲۰۱۲
مسابقات دوستانهجام سانتیاگو برنابئو (۳): ۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱جام فرانس بکن باوئر (۱): ۲۰۱۰جستارهای وابسته[ویرایش]الکس فرگوسنژوزه مورینیولیونل مسیتیم ملی فوتبال پرتغالباشگاه فوتبال رئال مادریدیادداشت[ویرایش][الف] ^ توجه: در لا لیگا ۱۱–۲۰۱۰، در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۲، رونالدو یک گل مقابل رئال سوسیداد بهثمر رساند که در جدول ثبت نشدهاست. مارکا، جایزه پیچیچی را به رونالدو نسبتدادند اما لا لیگا و یوفا، این جایزه را به رونالدو اهداکردند.[۱۹۵]
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (به پرتغالی: Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro) (زادهٔ ۵ فوریه ۱۹۸۵)،[۲] که عموماً با نام کریستیانو رونالدو شناخته میشود،بازیکن فوتبال اهل کشور پرتغال است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال رئال مادرید بازی میکند. او در سال ۲۰۰۹ با انتقال ۸۰ میلیون پوندیاش (۹۴ میلیون یورو، ۱۳۱٫۶ میلیون دلار) از منچستر یونایتد به رئال مادرید، به گرانترین بازیکن تاریخ فوتبال جهان تبدیل شد. رکوردی که بر اساس گزارشهای منتشر شده، با انتقال ۱۰۰ میلیون یورویی گرت بیل از تاتنهامبه رئال مادرید در سال ۲۰۱۳، شکسته شد.[۳] با حقوق سالیانه ۲۱ میلیون یورو، دارای بالاترین درآمد بین بازیکنان فوتبال جهان است[۴] و رقم قیدشده در قراردادی وی برای جدایی از رئال مادرید، ۱ میلیارد یورو میباشد.[۵]
او فوتبالش را در نوجوانی در تیم آندورینها آغاز کرد. بعد از دو سال به باشگاه فوتبال ناسیونال مادیرا پیوست و پس از آن، به باشگاه اسپورتینگ لیسبون ملحق شد. او در این تیم، نظرالکس فرگوسن سرمربی وقت منچستر یونایتد را به خود جلب کرد و در سال ۲۰۰۳ با قراردادی به ارزش ۱۲٫۲۴ میلیون پوند (۱۵ میلیون یورو) به منچستر یونایتد پیوست. او نخستین جامش در منچستر یونایتد را با قهرمانی در جام حذفی سال ۲۰۰۴ به دست آورد.
وی تا سال ۲۰۰۹ با شیاطین سرخ همبازی بود و چندین بار جام حذفی و لیگ برتر انگلستان را با آنان فتحکرد. او با شیاطین سرخ قهرمان لیگ قهرمانان اروپا، جام خیریه انگلستان وجام باشگاههای جهان و همچنین برندهٔ جایزهٔ انفرادی کفش طلای اروپا شد و آرزوی چهلسالهٔ منچستر را برآوردهکرد.[۶][۷] رونالدو در فصل ۰۸–۲۰۰۷، با ۴۲ گل در طول فصل، رکورد ۴۰ سالهٔ تاریخ باشگاه که دست جورج بست با ۳۳ گل بود را شکست.[۸] در همان سال، کفش طلای اروپا را با هشت امتیاز جلوتر از مهاجم اسپانیایی، دنیل گویزا کسبکرد.[۹]
رئال مادرید در تابستان سال ۲۰۰۹ با قراردادی ۹۴ میلیون یورویی، با رونالدو بهتوافق رسید و رکورد گرانقیمتترین فوتبالیست جهان را شکست. بزرگترین موفقیت او در باشگاه جدید خود، فتح لا لیگا بودهاست. او در فصل ۱۱–۲۰۱۰، رکورد ۴۰ گل تلمو زارا و ۳۸ گل هوگو سانچز در یک فصل رئال را شکست. او با بهثمر رساندن ۵۱ گل در یک فصل، رکورد تاریخ باشگاه که دست فرانس پوشکاش با ۴۹ گل بودهاست را شکست.
رونالدو در سال ۲۰۰۳ به تیم ملی پرتغال راهیافت و در سال ۲۰۱۰، کاپیتانی تیم ملیاش را بر عهدهگرفت. او ۹۸ بازی در تیم ملی پرتغال بازیکرده و ۳۷ گل بهثمر رساندهاست. موفقترین سالهای حضور او در تیم ملی، سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ بودهاست که در آن سالها پرتغال نایب قهرمان جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ و چهارم جام جهانی ۲۰۰۶ آلمانشدهاست. رونالدو آمیزهای از سرعت، قدرت بدنی، شوتهای پر قدرت و تکنیک است، او سریعترین بازیکن جهان است و رکوردار بلندترین پرش در بین فوتبالیستهای جهان است.[۱۰][۱۱]
محتویات [نهفتن] ۱ زندگی۲ زندگی حرفهای۲.۱ آغاز۲.۲ اسپورتینگ لیسبون۲.۳ منچستر یونایتد۲.۳.۱ ۲۰۰۵–۲۰۰۳۲.۳.۲ ۲۰۰۷–۲۰۰۶۲.۳.۳ ۲۰۰۸–۲۰۰۷۲.۳.۴ ۲۰۰۹–۲۰۰۸۲.۴ رئال مادرید۲.۴.۱ ۲۰۱۰–۲۰۰۹۲.۴.۲ ۲۰۱۱–۲۰۱۰۲.۴.۳ ۲۰۱۲–۲۰۱۱۲.۴.۴ ۲۰۱۳–۲۰۱۲۳ تیم ملی۳.۱ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳.۲ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۳ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳.۶ ۲۰۱۲–۲۰۰۶۳.۷ گلهای ملی۴ زندگی شخصی۵ ویژگی و رکورد۶ آمار و ارقام۶.۱ آمار باشگاهی۶.۲ آمار ملی۶.۳ آمار کلی۷ جوایز۷.۱ تیم ملی پرتغال۷.۲ اسپورتینگ لیسبون۷.۳ منچستر یونایتد۷.۴ رئال مادرید۷.۵ انفرادی۸ جستارهای وابسته۹ یادداشت۱۰ پانویس۱۱ پیوند به بیرون
زندگی[ویرایش]
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (۵ فوریه ۱۹۸۵، فونچال) کوچکترین فرزند خوزه دینیس آویرو و ماریا دولورس دوس سانتوس آویرو است. او برادری بهنام هوگو و دوخواهر بهنامهای الما و لیلیانا کاتیا دارد.[۲][۱۲] پدرش نام رونالدو را از روی نام رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا در آن زمان، رونالد ریگان برگرفتهاست؛ زیرا او بازیگر موردعلاقهٔ پدرش بودهاست. او هنگامی که ۲۵ سال داشت، حضانت یک پسر آمریکایی را که نام مادرش ذکر نشدهاست، برعهدهگرفت.[۱۳]زندگی حرفهای[ویرایش]آغاز[ویرایش]
رونالدو برای نخستینبار در هشتسالگی برای باشگاه فوتبال آندورینها توپزد؛ باشگاهی که پدرش مدیر تدارکات آن بودهاست. در سال ۱۹۹۵، در دهسالگی به باشگاه ناسیونال مادیرا پیوست و موفق به کسب عنوان قهرمانی لیگ جوانان شد.[۱۴] پس از آن با اسپورتینگ لیسبون قرارداد امضاکرد. هیچ اطلاعات دقیقی از مبلغ قرارداد او با اسپورتینگ در دست رهبران باشگاه و عموم مردم نیست.[۱۵]اسپورتینگ لیسبون[ویرایش]
او در آکادمی اسپورتینگ لیسبون پیوست، در مجموعه ورزشی آلکوچته آموزشدید. او تنها فوتبالیست پرتغالی است که در ردههای سنی نوجوانان، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال بازیکرده و در نخستین حضور خود در «تیم ب» بازی دادهشد.[۱۶] او در نخستین بازی لیگ خود در ردهٔ زیر ۱۶ سال، دوگل به باشگاه فوتبال موریرنز زد. او در تیم ملی زیر ۱۷ سال نیز بهخوبی ایفای نقش کردهاست.
او در ۱۵ سالگی گرفتار بیماری قلبی شد و بهنظر میرسید که باید فوتبال را کنار میگذاشت. باشگاه از او و خانوادهاش پشتیبانیکردند و رونالدو زیر یک عمل جراحی با لیزری حساس قرار گرفت و مشکلش حلشد و دوباره به فوتبال بازگشت.[۱۷]
او در سال ۲۰۰۳ قصد ورود به باشگاه فوتبال بارسلونا را داشت.[۱۸] اما سرانجام به منچستر یونایتد پیوست و الکس فرگوسن او را به یک اسطورهٔ فوتبالیست تبدیلکرد.[۱۹]منچستر یونایتد[ویرایش]۲۰۰۵–۲۰۰۳[ویرایش]رونالدو در بازی مقابل چلسی در آوریل ۲۰۰۶
رونالدو در فصل ۰۴–۲۰۰۳ با مبلغ ۱۲ میلیون پوند به باشگاه فوتبال منچستر یونایتد پیوست. او نخستین فوتبالیست پرتغالی این باشگاه بود.[۲۰] او قصد داشت در منچستر پیراهن شمارهٔ ۲۸ را بپوشد، اما الکس فرگوسن درخواست او را نپذیرفت و گفت:«تو باید پیراهن شمارهٔ ۷ را بپوشی که پیش از این، بازیکنان افسانهای باشگاه از جمله جورج بست، برایان رابسون، اریک کانتوناو دیوید بکهام آن را میپوشیدند و این برای تو یک افتخار است. »[۲۱]
او در نخستین مسابقهٔ خود در منچستر، ۶۰ دقیقه مقابل بولتون واندررز بازیکرد. وی نخستین گل خود در این باشگاه در ماه نوامبر، در یک ضربهٔ آزاد مقابل پورتسموث بهثمر رساند. پس از ماه نوامبر، رونالدو هزارمین گل تاریخ باشگاه مقابل میدلزبورو بهثمر رساند؛ اگرچه منچستر در این بازی بهشدت شکستخورد.[۲۲]۲۰۰۷–۲۰۰۶[ویرایش]رونالدو در منچستر یونایتد در فصل ۰۷–۲۰۰۶
در نوامبر و دسامبر ۲۰۰۶، رونالدو بهعنوان بازیکن برتر ماه لیگ انگلستان برگزیدهشد. او پس از دنیس برکمپ و رابی فاولر سومین بازیکن تاریخ لیگ انگلستان است که دوماه متوالی بهعنوان بازیکن برتر برگزیده شدهاست.[۲۳][۲۴]
در فصل بهار سال ۲۰۰۷، خبر ورود رونالدو به رئال مادرید منتشر گردید. رئال آماده بود تا ۸۰ میلیون یورو برای خرید او پرداختکند.[۲۵] با این حال، او پیشنهاد رئال را نپذیرفت و قراردادی معادل ۱۲۰ هزار یورو بهشکل هفتگی با منچستر تمدید کرد. او گرانقیمتترین بازیکن تاریخ باشگاه منچستر یونایتد بودهاست.[۲۶][۲۷]
در این فصل، جوایزی از جمله بازیکن جوان سال به او اهدا گردید. طرفداران منچستر، او را بهترین در جهان فوتبال میدانستند.[۲۸]۲۰۰۸–۲۰۰۷[ویرایش]رونالدو و ریو فردیناند در حال جشنگرفتن پس از گل
در فصل ۰۸–۲۰۰۷، رونالدو با خطایی که بر روی ریچارد هیوز انجامداد، کارت قرمز گرفت و از سهبازی بعدی منچستر محرومشد.[۲۹][۳۰] در بازی منچستر و اسپورتینگ لیسبون در لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷، هردوگل منچستر را رونالدو بهباشگاه پیشین خود زد.[۳۱]
در ماه دسامبر همین سال، توپ طلای فوتبال به ریکاردو کاکا دادهشد و رونالدو بر جایگاه دوم ایستاد؛ اما لیونل مسی را پشت سر گذاشت و او سوم شد.[۳۲][۳۳]
در ۱۲ ژانویه، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد با نتیجه ۰–۶ از منچستر یونایتد شکستخورد که گل نخست را رونالدو بهثمر رساند.[۳۴] او در این فصل در لیگ قهرمانان اروپا، در ۱۱ بازی، ۸ گل بهثمر رساند.[۳۵] در مرحلهٔ یکهشتم نهایی این جام میان منچستر و المپیک لیون، شخصی ناشناس از هواداران لیون مداوم بر روی صورت رونالدو و وین رونی لیزر سبز میانداخت و یوفاپروندهای علیه لیون درستکرد.[۳۶] در نتیجه، لیون را ۵۰۰۰ فرانک سوئیس مجازاتکرد.[۳۷]
در ۱۹ مارس، رونالدو نخستینبار در بازی با بولتون واندررز، بازوبند کاپیتانی منچستر را بر بازو بست. این بازی با پیروزی ۰–۲ منچستر خاتمهیافت که هر دو گل را رونالدو بهثمر رساند.[۳۸] او با بهثمر رساندن ۳۳ گل در این فصل، رکورد جورج بست با ۳۲ گل را شکست.[۳۹]
در پایان فصل، او کفش طلای اروپا را بهدست آورد و با هشت امتیاز بیشتر نسبت به دنیل گویزا، بر جایگاه نخست ایستاد.[۴۰]
منچستر در دیدار پایانی لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷ با باشگاه فوتبال چلسی بازیکرد. منچستر در آغاز، بازی را بهدست گرفت و گل نخست را بهثمر رساند؛ چلسی گل تساوی را زد و نود دقیقه با تساوی ۱–۱ دو تیم خاتمهیافت. سی دقیقهٔ وقتهای اضافه نیز بدون گل سپریشد و بازی به ضربات پنالتی کشیدهشد. رونالدو نخستین کسی بود که پنالتی را وارد دروازهنکرد؛ جان تری و نیکولا آنلکا پنالتیهایشان را گلنکردند و در پایان، منچستر قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد.[۴۱] در پایان فصل، با حساب همهٔ مسابقات، او ۴۲ گل بهثمر رساندهاست که هنوز هم در زندگی حرفهای او یک رکورد محسوب میشود. رکورد بهترین گلزن منچستر در یک فصل، دست دنیس لا است که رونالدو موفقنشد این رکورد را بشکند.[۴۲]۲۰۰۹–۲۰۰۸[ویرایش]رونالدو در بازی با لیورپول. مقابل اوآلبرت ریرا دیده میشود.
اسکای اسپورت در ۵ ژوئن گزارشدادند:«رئال مادرید با قیمت سال گذشته باری دیگر به رونالدو پیشنهاد پیوستن به کهکشانیهای مادریدی را داد. »[۴۳] بنابراین، منچستر یونایتد این درخواست غیرقانونی رئال را به فیفا گزارشداد.[۴۴][۴۵] حدسها و گمانهزنیها در ۶ اوت به پایانرسید؛ هنگامی که رونالدو اعلامکرد که تنها یک سال دیگر در منچستر خواهد ماند.[۴۶]
در اوایل سال، او بهدلیل مصدومیت مچ پا سفر به آمستردام را از دستداد.[۴۷] در ۱۷ سپتامبر، مصدومیت او رفعشد و در بازی با ویارئال در لیگ قهرمانان اروپا، جایگزین پارک جی سونگشد.[۴۸] در روز ۲۴ سپتامبر، نخستین گل خود در لیگ را مقابل میدلزبورو بهثمر رساند.
در ۱۵ نوامبر، او ۱۰۰مین و ۱۰۱مین گل خود در منچستر را مقابل استوک سیتی بهثمر رساند و در پیروزی ۰–۵ منچستر سهیمبود و این روز را جشنگرفت.[۴۹] او با سهرقمیشدن تعداد گلهای خود در این باشگاه، در فهرست ماندگارترین بازیکنان منچستر قرار گرفت.[۵۰] در ۲ دسامبر، توپ طلای اروپا به او تعلقگرفت و با کسب ۴۴۶ امتیاز در مجموع و ۱۶۵ امتیاز بالاتر از لیونل مسی، بر جایگاه نخست ایستاد. پیش از او، واپسین کسی که توپ طلای اروپا را بهدست آوردهبود، جورج بست بود که این موفقیت را در سال ۱۹۶۸ بهدست آوردهبود.[۵۱]
او در روز ۸ ژانویه، با خودروی فراری خود تصادفی جدی داشت و جلوی خودرو بهکلی از بین رفت؛ اما آسیبی به وی نرسید. چهار روز بعد، او بهعنوان بازیکن سال فوتبال جهان برگزیدهشد؛[۵۲]افتخاری که پیش از او واپسینبار برای پرتغال، لوئیس فیگو در سال ۲۰۰۱ کسب کردهبود.[۵۳]
او نخستین گل خود در این فصل لیگ قهرمانان اروپا را مقابل اینترمیلان در مرحلهٔ یکهشتم نهایی بهثمر رساند.[۵۴] در مرحلهٔ بعد، از فاصلهٔ ۴۰ متری به پورتو پرتغال گلزد و به یکی از بهترین گلهایش در زندگی حرفهای تبدیلشد و همچنین، جایزه پوشکاش فیفا را دریافتکرد.[۵۵][۵۶] منچستر دوباره به مرحلهٔ پایانی رسید؛ اما ۰–۲ از بارسلونا شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۵۷]
در ۱۱ ژوئن، منچستر یونایتد پیشنهاد بی قید و شرط ۸۰ میلیون پوندی رئال مادرید را پذیرفت و رونالدو به کهکشانیهای مادریدی پیوست.[۵۸] رونالدو پس از رفتن به رئال مادرید دربارهٔ الکس فرگوسن گفت: «الکس فرگوسن، پدر من در ورزش بودهاست، یکی از مهم ترین عوامل موثر در زندگی من است. »[۵۹][۶۰]رئال مادرید[ویرایش]۲۰۱۰–۲۰۰۹[ویرایش]رونالدو در شهرآورد مادرید در بازی با اتلتیکو مادرید. مقابل او دیگو فورلان دیده میشود.
من چیزی جز ستایش این پسر ندارم که بهترین فوتبالیست جهان است و از ریکاردو کاکا و لیونل مسی بهتر است. او در فوتبال از همه جلوتر است و مشارکت باورنکردنی، گلهای باورنکردنی و آمار باورنکردنی دارد. او برای گلزنی تلاش میکند و بهسوی آن گام بر میدارد. او در کل حیرتانگیز است.الکس فرگوسن، سرمربی رونالدو در منچستر یونایتد، در ژوئیه ۲۰۰۹[۶۱]
در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹، باشگاه فوتبال رئال مادرید تأیید کرد که رونالدو در ۱ ژوئیه به این باشگاه خواهد پیوست. رونالدو شش سال با این باشگاه قرارداد امضا کردهاست.[۶۲] این باشگاه هر فصل ۱۳ میلیون یورو و در مجموع شش سال، ۹۴ میلیون یورو به او پرداخت خواهدکرد و قیمت خروج او از رئال ۱ میلیارد یورو تعیینشده که یک رکورد است.[۶۳][۶۴]طی مراسم استقبال از او در ۶ ژوئیه، ۸۰ هزار نفر به ورزشگاه سانتیاگو برنابئو آمدند که این تعداد استقبالکننده نیز یک رکورد بهشمار میرود. این تعداد استقبالکننده، رکورد ورود دیگو آرماندو مارادونا به باشگاه فوتبال ناپولی را شکست. پیش از این، رکورد استقبالکنندگان مادریدی دست خاویر ساویولا بودهاست.[۶۵][۶۶][۶۷][۶۸]
برای آمادهسازی رونالدو در رئال، یک بازی میان رئال و شامروک روورز انجامگرفت. این بازی با گل دقایق پایانی کریم بنزما پایانیافت. رونالدو نخستین گلش در باشگاه جدید خود را مقابل باشگاه فوتبال الدییو کیتو در اکوادور بهثمر رساند.[۶۹] نخستین گل او در لا لیگا، مقابل باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا بود و گل دوم باشگاهش را بهثمر رساند.[۷۰] او فصل خوبی را با رئال در لیگ قهرمانان اروپا ۱۰–۲۰۰۹ تجربهکرد و در مرحلهٔ گروهی، دوبار در ضربهٔ آزاد به باشگاه زوریخ گلزد و در پایان، رئال بازی را ۲–۵ برد.[۷۱] این دوگل، نخستین گلهای او در رئال در لیگ قهرمانان اروپا بودهاست. سپس با بهثمر رساندن دوگل مقابل ویارئال، رکورد تعداد گلهای باشگاه را شکست.[۷۲][۷۳] در بازی بعدی لیگ قهرمانان اروپا، دوگل را مقابل باشگاه فوتبال المپیک مارسی بهثمر رساند.[۷۴] سپس دچار آسیبدیدگی مچ پا شد و بهسختی مقابل باشگاه سویا بازیکرد.[۷۵]
در ماه اکتبر، در بازی با تیم ملی فوتبال مجارستان در مسابقات مقدماتی جام جهانی، دوباره مچ پای او آسیبدید و نتوانست تا ماه نوامبر فوتبال بازیکند.[۷۶] او همچنین در بازی ال کلاسیکو که رئال بازی را ۰–۱ به بارسلونا واگذار کرد، از مصدومیت مچ پا رنج میبرد.[۷۷] رئال در این فصل در لا لیگا به مقام دوم رسید و در یکهشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا از المپیک لیون شکستخورد و نتوانست به مرحلهٔ یکچهارم نهایی راه پیداکند.[۷۸]۲۰۱۱–۲۰۱۰[ویرایش]رونالدو در بازی با تاتنهام هاتسپر در لیگ قهرمانان اروپا. مقابل او، گرت بیل دیده میشود.
با خروج رائول گونزالس از رئال، پیراهن شمارهٔ ۷ این باشگاه به رونالدو واگذار شد.[۷۹] در ۲۳ اکتبر، او رکورد فردی خود را در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر افزایشداد و چهار بار گلزنیکرد.[۸۰][۸۱] رکورد تعداد گلهای او در یک ماه، ۱۱ است که سهگل را نیز در لیگ قهرمانان اروپا بهثمر رساندهاست. پیش از شکست سنگین ۰–۵ رئال در ال کلاسیکو، او برای دومین بار اتلتیک بیلبائو را هتتریک کرد.[۸۲] رئال همچنین در مسابقات کوپا دل ری ۱۱–۲۰۱۰، باشگاه لوانته را ۰–۸ شکستداد.[۸۳]
رئال در این فصل، آغاز موفقیداشت و چندین رکورد باشگاه را شکست.[۸۴][۸۵] رئال فصل جدید لا لیگا را با پیروزی مقابل ختافه و ویارئال آغاز نمود. رونالدو در بازی مقابل ویارئال، روی پاسریکاردو کاکا، رئال را بهگل رساند.[۸۶][۸۷] بعدها، آمار گلزنی او بارها افزایش و کاهشیافت.[۸۸] در ۳ مارس، او باشگاه مالاگا را هتتریک کرد و طی یک جراحی جزئی، مجبور شد دو هفته فوتبال بازینکند. در ماه آوریل، او باری دیگر به فوتبال بازگشت و در پایان ماه، چهلمین گل فصل خود را بهثمر رساند. سپس در مسابقهٔ پایانی جام حذفی اسپانیا، رئال با تک گل رونالدو بارسلونا را شکستداد و قهرمان جام حذفی شد.[۸۹] در هر دو وبگاه اینترنتی مارکا و رئال مادرید، رأیدهندگان او را بهعنوان برترین گلزن سال برگزیدند.[۹۰][۹۱] رونالدو با بهثمر رساندن چهل گل در لا لیگا، رکوردهای تلمو زارا و هوگو سانچز با ۳۸ گل را شکست. در طول این فصل، رونالدو ۵۳ گل در مجموع مسابقات بهثمر رساند و رکورد تاریخ باشگاه با ۴۹ گل توسط فرانس پوشکاش را شکست.[۹۲]۲۰۱۲–۲۰۱۱[ویرایش]رونالدو در بازی با آژاکس آمستردام در لیگ قهرمانان اروپا
ژوزه مورینیو، سرمربی رئال مادرید، در ماه مه ۲۰۱۲ گفتهاست:«رونالدو عالی و حیرتانگیز است و من او را با لیونل مسی مقایسه نخواهمکرد. به نظر من امسال رونالدو بهتر از مسی بودهاست.[۹۳] »
رئال مادرید در سالهای گذشته برای آمادهسازی خود با باشگاههای ایالات متحده آمریکا بازی میکردهاست. رونالدو در هر دو بازی با لسآنجلس گلکسی و گوادالاخارا گلزنیکرد؛ بهویژه این که سهبار به گوادالاخارا گلزد و هتتریک کرد.[۹۴][۹۵] او در ۲۳ و ۲۹ اوت در سوپرجام فوتبال اسپانیا، دوگل مقابل باشگاه فوتبال بارسلونا بهثمر رساند.[۹۶] سرانجام لا لیگا در ۲۸ اوت با بازی رئال مادرید و رئال ساراگوسا آغاز گردید.[۹۷]
در ۲۴ سپتامبر، او نهمین هتتریک خود در رئال را مقابل رایو والکانو بهعمل آورد. در ۲۲ اکتبر، باری دیگر مقابل مالاگا هتتریک کرد. با پیروزی ۱–۷ رئال مقابل اوساسونا در ۶ نوامبر، ثابتشد که گارد سلطنتی نیمهراه قهرمانی را رفتهاست.[۹۸] در ۲۶ نوامبر، رونالدو دوبار در دربی مادرید مقابل اتلتیکو مادرید گلزنیکرد. او یکی از سهنامزد پایانی کسب توپ طلای فوتبال بود، اما در پایان لیونل مسی این توپ را بهدست آورد. نامزد دیگر این توپ، ژاوی هرناندز بود. رونالدو یکصدمین گل رسمی خود در رئال را مقابل لیون بهثمر رساند.[۹۹]
رونالدو هماکنون از بهترین و سریعترین فوتبالیستهای جهان است و قهرمانی در لا لیگا ۱۲–۲۰۱۱ را با رئال مادرید تجربهکرد. رونالدو در پایان کار خود در رئال مادرید گفتهاست:«من دوست دارم تا آخر عمرم در رئال مادرید بمانم و ۱۰ سال دیگر با رئال مادرید قرار داد امضا کنم. »[۱۰۰][۱۰۱]۲۰۱۳–۲۰۱۲[ویرایش]
در ۲۳ اوت ۲۰۱۲، رونالدو نخستین گل در فصل را مقابل بارسلونا در ورزشگاه نیوکمپ طی یکی دیگر از بازیهای ال کلاسیکو بهثمر رساند.[۱۰۲] در بازی برگشت که در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو انجام میگرفت، رئال با گل رونالدو بازی را ۱–۲ برد و قهرمان سوپرکوپا د اسپانیا شد. رکورد رونالدو آنزمان درمورد گلزنی در پنج بازی متوالی ال کلاسیکو با رکورد ایوان زامورانو برابری میکند.[۱۰۳] او جهت کسب جایزه بهترین بازیکن سال اروپا در فصل ۱۲–۲۰۱۱، رقابت تنگاتنگی با لیونل مسی داشت؛ در حالی که آندرس اینیستا این جایزه را بهدست آورد.[۱۰۴]
در ۲ سپتامبر ۲۰۱۲، رونالدو گلی که مقابل گرانادا بهثمر رساند، ۲۰۰مین گل او در لیگهای برتر انگلستان، لا لیگا و لیگ برتر پرتغال محسوب میشود. وی افزود:«من طی ۱۴۹ بازی که در رئال انجام دادهام، ۱۵۰ گل بهثمر رساندهام. » او یکی از بهترین گلزنان تاریخ باشگاه فوتبال رئال مادرید در همهٔ مسابقات بهشمار میرود. او در یکی از بازیهایش در این فصل، با برخورد به همباشگاهی خود، گونسالو ایگواین، گرفتار مصدومیت جزئی ران شد.[۱۰۵]
پس از بازی، رونالدو ادعا کرد که از موضوع حرفهایبودن خود ناخشنود است و بهدلیل ۱۴۹مین و ۱۵۰مین گل خود در این باشگاه، جشنگرفت.[۱۰۶] چند تن از همباشگاهیهای او ادعا میکنند که رونالدو بهشدت از باشگاه و اعضای آن پشتیبانی میکند.[۱۰۷][۱۰۸][۱۰۹] نمایندهٔ او، خورخه مندس، اصرار دارد که رونالدو بازی در رئال مادرید را ناخشنود میداند.[۱۱۰] رونالدو این موضوع را رد کرد و ادعا کرد که میل به یک قرارداد جدید با این باشگاه دارد.[۱۱۱] رئیس باشگاه رئال مادرید، فلورنتینو پرز، ادعا کردهاست که رونالدو قصد ترک باشگاه را ندارد و به دلایلی دیگر ناخشنود است.[۱۱۲] رئیس پیشین بارسلونا، خوآن لاپورتا، اظهار داشت که رونالدو تحت فشار است و پس از انجام بازیهای ملی، بیشتر بر روی موفقیتهای خود در باشگاه متمرکز شدهاست.[۱۱۳][۱۱۴][۱۱۵] سرمربی رئال مادرید، ژوزه مورینیو میگوید:«اگرچه رونالدو پر از غم و اندوهاست، اما نقش خود را برای من بهعنوان یک بازیکن بهطور کامل بازی میکند[۱۱۶] و برگزیدن آندرس اینیستا بهعنوان بازیکن سال اروپا، یکی از دلایل ناخشنودی او است. »[۱۱۷]
در ۱۵ سپتامبر، رونالدو فرصت مهمی را در بازی مقابل سویا از دست داد و رئال بازی را ۰–۱ به سویا واگذار کرد.[۱۱۸] در ۱۸ سپتامبر، او نخستین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل منچستر سیتی بهثمر رساند و رئال بازی را ۲–۳ از منچستر سیتی برد.[۱۱۹] در ۳۰ سپتامبر، رونالدو باری دیگر در لا لیگا، این بار مقابل دپورتیوو لاکرونیا هتتریک کرد و بازی با پیروزی ۱–۵ رئال بهپایان رسید.[۱۲۰][۱۲۱] در روز ۴ اکتبر، رونالدو باری دیگر در لیگ قهرمانان اروپا مقابل آژاکس آمستردام هتتریک کرد و رئال بازی را ۱–۴ برد.[۱۲۲] در هفتهٔ بعد، رونالدو دوگل در ورزشگاه نیوکمپ به بارسلونا زد و بازی با نتیجهٔ ۲–۲ بهپایان رسید. دوگل بارسلونا را نیز لیونل مسی بهثمر رساند. رونالدو هماکنون تنها بازیکنی است که توانستهاست در ۶ بازی متوالی ال کلاسیکو، گل بزند.[۱۲۳] در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۲، او پنجمین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل بروسیا دورتموند بهثمر رساند. این بازی با شکست ۱–۲ رئال مقابل دورتموند بهپایان رسید.[۱۲۴] در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۲، او در پیروزی ۰–۵ رئال مادرید مقابل رئال مایورکا نیز گل دوم و چهارم رئال را بهثمر رساند.[۱۲۵]تیم ملی[ویرایش]
رونالدو در نخستین بازی ملی خود در تاریخ ۲۰ اوت ۲۰۰۳ در برابر تیم ملی فوتبال قزاقستان بازیکرد.[۱۲۶] او در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ پرتغال، دوگل برای تیم ملی خود بهثمر رساند: نخستین گل او در بازیهای گروهی مقابلیونان[۱۲۷] و گل دوم او مقابل هلند در مرحلهٔ نیمهنهایی بود.[۱۲۸] با گل او به هلند، پرتغال به مرحلهٔ پایانی راهیافت؛ اما در نهایت از یونان شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۱۲۹] در همان سال، با تیم ملی خود در بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۰۴ شرکتکرد.[۱۳۰][۱۳۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[ویرایش]
رونالدو در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[۱۳۲]، نخستین گل ملی خود را در مرحلهٔ گروهی مقابل یونان بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از یونان باخت.[۱۳۳] او دومین گل ملی خود را نیز در نیمهنهایی این مسابقات مقابل هلند بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از هلند برد.[۱۳۴] او در ستارگان تیمهای فینالیست جام ملتهای اروپا، با بهثمر رساندن دوگل از نامزدهای برجسته بهشمار میرفت.[۱۲۹] او همچنین نمایندهٔ پرتغال در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ بود.[۱۳۵][۱۳۶]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
رونالدو در مقدماتی جام جهانی فوتبال، دومین گلزن برتر اروپا با بهثمر رساندن هفتگل بودهاست.[۱۲۹] او نخستین گل خود در جام جهانی فوتبال را در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان مقابل تیم ملی فوتبال ایران در یک ضربهٔ پنالتی بهثمر رساند.[۱۳۷]
در مرحلهٔ یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۰۶، رونالدو مقابل تیم ملی فوتبال انگلستان و همباشگاهی خود در منچستر یونایتد، وین رونی بازیکرد. رونی بر روی مدافع پرتغال، ریکاردو کاروالیو خطاکرد؛ با رونالدو درگیر شد و توسط داور اخراجشد. رسانههای انگلیسی بر این باورند که رونالدو پس از کارت قرمز گرفتن رونی، بهداور بازی، هوراسیو الیزوندو اعتراض کردهاست؛ اما پس از اخراج رونی به نیمکت پرتغال چشمک زدهاست و این مسئله کمی مشکوک بهنظر میرسد. پس از مسابقه، رونالدو اصرار داشت که رونی دوست او بودهاست.[۱۳۸] در ۴ ژوئیه، الیزوندو اعلام کرد که اخراج رونی به علت درگیری او با رونالدو نبودهاست.[۱۳۹]
واکنشهای رسانههای انگلیسی سبب شد رونالدو، منچستر را ترککند.[۱۴۰] او در مصاحبه با یک روزنامهٔ ورزشی اسپانیایی بهنام مارکا گفتهاست که قصد دارد به رئال مادرید بپیوندد.[۱۴۱] فرگوسن دستیار پرتغالی خود، کارلوس کیروش را پیش رونالدو فرستاد تا ذهنیت او را عوضکند.[۱۴۲][۱۴۳] سرانجام، رونالدو در آوریل ۲۰۰۷ قراردادی پنجساله با منچستر امضاکرد.[۱۴۴]
پرتغال در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۰۶، از تیم ملی فوتبال فرانسه شکستخورد[۱۴۵] و در مرحلهٔ ردهبندی نیز از میزبان بازیها، آلمان شکستخورد و بهمقام چهارم نائلآمد.[۱۴۶] رونالدو شانس کسب جایزهٔ بهترین بازیکن جوان سال را با رایانامههای مبارزاتی انگلیسیها از دست داد. رأیگیری آنلاین فقط تحت تأثیر تعداد آرا انجام نمیگیرد؛ بلکه، گروه مطالعات فیفا به مطالعات فنی میپردازند و آن زمان، لوکاس پودولسکی از تیم ملی فوتبال آلمان را لایق کسب این جایزه دانستند.[۱۴۷]رونالدو در بازی پرتغال و برزیل در ورزشگاه امارات، ۶ فوریه ۲۰۰۷. روزی که او نخستینبار بازوبند کاپیتانی پرتغال را بر بازوی خود بست.
رونالدو یک روز پس از تولد ۲۲ سالگی خود، در یک بازی دوستانه میان پرتغال و برزیل، برای نخستینبار در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۰۷، بازوبند کاپیتانی تیم ملی خود را بر بازو بست.[۱۴۸] این کاپیتانی بهشکل مستقیم توسط رئیس کنفدراسیون فوتبال پرتغال، کارلوس سیلوا دو روز پیش از مرگ خود صادر گردیدهبود. لوئیس فیلیپه اسکولاریمیگوید:«آقای سیلوا از من خواست تا [رونالدو] را بهعنوان کاپیتان پرتغال برگزینم... [او] بیش از حد جوان بود، اما آقای سیلوا از من درخواستداشت و هماکنون دیگر پیش ما نیست. »[۱۴۹]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸[ویرایش]
رونالدو هشت گل برای پرتغال در مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ بهثمر رساند[۱۵۰] و در پشت فوتبالیست لهستانی، اوزیبیوس اسمولارک جایگرفت؛ اما در مسابقات جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸، فقط ۱ گل مقابل تیم ملی فوتبال آلمان در یکچهارم نهایی بهثمر رساند.[۱۵۱] هنگامی که کارلوس کیروش بهعنوان سرمربی جدید پرتغال در ژوئیه ۲۰۰۸ برگزیدهشد،[۱۵۲] رونالدو را بهعنوان کاپیتان تیم ملی پرتغال منصوبکرد.[۱۵۳]
رونالدو همچنین بهعنوان مرد بازی پرتغال و جمهوری چک در گروه A جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ برگزیدهشد.[۱۵۴]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۰، پرتغال در افتتاحیهٔ جام جهانی، مقابل ساحل عاج بازیکرد و با انجام یک خطا بر روی گای دمل، از داور کارت زرد گرفت. روز بعد، پرتغال با فیفا تماسگرفت و درخواستکرد که کارت زرد رونالدو را ببخشد؛ اما درخواست پرتغال توسط فیفا ردشد.[۱۵۵]
رونالدو در هرسه بازی پرتغال در گروه G جام جهانی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان برگزیدهشد..[۱۵۶][۱۵۷][۱۵۸] او در مسابقات جام جهانی ۲۰۱۰، فقط یک گل مقابل کره شمالی در ۲۱ ژوئن بهثمر رساند.[۱۵۹] این بازی را پرتغال ۰–۷ از کرهٔ شمالی برد. این گل، نخستین گل ملی او پس از ۱۶ ماه بودهاست.[۱۶۰] سرانجام، پرتغال توسط اسپانیادر مرحلهٔ یکهشتم نهایی حذفشد.[۱۶۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲[ویرایش]رونالدو در بازی پرتغال و آلمان در جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲
رونالدو هفت گل برای پرتغال در مرحله مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲ بهثمر رساند؛ از جمله، دو گل مقابل بوسنی و هرزگوین در مرحلهٔ پلیآف بهثمر رساند. در قرعهکشی جام ملتهای اروپا، پرتغال بههمراه هلند، دانمارک و آلمان در گروه B موصوف به گروه مرگ قرارگرفت.[۱۶۲] در مصاحبه با مجلهٔ ورزشی کیکر، رونالدو اظهار داشت:«من با این زندگی حرفهای سراسر فوتبالی که دارم، برای پرتغال یک غنیمت محسوب میشود. »[۱۶۳][۱۶۴][۱۶۵][۱۶۶]
پس از شکست مجدد پرتغال مقابل آلمان، رونالدو مورد انتقاد قرارگرفت و بر اثر ناامیدی و اشتباهات خود در بازی و پیادهروی در زمین، پس از پایان مسابقه، بدون تشکر از همتیمیهای خود به اتاقهای پرتغال رفت. همتیمی او، نانی بیانکردهاست:«او خشمگین زمین را ترککرد و نیاز به درمان دارد. او بهخوبی کار تیمی را انجامداد و بهشدت تحت فشار بودهاست و بهزودی منتقدان خود را ساکت خواهدکرد. » لوئیس فیگو باتوجه به انتقاد از رونالدو و رفتار او، بیانکرد:«او باید همیشه کاپیتان موفقی برای تیم ملی خود باشد؛ اگرچه این نتیجه حاصل شدهاست.»[۱۶۷]
در طول مسابقهٔ پرتغال و دانمارک، هرگاه توپ بهپای رونالدو میرسید، طرفداران دانمارک شعار میدادند و نام لیونل مسی را تکرار میکردند. او دو فرصت عالی و یک فرصت معمولی را ازدستداد و ناامید شد.[۱۶۸] در پاسخ به پرسش دربارهٔ شعارهای مسی، رونالدو گفت:«آیا میدانید که لیونل مسی در این زمان، سال گذشته کجا بودهاست؟ آیا میدانید؟ او با کشور خود در کوپا آمریکا ۲۰۱۱ بازی میکرد و از این جام حذفشد. مگر سرنوشت آرژانتین بهتر از پرتغال بود؟ مردم فکر میکنند که او بهترین بازیکن جهان است؛ این برای یک بازیکن بزرگ فوتبال جهان طبیعیاست.[۱۶۹] »
فرصتها و گلهای رونالدو مشخصاست. او میخواهد با تیم ملی خود به مسابقهٔ پایانی راه پیداکند و ثابتکند که بهترین بازیکن جهان است.[۱۷۰][۱۷۱]دیهگو آرماندو مارادونا، در فرصت رونالدو برای رساندن پرتغال به بازی پایانی.
در واپسین مسابقهٔ گروهی میان، رونالدو دو گل مقابل هلند بهثمر رساند و صعود پرتغال به مرحلهٔ بعدی را تضمینکرد. این بازی با پیروزی ۱–۲ پرتغال مقابل هلند بهپایان رسید. او همچنین دوبار در مسابقات گروهی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان شناختهشد.[۱۷۲][۱۷۳]
رونالدو برای عملکرد خود مقابل جمهوری چک در مرحلهٔ یکچهارم نهایی، مورد تقدیر قرارگرفت. روی ارسال توپ ژوآئو موتینیو و ضربهٔ سر رونالدو، پرتغال بازی را ۰–۱ مقابل جمهوری چک برد و به نیمهنهایی راهیافت. او پس از بهثمر رساندن گل، جلوی دوربین دوید و ریشخندان شعار مسی را داد.[۱۷۴][۱۷۵]
او شانسهای متعددی را برای پرتغال مقابل اسپانیا در نیمهنهایی ازدستداد؛ اما، سهبار شوت او به تیر دروازه برخورد کرد[۱۷۶] و بهترین شانس خود را در دقیقهٔ ۹۰ ازدستداد.[۱۷۷] این بازی با ضربات پنالتی بهسود اسپانیا خاتمهیافت. رونالدو نامزد شدهبود تا پنجمین ضربهٔ پنالتی پرتغال را بزند و پرتغال با شوت او به مسابقهٔ پایانی برسد؛ اما، نوبت به او نرسید و پرتغال در ضربات پنالتی از اسپانیا شکستخورد.[۱۷۸] سرمربی پرتغال، پائولو بنتو گفت:«این طرح من بودهاست که رونالدو پنجمین ضربه را بزند و پرتغال با ضربهٔ او، به مسابقهٔ پایانی برسد. »[۱۷۹][۱۸۰]
رونالدو پیش از مسابقات و در طول آن، بارها و بارها بهخصوص توسط دیهگو آرماندو مارادونا مورد ستایش قرارگرفت. مارادونا گفتهاست:«رونالدو بهترین بازیکن بر روی این سیارهاست و هممیهنان او، باید برای او یک بنای تاریخی در لیسبونبسازند. »[۱۷۱][۱۸۱] رونالدو بههمراه پنج بازیکن دیگر، جزء بهترین گلزنان مشترک این جام با سه گل قرارگرفت؛ اگرچه فرناندو تورس، کفش طلای اروپا را بهدست آورد.[۱۸۲]۲۰۱۲–۲۰۰۶[ویرایش]گلهای ملی[ویرایش]گلتاریخورزشگاهکشورگل چندمنتیجه بازیجام یا نوع بازی۱۱۲ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال یونان۱۲–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۲۳۰ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳۴ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه اسکونتو، ریگا، لتونی لتونی۱۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۴۸ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه دکتر ماژلان پسوآ، لییرا، پرتغال استونی۱۴–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۵۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۲۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۶۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۴۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۷۱۷ نوامبر ۲۰۰۴ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۲۵–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۸۴ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال اسلواکی۲۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۹۸ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه آ. لی کوک آرنا، تالین، استونی استونی۱۱–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۰۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۱۳–۰دوستانه۱۱۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۳۰–۳دوستانه۱۲۱۷ ژوئن ۲۰۰۶ورزشگاه کومرتسبانک آرنا، فرانکفورت، آلمان ایران۲۰–۲جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۳۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۱۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۴۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۳۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۵۱۵ نوامبر ۲۰۰۶ورزشگاه سیدید د کویمبرا، کویمبرا، پرتغال قزاقستان۲۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۶۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۲۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۷۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۴۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۸۲۲ آگوست ۲۰۰۷ورزشگاه هنراپتاکن، ایروان، ارمنستان ارمنستان۱۱–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۹۸ سپتامبر ۲۰۰۷ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال لهستان۲۲–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۰۱۷ اکتبر ۲۰۰۷ورزشگاه مرکزی آلماآتی، آلماآتی، قزاقستان قزاقستان۲۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۱۱۱ ژوئن ۲۰۰۸ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس جمهوری چک۲۳–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۲۱۱ فوریه ۲۰۰۹ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال فنلاند۱۰–۱دوستانه۲۳۲۱ ژوئن ۲۰۱۰ورزشگاه کیپ تاون، کیپتاون، آفریقای جنوبی کره شمالی۶۰–۷جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی۲۴۸ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال دانمارک۳۱–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۵۱۲ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه لوگاردالاسوولار، ریکیاویک، ایسلند ایسلند۱۳–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۶۹ فوریه ۲۰۱۱ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس آرژانتین۱۱–۲دوستانه۲۷۱۰ آگوست ۲۰۱۱ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال لوکزامبورگ۲۰–۵دوستانه۲۸۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۱۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۹۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۲۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۰۱۱ اکتبر ۲۰۱۱ورزشگاه پارکن، کپنهاگ، دانمارک دانمارک۱۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۱۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۱۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۲۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۳۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۳۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۴۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۲۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۵۲۱ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه ملی ورشو، ورشو، لهستان جمهوری چک۱۰–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۶۱۵ اوت ۲۰۱۲ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال پاناما۲۰–۲دوستانه۳۷۷ سپتامبر ۲۰۱۲ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۱۱–۲مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ برزیلزندگی شخصی[ویرایش]
هنگامی که رونالدو ۲۰ سال داشت، پدر الکلی او در ۵۲ سالگی درگذشت؛ اما رونالدو الکل نمینوشد و سیگار نمیکشد.[۱۸۳][۱۸۴][۱۸۵] در ماه مارس سال ۲۰۰۹، او صد هزار پوند به بیمارستانی اهدا کرد که سرطان مادرش را درمان کرده بود.[۱۸۶]
در سال ۲۰۰۷، زندگینامهٔ او در کتابی بهنام لحظات منتشر شد.[۱۸۷] یک فروشگاه پوشاک با نام CR۷ (مخفف Cristiano Ronaldo و شمارهٔ پیراهن ۷) افتتاحشد.[۱۸۸] شعبهٔ دوم این فروشگاه نیز افتتاحشده و هماکنون دو شعبه درلیسبون و مادیرا وجود دارد. او برای قربانیان زمینلرزهای که در مادیرا رخداد، در تیم منتخب مادیرا مقابل ماریتمو، پورتو و ناسیونال مادیرا بازیکرد.[۱۸۹] رونالدو در دنیای مد هم از مشهورترینها است. او از سهامداران (نایک)، (پیپ جینز)، (اکسترا جاس) (نوشیدنی انرژیزای اندونزی) و اتومبیل سوزوکی است. رونالدوبا زنی به نام (مرچه رومرو) مجری اسپانیایی تلویزیون پرتغال آشنا شد. هر چند اصلیت اسپانیایی دارد ولی در پرتغال به دنیا آمده و رشد کرده است. او با آشنایی خود با رونالدو تنفر خیلیها را برانگیخت زیرا بسیاری از طرفداران رونالدو او را شایسته نامزدی فوتبالیست محبوب خود نمیدانستند و سایتهای اینترنتی علیه او ایجاد کردند.(مرچه) نه سال از کریستیانو بزرگتر بود و از همسر اولش طلاق گرفته بود. او در حال حاضر با ایرینا شایک رابطه دارد. رونالدو با فروش کفش طلایش به کودکان غزه کمک چندین میلیون دلاری کرد.[۱۹۰]رونالدو در بازی مقابل با دورتموند ۲۰۰۸
رونالدو از سال ۲۰۰۸ تا به حال نماد بازی PES بوده است.ویژگی و رکورد[ویرایش]
رونالدو تکنیک بالایی دارد و او را استاد رقص پا می دانند و در ضد حملات سرعت رونالدو بسیار زیاد است. رونالدو در ضربات ایستگاهی دارای سبک است، رونالدو ساقهای قوی و محکمی که دارد و دارای قدرت بدنی بالایی دارد و ضربات سر را دقیق میزند.[۱۹۱] رونالدو در دیدار مقابل سویا و اتلتیکو مادرید ۹۶ متر را در عرض ۱۰ طی کرد.[۱۹۲] رونالدو پس از گل دیدنی اش به منچستر یونایتد، چندین کارشناس ورزشی تحقیقات را روی پرش او آغاز نمودند. و درباره میزان پرش کریستیانو رونالدو اعلام کردند که این مهاجم پرتغالی قادر است بدون کمک دستانش یک متر و ۱۱ سانتیمتر بالا بپرد و قد رونالدو در هنگام این پرش به ۲ متر و ۹۳ سانتیمتر برسد، کمی بزرگ تر از قد یک بازیکن در لیگ بسکتبال، نیروی که کریستیانو رونالدو صرف میکند پنج برابر بیشتر از وزن بدن خود است.[۱۹۳]آمار و ارقام[ویرایش]آمار باشگاهی[ویرایش]بهروزرسانی در ۶ نوامبر ۲۰۱۲.رونالدو لباس دوم خود را در فصل ۱۰–۲۰۰۹ رئال مادرید پوشیدهاست.باشگاهفصللیگ[الف]جام حذفیجام یوفالیگ قهرمانان اروپادیگر بازیها[ب]مجموعبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلاسپورتینگ پرتغال۲۰۰۲–۰۳۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵مجموع۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵منچستر یونایتد۲۰۰۳–۰۴۲۹۴۵۲۱۰۵۰۰۰۴۰۶۲۰۰۴–۰۵۳۳۵۷۴۲۰۸۰۰۰۵۰۹۲۰۰۵–۰۶۳۳۹۲۰۴۲۸۱–۴۷۱۲۲۰۰۶–۰۴۳۴۱۷۷۳۱۰۱۱۳–۵۳۲۳۲۰۰۷–۰۸۳۴۳۱۳۳۰۰۱۱۸۱۰۴۹۴۲۲۰۰۸–۰۹۳۳۱۸۲۱۴۲۱۲۴۲۱۵۳۲۶مجموع۱۹۶۸۴۲۶۱۳۱۲۴۵۵۱۶۳۱۲۹۲۱۱۸رئال مادرید۲۰۰۹–۱۰۲۹۲۶۰۰–۶۷–۳۵۳۳۲۰۱۰–۱۱۳۴۴۰۸۷–۱۲۶–۵۴۵۳۲۰۱۱–۱۲۳۸۴۶۵۳–۱۰۱۰۲۱۵۵۶۰۲۰۱۲–۱۳۳۱۳۱۶۶–۱۱۱۲۲۲۵۰۵۱مجموع۱۳۲۱۴۳۱۹۱۶–۳۹۳۵۴۳۱۹۶۱۹۹مجموع۳۵۳۲۳۰۴۸۳۱۱۲۴۹۷۵۱۷۴۵۱۷۳۲۰آمار ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۲[۱۹۴]رونالدو در بازی با آرژانتین در ۹ فوریه ۲۰۱۱تیم ملیسالبازیگلپرتغال۲۰۰۳۲۰۲۰۰۴۱۶۷۲۰۰۵۱۰۲۲۰۰۶۱۴۶۲۰۰۷۱۰۵۲۰۰۸۸۱۲۰۰۹۷۱۲۰۱۰۱۱۳۲۰۱۱۹۷۲۰۱۲۱۳۵۲۰۱۳۹۱۰مجموع۱۰۹۴۷آمار کلی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ نوامبر 2014مسابقاتبازیگلمیزان گل در هر بازیباشگاهی۴۸۳۲۸۷۰٫۵۹ملی10747۰٫۳۷المپیک۳۱۰٫۳۳مجموع۵۸۶۳۲۵۰٫۵۵جوایز[ویرایش]جوایز زیر، تنها بخشی از جوایز کریستیانو رونالدو است.رونالدو (چپ) و مسی (راست) در بازی پرتغال و آرژانتین، ۹ فوریه ۲۰۱۱ترکیب پرتغال در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴. رونالدو کنار دروازهبان، ادواردو کاروالیو و پپه دیده میشود. تیم ملی پرتغال[ویرایش]جام ملتهای اروپا:نایبقهرمانی (۱): ۲۰۰۴جام جهانی:مقام چهارم (۱): ۲۰۰۶ اسپورتینگ لیسبون[ویرایش] سوپرجام پرتغال:قهرمانی (۱): ۱۹۹۸ سوپرجام پرتغال: منچستر یونایتد[ویرایش]لیگ برتر:قهرمانی (۳): ۰۷–۲۰۰۶، ۰۸–۲۰۰۷، ۰۹-۲۰۰۸نایبقهرمانی (۱): ۰۶-۲۰۰۵ جام حذفی:قهرمانی (۱): ۰۴–۲۰۰۳نایبقهرمانی (۲): ۰۴–۲۰۰۵، ۰۷-۲۰۰۶ کارلینگ کاپ:قهرمانی (۲): ۰۶–۲۰۰۵، ۰۹–۲۰۰۸ جام خیریه:قهرمانی (۲): ۲۰۰۷، ۲۰۰۸نایبقهرمانی (۱): ۲۰۰۴ لیگ قهرمانان اروپا:قهرمانی (۱): ۰۸–۲۰۰۷نایبقهرمانی (۱): ۰۹–۲۰۰۸ جام باشگاههای جهان:قهرمانی (۱): ۲۰۰۸ رئال مادرید[ویرایش]تندیس رونالدو با عنوان پلازا رونالدو در مادرید لا لیگا:قهرمانی (۱): ۱۲–۲۰۱۱نایبقهرمانی (۲): ۱۰–۲۰۰۹، ۱۱–۲۰۱۰ کوپا دل ری:قهرمانی (۱): ۱۱-۲۰۱۰سوپرکوپا د اسپانیا:قهرمانی (۱): ۲۰۱۲نایبقهرمانی (۱): ۲۰۱۱انفرادی[ویرایش]جایزه براوو (۱): ۲۰۰۶کفش طلای اروپا (۲): ۲۰۰۸، ۲۰۱۱توپ طلای اروپا (۱): ۲۰۰۸بازیکن سال فوتبال جهان (۱): ۲۰۰۸جایزه پوشکاش فیفا (۱): ۲۰۰۹جایزه پیچیچی (۱): ۲۰۱۱جایزه آلفردو دی استفانو (۱): ۲۰۱۲
مسابقات دوستانهجام سانتیاگو برنابئو (۳): ۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱جام فرانس بکن باوئر (۱): ۲۰۱۰جستارهای وابسته[ویرایش]الکس فرگوسنژوزه مورینیولیونل مسیتیم ملی فوتبال پرتغالباشگاه فوتبال رئال مادریدیادداشت[ویرایش][الف] ^ توجه: در لا لیگا ۱۱–۲۰۱۰، در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۲، رونالدو یک گل مقابل رئال سوسیداد بهثمر رساند که در جدول ثبت نشدهاست. مارکا، جایزه پیچیچی را به رونالدو نسبتدادند اما لا لیگا و یوفا، این جایزه را به رونالدو اهداکردند.[۱۹۵]
+ نوشته شده در شنبه هفتم دی ۱۳۹۲ ساعت 14:33 توسط amir hoseyn
|
مسی10
لیونل مسیاز ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزادلیونل مسیشناسنامهنام کامللیونل آندرس مسی[۱]زادروز۲۴ ژوئن ۱۹۸۷ (۲۶ سال)[۱]زادگاهروزاریو، آرژانتین[۱]قد۱٫۶۹ متر (۵ پا ۷ اینچ) [۱]پستمهاجماطلاعات باشگاهیباشگاه کنونیبارسلوناشمارهٔ پیراهن۱۰باشگاههای جوانان۱۹۹۵–۲۰۰۰نیوولز اولد بویز۲۰۰۰–۲۰۰۳بارسلوناباشگاههای حرفهای*سالهاباشگاههابازی†(گل)†۲۰۰۳–۲۰۰۴بارسلونا سی۱۰(۵)۲۰۰۴–۲۰۰۵بارسلونا بی۲۲(۶)۲۰۰۴–بارسلونا۲۵۷(۲۲۳)تیم ملی‡۲۰۰۴̣–۲۰۰۵زیر ۲۰ سالههای آرژانتین۱۸(۱۴)۲۰۰۷–۲۰۰۸زیر ۲۳ سالههای آرژانتین۵(۲)۲۰۰۵–آرژانتین۸۳(۳۷)افتخارات[نمایش]*تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳.‡ آمار بازیها و گلهای ملی بهروز شده در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۱۳
لیونل آندرس مسی[۲] (به اسپانیایی: Lionel Andrés Messi) فوتبالیست عضو بارسلونای اسپانیا و تیم ملی آرژانتین است که در پستهای مهاجم و بال بازی میکند. از او میتوان بهعنوان بهترین بازیکن نسل خود نام برد. همچنین وی از دیدگاه کارشناسان بزرگ فوتبال و تحقیقاته کالج هلند باهوش ترین بازیکن دنیا به حساب میآید. بازیکنی که در یک صدم ثانیه توانایی تصمیم گیری با توپ را دارد.[۳][۴][۵] مسی چهار بار برنده توپ طلای اروپا و جهان و یکبار هم به عنوان بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال جهان برگزیده شده است. او همچنین بهترین بازیکن سال فوتبال جهان در سالهای ۲۰۰۹[۶][۷][۸] ۲۰۱۰،[۹]، ۲۰۱۱[۱۰] و ۲۰۱۲ بودهاست و از این حیث رکورددار است.[۱۱]شیوهٔ بازی او و تواناییهایش باعث شدهاست که وی با دیهگو مارادونا مقایسه شود، این درحالی است که، مارادونا مسی را «جانشین» خود میداند.[۱۲][۱۳]
مسی بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونا در بازیهای رسمی به شمار میآید.[۱۴] او در سال ۲۰۱۲ توانست صاحب رکورد بیشترین گل زده در یک سال با ۹۱ گل شود.[۱۵] البته این رکورد را فیفا ثبت نکرد.[۱۶]
او یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان ۲۰۰۵ بود که توانستند قهرمان آن مسابقات شوند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد. مسی در المپیک پکن نیز به همراه تیم المپیک آرژانتین به مقام قهرمانی دست یافت. او تیم ملی کشورش را در تورنمنتهایی همچون جامهای جهانی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و مسابقات کوپا آمریکا در سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ همراهی کردهاست.
محتویات [نهفتن] ۱ اوایل زندگی۲ تیمهای باشگاهی۲.۱ بارسلونا۲.۱.۱ فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶۲.۱.۲ فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷۲.۱.۳ فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸۲.۱.۴ فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹۲.۱.۵ فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰۲.۱.۶ فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱۲.۱.۷ فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲۲.۱.۸ فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳۳ سابقه ملی۳.۱ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۲ کوپا آمریکا ۲۰۰۷۳.۳ المپیک تابستانی ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ کوپا آمریکا ۲۰۱۱۴ خارج از زمین فوتبال۴.۱ زندگی شخصی۴.۲ حضور در رسانهها و تبلیغات۴.۳ شایعهٔ مرگ مسی۵ آمار۵.۱ باشگاهی۵.۲ ملی۶ جوایز و افتخارات۶.۱ افتخارات فردی۶.۲ افتخارات تیمی۷ منابع۸ پیوند به بیرون
اوایل زندگی[ویرایش]
مسی در روزاریو، سانتا فه بهدنیا آمد. پدرش خورخه هوراکیو مسی، کارگر کارخانه بود و مادرش سلیا ماریا کوچیتینی٬ یک نظافتچی نیمهوقت بود.[۱۷][۱۸][۱۹][۲۰] اصلیت والدین مسی ایتالیایی است و به شهر آنکونا باز میگردد. جد او، آنجلو مسی در سال ۱۸۸۳ به آرژانتین مهاجرت کردهاست.[۲۱][۲۲] او از پنج سالگی فوتبال خودش را در تیم گراندولی آغاز کرد؛ تیمی که پدرش در آن زمان مربیش بود.[۲۳] او در سال ۱۹۹۵ به نیوولز اولد بویز رفت تیمی که در همان شهر روزاریو قرار داشت.[۲۳]در سن12 سالگی تشخیص دادهشد که او با کمبود هورمون رشد مواجهاست.[۲۴] ریور پلاته به پیشرفت مسی علاقه نشان داد اما پول کافی برای پرداخت هزینههای درمان بیماری مسی که ۹۰۰ دلار در ماه بود، نداشت.[۲۰]کارلس رکساچ، مدیر ورزشی وقت باشگاه بارسلونا، توسط بستگان مسی در لیدا و کاتالونیا، از استعداد او آگاه شدهبود و مسی وخالهاش آماده برای ترتیب دادن مذاکره با او بودند.[۲۰]رکساچ، بدون کاغذی در دست، پیشنهاد قرارداد مسی را بر روی دستمال کاغذی نوشت.[۲۵][۲۶] بارسلونا پیشنهاد برای پرداخت هزینههای درمانی را پذیرفت به شرط آنکه مسی حاضر به نقل مکان به اسپانیا باشد. مسی و پدرش به بارسلون نقل مکان کردند، جایی که او در آکادمی جوانان باشگاه ثبت نام کرد.[۲۶][۲۳]تیمهای باشگاهی[ویرایش]بارسلونا[ویرایش]
مسی اولین بازی رسمیش را در ترکیب اصلی بارسلونا در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۳ زمانی که ۱۶ سال و ۱۴۵ روز داشت در دیداری دوستانه برابر پورتو انجام داد.[۲۷][۲۸][۲۹] کمتر از یک سال بعد، در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۴، فرانک ریکارد، مسی را در بازی مقابل اسپانیول به میدان فرستاد تا اولین بازیش را در لالیگا انجام دهد (در حالی که ۱۷ سال و ۱۱۴ روز سن داشت). او تاکنون سومین بازیکن جوان بارسا است که در لالیگا بازی کردهاست. جوانترین بازیکنی که در لیگ برای باشگاه به میدان رفتهاست بویان کرکیچ است که این رکورد را در سپتامبر ۲۰۰۷ بهدست آورد. وقتی لیونل نخستین گل خود را برای باشگاه در برابر آلباسته در تاریخ ۱ مه ۲۰۰۵ بهثمر رساند، تنها ۱۷ سال و ده ماه و هفت روز سن داشت و همین هم باعث شد که جوانترین گلزن تاریخ بارسلونا در لالیگا شود.[۳۰] البته تا زمانی که کرکیچ با گل زدن روی پاس گل مسی در سال ۲۰۰۷ این رکورد را بشکند.[۳۱] مسی در مورد سرمربی سابقش، فرانک رایکارد، گفتهاست:واقعیت این است که ریکارد عامل اصلی پیشرفت من بود. اعتمادی که او در موقعی که من فقط شانزده یا هفده ساله بودم به من داشت را هرگز فراموش نخواهم کرد[۳۲]فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶[ویرایش]
در ۱۶ سپتامبر، برای دومین بار در طول سه ماه، بارسلونا اعلام کرد که قرارداد مسی را تمدید کردهاست: وقت آن رسیدهاست که قرارداد او را که دیگر یکی از بازیکنان ترکیب اصلی بهشمار میآید بهبود ببخشیم؛ ما قرارداد مسی را تا ژوئن ۲۰۱۴ تمدید کردهایم.[۲۳] مسی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۵ شهروند اسپانیایی شد.[۳۳] او سپس آماده برای انجام دادن اولین بازی خود در فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶ لیگ دسته اول اسپانیا شد. مسی اولین بازی اروپاییاش را در تاریخ ۲۷ سپتامبر مقابل تیم ایتالیایی اودینزه در لیگ قهرمانان اروپا انجام داد[۲۷] هواداران در ورزشگاه بارسلونا، نیوکمپ، مسی را بهخاطر تسلط بر روی توپ و پاسهای ترکیبی با رونالدینیو که باعث شدهبود بارسلونا امتیاز لازم را کسب کند، تشویق کردند.[۳۴]
مسی شش گل در هفده بازی لیگ زد و یک گل هم در لیگ قهرمانان در شش مسابقه به ثمر رساند. فصل بازی او قبل از موعد مقرر در ۷ مارس ۲۰۰۶ بهپایان رسید؛ چونکه در دیدار مقابل چلسی در مرحله دوم لیگ قهرمانان دچار پارگی عضله در پای دومش شد و مصدوم شد.[۳۵] و بارسلونا در پایان با رایکارد قهرمان اسپانیا و اروپا شد.[۳۶][۳۷]فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷[ویرایش]مسی لحظاتی قبل از گل زدن به ختافه
در فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷، مسی با زدن ۱۴ گل در ۲۶ بازی جایگاه خود را به عنوان یک بازیکن کلیدی تثبیت کرد.[۳۸] در ۱۲ نوامبر، مسی در بازی مقابل ساراگوسا از ناحیه استخوان پا دچار مصدومیت شد که منجر به دوری ۳ ماهه او از حضور در زمینهای فوتبال شد.[۳۹][۴۰] پس از پایان مصدومیت، مسی در روز ۱۱ فوریه در مقابل ریسینگ سانتاندر در نیمهٔ دوم بازی به عنوان یار تعویضی به زمین آمد. در ۱۱ مارس، مسی با آمادگی کامل در الکلاسیکو ظاهر شد و موفق به هتتریک شد تا نتیجهٔ تساوی ۳-۳ را برای بارسای ۱۰ نفره به ارمغان بیاورد.[۴۱] با هتریک در این بازی، او بعد از ایوان زامورانو–که برای رئال مادرید در فصل ۱۹۹۴-۱۹۹۵ موفق به هتتریک شده بود– اولین بازیکنی شد که توانست در الکلاسیکو موفق به انجام این کار شود. او تا انتهای فصل گلهای بیشتری زد. ۱۱ گل از ۱۴ گلی که او در طی فصل به ثمر رساندهبود در ۱۳ بازی آخر به ثمر رسید.[۴۲]
مسی در این فصل توانست یاد بعضی گلهای ویژه مارادونا را زنده کند.[۴۳]در ۱۸ آوریل ۲۰۰۷، او توانست در بازی مرحله نیمه نهایی کوپا دل ری مقابل ختافه دو گل بزند، که یکی از آنها شباهت بسیاری به گل معروف دیهگو مارادونا در بازی مقابل انگلیس در چارچوب جام جهانی ۱۹۸۶ –گلی که با عنوان گل برتر قرن شناخته میشود– داشت.[۴۴]خبرگزاریهای ورزشی به بررسی شباهت بین گل او و گل مارادونا پرداختند و از آن سو رسانههای اسپانیایی به او لقب «مسیدونا» دادند.[۴۵]او تقریباً به اندازه مارادونا یعنی ۶۲ متر (۲۰۳ فوت) در بازی دوید، تعداد یکسانی بازیکن را از پیش روی برداشت (شش بازیکن با احتساب دروازهبان)، از یک منطقه مشابه گل را به ثمر رساند و همچنین از پرچم کرنر آغاز به دویدن کرد. این همانند کاری است که ۲۱ سال پیش مارادونا در مکزیک انجام داد.[۴۳]در کنفرانس خبری بازی، دکو همتیمی مسی گفت: این بهترین گلی بود که در طول زندگیام دیدهام.[۴۳]در بازی با اسپانیول نیز مسی گلی زد که شباهت قابل ملاحظهای با گل دست خدای مارادونا در مقابل انگلیس داشت. مسی خود را به توپ رساند و به وسیلهٔ دستش توپ را به پشت سر کارلوس کامنی، دروازهبان حریف، هدایت کرد.[۴۶]این گل او باعث اعتراض بازیکنان اسپانیول شد و نمایش دوباره این حرکت، نشاندهندهخطای هند لیونل مسی بود.[۴۶]فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸[ویرایش]۲۲ سپتامبر ۲۰۰۷، مسی در حال گل زدن به سویا در ورزشگاه نیوکمپفصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹[ویرایش]فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰[ویرایش]فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱[ویرایش]مسی در حال بازی مقابل رئال مادرید در لیگ قهرمان اروپا
در ۲۱ اوت، مسی در اولین بازیاش در فصل، مقابل سویا در چارچوب سوپرکاپ اسپانیا –که با حساب ۴-۰ به سود بارسلونا به پایان رسید– هتتریک کرد و باعث شد که تیمش فاتح اولین جامش در فصل شود با وجود اینکه بارسا بازی رفت را ۳-۱ واگذار کردهبود.[۴۷] او در روز ۲۹ اوت ۲۰۱۰ لالیگا را با گل مقابل ریسینگ سانتاندر در تنها بعد از سهدقیقه از شروع بازی آغاز کرد.[۴۸] او در لیگ قهرمانان نیز نمایش خوبی داشت و در مقابل پاناتینایکو در بازیای که ۵-۱ به سود بارسلونا پایان یافتهبود دو گل و دو پاس گل داد.[۴۹]
در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۰، مسی در بازی مقابل آتلتیکو مادرید (در چارچوب هفته سوم لالیگا) در دقیقه ۹۲ام بازی، به دلیل تکل خشن توماش اویفالوشی از ناحیهٔ مچ پا مصدوم شد. ابتدا به نظر میرسید که مچ پای مسی شکسته و به گفته برخی باید او را ۶ ماه از میادین فوتبال دور نگاه داشت، اما نتایج امآرآی نشان داد که او دچار پیچخوردگی رباطهای داخلی و خارجی مچ پای راست خود شدهاست.[۵۰]همتیمی مسی، داوید ویا بعد از بازی گفت: تکلی که به مسی زده شد وحشیانه بود؛ این در حالی است که مدافع آتلیتکو مادرید گفت که به منظور مصدوم کردن مسی روی پای این بازیکن نرفته بود.[۵۱]
در بازی با آلمریا، او برای دومین بار در فصل موفق به هتتریک شد و توانست تعداد گلهای خودش در لا لیگا را به عدد ۱۰۰ برساند.[۵۲]
مسی موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن سال ۲۰۱۰ جهان شد و توانست بالاتر از همتیمیهایش، ژاوی و اینسیتا قرار بگیرد.[۵۳]مسی برای چهارمین بار پیاپی بود که در فهرست نامزدهای دریافت جایزه بهترین بازیکن سال جهان قرار گرفته بود.[۵۴]در ۵ فوریه، بارسا توانست رکورد بیشترین پیروزی پیاپی در لیگ را با برد ۳ بر صفر آتلتیکو مادرید در نیوکمپ بشکند و به رکورد ۱۶ برد متوالی در لالیگا دست یابد.[۵۵]مسی با به ثمر رساندن سه گل در بازی و تثبیت پیروزی برای بارسا، بعد از بازی اظهار داشت:برای من افتخار است که رکوردهای بزرگانی چون دی استفانو را بشکنم.[۵۶]فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲[ویرایش]
او توانست در دیدار سوپرکاپ اسپانیا مقابل رئال مادرید در دو دیدار رفت و برگشت سه گل و دو پاس گل بدهد تا تیمش در مجموع ۵-۴ پیروز شود.[۵۷] او در این فصل به همراه تیم بارسلونا و پپ گوردیولا قهرمان کوپا دل ری شدفصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳[ویرایش]
وی توانست در فصل 2012-2013 برای بارسلونا در لالیگا 46 گل به ثمر برساند و آقای گل آن فصل شود. او همچنین در این فصل کفش طلای اروپا را کسب کرد.سابقه ملی[ویرایش]
در ژوئن ۲۰۰۴، او به تیم ملی زیر ۲۰ سالههای آرژانتین برای دیداری دوستانه مقابل پاراگوئه دعوت شد.[۵۸] او در سال ۲۰۰۵ یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان بود که در هلند قهرمان آن مسابقات شدهبودند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد.[۵۹]
مسی اولین بازی خودش را در رده بزرگسالان مقابل مجارستان زمانی که ۱۸ سال داشت در ۱۷ اوت ۲۰۰۵ انجام داد. او در دقیقه ۶۳ به زمین بازی آمد ولی داور بازی، مارکوس مرک او را در دقیقه ۶۵ بهخاطر ضربه زدن به مدافع مجارستان، ویلموش وانکزاک از زمین بازی اخراج کرد. هر چند مدافع مجارستان پیراهن مسی را میکشید. این تصمیم بحث برانگیز بو دو مارادونا نیز ادعا کرد که این تصمیم داور از پیش برنامهریزی شده بود.[۶۰][۶۱] مسی دوباره در روز ۳ سپتامبر در بازی با پاراگوئه در مقدماتی جام جهانی آلمان در ترکیب تیم قرار گرفت و در نهایت بازی با نتیجه ۱-۰ به سود آرژانتین به پایان رسید. او پیش از این بازی گفته بود:مدت حضورم در بازی اول بسیار کوتاه بود، این بازی برای من بازی اول محسوب میشود.[۶۲]
او دومین بازی خود را برای آرژانتین در برابر پرو انجام داد. پس از این بازی، پکرمن، سرمربی وقت آرژانتین، مسی را «جواهر» نامید.[۶۳]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
او در این جام جهانی توانست ۱ گل بزند.کوپا آمریکا ۲۰۰۷[ویرایش]مسی در کوپا آمریکا ۲۰۰۷
مسی اولین بازیاش را در کوپا آمریکا در سال ۲۰۰۷ در مقابل ایالات متحده آمریکا انجام داد، در بازیای که آرژانتین با نتیجهٔ ۴-۱ بر حریفش چیره شد. در آن بازی، مسی تواناییهای خود را در نقش بازیساز نشان داد؛ او یک پاس گل داد که توسط هرنان کرسپو تبدیل به گل شد و نیز چندین شوت در چارچوب زد. توز در دقیقهٔ ۷۹ به بازی آمد و جای مسی را در زمین بازی گرفت و چند دقیقهٔ بعد او نیز موفق به گلزنی شد.[۶۴]المپیک تابستانی ۲۰۰۸[ویرایش]مسی در مرحله نیمه پایانی در دیدار مقابل برزیل،المپیک ۲۰۰۸
مسی از حضور در بازیهای آرژانتین در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ منع شدهبود.[۶۵] بارسلونا با مشورت با مربی تازه منصوبشده، جوزپ گواردیولا، اجازه داد که مسی بتواند تیم کشورش را در المپیک همراهی کند.[۶۶]او به تیم ملی المپیک کشورش ملحق شد و توانست گل اول بازی با ساحل عاج را در بازیای که ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسیدهبود به ثمر برساند.[۶۶]او در بازی با هلند هم گل اول بازی را به ثمر رساند و پاس گل دوم را هم به آنخل دی ماریا داد. آن بازی نیز در نهایت در پایان وقت اضافه ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسید.[۶۷] مسی باز هم در مرحله نیمه نهایی بهترین بازیکن میدان لقب گرفت. در دیداری که تیم کشورش با ۳ گل مقابل برزیل پیروز شد و توانست به دیدار فینال راه پیدا کند. مسی با دادن پاس گل به دی ماریا باعث شد که تیمش در دیدار فینال نیز ۱-۰ بازی را از نیجریه ببرد و تیم آرژانتین قهرمان آن مسابقات شود.[۶۸]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
او در این جام جهانی نیز موفق نبودکوپا آمریکا ۲۰۱۱[ویرایش]
مسی کمتر از یک ستاره در مسابقات کوپا آمریکا ۲۰۱۱ حاضر شدهبود. او در این مسابقات برای تیم ملی آرژانتین هیچ گلی به ثمر نرساند و فقط دو شوت در چارچوب داشت.[۶۹]مسی در سال ۲۰۰۹خارج از زمین فوتبال[ویرایش]زندگی شخصی[ویرایش]
او در مدتی رابطهای عاطفی با ماکارنو لموس- که او هم اهل روزاریو بود- داشت. گفته میشود چند روز بعد از بهبود یافتن مسی از بند مصدومیت و چند روز مانده به جام جهانی ۲۰۰۶، این دختر توسط پدرش به او معرفی شدهاست.[۷۰][۷۱]همچنین او رابطهای با مدل آرژانتینی، لوچیانا سالازار داشتهاست.[۷۲][۷۳]همچنین او در ژانویهٔ ۲۰۰۹ در برنامه «هتتریک بارسا» کانال ۳۳گفت که دوستدختری دارد که در آرژانتین زندگی میکند. من راحت و خوشحال هستم.[۷۳]او دختری با نام آنتونلا روکوتزو را دیده بود. حاصل رابطه لئو با آنتولا، فرزندی به نام تیاگو است.[۷۴] او در مراسم اهدای جوایز بهترین بازیکن سال ۲۰۱۲ جهان در مقر فیفا گفتهاست که این جایزه را به پسرش تقدیم میکند.[۱۱]حضور در رسانهها و تبلیغات[ویرایش]
تصاویر او به شکلی برجسته روی جلد بازیهای فوتبال تکاملی حرفهای ۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱[۷۵] و فیفا ۱۳ بودهاند.[۷۶]شایعهٔ مرگ مسی[ویرایش]
در روز ۲۷ مهٔ ۲۰۱۲، توییتی از سوی شبکه فاکس اسپورتز آمریکا تنها برای ۵۵ ثانیه در صفحهٔ اختصاصی این شبکه در توییتر قرار گرفت که خبر مرگ مسی را اعلام کرد؛ اما مسوؤلان فاکس بلافاصله این توییت را پاک کردند. متن این توییت این بود:با تاسف باید اعلام کنیم که لیونل مسی در هنگام تمرینات، به دلیل ایست قلبی درگذشته است. خدا مسی را بیامرزد.[۷۷]آمار[ویرایش]باشگاهی[ویرایش]
بهروز شده در ۲۶ مه ۲۰۱۲[۲۹][۷۸][۷۹]باشگاهفصللیگ[۸۰]بازیهاگلهابارسلونا سی۲۰۰۳–۰۴ ۳ª۸۵بارسلونا بی۲۰۰۳-۰۴ 2ªB۵۰۲۰۰۴-۰۵ 2ªB۱۷۶مجموع۳۰۱۱باشگاهفصللیگجام حذفیلیگ قهرمانانسوپرجامسوپرجام اروپاباشگاههای جهانمجموعبازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابارسلونا۲۰۰۴-۰۵۷۱۰۱۰۰۱۰۰———۹۱۰۲۰۰۵-۰۶۱۷۶۳۲۱۰۶۱۱۰۰۰——۲۵۸۴۲۰۰۶-۰۷۲۶۱۴۲۲۲۱۵۱۰۲۰۰۱۰۰۰۰۰۳۶۱۷۳۲۰۰۷-۰۸۲۸۱۰۱۲۳۰۰۹۶۱———۴۰۱۶۱۳۲۰۰۸-۰۹۳۱۲۳۱۱۸۶۲۱۲۹۵———۵۱۳۸۱۸۲۰۰۹-۱۰۳۵۳۴۱۰۳۱۰۱۱۸۰۱۲۰۱۰۱۲۲۰۵۳۴۷۱۱۲۰۱۰-۱۱۳۳۳۱۱۸۷۷۳۱۳۱۲۳۲۳۰——۵۵۵۳۲۴۲۰۱۱-۱۲۳۷۵۰۱۶۷۳۴۱۱۱۴۵۲۳۲۱۱۱۲۲۱۶۰۷۳۲۹مجموع۲۱۴۱۶۹۷۲۳۳۲۰۱۰۶۸۵۱۱۵۷۸۲۳۱۲۴۴۱۳۲۹۲۵۳۱۰۲ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۳[۸۱][۸۲][۸۳][۸۴]تیم ملیسالبازیهاگلهاپاس گلهاآرژانتین زیر ۲۰۲۰۰۵۱۶۱۱۳مجموع۱۶۱۱۳آرژانتین زیر ۲۳۲۰۰۸۵۲۲مجموع۵۲۲آرژانتین۲۰۰۵۵۰۰۲۰۰۶۷۲۲۲۰۰۷۱۳۶۳۲۰۰۸۸۲۱۲۰۰۹۱۰۳۲۲۰۱۰۱۰۲۲۲۰۱۱۱۳۴۱۰۲۰۱۲۹۱۲۱۲۰۱۳۶۴۳مجموع۸۲۳۵۲۴جوایز و افتخارات[ویرایش]افتخارات فردی[ویرایش]بهترین بازیکن جوان جهان (۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸)بهترین گلزن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن لالیگا (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ ،۲۰۱۲)بهترین گلزن لالیگا (۲۰۱۰ و ۲۰۱۲)کفش طلای اروپا (۲۰۱۰ و2012 و2013)بازیکن سال فوتبال جهان (۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲)بهترین گلزن لیگ قهرمانان اروپا (۲۰۰۹ ،۲۰۱۰، ۲۰۱۱ )بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونازدن بیشترین گل در یک سال با ۹۱ گلجایزه آلفردو دی استفانو: (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱)افتخارات تیمی[ویرایش]قهرمانی در رقابت های فوتبال زیر بیست سال جهان (۲۰۰۵)قهرمانی در سوپرجام اروپا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا (۰۶-۲۰۰۵ ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لالیگای اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ٬۲۰۱۰-۲۰۰۹، ۱۱-۲۰۱۰، ۲۰۱۲-۲۰۱۳)قهرمانی در سوپر جام اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ۱۰-۲۰۰۹ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در کوپا دل ری (۰۹-۲۰۰۸، ۱۲-۲۰۱۱)قهرمانی در جام باشگاههای جهان (۲۰۰۹ و ۲۰۱۱)
لیونل آندرس مسی[۲] (به اسپانیایی: Lionel Andrés Messi) فوتبالیست عضو بارسلونای اسپانیا و تیم ملی آرژانتین است که در پستهای مهاجم و بال بازی میکند. از او میتوان بهعنوان بهترین بازیکن نسل خود نام برد. همچنین وی از دیدگاه کارشناسان بزرگ فوتبال و تحقیقاته کالج هلند باهوش ترین بازیکن دنیا به حساب میآید. بازیکنی که در یک صدم ثانیه توانایی تصمیم گیری با توپ را دارد.[۳][۴][۵] مسی چهار بار برنده توپ طلای اروپا و جهان و یکبار هم به عنوان بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال جهان برگزیده شده است. او همچنین بهترین بازیکن سال فوتبال جهان در سالهای ۲۰۰۹[۶][۷][۸] ۲۰۱۰،[۹]، ۲۰۱۱[۱۰] و ۲۰۱۲ بودهاست و از این حیث رکورددار است.[۱۱]شیوهٔ بازی او و تواناییهایش باعث شدهاست که وی با دیهگو مارادونا مقایسه شود، این درحالی است که، مارادونا مسی را «جانشین» خود میداند.[۱۲][۱۳]
مسی بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونا در بازیهای رسمی به شمار میآید.[۱۴] او در سال ۲۰۱۲ توانست صاحب رکورد بیشترین گل زده در یک سال با ۹۱ گل شود.[۱۵] البته این رکورد را فیفا ثبت نکرد.[۱۶]
او یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان ۲۰۰۵ بود که توانستند قهرمان آن مسابقات شوند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد. مسی در المپیک پکن نیز به همراه تیم المپیک آرژانتین به مقام قهرمانی دست یافت. او تیم ملی کشورش را در تورنمنتهایی همچون جامهای جهانی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و مسابقات کوپا آمریکا در سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ همراهی کردهاست.
محتویات [نهفتن] ۱ اوایل زندگی۲ تیمهای باشگاهی۲.۱ بارسلونا۲.۱.۱ فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶۲.۱.۲ فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷۲.۱.۳ فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸۲.۱.۴ فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹۲.۱.۵ فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰۲.۱.۶ فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱۲.۱.۷ فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲۲.۱.۸ فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳۳ سابقه ملی۳.۱ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۲ کوپا آمریکا ۲۰۰۷۳.۳ المپیک تابستانی ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ کوپا آمریکا ۲۰۱۱۴ خارج از زمین فوتبال۴.۱ زندگی شخصی۴.۲ حضور در رسانهها و تبلیغات۴.۳ شایعهٔ مرگ مسی۵ آمار۵.۱ باشگاهی۵.۲ ملی۶ جوایز و افتخارات۶.۱ افتخارات فردی۶.۲ افتخارات تیمی۷ منابع۸ پیوند به بیرون
اوایل زندگی[ویرایش]
مسی در روزاریو، سانتا فه بهدنیا آمد. پدرش خورخه هوراکیو مسی، کارگر کارخانه بود و مادرش سلیا ماریا کوچیتینی٬ یک نظافتچی نیمهوقت بود.[۱۷][۱۸][۱۹][۲۰] اصلیت والدین مسی ایتالیایی است و به شهر آنکونا باز میگردد. جد او، آنجلو مسی در سال ۱۸۸۳ به آرژانتین مهاجرت کردهاست.[۲۱][۲۲] او از پنج سالگی فوتبال خودش را در تیم گراندولی آغاز کرد؛ تیمی که پدرش در آن زمان مربیش بود.[۲۳] او در سال ۱۹۹۵ به نیوولز اولد بویز رفت تیمی که در همان شهر روزاریو قرار داشت.[۲۳]در سن12 سالگی تشخیص دادهشد که او با کمبود هورمون رشد مواجهاست.[۲۴] ریور پلاته به پیشرفت مسی علاقه نشان داد اما پول کافی برای پرداخت هزینههای درمان بیماری مسی که ۹۰۰ دلار در ماه بود، نداشت.[۲۰]کارلس رکساچ، مدیر ورزشی وقت باشگاه بارسلونا، توسط بستگان مسی در لیدا و کاتالونیا، از استعداد او آگاه شدهبود و مسی وخالهاش آماده برای ترتیب دادن مذاکره با او بودند.[۲۰]رکساچ، بدون کاغذی در دست، پیشنهاد قرارداد مسی را بر روی دستمال کاغذی نوشت.[۲۵][۲۶] بارسلونا پیشنهاد برای پرداخت هزینههای درمانی را پذیرفت به شرط آنکه مسی حاضر به نقل مکان به اسپانیا باشد. مسی و پدرش به بارسلون نقل مکان کردند، جایی که او در آکادمی جوانان باشگاه ثبت نام کرد.[۲۶][۲۳]تیمهای باشگاهی[ویرایش]بارسلونا[ویرایش]
مسی اولین بازی رسمیش را در ترکیب اصلی بارسلونا در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۳ زمانی که ۱۶ سال و ۱۴۵ روز داشت در دیداری دوستانه برابر پورتو انجام داد.[۲۷][۲۸][۲۹] کمتر از یک سال بعد، در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۴، فرانک ریکارد، مسی را در بازی مقابل اسپانیول به میدان فرستاد تا اولین بازیش را در لالیگا انجام دهد (در حالی که ۱۷ سال و ۱۱۴ روز سن داشت). او تاکنون سومین بازیکن جوان بارسا است که در لالیگا بازی کردهاست. جوانترین بازیکنی که در لیگ برای باشگاه به میدان رفتهاست بویان کرکیچ است که این رکورد را در سپتامبر ۲۰۰۷ بهدست آورد. وقتی لیونل نخستین گل خود را برای باشگاه در برابر آلباسته در تاریخ ۱ مه ۲۰۰۵ بهثمر رساند، تنها ۱۷ سال و ده ماه و هفت روز سن داشت و همین هم باعث شد که جوانترین گلزن تاریخ بارسلونا در لالیگا شود.[۳۰] البته تا زمانی که کرکیچ با گل زدن روی پاس گل مسی در سال ۲۰۰۷ این رکورد را بشکند.[۳۱] مسی در مورد سرمربی سابقش، فرانک رایکارد، گفتهاست:واقعیت این است که ریکارد عامل اصلی پیشرفت من بود. اعتمادی که او در موقعی که من فقط شانزده یا هفده ساله بودم به من داشت را هرگز فراموش نخواهم کرد[۳۲]فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶[ویرایش]
در ۱۶ سپتامبر، برای دومین بار در طول سه ماه، بارسلونا اعلام کرد که قرارداد مسی را تمدید کردهاست: وقت آن رسیدهاست که قرارداد او را که دیگر یکی از بازیکنان ترکیب اصلی بهشمار میآید بهبود ببخشیم؛ ما قرارداد مسی را تا ژوئن ۲۰۱۴ تمدید کردهایم.[۲۳] مسی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۵ شهروند اسپانیایی شد.[۳۳] او سپس آماده برای انجام دادن اولین بازی خود در فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶ لیگ دسته اول اسپانیا شد. مسی اولین بازی اروپاییاش را در تاریخ ۲۷ سپتامبر مقابل تیم ایتالیایی اودینزه در لیگ قهرمانان اروپا انجام داد[۲۷] هواداران در ورزشگاه بارسلونا، نیوکمپ، مسی را بهخاطر تسلط بر روی توپ و پاسهای ترکیبی با رونالدینیو که باعث شدهبود بارسلونا امتیاز لازم را کسب کند، تشویق کردند.[۳۴]
مسی شش گل در هفده بازی لیگ زد و یک گل هم در لیگ قهرمانان در شش مسابقه به ثمر رساند. فصل بازی او قبل از موعد مقرر در ۷ مارس ۲۰۰۶ بهپایان رسید؛ چونکه در دیدار مقابل چلسی در مرحله دوم لیگ قهرمانان دچار پارگی عضله در پای دومش شد و مصدوم شد.[۳۵] و بارسلونا در پایان با رایکارد قهرمان اسپانیا و اروپا شد.[۳۶][۳۷]فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷[ویرایش]مسی لحظاتی قبل از گل زدن به ختافه
در فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷، مسی با زدن ۱۴ گل در ۲۶ بازی جایگاه خود را به عنوان یک بازیکن کلیدی تثبیت کرد.[۳۸] در ۱۲ نوامبر، مسی در بازی مقابل ساراگوسا از ناحیه استخوان پا دچار مصدومیت شد که منجر به دوری ۳ ماهه او از حضور در زمینهای فوتبال شد.[۳۹][۴۰] پس از پایان مصدومیت، مسی در روز ۱۱ فوریه در مقابل ریسینگ سانتاندر در نیمهٔ دوم بازی به عنوان یار تعویضی به زمین آمد. در ۱۱ مارس، مسی با آمادگی کامل در الکلاسیکو ظاهر شد و موفق به هتتریک شد تا نتیجهٔ تساوی ۳-۳ را برای بارسای ۱۰ نفره به ارمغان بیاورد.[۴۱] با هتریک در این بازی، او بعد از ایوان زامورانو–که برای رئال مادرید در فصل ۱۹۹۴-۱۹۹۵ موفق به هتتریک شده بود– اولین بازیکنی شد که توانست در الکلاسیکو موفق به انجام این کار شود. او تا انتهای فصل گلهای بیشتری زد. ۱۱ گل از ۱۴ گلی که او در طی فصل به ثمر رساندهبود در ۱۳ بازی آخر به ثمر رسید.[۴۲]
مسی در این فصل توانست یاد بعضی گلهای ویژه مارادونا را زنده کند.[۴۳]در ۱۸ آوریل ۲۰۰۷، او توانست در بازی مرحله نیمه نهایی کوپا دل ری مقابل ختافه دو گل بزند، که یکی از آنها شباهت بسیاری به گل معروف دیهگو مارادونا در بازی مقابل انگلیس در چارچوب جام جهانی ۱۹۸۶ –گلی که با عنوان گل برتر قرن شناخته میشود– داشت.[۴۴]خبرگزاریهای ورزشی به بررسی شباهت بین گل او و گل مارادونا پرداختند و از آن سو رسانههای اسپانیایی به او لقب «مسیدونا» دادند.[۴۵]او تقریباً به اندازه مارادونا یعنی ۶۲ متر (۲۰۳ فوت) در بازی دوید، تعداد یکسانی بازیکن را از پیش روی برداشت (شش بازیکن با احتساب دروازهبان)، از یک منطقه مشابه گل را به ثمر رساند و همچنین از پرچم کرنر آغاز به دویدن کرد. این همانند کاری است که ۲۱ سال پیش مارادونا در مکزیک انجام داد.[۴۳]در کنفرانس خبری بازی، دکو همتیمی مسی گفت: این بهترین گلی بود که در طول زندگیام دیدهام.[۴۳]در بازی با اسپانیول نیز مسی گلی زد که شباهت قابل ملاحظهای با گل دست خدای مارادونا در مقابل انگلیس داشت. مسی خود را به توپ رساند و به وسیلهٔ دستش توپ را به پشت سر کارلوس کامنی، دروازهبان حریف، هدایت کرد.[۴۶]این گل او باعث اعتراض بازیکنان اسپانیول شد و نمایش دوباره این حرکت، نشاندهندهخطای هند لیونل مسی بود.[۴۶]فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸[ویرایش]۲۲ سپتامبر ۲۰۰۷، مسی در حال گل زدن به سویا در ورزشگاه نیوکمپفصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹[ویرایش]فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰[ویرایش]فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱[ویرایش]مسی در حال بازی مقابل رئال مادرید در لیگ قهرمان اروپا
در ۲۱ اوت، مسی در اولین بازیاش در فصل، مقابل سویا در چارچوب سوپرکاپ اسپانیا –که با حساب ۴-۰ به سود بارسلونا به پایان رسید– هتتریک کرد و باعث شد که تیمش فاتح اولین جامش در فصل شود با وجود اینکه بارسا بازی رفت را ۳-۱ واگذار کردهبود.[۴۷] او در روز ۲۹ اوت ۲۰۱۰ لالیگا را با گل مقابل ریسینگ سانتاندر در تنها بعد از سهدقیقه از شروع بازی آغاز کرد.[۴۸] او در لیگ قهرمانان نیز نمایش خوبی داشت و در مقابل پاناتینایکو در بازیای که ۵-۱ به سود بارسلونا پایان یافتهبود دو گل و دو پاس گل داد.[۴۹]
در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۰، مسی در بازی مقابل آتلتیکو مادرید (در چارچوب هفته سوم لالیگا) در دقیقه ۹۲ام بازی، به دلیل تکل خشن توماش اویفالوشی از ناحیهٔ مچ پا مصدوم شد. ابتدا به نظر میرسید که مچ پای مسی شکسته و به گفته برخی باید او را ۶ ماه از میادین فوتبال دور نگاه داشت، اما نتایج امآرآی نشان داد که او دچار پیچخوردگی رباطهای داخلی و خارجی مچ پای راست خود شدهاست.[۵۰]همتیمی مسی، داوید ویا بعد از بازی گفت: تکلی که به مسی زده شد وحشیانه بود؛ این در حالی است که مدافع آتلیتکو مادرید گفت که به منظور مصدوم کردن مسی روی پای این بازیکن نرفته بود.[۵۱]
در بازی با آلمریا، او برای دومین بار در فصل موفق به هتتریک شد و توانست تعداد گلهای خودش در لا لیگا را به عدد ۱۰۰ برساند.[۵۲]
مسی موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن سال ۲۰۱۰ جهان شد و توانست بالاتر از همتیمیهایش، ژاوی و اینسیتا قرار بگیرد.[۵۳]مسی برای چهارمین بار پیاپی بود که در فهرست نامزدهای دریافت جایزه بهترین بازیکن سال جهان قرار گرفته بود.[۵۴]در ۵ فوریه، بارسا توانست رکورد بیشترین پیروزی پیاپی در لیگ را با برد ۳ بر صفر آتلتیکو مادرید در نیوکمپ بشکند و به رکورد ۱۶ برد متوالی در لالیگا دست یابد.[۵۵]مسی با به ثمر رساندن سه گل در بازی و تثبیت پیروزی برای بارسا، بعد از بازی اظهار داشت:برای من افتخار است که رکوردهای بزرگانی چون دی استفانو را بشکنم.[۵۶]فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲[ویرایش]
او توانست در دیدار سوپرکاپ اسپانیا مقابل رئال مادرید در دو دیدار رفت و برگشت سه گل و دو پاس گل بدهد تا تیمش در مجموع ۵-۴ پیروز شود.[۵۷] او در این فصل به همراه تیم بارسلونا و پپ گوردیولا قهرمان کوپا دل ری شدفصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳[ویرایش]
وی توانست در فصل 2012-2013 برای بارسلونا در لالیگا 46 گل به ثمر برساند و آقای گل آن فصل شود. او همچنین در این فصل کفش طلای اروپا را کسب کرد.سابقه ملی[ویرایش]
در ژوئن ۲۰۰۴، او به تیم ملی زیر ۲۰ سالههای آرژانتین برای دیداری دوستانه مقابل پاراگوئه دعوت شد.[۵۸] او در سال ۲۰۰۵ یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان بود که در هلند قهرمان آن مسابقات شدهبودند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد.[۵۹]
مسی اولین بازی خودش را در رده بزرگسالان مقابل مجارستان زمانی که ۱۸ سال داشت در ۱۷ اوت ۲۰۰۵ انجام داد. او در دقیقه ۶۳ به زمین بازی آمد ولی داور بازی، مارکوس مرک او را در دقیقه ۶۵ بهخاطر ضربه زدن به مدافع مجارستان، ویلموش وانکزاک از زمین بازی اخراج کرد. هر چند مدافع مجارستان پیراهن مسی را میکشید. این تصمیم بحث برانگیز بو دو مارادونا نیز ادعا کرد که این تصمیم داور از پیش برنامهریزی شده بود.[۶۰][۶۱] مسی دوباره در روز ۳ سپتامبر در بازی با پاراگوئه در مقدماتی جام جهانی آلمان در ترکیب تیم قرار گرفت و در نهایت بازی با نتیجه ۱-۰ به سود آرژانتین به پایان رسید. او پیش از این بازی گفته بود:مدت حضورم در بازی اول بسیار کوتاه بود، این بازی برای من بازی اول محسوب میشود.[۶۲]
او دومین بازی خود را برای آرژانتین در برابر پرو انجام داد. پس از این بازی، پکرمن، سرمربی وقت آرژانتین، مسی را «جواهر» نامید.[۶۳]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
او در این جام جهانی توانست ۱ گل بزند.کوپا آمریکا ۲۰۰۷[ویرایش]مسی در کوپا آمریکا ۲۰۰۷
مسی اولین بازیاش را در کوپا آمریکا در سال ۲۰۰۷ در مقابل ایالات متحده آمریکا انجام داد، در بازیای که آرژانتین با نتیجهٔ ۴-۱ بر حریفش چیره شد. در آن بازی، مسی تواناییهای خود را در نقش بازیساز نشان داد؛ او یک پاس گل داد که توسط هرنان کرسپو تبدیل به گل شد و نیز چندین شوت در چارچوب زد. توز در دقیقهٔ ۷۹ به بازی آمد و جای مسی را در زمین بازی گرفت و چند دقیقهٔ بعد او نیز موفق به گلزنی شد.[۶۴]المپیک تابستانی ۲۰۰۸[ویرایش]مسی در مرحله نیمه پایانی در دیدار مقابل برزیل،المپیک ۲۰۰۸
مسی از حضور در بازیهای آرژانتین در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ منع شدهبود.[۶۵] بارسلونا با مشورت با مربی تازه منصوبشده، جوزپ گواردیولا، اجازه داد که مسی بتواند تیم کشورش را در المپیک همراهی کند.[۶۶]او به تیم ملی المپیک کشورش ملحق شد و توانست گل اول بازی با ساحل عاج را در بازیای که ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسیدهبود به ثمر برساند.[۶۶]او در بازی با هلند هم گل اول بازی را به ثمر رساند و پاس گل دوم را هم به آنخل دی ماریا داد. آن بازی نیز در نهایت در پایان وقت اضافه ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسید.[۶۷] مسی باز هم در مرحله نیمه نهایی بهترین بازیکن میدان لقب گرفت. در دیداری که تیم کشورش با ۳ گل مقابل برزیل پیروز شد و توانست به دیدار فینال راه پیدا کند. مسی با دادن پاس گل به دی ماریا باعث شد که تیمش در دیدار فینال نیز ۱-۰ بازی را از نیجریه ببرد و تیم آرژانتین قهرمان آن مسابقات شود.[۶۸]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
او در این جام جهانی نیز موفق نبودکوپا آمریکا ۲۰۱۱[ویرایش]
مسی کمتر از یک ستاره در مسابقات کوپا آمریکا ۲۰۱۱ حاضر شدهبود. او در این مسابقات برای تیم ملی آرژانتین هیچ گلی به ثمر نرساند و فقط دو شوت در چارچوب داشت.[۶۹]مسی در سال ۲۰۰۹خارج از زمین فوتبال[ویرایش]زندگی شخصی[ویرایش]
او در مدتی رابطهای عاطفی با ماکارنو لموس- که او هم اهل روزاریو بود- داشت. گفته میشود چند روز بعد از بهبود یافتن مسی از بند مصدومیت و چند روز مانده به جام جهانی ۲۰۰۶، این دختر توسط پدرش به او معرفی شدهاست.[۷۰][۷۱]همچنین او رابطهای با مدل آرژانتینی، لوچیانا سالازار داشتهاست.[۷۲][۷۳]همچنین او در ژانویهٔ ۲۰۰۹ در برنامه «هتتریک بارسا» کانال ۳۳گفت که دوستدختری دارد که در آرژانتین زندگی میکند. من راحت و خوشحال هستم.[۷۳]او دختری با نام آنتونلا روکوتزو را دیده بود. حاصل رابطه لئو با آنتولا، فرزندی به نام تیاگو است.[۷۴] او در مراسم اهدای جوایز بهترین بازیکن سال ۲۰۱۲ جهان در مقر فیفا گفتهاست که این جایزه را به پسرش تقدیم میکند.[۱۱]حضور در رسانهها و تبلیغات[ویرایش]
تصاویر او به شکلی برجسته روی جلد بازیهای فوتبال تکاملی حرفهای ۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱[۷۵] و فیفا ۱۳ بودهاند.[۷۶]شایعهٔ مرگ مسی[ویرایش]
در روز ۲۷ مهٔ ۲۰۱۲، توییتی از سوی شبکه فاکس اسپورتز آمریکا تنها برای ۵۵ ثانیه در صفحهٔ اختصاصی این شبکه در توییتر قرار گرفت که خبر مرگ مسی را اعلام کرد؛ اما مسوؤلان فاکس بلافاصله این توییت را پاک کردند. متن این توییت این بود:با تاسف باید اعلام کنیم که لیونل مسی در هنگام تمرینات، به دلیل ایست قلبی درگذشته است. خدا مسی را بیامرزد.[۷۷]آمار[ویرایش]باشگاهی[ویرایش]
بهروز شده در ۲۶ مه ۲۰۱۲[۲۹][۷۸][۷۹]باشگاهفصللیگ[۸۰]بازیهاگلهابارسلونا سی۲۰۰۳–۰۴ ۳ª۸۵بارسلونا بی۲۰۰۳-۰۴ 2ªB۵۰۲۰۰۴-۰۵ 2ªB۱۷۶مجموع۳۰۱۱باشگاهفصللیگجام حذفیلیگ قهرمانانسوپرجامسوپرجام اروپاباشگاههای جهانمجموعبازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابارسلونا۲۰۰۴-۰۵۷۱۰۱۰۰۱۰۰———۹۱۰۲۰۰۵-۰۶۱۷۶۳۲۱۰۶۱۱۰۰۰——۲۵۸۴۲۰۰۶-۰۷۲۶۱۴۲۲۲۱۵۱۰۲۰۰۱۰۰۰۰۰۳۶۱۷۳۲۰۰۷-۰۸۲۸۱۰۱۲۳۰۰۹۶۱———۴۰۱۶۱۳۲۰۰۸-۰۹۳۱۲۳۱۱۸۶۲۱۲۹۵———۵۱۳۸۱۸۲۰۰۹-۱۰۳۵۳۴۱۰۳۱۰۱۱۸۰۱۲۰۱۰۱۲۲۰۵۳۴۷۱۱۲۰۱۰-۱۱۳۳۳۱۱۸۷۷۳۱۳۱۲۳۲۳۰——۵۵۵۳۲۴۲۰۱۱-۱۲۳۷۵۰۱۶۷۳۴۱۱۱۴۵۲۳۲۱۱۱۲۲۱۶۰۷۳۲۹مجموع۲۱۴۱۶۹۷۲۳۳۲۰۱۰۶۸۵۱۱۵۷۸۲۳۱۲۴۴۱۳۲۹۲۵۳۱۰۲ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۳[۸۱][۸۲][۸۳][۸۴]تیم ملیسالبازیهاگلهاپاس گلهاآرژانتین زیر ۲۰۲۰۰۵۱۶۱۱۳مجموع۱۶۱۱۳آرژانتین زیر ۲۳۲۰۰۸۵۲۲مجموع۵۲۲آرژانتین۲۰۰۵۵۰۰۲۰۰۶۷۲۲۲۰۰۷۱۳۶۳۲۰۰۸۸۲۱۲۰۰۹۱۰۳۲۲۰۱۰۱۰۲۲۲۰۱۱۱۳۴۱۰۲۰۱۲۹۱۲۱۲۰۱۳۶۴۳مجموع۸۲۳۵۲۴جوایز و افتخارات[ویرایش]افتخارات فردی[ویرایش]بهترین بازیکن جوان جهان (۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸)بهترین گلزن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن لالیگا (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ ،۲۰۱۲)بهترین گلزن لالیگا (۲۰۱۰ و ۲۰۱۲)کفش طلای اروپا (۲۰۱۰ و2012 و2013)بازیکن سال فوتبال جهان (۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲)بهترین گلزن لیگ قهرمانان اروپا (۲۰۰۹ ،۲۰۱۰، ۲۰۱۱ )بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونازدن بیشترین گل در یک سال با ۹۱ گلجایزه آلفردو دی استفانو: (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱)افتخارات تیمی[ویرایش]قهرمانی در رقابت های فوتبال زیر بیست سال جهان (۲۰۰۵)قهرمانی در سوپرجام اروپا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا (۰۶-۲۰۰۵ ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لالیگای اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ٬۲۰۱۰-۲۰۰۹، ۱۱-۲۰۱۰، ۲۰۱۲-۲۰۱۳)قهرمانی در سوپر جام اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ۱۰-۲۰۰۹ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در کوپا دل ری (۰۹-۲۰۰۸، ۱۲-۲۰۱۱)قهرمانی در جام باشگاههای جهان (۲۰۰۹ و ۲۰۱۱)
+ نوشته شده در شنبه هفتم دی ۱۳۹۲ ساعت 14:32 توسط amir hoseyn
|
پیکی
 | ||
|---|---|---|
 | ||
| شناسنامه | ||
| نام کامل | جرارد پیکه برنابئو | |
| تاریخ تولد | ۲ فوریه ۱۹۸۷(۲۴ سال ) | |
| محل تولد | بارسلونا، اسپانیا | |
| قد | ۱,۹۲ متر (۶ فوت و ۳.۵ اینچ) | |
| اطلاعات باشگاهی | ||
| باشگاه کنونی | بارسلونا | |
| شمارهٔ پیراهن | ۳ | |
| پُست | مدافع میانی | |
| باشگاههای جوانان | ||
| ۱۹۹۷-۲۰۰۴ | بارسلونا | |
| باشگاههای حرفهای | ||
| ۲۰۰۴-۲۰۰۸ ۲۰۰۶-۲۰۰۷ ۲۰۰۸- | منچستر یونایتد ← رئال ساراگوسا(قرضی) بارسلونا | ۱۲ (۰) ۲۲ (۲) ۱۴۸ (۱۰) |
| تیم ملی | ||
| ۲۰۰۲-۲۰۰۳ ۲۰۰۴ ۲۰۰۶ ۲۰۰۷ ۲۰۰۶-۲۰۰۸ ۲۰۰۹- ۲۰۰۴- | زیر ۱۶ سال اسپانیا زیر ۱۷ سال اسپانیا زیر ۱۹ سال اسپانیا زیر ۲۰ سال اسپانیا زیر ۲۱ سال اسپانیا اسپانیا کاتالونیا | ۷ (۲) ۸ (۳) ۸ (۳) ۵ (۱) ۱۲ (۱) ۵۹ (۴) ۶ (۰ |
+ نوشته شده در شنبه هفتم دی ۱۳۹۲ ساعت 14:16 توسط amir hoseyn
|
گرت بیل
 بیل در پیراهن تیم رئال مادرید | |||
| شناسنامه | |||
|---|---|---|---|
| نام کامل | گرت فرانک بیل | ||
| زادروز | ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۹ (۲۴ سال) | ||
| زادگاه | کاردیف، ولز | ||
| قد | ۱٫۸۶ متر (۶ پا ۱ اینچ) | ||
| پست | هافبک | ||
| اطلاعات باشگاهی | |||
| باشگاه کنونی | رئال مادرید | ||
| شمارهٔ پیراهن | ۱۱ | ||
| باشگاههای جوانان | |||
| – | کاردیف | ||
| ۲۰۰۵–۲۰۰۶ | آکادمی ساوتهمپتون | ||
| باشگاههای حرفهای* | |||
| سالها | باشگاهها | بازی† | (گل)† |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۷ | ساوتهمپتون | ۴۰ | (۵) |
| ۲۰۱۳–۲۰۰۷ | تاتنهام هاتسپر | ۱۴۶ | (۴۲) |
| ۲۰۱۳– | رئال مادرید | ۹ | (۷) |
| تیم ملی‡ | |||
| ۲۰۰۵–۲۰۰۶ | زیر ۱۷ سال ولز | ۷ | (۱) |
| ۲۰۰۶ | زیر ۱۹ سال ولز | ۱ | (۱) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۸ | زیر ۲۱ سال ولز | ۴ | (۲) |
| ۲۰۰۶– | ولز | ۴۱ | (۱۱) |
| *تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۹ مه ۲۰۱۳. ‡ آمار بازیها و گلهای ملی بهروز شده در تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۱۳ | |||
+ نوشته شده در شنبه هفتم دی ۱۳۹۲ ساعت 14:14 توسط amir hoseyn
|
مارسلو
| ||
| شناسنامه | ||
|---|---|---|
| نام کامل | مارسلو ویرا دا سیلوا جونیور | |
| زادروز | ۱۲ می، ۱۹۸۸ (سن:۲۵ سال) | |
| زادگاه | ریو دو ژانیرو، برزیل | |
| قد | ۱٬۷۲ متر | |
| اطلاعات باشگاهی | ||
| باشگاه کنونی | رئال مادرید | |
| شمارهٔ پیراهن | ۱۲ | |
| پُست | دفاع چپ و هافبک | |
| باشگاههای جوانان | ||
| ۲۰۰۲-۲۰۰۵ | فلومیننزه | |
| باشگاههای حرفهای | ||
| سالها | باشگاهها | بازی (گل) |
| ۲۰۰۵-۲۰۰۶ ۲۰۰۶- | فلومیننزه رئال مادرید | ۳۰(۶) ۹۵(۸) |
| تیم ملی | ||
| ۲۰۰۶- | برزیل | ۶(۱) |
+ نوشته شده در شنبه هفتم دی ۱۳۹۲ ساعت 14:14 توسط amir hoseyn
|
مسی
| |||
| شناسنامه | |||
|---|---|---|---|
| نام کامل | لیونل آندرس مسی[۱] | ||
| زادروز | ۲۴ ژوئن ۱۹۸۷ (۲۶ سال)[۱] | ||
| زادگاه | روزاریو، آرژانتین[۱] | ||
| قد | ۱٫۶۹ متر (۵ پا ۷ اینچ) [۱] | ||
| پست | مهاجم | ||
| اطلاعات باشگاهی | |||
| باشگاه کنونی | بارسلونا | ||
| شمارهٔ پیراهن | ۱۰ | ||
| باشگاههای جوانان | |||
| ۱۹۹۵–۲۰۰۰ | نیوولز اولد بویز | ||
| ۲۰۰۰–۲۰۰۳ | بارسلونا | ||
| باشگاههای حرفهای* | |||
| سالها | باشگاهها | بازی† | (گل)† |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ | بارسلونا سی | ۱۰ | (۵) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۵ | بارسلونا بی | ۲۲ | (۶) |
| ۲۰۰۴– | بارسلونا | ۲۵۷ | (۲۲۳) |
| تیم ملی‡ | |||
| ۲۰۰۴̣–۲۰۰۵ | زیر ۲۰ سالههای آرژانتین | ۱۸ | (۱۴) |
| ۲۰۰۷–۲۰۰۸ | زیر ۲۳ سالههای آرژانتین | ۵ | (۲) |
| ۲۰۰۵– | آرژانتین | ۸۳ | (۳۷) |
| *تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳. ‡ آمار بازیها و گلهای ملی بهروز شده در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۱۳ | |||
+ نوشته شده در شنبه هفتم دی ۱۳۹۲ ساعت 14:13 توسط amir hoseyn
|
گیف کریس و کاسیاس برای حضور در تیم گلکسی 11
+ نوشته شده در جمعه ششم دی ۱۳۹۲ ساعت 9:13 توسط amir hoseyn
|
مسی عربی
ليونيل ميسيمن ويكيبيديا، الموسوعة الحرةليونيل ميسي معلومات شخصيةالاسم الكاملليونيل أندريس ميسي كوكسيتيني[1]الجنسية أرجنتينيتاريخ الولادة24 يونيو 1987 (العمر 26 سنة)[2]مكان الولادةروساريو، الأرجنتين[2]الطول1.69 م (5 قدم 7 إنش)[2]المركزمهاجم (جناح)معلومات الأنديةالنادي الحالي برشلونةالرقم10أندية فئة الشباب1995–20002000–2003 نيولز أولد بويز برشلونةالأندية الاحترافية*الأعوامالناديالظهور (الأهداف)20032004–20052004– برشلونة جـ برشلونة ب برشلونة10 (5)22 (10)235 (202)المنتخب الوطني200520082005– الأرجنتين تحت-20 الأرجنتين تحت-23 الأرجنتين16 (11)5 (2)75(31)
* عدد مرات الظهور بالأندية وعدد الأهدافيحسب بالنسبة للدوري المحلي فقطوهو محدث في 27 يناير 2013.** عدد مرات الظهور بالمنتخب وعدد الأهداف محدثفي 1 ديسمبر 2012.
ليونيل "ليو" أندريس ميسي كوتشيتيني (بالإسبانية: Lionel Andrés "Leo" Messi)؛[3] مواليد 24 يونيو 1987، هو لاعب كرة قدم يلعب حاليا لنادي برشلونة والمنتخب الأرجنتيني كمهاجم وجناح. يعتبر أحد أفضل لاعبي كرة القدم في جيله إن لم يكن أفضلهم،[4][5][6] حيث ترشح عدة مرات لجائزة الكرة الذهبية وأفضل لاعب كرة قدم في العالم وهو بسن 20 و 21 وفاز بهما بسن 22. [7][8][9][10] قورنت طريقة لعبه ومهاراته بتلك الخاصة بدييغو مارادونا والذي أعلن بنفسه إن ميسي "خليفته".[11][12]
بدأ ميسي بلعب كرة القدم في سن مبكرة وسرعان ما تم اكتشاف قدراته على يد برشلونة. وغادر روساريو القائمة على فريق شباب نيولز أولد بويز في عام 2000 وانتقل مع عائلته إلىأوروبا، كما عرض برشلونة له العلاج لنقص هرمونات النمو. في أول ظهور له في موسم 2004-05، حطم رقماً قياسيًّا مسجلاً باسم فريقه لأصغر لاعب يسجل هدفاً في الدوري. وتم تكريمه، ولكن التكريم الأكبر بالنسبة له كان فوز برشلونة بالدوري في أول موسم له معه، إذ حصل على كأس الدوري وكأس السوبر الإسباني وكأس دوري أبطال أوروبا في سنة 2006. بدأت انطلاقته في موسم 2005-2006 بانضمامه للفريق الأول، وفي موسم 2006-07 سجل ثلاثة أهداف (هاتريك) في الكلاسيكو، وأنهى الموسم برصيد 14 هدفاً في 26 مباراة. وربما كان موسم 2008-09 من أنجح مواسمه، حيث أن ميسي سجل فيه 38 هدفاً ولعب دوراً أساسياً في الحصول على الثلاثية: كأس الدوري وإسبانيا ودوري الأبطال. وفي الموسم التالي 2009-10، سجل ميسي 47 هدفا في جميع المسابقات، ليتمكن من معادلة رقم رونالدو السابق مع برشلونة. وتفوق على هذا الرقم في موسم 2010-11 بثلاثة وخمسون هدفاً في جميع المسابقات.
بحلول عام 2011، كان ميسي قد فاز مع برشلونة بخمسة ألقاب دوري أسباني، وثلاثة ألقاب دوري الأبطال، وسجل في نهائيين، ضد مانشستر يونايتد في نهائي دوري أبطال أوروبا عاميّ 2009 و2011. وعلى الرغم من أنه لم يكن متواجداً على أرضية الملعب حينما فاز برشلونة على آرسنال في نهائي دوري أبطال أوروبا لعام 2006، إلا أنه تسلم ميدالية الفائزين بالبطولة. بعد تسجيله 12 هدفاً في دوري أبطال أوروبا 2010–2011، استحال ميسي ثالث لاعب (بعد جيرد مولر وجان بيير بابان) يعتلي صدارة الهدافين في ثلاث مواسم متتالية من حملات كأس الأندية الأوروبية البطلة. ومع ذلك، يُعتبر ميسي أول من فاز بلقب هداف دوري أبطال أوروبا لمدة ثلاث سنوات متتالية بعد تغيير دوري الأبطال في عام 1992.[13]
وكان ميسي هداف كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005 برصيد ستة أهداف، من بينهم اثنان في المباراة النهائية. بعد ذلك بوقت قصير، أصبح لاعب مهم وأساسي في المنتخب الأرجنتيني. في عام 2006، أصبح أصغر أرجنتيني يلعب في بطولة كأس العالم لكرة القدم وحصل على الميدالية الفضية في بطولة كوبا أمريكا في العام التالي. في عام 2008، فيبكين، فاز بأول ألقابه الدولية، وهي الميدالية الذهبية الأولمبية، مع المنتخب الأرجنتيني الأولمبي. على الصعيد الدولي سجل ميسي 23 هدفا في 68 مباراة.
محتويات [أخف] 1 نشأته2 مسيرته الكروية2.1 برشلونة2.1.1 موسم 2005-062.1.2 موسم 2006-072.1.3 موسم 2007-082.1.4 موسم 2008-092.1.5 موسم 2009-102.1.6 موسم 2010-112.1.7 موسم 2011-122.1.8 موسم 2012–133 المنتخب3.1 كأس العالم 20063.2 كوبا أمريكا 20073.3 الألعاب الأولمبية الصيفية 20083.4 كأس العالم 20103.5 كوبا أمريكا 20114 خارج كرة القدم4.1 حياته الشخصية4.2 الأعمال الخيرية4.3 الثروة4.4 الإعلام5 إحصاءات المهنة5.1 برشلونة بي5.2 النادي الأول5.3 الدولية5.4 الأهداف الدولية5.4.1 تحت-205.4.2 تحت-235.4.3 الفريق الأول6 الجوائز والإنجازات6.1 النادي6.2 الأرجنتين6.3 الفردية7 مصادر8 وصلات خارجية
نشأته
ولد ميسي في 24 يونيو سنة 1987 جنوب مدينة روساريو، في مقاطعة "سانتا في"، بالأرجنتين، لوالدين هما خورخي هوراسيو ميسي (مواليد 1958)، عامل في أحد المصانع، وسيليا ماريا كوتشيتيني، عاملة نظافة،[14][15][16] وتنحدر عائلة والده من أصول إيطالية، وبالتحديد إلى مدينة أنكونا، التي هاجر منها جده، أنجيلو ميسي، سنة 1883.[17][18] لديه شقيقين أكبر منه سنًا هما رودريغو وماتياس وكذلك أخت، تُدعى ماريا سول.[19] في سن الخامسة، بدأ ميسي لعب كرة القدم لنادي محلي يدربه والده خورخي يسمى غراندولي.[20] في عام 1995، انتقل ميسي إلى نيولز أولد بويز في مدينة روساريو، مسقط رأسه.[20] اكتشف في ربيعه الحادي عشر أنه يعاني من نقص هرمونات النمو،[21] وأظهر نادي ريفر بليترغبته في ضم ميسي، لكن إدارته افتقرت إلى المال الكافي لدفع تكاليف علاج حالته، البالغة 900$ شهريًا.[16] استقطب ميسي انتباه كارلوس ريكساش، المدير الرياضي لنادي برشلونة، الذي سمع بموهبته عبر اتصال من أقارب ميسي فيلاردة، كتلونيا، فحصلت عائلة ميسي على فرصة لتعرضه على نادي برشلونة، فانتقل مع والده إلى إسبانيا،[16] حيث عرض موهبته على إدارة النادي، فأذهلهم إلى درجة أنهم عرضوا على عائلة ميسي الانتقال إلى إسبانيا مقابل التكفل بمصاريف علاجه.[20] بناءً على هذا، انتقلت العائلة إلى أوروبا وبدأ ميسي يلعب في فرق الشباب في النادي.[22]مسيرته الكرويةبرشلونة
يمكن اعتبار يوم 14 ديسمبر 2000 يوماً تاريخاً في تاريخ نادي برشلونة؛ ففي هذا اليوم نجح السكرتير الفني للنادي في توقيع أول عقد مع الفتى الأرجنتيني ابن الاثنا عشر ربيعاً، حيث تم الأتفاق المبدئي بينهما وتم تدوينه على منديل طعام، لعب ميسي أول مباراة رسمية له مع الفريق الأول في مباراة ودية ضد جوزيه مورينيو عندما كان يدرب بورتو في 16 نوفمبر 2003 (بعمر 16 سنة و 145 يوم).[23][24] بعد أقل من عام، استدعاه المدرب فرانك ريكارد ليلعب لأول مرة في الدوري ضد إسبانيول في 16 أكتوبر 2004 (بعمر 17 سنة و 114 يوم)، ليصبح ثالث أصغر لاعب يلعب مع صفوف الفريق الأول وأصغر لاعب يلعب مع برشلونة في الدوري الأسباني (رقم قياسي حطمه زميله بويان كركيتش في سبتمبر 2007). يرجح الكثيرين أن بداية ليونيل ميسي الحقيقية كانت عندما سجل هدفه الأول أمام الباسيتي، وذلك بعد تمريرة من قبل اللاعب رونالدينيو ليسددها ميسي كرة ساقطة فوق حارس المرمى، وبهذا الهدف استحال ميسي أصغر لاعب في تاريخ برشلونة يسجل هدفاً في الدوري الأسباني، وهو بعمر 17 سنة و 10 أشهر و 7 أيام،[25] واستمر يحمل هذا اللقب حتى عام 2007 عندما حطم بويان كركيتش هذا الرقم القياسي.[26] قال ميسي عن مدربه السابق ريكارد: «لن أنسى أبدا حقيقة أنه وراء بدء مسيرتي، وأنه وضع ثقته بي حين كنت في السابعة أو السادسة عشرة فقط».[27]موسم 2005-06مقارنة بيليه ومارادونا ستنتهي.—دييغو مارادونا، في إجابته حول ما إذا فاز ميسي بكأس العالم لسنة 2010.[28]
في 16 سبتمبر، أعلن برشلونة، للمرة الثانية في غضون ثلاثة أشهر، تجديده لعقد ميسي حتى شهر يونيو من عام 2014؛ وفي هذه المرة حُسبت أجرته كأجرة لاعب أساسي في الفريق الأول.[20] حصل ميسي على الجنسية الإسبانية في 26 سبتمبر سنة 2005،[29] ليتمكن أخيراً من اللعب لأول مرة في أول موسم له في الدوري الإسباني. جرت أول مبارة لميسي على أرض ملعب الكامب نو في دوري أبطال أوروبا بتاريخ 27 سبتمبر من نفس العام، ضد نادي أودينيزي الإيطالي.[23] لوحظ مدى إعجاب المشجعين بميسي، عندما قاموا بالتصفيق له بحفاوة بالغة لحظة استبداله، على ما قدمه في المباراة وانسجامه مع رونالدينيو، مما أدى إلى فوز لبرشلونة.[30]
أحرز ميسي ستة أهداف في 17 مباراة في الدوري الإسباني، وسجل هدف واحد في دوري أبطال أوروبا في ستة مباريات. انتهى موسمه مبكراً في 7 مارس 2006، عندما تعرض لتمزق عضلي في فخذه الأيمن خلال مباراة الإياب من الدور الثاني لدوري أبطال أوروبا ضد تشلسي.[31] ومع ذلك أنهى برشلونة هذا الموسم كبطل لإسبانيا وأوروبا.[32][33]موسم 2006-07ميسي في مباراة ضد نادي رينجرز في سنة 2007.
في موسم 2006-07، فرض ميسي نفسه كلاعب أساسي للفريق الأول، بتسجيله 14 هدفاً في 26 مباراة.[34] في 12 نوفمبر، وخلال مباراة ضد نادي ريال سرقسطة، أصيب ميسي بكسر في مشط القدم، أبعده عن الملاعب طيلة ثلاثة أشهر.[35][36] تعافى ميسي من إصابته في الأرجنتين، وجاءت عودته للعب ضد راسينغ سانتاندر في 11 فبراير،[37] حيث دخل اللقاء كلاعب بديل في الشوط الثاني. في 11 مارس، شهد الكلاسيكو ميسي في قمة مستواه، بإحرازه هاتريك وإهدائه برشلونة التعادل 3-3، وأتى التعادل الأخير في الوقت المحتسب بدل الضائع.[38] وبذلك أصبح أول لاعب، منذ إيفان زامورانو (لريال مدريد في موسم 1994-95)، يسجل هاتريك في الكلاسيكو.[39] كما أصبح أصغر لاعب في التاريخ يحقق هذا الأمر. وبقرب نهاية الموسم بدأ بهز شباك خصومه أكثر فأكثر؛ فتمكن من تسجيل 11 هدفًا من أصل 14 في الدوري للموسم في آخر 13 مباراة.[40]ميسي قبل وقت قصير من تسجيل هدفه الشهير في مرمى نادي خيتافي.
أثبت ميسي أيضاً أنه "مارادونا الجديد"، من خلال تكرار أهداف مارادونا الأكثر شهرة في العالم في موسم واحد.[41] في 18 أبريل 2007، سجل هدفين في بطولة كأس ملك إسبانيا في النصف النهائي ضد خيتافي، وكان أحد تلك الأهداف شبيهًا إلى حد كبير بهدف مارادونا الشهير ضد إنجلترا في نهائيات كأس العالم لسنة 1986 في المكسيك، المعروف باسم هدف القرن.[42] وقامت الصحف العالمية الرياضية بمقارنته بمارادونا، ووصفت الصحف الإسبانية ميسي بأنه "ميسيدونا"،[43] حيث أنه تمكن تقريباً من ركض نفس المسافة، ألا وهي 62 متر (203 قدم)، وتغلب على نفس العدد من اللاعبين (ستة، بما في ذلك حارس المرمى)، وسجل من وضع مماثل للغاية، وركض نحو الراية الركنية مثلما فعل مارادونا في المكسيك قبل 21 سنة.[41] في مؤتمر صحافي بعد المباراة، قال زميل ميسي في الفريق ديكو: "إنه أفضل هدف رأيته في حياتي".[44] سجل ميسي هدفاً آخرًا ضد إسبانيول، كان مماثلاً أيضًا لهدف مارادونا ضد إنجلترا في الدور الربع النهائي من بطولة كأس العالم، إذ قفز نحو الكرة ولامست يده ليركلها داخل شباك الحارس كارلوس كاميني،[45] وقد احتج عدد من لاعبي إسبانيول قائلين بعدم جواز احتساب الهدف بسبب لمس ميسي الكرة، الأمر الذي أكدته لقطات الإعادة، غير أن الهدف احتسب.[45]موسم 2007-08ميسي يقود برشلونة إلى الفوز بنتيجة 2-0 أمامنادي إشبيلية، على ملعب الكامب نو في 22 سبتمبر 2007.
ضمن موسم 2007-08، سجل ميسي خمسة أهداف في غضون أسبوع ليقود برشلونة إلى المراكز الأربعة الأولى في الدوري الأسباني. يوم 19 سبتمبر سجل مرة عندما هزم برشلونةليون بنتيجة 3-0 على أرضه في مباراة دوري أبطال أوروبا.[46] سجل هدفين في مرمى اشبيلية في 22 سبتمبر[47] ثم في 26 سبتمبر، سجل ميسي هدفين آخرين في مباراة الفوز 4-1 على ريال سرقسطة.[48] وجاء الهدف التالي في مباراة الإياب بالفوز 4-1 ضد نادي ليفانتي في 29 سبتمبر 2007. هدفه الثاني في دوري أبطال أوروبا لهذا الموسم جاء ضد نادي شتوتغارت، وفي 27 فبراير، لعب ميسي مباراته الرسمية المئة بقميص برشلونة ضد نادي فالنسيا.[49]
رُشح ميسي لجائزة اتحاد اللاعبين المحترفين تشكيلة العام في فئة الهجوم،[50] وأظهر استطلاع للرأي أجري على الإنترنت لصحيفة ماركا الإسبانية، أن معظم المعجبين صوتوا لميسي كأفضل لاعب في العالم، حيث حصل على 77% من الأصوات.[51] ذكر بعض المحررين من الصحف التابعة لبرشلونة، مثل صحيفتا الموندو ديبورتيفو والسبورت، ذكروا أنه يجب أن تعطى الكرة الذهبية لميسي، وهو الرأي الذي أيده فرانز بيكنباور.[52] كذلك صرّح بعض مخضرمي كرة القدم، مثل فرانشيسكو توتي، أنه يعتقد أن يكون ميسي أحد أفضل لاعبي كرة القدم حالياً في العالم.[53] غاب ميسي لمدة ستة أسابيع عن الملاعب إثر إصابة في 4 مارس، عندما تعرض لتمزق عضلي في فخذه الأيسر خلال مباراة دوري أبطال أوروبا أمام نادي سيلتيك. وكانت هذه هي المرة الرابعة في ثلاثة مواسم يعاني فيها ميسي هذا النوع من الإصابة.[54] بعد عودته من الإصابة سجل ميسي هدفه الأخير في موسم 2007-08 ضد فالنسيا في 4 مايو 2008، ليفوز برشلونة بنتيجة 6-0. عند انتهاء الموسم تمكن ميسي من تسجيل 16 هدفاً وصنع 13 هدف في جميع البطولات.موسم 2008-09
بعد رحيل رونالدينيو عن النادي، ورث ميسي قميصه حامل الرقم 10.[55] في 1 أكتوبر 2008، خلال مباراة دوري أبطال أوروبا ضد شاختار دونيتسك، سجل ميسي هدفين في الدقائق السبع الأخيرة، بعد نزوله بديلاً لتييري هنري، ليقلب نتيجة 0-1 إلى فوز 2-1 لبرشلونة.[56] كانت مباراة الدوري القادمة ضد أتلتيكو مدريد، مباراة وصفت بمثابة معركة ودية بين ميسي وصديقه الحميم سيرجيو أغويرو.[57] سجل ميسي هدفاً من ركلة حرة، وصنع آخر فيما تقدم برشلونة بالفوز بالمباراة 6-1.[58] أحرز ميسي هدفين آخرين مثيرين للإعجاب ضد إشبيلية بتسجليه من تسديدة من 23 متراً (25 ياردة) ومن ثم دحرجة الكرة حول حارس المرمى وتسجيله من زاوية ضيقة للطرف الآخر.[59] في 13 ديسمبر 2008، في أول كلاسيكو لهذا الموسم، سجل ميسي الهدف الثاني في المباراة التي فاز بها برشلونة 2-0 على ريال مدريد،[60] كما حصل على المركز الثاني لجائزة أفضل لاعب في العالم لسنة 2008 بستمائة وثمانية وسبعون نقطة.[9]
سجل ميسي أول هاتريك لعام 2009 في مباراة كأس ملك إسبانيا ضد أتلتيكو مدريد التي فاز بها برشلونة بنتيجة 3-1.[61] سجل ميسي هدفين آخرين مهمين في 1 فبراير 2009، بنزوله بديلاً في الشوط الثاني ليساعد برشلونة في هزيمة راسينغ سانتاندر بنتيجة 1-2، بعد أن كانت 1-0، وكان الهدف الثاني الهدف رقم 5000 لبرشلونة في الدوري.[62] في الجولة الثامنة والعشرون من الدوري الإسباني، سجل ميسي هدفه الثلاثين لهذا الموسم في جميع البطولات، ليساعد فريقه للفوز بنتيجة 6-0 على نادي مالقا.[63] في 8 أبريل 2009، سجل مرتين ضد بايرن ميونيخ في دوري أبطال أوروبا، ليسجل رقماً قياسياً شخصياً بثمانية أهداف في البطولة.[64] في 18 أبريل، حقق ميسي هدفه العشرين في الدوري لهذا الموسم بالفوز على مضيفه خيتافي 1-0، ليسمح لبرشلونة بالحفاظ على فارق الست النقاط في صدارة جدول الدوري عن ريال مدريد.[65]
باقتراب نهاية موسم برشلونة، سجل ميسي هدفين، ليتوج بالفوز 6-2 على ريال مدريد في ملعب سانتياغو برنابيو،[66] وقد اعتبرت هذه الهزيمة الأقسى لريال مدريد منذ عام 1930،[67] وبعد تسجيل كل هدف، كان ميسي يركض نحو الجماهير وآلات التصوير ويرفع قميصه وليعرض قميص آخرى كتب عليه Síndrome X Fràgil، أي "مرض متلازمة أكس الهشة"، لإظهار دعمه للأطفال الذين يعانون من هذا المرض.[68]
شارك ميسي في صناعة هدف أندريس إنيستا في الوقت المحتسب بدل الضائع ضد نادي تشيلسي في دوري أبطال أوروبا في الدور قبل النهائي ليرسل برشلونة مباشرة لمواجهة مانشستر يونايتد في النهائي. فاز ميسي في أول بطولة كأس ملك إسبانيا في 13 مايو، وأحرز هدفاً وصنع اثنين آخرين، في الفوز بنتيجة 4-1 على أتلتيك بيلباو.[69] وساعد فريقه بالحصول على الثنائية من خلال الفوز بالدوري الإسباني. في 27 مايو ساعد برشلونة في الفوز بدوري أبطال أوروبا بتسجيله الهدف الثاني في الدقيقة 70، الأمر الذي منح الفريق فارق هدفين؛ أيضاً أصبح الهداف الأول في دوري أبطال أوروبا، وأصغرهم سناً في تاريخ البطولة، برصيد تسعة أهداف،[70] وفاز أيضاً بجائزة أفضل مهاجم وأفضل لاعب للأرقام، مختتمًا سنة مذهلة في أوروبا.[71] جعل هذا الانتصار برشلونة تتربع على عرش بطولة كأس ملك إسبانيا، والدوري الأسباني ودوري أبطال أوروبا في موسم واحد،[72] وقد كانت هذه المرة الأولى التي فاز فيها نادي إسباني بالثلاثية.[73]موسم 2009-10ميسي في قيادة هجمة في مباراة ضمن بطولة كأس جوان غامبر بين برشلونة ومانشستر سيتيعلى ملعب الكامب نو.
بعد الفوز بكأس السوبر الأوروبي لعام 2009، أكد مدرب برشلونة جوسيب غوارديولا بأن ميسي أفضل لاعب رآه في حياته.[74] يوم 18 سبتمبر، وقع ميسي عقداً جديداً مع برشلونة، جاري حتى عام 2016 مع وضع بند بشرط جزائي بقيمة 250 مليون يورو، ليكون ميسي، إلى جانب زلاتان إبراهيموفتش، أعلى اللاعبين أجراً في الدوري الإسباني، حيث أنهما يحصلان على 9.5 مليون يورو سنوياً.[75][76] بعد أربعة أيام، في 22 سبتمبر، سجل ميسي هدفين وصنع آخر في فوز برشلونة بنتيجة 4-1 على راسينغ سانتاندر في الدوري الإسباني.[77] سجل هدفه الأوروبي الأول لهذا الموسم في 29 سبتمبر بالفوز 2-0 على دينامو كييف،[78] ورفع رصيده من الأهداف إلى ستة أهداف في سبع مباريات في الدوري الإسباني، عندما قاد برشلونة للفوز على ريال سرقسطة بنتيجة 6-1 على ملعب الكامب نو.[79][80]
توّج ميسي بجائزة الكرة الذهبية، في 1 ديسمبر 2009، بسحق أقرب منافسيه، ألا وهو الوصيف كريستيانو رونالدو، بفارق كبير لم يحدث في تاريخ هذه الجائزة، وهو أربعمائة وثلاثة وسبعون صوتاً مقابل 233 صوتاً.[81][82][83] بعد ذلك، نقلت مجلة فرانس فوتبول قول ميسي: «أهدي هذه الجائزة لعائلتي، والتي كانت حاضرة دائماً عندما كنت بحاجة لها وشعرت أحياناً أنهم أكثر عاطفة مني».[84]ميسي في كأس العالم للأندية سنة 2009.
يوم 19 ديسمبر، سجل ميسي هدف الفوز في المباراة النهائية لكأس العالم للأندية لعام 2009 ضد نادي إستوديانتيس دو لا بلاتا في أبو ظبي، ليمنح النادي لقبه السادس لهذا العام.[85] وبعد ذلك بيومين، حصل على جائزة أفضل لاعب كرة قدم في العالم، ليهزم كل من كريستيانو رونالدو وتشافي هيرنانديز وريكاردو كاكا وأندريس إنيستا للحصول على الجائزة. وكانت هذه هي المرة الأولى التي يفوز بها ميسي، ليُصبح أول أرجنتيني يحصل على هذا الشرف منذ ابتكار الجائزة.[86] في 10 يناير 2010، سجل ميسي أول هاتريك له في عام 2010 وأول هاتريك في هذا الموسم ضد تينيريفي بالفوز بنتيجة 0-5،[87] وفي يوم 17 يناير سجل هدفه المئوي مع النادي في مباراة الفوز 4-0 على نادي إشبيلية.[88]
ثم بدأ ميسي في مسار رائع بتسجيله 11 هدفا في خمس مباريات. أولاً سجل في الدقيقة 84 أمام نادي مالقا بالفوز 2-1،[89] ثم سجل هدفين ضد ألميريا في مباراة التعادل 2-2.[90] تابع تألقه بأسبوع مثير للإعجاب حيث سجل ثمانية أهداف؛ بدأ بتسجيله هاتريك أمام نادي فالنسيا بفوز الذهاب 3-0، ثم سجل هدفين في مرمى شتوتغارت، في مباراة الفوز 4-0 التي ضمنت لبرشلونة التأهل إلى الدور ربع النهائي من دوري أبطال أوروبا،[91] وأخيراً سجل هاتريك آخر ضد ريال سرقسطة في الفوز بنتيجة 4-2 إياباً،[92] ليصبح أول لاعب لبرشلونة يسجلهاتريك بشكل متتالٍ في الدوري الإسباني.[93] لعب مباراته الرسمية رقم 200 مع برشلونة ضد أوساسونا يوم 24 مارس 2010.[94]لا يمكن إيقاف ميسي بمجرد أن يبدأ انطلاقته. إنه اللاعب الوحيد الذي يستطيع تغيير اتجاهه وهو ينطلق بنفس السرعة.
إنه أفضل لاعب في العالم بفارق جيد. إنه مثل البلاي ستيشن. يمكنه الاستفادة من كل خطأ نرتكبه.—أرسين فينغر بعد فوز برشلونة 4-1 علىآرسنال.[95][96]
في 6 أبريل 2010، سجل ميسي أربعة أهداف في مباراة واحدة للمرة الأولى في مسيرته، في مباراة الفوز على الأرض 4-1 على آرسنال في دوري أبطال أوروبا خلال الربع النهائي، مباراة الإياب.[97][98][99] وشهدت هذه المباراة أيضاً تجاوزه لريفالدو ليصبح الهداف التاريخي لبرشلونة في بطولة دوري أبطال أوروبا.[100] في 10 أبريل، سجل ميسي هدفه الأربعين لهذا الموسم عندما أحرز الهدف الأول في الفوز بنتيجة 2-0 خارج أرضه ضد غريمه التقليدي ريال مدريد في الكلاسيكو.[101] في 1 مايو، لعب ميسي مباراته الخمسين لهذا الموسم وسجل هدفي الفوز 4-1 خارج الأرض ضد نادي فياريال.[102] بعد ثلاثة أيام فقط، وبالتحديد في 4 مايو، سجل ميسي هدفين في فوز آخر بنتيجة 4-1 على الأرض أمام نادي تينيريفي.[103] سجل ميسي هدفه الثاني والثلاثين لهذا الموسم في الدوري الإسباني في 8 مايو، في مباراة الفوز خارج الأرض أمام إشبيلية،[104] وفي المباراة النهائية ضد بلد الوليد، سجل هدفين في الشوط الثاني ليعادل رقم رونالدو السابق بأربعة وثلاثون هدفاً، الذي حققه في موسم 1996-97 بقميص برشلونة،[105][106] ولينتهي بفارق أربعة أهداف خلف الرقم القياسي السابق المسجل باسم تيلمو زارا (38).[107] يوم 3 يونيو 2010، حصل على جائزة أفضل لاعب في الدوري الإسباني للسنة الثانية على التوالي.[108]موسم 2010-11
في 21 أغسطس 2010، سجل ميسي هاتريك في أولى بدايته لهذا الموسم في الفوز بنتيجة 4-0 على إشبيلية في كأس السوبر الإسباني، ليساعد برشلونة على تأمين أول ألقاب هذا الموسم بعد خسارة مباراة الذهاب بنتيجة 1-3.[109] كما بدأ موسمه في الدوري بهدف، سجله بعد مرور ثلاث دقائق فقط ضد راسينغ سانتاندر في 29 أغسطس 2010. ثم تابع تألقه في مباراة مرحلة المجموعات بدوري أبطال أوروبا ضد باناثينايكوس حيث سجل هدفين، وصنع اثنين آخرين كما كان بإمكانه تسجيل هدفين أيضاً.
في 19 سبتمبر 2010، تعرض ميسي لإصابة في الكاحل بسبب تتدخل متعمد من مدافع أتلتيكو مدريد توماش أويفالوشي في الدقيقة 92 من مباراة الجولة الثالثة على ملعب فيسينتي كالديرون. لأول وهلة كان يخشى أن ميسي تعرض لكسر في الكاحل التي كان يمكن أن تبعد لاعب نجم عن الملاعب لمدة لا تقل عن ستة أشهر، لكن أظهر التصوير بالرنين المغناطيسي في اليوم التالي أنه تعرض لالتواء في الأربطة الداخلية والخارجية لكاحله الأيمن فقط.[110] وقال زميله ديفيد فيا بعد مشاهدة اللقطة: "التدخل على ميسي كان وحشيًا"، وأضاف أيضاً أنه يعتقد أن مدافع أتليتيكو "لم يتدخل لإيذاء ميسي".[111] وتسبب الحادث باهتمام وسائل الإعلام على نطاق واسع وطرح المناقشة من المساواة في حماية جميع اللاعبين في المباريات.
بعد عودة ميسي، سجل هدف التعادل 1-1 ضد نادي ريال مايوركا، ثم سجل هدفين آخريين في دوري أبطال أوروبا ضد نادي كوبنهاغن وساعد الفريق بالفوز بنتيجة 2-0 على ملعبه.[112] تابع تسجيله للأهداف المثيرة للإعجاب بثنائيات ضد سرقسطة، وإشبيلية. بعد شهر أكتوبر المثمر، بدأ بالتهديف في نوفمبر في مباراة التعادل 1-1 خارج الأرض أمام كوبنهاغن ومباراة الفوز ضد خيتافي خارج الأرض،[113] وفي المباراة التالية ضد فياريال، سجل هدفاً رائعا جمع بينه وبين بيدرو، أعطى برشلونة التقدم بنتيجة 2-1، قبل أن يسجل هدفًا آخر ليفوز برشلونة بنتيجة 3-1. وكانت هذه المباراة السابعة على التوالي التي يسجل بها ميسي، ويكسر رقمه القياسي السابق الخاص. كما حقق انجازًا بتسجيله 50 هدفاً في السنة التقويمية لعام 2010 مع الهدف الأول، بينما مع الهدف الثاني، حقق هذا الإنجاز ذاته مرة أخرى، هذه المرة نظراً لأنه سجل الأهداف وهو يرتدي قميص برشلونة في عام 2010. سجل ميسي الهاتريك الثاني له لهذا الموسم ضد نادي ألميريا، ليقود برشلونة إلى فوز مثير بثمانية نقاط مقابل لا شيء خارج الأرض، وقد كان هدفه الثاني هو الهدف رقم 100 له في الدوري الإسباني.[114] وسجل في مباراته التاسعة على التوالي (المباراة العاشرة تشمل الودية ضد البرازيل) في الفوز خارج الأرض 3-0 على باناثينايكوس.[115]ميسي يلعب ضد ريال مدريد في مباراة دوري أبطال أوروبا.
توقف تهديف ميسي المستمر يوم 29 نوفمبر في الكلاسيكو، غير أن برشلونة تمكن من الفوز بنتيجة 5-0.[116] وفي المباراة التالية سجل ميسي هدفين وصنع واحدًا ضدأوساسونا،[117] ثم تابع بثنائيتين في مرمى ريال سوسيداد.[118] فاز برشلونة بالمباراة بنتيجة 5-1، في الدربي حامل اسم المدينة، حيث عاون ميسي زملائه بيدرو وفيا على تسجيل هدف لكل منهما.[119] وجاء هدفه الأول في سنة 2011 ضد ديبورتيفو لاكورونيا من ركلة حرة، ففاز فريقه بنتيجة 4-0 خارج الأرض، وفي هذه المرة أيضًا تعاون مع لبيدرو وفيا.[120]
فاز ميسي بجائزة الكرة الذهبية عام 2010، متفوقاً على زملاءه ببرشلونة تشافي وإنيستا.[121] وقد ترشح ميسي للجائزة للعام الرابع على التوالي.[122] بعد يومين فقط من حصوله على الجائزة سجل أول هاتريك في السنة والثالث لهذا الموسم ضد ريال بيتيس.[123] وبدأ الجولة الثانية من الدوري بهدف، بتسجيله ركلة الجزاء الثانية له ضدراسينغ سانتاندر.[124] بعد أن سجل ركلة الجزاء، كشف ميسي عن رسالة كتبها على القميص الداخلي تقول، "عيد ميلاد سعيد، مامي".[125] وتابع تألقه التهديفي بهدفين ضد ألميريا في الدور قبل النهائي بكأس ملك إسبانيا،[126] وتابعها بهدفين آخريين في أقل من أسبوع لاحق ضد إيركوليس.[127] في 5 فبراير، حطم برشلونة الرقم القياسي للانتصارات المتتالية في الدوري بستة عشر انتصار، بعد أن هزم أتلتيكو مدريد بنتيجة 3-0 على أرض ملعب الكامب نو.[128] سجل ليونيل ميسي هاتريك ليضمن الفوز لفريقه وبعد المباراة صرح: «إنه لشرف أن تكون قادرًا على تجاوز رقم قياسي مسجل باسم عظيم مثل دي ستيفانو»، و«إذا كان الرقم المسجل دام لفترة طويلة، فذلك لأنه من الصعب جدًا التغلب عليه، ولقد وصلنا إلى ذلك بالفوز على فريق قوي للغاية يمر بوضع سيء، الأمر الذي جعل هذا الإنجاز أكثر صعوبة حتى».[129]
بعد مباراتين بالتعادل السلبي، سجل هدف الفوز ضد أتلتيك بيلباو ليفوز برشلونة بنتيجة 2-1.[130] في الأسبوع التالي، سجل أول هدف بالرأس له لهذا الموسم ضد ريال مايوركا، ليفوز فريقه بنتيجة 3-0 خارج الأرض.[131] وكان هذا الانتصار معادلة للرقم القياسي المسجل باسم النادي الباسكي ريال سوسييداد بالدوري الإسباني في موسم 1979-80 بعدم الخسارة خارج الأرض طيلة 19 مباراة. وقد حطم الرقم القياسي بعد مرور ثلاثة أيام عندما سجل ميسي هدف المباراة الوحيد على مضيفه نادي فالنسيا.[132] في 8 مارس، سجل ميسي هدفين في مرمى آرسنال في مباراة دوري أبطال أوروبا على الكامب نو، وليساعد برشلونة بالفوز 3-1 والتأهل إلى الدور ربع النهائي من البطولة.[133] بعد فشله في التسجيل لمدة شهر سجل هدفين ضد ألميريا؛ وكان الهدف الثاني هدفه السابع والأربعين لهذا الموسم، معادلاً رقمه القياسي من الموسم السابق.[134] عاد ميسي وتجاوز رقمه القياسي في 12 أبريل 2011 عندما سجّل هدف الفوز ضد شاختار دونيتسك في مباراة دوري أبطال أوروبا، الأمر الذي وضعه في كتاب الأرقام القياسية لأكثر اللاعبين تسجيلاً للأهداف في تاريخ برشلونة بموسم واحد.[135] سجل الهدف الثامن له فيالكلاسيكو في مباراة التعادل 1-1 على ملعب سانتياغو بيرنابيو. في 23 أبريل سجل ميسي هدفه الخمسين لهذا الموسم بالفوز بنتيجة 2-0 على المضيف أوساسونا، حيث دخل كبديل في الدقيقة 60.[136]
في مباراة الذهاب من النصف النهائي لدوري أبطال أوروبا قدم أداءاً لا ينسى، بتسجيله هدفين ضد ريال مدريد في مباراة الفوز 2-0، وقد أُُشيد بالهدف الثاني باعتباره أحد أفضل الأهداف في هذه المرحلة من البطولة.[137] في نهائي دوري أبطال أوروبا على ملعب ويمبلي، سجل ميسي هدف الحسم في المباراة ليعطي برشلونة لقبه الثالث في ست سنوات، والرابع بالإجمالي.[138]موسم 2011-12ميسي وبرشلونة يحتفلون بفوزهم بكأس العالم للأندية لعام 2011.
بدأ ميسي هذا الموسم برفع كأس السوبر الإسباني مع برشلونة، بتسجيله ثلاثة أهداف وصنع هدفين في الفوز 5-4 ضد ريال مدريد.[139] استمرت أدواره الكبيرة في المباراة الرسمية التالية التي لعبت ضد بورتو عندما سجل مرة أخرى بعد تمريرة خلفية خاطئة من فريدي جوارين قبل أن يصنع هدف لسيسك فابريغاس ليمنح برشلونة الفوز بنتيجة 2-0، وكأس السوبر الأوروبي،[140] البطولة الرسمية الوحيدة التي لم يسجل بها من قبل.[141] بدأ ميسي حملة الدوري الأسباني بهدفين في مرمى فياريال،[142] وأكملها بهاتريك في مباراتي الإياب ضدأوساسونا،[143] وأتليتيكو مدريد.[144]
أظهر ميسي في مباراة بالدوري امام أوساسونا في 17 سبتمبر، لماذا يعتبر هو أفضل لاعب كرة قدم في العالم، داخل وخارج الملعب. بعد تسجيل هدفه الأول من هاتريك في الفوز 8-0، أنجز ميسي احتفالية خاصة من أجل سفيان، طفل مغربي ذو العشر سنوات والذي يعاني من متلازمة لورين ساندرو، حالة طبية نادرة التي يمكن أن تؤدي في النهاية إلى فقدان الأطراف السفلى. في حين عادة ما يشير ميسي إلى السماء بعد تسجيل أي هدف، لكنه لمس ميسي ساقيه كإهداء من أجل سفيان.[145]
في أغسطس، أصبح ميسي ثاني أعلى هداف متجاوزاً لاديسلاو كوبالا بمئة وأربعة وتسعين هدفا، ولم يتفوق عليه إلا سيزار رودريغيز الفاريز بمئتين وخمسة وثلاثين هدفا في جميع المسابقات الرسمية.[146]ميسي أثناء مباراة برشلونة مع ريال مدريد فيكأس ملك إسبانيا 2011–12.
في 28 سبتمبر، سجل ميسي أول هدفين له لهذا الموسم في دوري الأبطال ضد باتي بوريسوف،[147] ليصبح ثاني الهدافين في تاريخ برشلونة، بمعادلته للاديسلاو كوبالا، بمائة وأربعة وتسعين هدفا في جميع المسابقات الرسمية.[148] وقد تجاوز هذا الرقم حين سجل هدفين في مرمى رسينغ سانتاندر.[149] فكان ميسي على بعد هدف لتخطي حاجز 200 هدف بعد هاتريك آخر على ملعب الكامب نو ضد ريال مايوركا وأصبح حينها ثاني أفضل هداف في تاريخ برشلونة في الدوري بمائة واثنين وثلاثين هدف، بفارق هدف واحد امام كوبالا.[150] سجل هدفه رقم 200 مع برشلونة واثنين آخرين جزءًا من الهاتريك في مباراته التالية ضد فيكتوريا بيلزن في دوري ابطال أوروبا.[151] سجل أول أهدافه في السان ماميس بالوقت المحتسب بدل الضائع لتنتهي المباراة بنتيجة 2-2 مع أتلتيك بيلباو،[152] ثم تبعها بهدف في مرمى ريال سرقسطة،[153] سُجل من ركلة جزاء ليفوز برشلونة بنتيجة 3-2 خارج الأرض أمام ميلان في مرحلة المجموعات من دوري أبطال أوروبا 2011-12.[154] سجل أيضا للمرة الأولى ضد رايو فاليكانو ليفوز فريقه بنتيجة 4-0 على ملعب الكامب نو[155] وتلاه بهدف في مرمى ليفانتيليحقق فوزًا آخر بنتيجة 5-0 على أرضية الكامب نو.[156]
سجل ميسي هدفين في نهائي كأس العالم ضد نادي سانتوس وكان قد اقر بأنه رجل المباراة وحصل أيضا على جائزة الكرة الذهبية لأدائه خلال البطولة.[157]
توّج ميسي بجائزة أفضل لاعب في أوروبا 2011، بتفوقه على كل من زميله في الفريق تشافي هيرنانديز وكريستيانو رونالدو لاعب ريال مدريد. وتوّج أيضاً بجائزة كرة فيفا الذهبية 2011 بتفوقه مجددا على زميله في الفريق تشابي وكريستيانو رونالدو. و بفوزه بكرة الفيفا الذهبية مجددا، أصبح ميسي رابع لاعب يحرز ثلاث كرات ذهبية، بعد يوهان كرويف، ميشيل بلاتيني وماركو فان باستن وثاني لاعب يفوز بكرة الفيفا الذهبية للمرة الثالثة على التوالي، بعد ميشيل بلاتيني (ومع ذلك، اثنتين من جائزة الكرة الذهبية التي حصل عليهما هي كرة الفيفا الذهبية، التي فاز بهما على التوالي).
في 20 مارس 2012 أصبح ميسي الهداف التاريخي لبرشلونة بعد أن أحرز هاتريك في مرمى غرناطة في بطولة الدوري الإسباني متجاوزاً سيزار الفاريز صاحب 232 هدف مع النادي.[158] وفي الثالث من أبريل، سجَّل ميسي هدفين بركلات الترجيح ضد نادي ميلان خلال ربع نهائي إياب دوري أبطال أوروبا، كاسرًا رقمه القياسي الخاص، ليكون بذلك اللاعب الوحيد إلى جانب رود فان نيستلروي الذي سجَّل 12 هدفًا خلال موسم واحد لدوري أبطال أوروبا، كما سمحت له هذه الأهداف أن يُعادل رقم جوزيه ألتافيني الذي سبق وسجَّل 14 هدفًا خلال بطولة أوروبيَّة واحدة خلال موسم 1962–63.[159] لم يتمكن ميسي من التسجيل خلال النصف نهائي، إذ أخطأ ركلة جزاء مهمة خلال مباراة الإياب الثانية، فأصابت كرته عارضة المرمى.[160] في 11 أبريل سجَّل ميسي هدفه الحادي والستين للموسم ضد نادي خيتافي،[161] وفي الثاني من مايو سجَّل هدفًا ضد نادي مالقا ليتفوق بذلك على جيرد مولر ويحطم رقمه القياسي (67 هدفًا خلال موسم 1972–73) بثمانية وستين هدفًا ليُصبح بذلك أفضل مُسجّل أهداف في التاريخ خلال موسم واحد في أوروبا.[162][163] ثمَّ عاد وسجَّل 4 أهداف أخرى في 5 مايو ليرفع رصيده إلى رقم غير مسبوق وهو 72 هدف. وفي 25 مايو عاد ميسي ليُسجل مجددًا في نهائي كأس ملك إسبانيا، مُساعدًا برشلونة على الفوز بكأسهم الإسباني السادس والعشرين، رافعًا ب1 لك رصيد أهدافه في جميع المنافسات إلى 73 هدفًا،[164][165] كما أنهى ميسي هذا الموسم بصفته أفضل مسجلي الاتحاد الأوروبي لكرة القدم للمرة الرابعة على التوالي، بأربعة عشرة هدفًا.[164]موسم 2012–13
خلال مباراة برشلونة الأولى لهذا الموسم ضد ريال سوسيداد، تابع ميسي تسجيل الأهداف حتى أنهى المباراة بنتيجة 5–1، ثمَّ أضاف هدفًا آخر في ركلة جزاء بمباراة ضد ريال مدريد انتهت لصالح برشلونة 3–2، وذلك في 23 أغسطس في مبارة الإياب من كأس السوبر الإسباني 2012.[166] أضاف ميسي إلى رصيده هدفًا آخر في مباراة الإياب الثانية من كأس السوبر الإسباني في ركلة حرَّة، على أنَّ برشلونة انهزمت في هذا اللقاء لصالح ريال مدريد.[167] شكَّل هذا الهدف الهدف الخامس عشر لميسي في مباريات الكلاسيكو، مما جعله أفضل مسجّل في تلك المباريات، ولم يحل إلّا ثانيًا بعد ألفريدو دي ستيفانو، صاحب الأهداف الثمانية عشر.[168][169] حصل ميسي على المركز الثاني في مسابقة جائزة أفضل لاعب بالاتحاد الأوروبي لكرة القدم، بعد كريستيانو رونالدو، على الرغم من أنَّ كلًا منهما حصل على 17 صوتًا. خلال ظهوره الثالث بالدوري، مرر ميسي الكرة إلى زميله أدريانو الذي سجَّل الهدف الوحيد ضد نادي فالنسيا.[170] سجَّل ميسي هدفين إضافيين ضد نادي خيتافي في 15 سبتمبر وأضاف آخر في مباراة ضد سبارتاك موسكو في 20 سبتمبر،[171] مما رفع رصيده في هذا الموسم إلى 10 أهداف.[172]"بقي رصيدي صامدًا مدَّة 40 سنة - 85 هدفًا في السنة - والآن حطَّمه أفضل لاعب في العالم، وإنني مسرورٌ لأجله. إنه لاعبٌ مذهل، لاعبٌ مارد."— —جيرد مولر بعد أن حطَّم ميسي رقمه القياسي.[173]
في 11 نوفمبر، سجَّل ميسي هدفين ضد ريال مايوركا، ليصل رصيد أهدافه إلى 76 هدفًا في سنة 2012، كاسحًا رقم بيليه القياسي البالغ 75 هدفًا في سنة 1958، واقترب مقدار 9 أهداف من رقم الأسطورة الألماني جيرد مولر الذي دخل موسوعة غينيس للأرقام القياسيَّة بفضل عدد أهدافه.[174][175] حقق ميسي هدفيه السابع والسبعين والثامن والسبعين ضد ريال سرقسطة في ملعب الكامب نو، فاقترب مقدار 7 أهداف من رقم مولر.[176] وفي 20 نوفمبر سجَّل هدفين آخرين ضد سبارتاك موسكو، فبلغ رصيد أهدافه 80، واقترب مقدار 5 أهداف من رقم مولر القياسي.[177] تابع ميسي مشوار تسجيله ضد نادي ليفانتي في 25 نوفمبر، حيث سجل هدفه الحادي والثمانين والثاني والثمانين،[178] وفي 1 ديسمبر سجَّل هدفين آخرين ضد نادي أتلتيك بيلباو، فلم يبقى سوى هدف واحد يحول بينه وبين كسر رقم مولر القياسي،[179] وفي 9 ديسمبر سجَّل هدفين آخرين ليكسر بذلك رقمه القياسي.[180][181][182] في 12 ديسمبر رفع ميسي رصيده إلى 88 هدفًا، وفي 16 من ذات الشهر رفع رصيده مجددًا إلى 90 هدف.[183]
بتاريخ 18 ديسمبر 2012، اُعلن عن تجديد إدارة نادي برشلونة لعقد ميسي ليمتد حتى 30 يونيو 2018.[184]المنتخب
ظهر ميسي لأول مرة مع منتخب الأرجنتين تحت-20 سنة في شهر يونيو عام 2004، في مباراة ودية ضد الباراغواي.[185] في سنة 2005 كان جزءاً من الفريق الذي فاز ببطولة كأس العالم للشباب تحت 20 سنة في هولندا، حيث فاز بالكرة الذهبية والحذاء الذهبي،[186] بتسجيله في المباريات الأربع الأخيرة للأرجنتين وإحرازه ما مجموع ستة أهداف في البطولة.
لعب أول مباراة دولية كاملة في 17 أغسطس سنة 2005 ضد منتخب المجر في سن الثامنة عشر. نزل كبديل في الدقيقة 63، لكنه طرد في الدقيقة 65 بعد أن رأى الحكم، ماركوس ميرك، أنه نطح المدافع فيلموس فانتشاك، الذي كان يسحب قميص ميسي. وكان هذا القرار مثير للجدل وادعى مارادونا أيضاً إن هذا القرار متعمد.[187][188] وعاد ميسي للفريق يوم 3 سبتمبر بخسارة الأرجنتين 1-0 ضمن تصفيات كأس العالم خارج أرضه أمام الباراغواي. وقال قبل المباراة: "هذه إعادة لأول ظهور، فالأولى كانت قصيرة قليلاً".[189] ثم خاض أول مباراة له مع الأرجنتين ضد منتخب البيرو، وبعد المباراة وصف بيكرمان ميسي بأنه "جوهرة".[190]
في 28 مارس سنة 2009، في التصفيات المؤهلة لنهائيات كأس العالم ضد فنزويلا، ارتدى ميسي القميص رقم 10 لأول مرة مع الأرجنتين. وكانت هذه المباراة الرسمية الأولى لدييغو مارادونا كمدرب للأرجنتين. فازت الأرجنتين بنتيجة 4-0 في المباراة وبافتتاح ميسي التسجيل.[191]
في 17 نوفمبر 2010، سجل ميسي هدفاً في اللحظة الأخيرة ضد المنافس الأمريكي الجنوبي البرازيل بعد مجهود فردي ليساعد فريقه بالفوز بنتيجة 1-0 في مباراة ودية، لُعبت في الدوحة. وكانت هذه هي المرة الأولى التي يسجل بها أمام البرازيل على مستوى الكبار.[192] سجل ميسي هدفاً آخر في آخر لحظة في 9 فبراير 2011 ضد البرتغال من ركلة جزاء أعطت فريقه الفوز بنتيجة 2-1 في مباراة ودية، لعبت في جنيف، سويسرا.كأس العالم 2006
هددت الإصابة التي أبعدت ميسي عن اللعب لمدة شهرين في نهاية موسم 2005-06 وجوده في كأس العالم لعام 2006. ومع ذلك، تم اختيار ميسي في منتخب الأرجنتين للبطولة في 15 مايو 2006. كما أنه لعب في المباراة الأخيرة قبل كأس العالم ضد المنتخب الأرجنتيني تحت 20 سنة لمدة 15 دقيقة، ومباراة ودية ضد أنغولا لمدة 64 دقيقة،[193][194] كما كان قد شهد فوز الأرجنتين في المباراة الافتتاحية ضد ساحل العاج من مقاعد البدلاء.[195] في المباراة التالية ضد صربيا والجبل الأسود، أصبح ميسي أصغر لاعب يمثل الأرجنتين في كأس العالم عندما دخل كبديل لماكسي رودريغيز في الدقيقة 74. صنع هدف هرنان كريسبو في غضون دقائق من دخوله المباراة وسجل أيضا الهدف الأخير، ليفوز منتخب بلاده بنتيجة 6-0، مما يجعله أصغر هداف في البطولة وسادس أصغر هداف في تاريخ كأس العالم.[196] بدأ ميسي في مباراة الأرجنتين التالية 0-0 أمام هولندا.[197] في المباراة التالية ضد المكسيك، دخل ميسي بديلا في الدقيقة 84، وكانت النتيجة تعادل 1-1، وكاد أن يسجل هدفاً، ولكنه احتسب تسلل في وقت حاجة الأرجنتين إلى هدف في الوقت الاضافي لتمضي قدماً.[198][199] ترك المدرب خوسيه بيكرمان ميسي على مقاعد البدلاء في مباراة الربع النهائي ضد ألمانيا، التي خسرتها الأرجنتين 4-2 في ركلات الترجيح.[200]كوبا أمريكا 2007ميسي في كوبا أمريكا 2007.
لعب ميسي المباراة الأولى له في كوبا أمريكا 2007 في 29 يونيو من نفس العام، عندما هزمت الأرجنتين الولايات المتحدة بنتيجة 4-1 في المباراة الأولى. في هذه المباراة، أظهر قدراته كصانع ألعاب، إذ صنع هدفاً لزميله المهاجم هرنان كريسبو، والعديد من التسديدات على المرمى. دخل تيفيز بديلاً لميسي في الدقيقة 79 وسجل فيما بعد.[201]
كانت المباراة الثانية له ضد منتخب كولومبيا، التي حصل فيها على ركلة جزاء وحولها كريسبو إلى تعادل بنتيجة 1-1. كما لعب دوراً في هدف الأرجنتين الثاني عندما تمت عرقلته خارج منطقة الجزاء، مما أتاح لخوان رومان ريكيلمي بالتسجيل من ركلة حرة، لتصبح غلة الأرجنتين 3-1. وكانت النتيجة النهائية للمباراة 4-2 لصالح الأرجنتين لتضمن لها مكاناً في الدور الربع النهائي في البطولة.[202]
في المباراة الثالثة، ضد الباراغواي، أراح المدرب ميسي بعد التأهل بالفعل لدور الثمانية، ثم دخل من على مقاعد البدلاء مكان استبان كامبياسو في الدقيقة 64، حينما كانت النتيجة لا تزال 0-0. في الدقيقة 79، صنع هدف لخافيير ماسكيرانو.[203] في الدور الربع النهائي، فيما واجهت الأرجنتين البيرو، سجل ميسي الهدف الثاني من المباراة، إثر تمريرة ريكيلمي، لتفوز الأرجنتين بنتيجة 4-0.[204] خلال مباراة الدور نصف النهائي ضد المكسيك، سجل ميسي كرة ساقطة فوق أوسفالدو سانشيز لتصل الأرجنتين إلى المباراة النهائية بعد فوزهها بنتيجة 3-0.[205] وقد خسرت الأرجنتين أمام البرازيل 3-0 في المباراة النهائية.[206]الألعاب الأولمبية الصيفية 2008ميسي في المبارة نصف النهائية ضد البرازيل فيدورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008.
بعد أن مُنع ميسي من اللعب للأرجنتين في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008،[207] وافقت إدارة نادي برشلونة على تركه يرحل بعد أن تفاهم مع المدرب المعين حديثاً جوسيب غوارديولا.[208] إنضم ميسي بعد ذلك لتشكيلة الأرجنتين وسجل الهدف الأول في الفوز 2-1 على ساحل العاج.[208] ثم سجل الهدف الأول، وصنع لأنخل دي ماريا في الشوط الثاني ليقود فريقه بالفوز 2-1 في الوقت الإضافي على هولندا.[209] وظهر أيضاً في مباراة الأرجنتين ضد منافسه البرازيل، التي فازت بها الأرجنتين بنتيجة 3-0، وبالتالي تقدمت إلى المباراة النهائية. في مباراة الميدالية الذهبية، صنع ميسي مرة أخرى لدي ماريا هدف المباراة الوحيد في الفوز على نيجيريا 1-0.[210]كأس العالم 2010
لعب ميسي مع الأرجنتين في المباراة الافتتاحية بأكملها، وقاد المنتخب للفوز بنتيجة 1–0 ضد نيجيريا. كانت له عدة فرص للتسجيل لكن تم ايقافها مراراً وتكراراً من قبل فانسون إنياما.[211] بدأ ميسي في مباراة الأرجنتين التالية بالفوز 4-1 على كوريا الجنوبية؛ وقد شارك في جميع أهداف فريقه وساعد غونزالو هيغواين بتسجيل هاتريك.[212] في المباراة الثالثة والأخيرة من مرحلة المجموعات كان ميسي القائد للأرجنتين في مباراة الفوز 2-0 على اليونان، مرة أخرى كان مركز نقطة لعب الأرجنتين وكان رجل المباراة.[213]
في دور الستة عشر صنع لكارلوس تيفيز ليسجل الهدف الأول في مباراة الفوز 3-1 ضد المكسيك. وإحتسب الحكم هذا الهدف على الرغم من أنه كان تسلل واضح.[214] انتهت بطولة كأس العالم للأرجنتين بخسارة 4-0 امام ألمانيا.[215]كوبا أمريكا 2011
شارك ميسي في بطولة كوبا أمريكا 2011 في الأرجنتين، حيث لم يسجل أي هدف ولكنه صنع ثلاث أهداف. وتم اختياره كرجل المباراة في مباراتين ضد بوليفيا (1-1) وكوستاريكا (3-0). خرجت الأرجنتين من الدور الربع النهائي فيركلات ترجيحية ضد الأوروغواي (1-1 وقت إضافي)، وسجل ميسي أول ركلة ترجيح.خارج كرة القدمحياته الشخصية
خاض ميسي أول علاقة غرامية مع ليموس ماكارينا، وهي فتاة من مسقط رأسه في روساريو. ويقال أنه تعرف عليها من جهة والد الفتاة عندما عاد إلى روساريو للتعافي من إصابته قبل أيام قليلة من بدء كأس العالم لسنة 2006،[216][217] كما قيل بأنه ارتبط سابقًا بعارضة الإغراء الأرجنتينية لوسيانا سالازار.[218][219] في يناير 2009، صرّح لبرنامج "هاتريك برسا"، الذي يعرض على "قناة 33" الكتالونية: "لدي صديقة وهي تعيش في الأرجنتين. وأنا مسترخي وسعيد".[219] وقد شوهد مع فتاة، تدعى أنتونيلا روكوزو،[220] في كرنفال في سيدجيس بعد ديربي برشلونة وإسبانيول، والأخيرة مواطنه من روساريو أيضًا.[221]
اثنين من أبناء عمه يلعبون كرة القدم أيضاً، وهما: ماكسي، الذي يلعب كجناح لنادي أوليمبيا من الباراغواي، وإيمانويل بيانكوتشي، الذي يلعب كلاعب خط وسط للنادي الأسباني غيرونا.[222][223] رزق ميسي بمولود من صديقته أنتونيلا روكوزو يوم 2 نوفمبر 2012 وقد أطلق عليه اسم تياجو.الأعمال الخيرية
في عام 2007 أنشأ ميسي مؤسسة ليو ميسي، وهي مؤسسة خيرية تساهم في تأمين التعليم والرعاية الصحية للأطفال.[224][225] في مقابلة مع موقع معجبين، قال ميسي: «إكتسابي القليل من الشهرة الآن أتاح لي الفرصة لمساعدة الناس الذين هم بحاجة لها حقا، وخاصة الأطفال».[226] رداً على صعوبات ميسي الطفولية العلاجية، تدعم مؤسسة ليو ميسي تشخيص الأطفال الأرجنتينين الذين يعانون من ظروف صحية من خلال تقديم العلاج في إسبانيا وتشمل النقل والمستشفيات وتكاليف الشفاء.[227] ويتم دعم مؤسسة ميسي من نشاطه الخاص بجمع التبرعات بمساعدة إضافية من هرباليفي.
في 11 مارس 2010 تم تعيين ميسي سفيراً للنوايا الحسنة لليونيسيف،[228] وذلك بهدف دعم حقوق الطفل. ويتم دعم ميسي في هذا من قبل نادي برشلونة، الذي يتمتع أيضاً بعلاقة قوية مع اليونيسيف.[229]الثروة
في مارس 2010، صنفته مجلة فرانس فوتبول على قمة قائمة أغنى لاعبي كرة القدم في العالم، بتسعة وعشرون مليون جنيه إسترليني في الجمع بين الإيرادات الآتية من الرواتب، المكافآت والأرباح خارج الملعب.[230]الإعلاممثال على شعبية ونفوذ ميسي في جميع أنحاء العالم. صورت في أروناتشال براديش، شمال شرق الهند.ميسي على غلاف لعبة برو إفلوشن سوكر 2011.
ظهر ميسي على غلاف لعبة الفيديو برو إيفولشن سوكر 2009 وبرو إفلوشن سوكر 2011، وشارك أيضاً في الحملات الترويجية للألعاب.[231][232] يُعتبر ميسي، إلى جانب فرناندو توريس،[233] وجها لعبة برو إفلوشن سوكر 2010، وقد شارك أيضا في التقاط الحركات والإعلان.[234][235][236] ومع ذلك، في نوفمبر 2011 قدم ميسي كالوجه الجديد للمنافس الأول للبرو إيفولشن سوكر في مجموعة ألعاب الفيديو لكرة القدم فيفا في أول ظهور له كنجم غلاف لسلسلة القادمة من فيفا ستريت 2012. وترعى ميسي الشركة الألمانية الرياضية أديداس ويظهر في الإعلانات التلفزيونية الخاصة بهم.[237] في يونيو 2010 وقع ميسي أيضاً عقداً لمدة ثلاث سنوات مع هرباليفي،[238] التي تدعم كذلك مؤسسة ليو ميسي.
في أبريل 2011، اختير ميسي في "تايم 100" 2011، قائمة المجلة السنوية لأكثر الأشخاص تأثيراً في العالم.[239] أيضا في أبريل 2011، أطلق ميسي صفحة الفيسبوك وخلال ساعات قليلة حصدت صفحته أكثر من ستة ملايين معجب، صفحة الفيسبوك خاصته لديها أكثر من 37 مليون معجب حتى أغسطس 2012.[239]إحصاءات المهنة
آخر تحديث: 8 نيسان 2012.[240][241]برشلونة بيالناديالموسمالدوريالكأسدوري الأبطالكأس السوبركأس السوبر الأوروبيكأس العالم للأنديةالمجموعالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفبرشلونة سي2003–0485—————85برشلونة بي2004–05226—————226النادي الأولالناديالموسمالدوريالكأسدوري الأبطالكأس السوبركأس السوبر الأوروبيكأس العالم للأنديةالمجموعالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفبرشلونة2004–05710100100———9102005–061763210611000——25842006–0726142221510200100000361732007–08281012300961———4016132008–093123118621295———5138182009–1035341031011801201012205347112010–1133311877313123230——5553242011–1237501673411144232111221739129المجموع21416971321910665114782312441329253102الدوليةالمنتخبالسنةالظهورالأهدافصنع الأهدافالأرجنتين2005500200672220071363200882120091032201010222011134102012130المجموع682321الأهداف الدوليةتحت-20هدفالتاريخمكان اللقاءالخصمالنتيجةالحصيلةالمسابقة[242][243]114 يونيو 2005أركي ستاديون، أنسكيده، هولندا مصر1–02–0كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005222 يونيو 2005اونايف ستاديون، إيمن، هولندا كولومبيا1–12–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005324 يونيو 2005أركي ستاديون، أنسكيده، هولندا إسبانيا3–13–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005428 يونيو 2005جالجينوارد ستاديون، أوتريخت، هولندا البرازيل1–02–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 200552 يوليو 2005جالجينوارد ستاديون، أوتريخت، هولندا نيجيريا1–02–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 200562 يوليو 2005جالجينوارد ستاديون، أوتريخت، هولندا نيجيريا2–12–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005تحت-23هدفالتاريخمكان اللقاءالخصمالنتيجةالحصيلةالمسابقة17 أغسطس 2008ملعب شانغهاي، شانغهاي، الصين ساحل العاج1–02–1الألعاب الأولمبية الصيفية 2008216 أغسطس 2008ملعب شانغهاي، شانغهاي، الصين هولندا1–02–1الألعاب الأولمبية الصيفية 2008الفريق الأولهدفالتاريخمكان اللقاءالخصمالنتيجةالحصيلةالمسابقة11 مارس 2006سانت جاكوب بارك، بازل، سويسرا كرواتيا2–3خسارةودية216 يونيو 2006فيلتينز أرينا، غيلسنكيرشن، ألمانيا صربيا والجبل الأسود6–0فوزكأس العالم 200635 يونيو 2007كامب نو، برشلونة، إسبانيا الجزائر4–3فوزودية58 يوليو 2007متروبوليتانو دي فتبول دي لارا، باركيسيميتو، فنزويلا بيرو4–0فوزكوبا أمريكا 2007611 يوليو 2007بوليدبورتيفو كاتشاماي، بويرتو أورداز، فنزويلا المكسيك3–0فوزكوبا أمريكا 2007716 أكتوبر 2007خوسيه باتشنتشو روميرو، ماراكايبو، فنزويلا فنزويلا2–0فوزتصفيات كأس العالم 2010820 نوفمبر 2007ملعب نيميسيو كاماتشو، بوغوتا، كولومبيا كولومبيا1–2خسارةتصفيات كأس العالم 201094 يونيو 2008ملعب كوالكوم، سان دييغو، الولايات المتحدة المكسيك4–1فوزودية1011 أكتوبر 2008أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين الأوروغواي2–1فوزتصفيات كأس العالم 20101111 فبراير 2009ستاد فيلودروم، مارسيليا، فرنسا فرنسا2–0فوزودية1228 مارس 2009أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين فنزويلا4–0فوزتصفيات كأس العالم 20101314 نوفمبر 2009ملعب فيسينتي كالديرون، مدريد، إسبانيا إسبانيا1–2خسارةودية147 سبتمبر 2010أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين إسبانيا4–1فوزودية1517 نوفمبر 2010ستاد خليفة الدولي، الدوحة، قطر البرازيل1–0فوزودية169 فبراير 2011ملعب جنيف، جنيف، سويسرا البرتغال2–1فوزودية1720 يونيو 2011ستاد أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين ألبانيا0-4فوزودية188 أكتوبر 2011أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين تشيلي4–1فوزتصفيات كأس العالم 20141915 نوفمبر 2011ستاد بارانكويلا، بارانكويلا، كولومبيا كولومبيا1–2فوزتصفيات كأس العالم 20142029 فبراير 2012دي سويس وانكدورف،برن، سويسرا سويسرا3-1فوزودية2129 فبراير 2012دي سويس وانكدورف،برن، سويسرا سويسرا3-1فوزودية2229 فبراير 2012دي سويس وانكدورف،برن، سويسرا سويسرا3-1فوزوديةالجوائز والإنجازاتالناديجائزة الكرة الذهبية التي حصل عليها ميسي عام 2009.برشلونةالدوري الإسباني: 52004–05، 2005–06، 2008–09، 2009–10، 2010–11كأس ملك إسبانيا: 22008–09، 2011–12كأس السوبر الإسباني: 52005، 2006، 2009، 2010، 2011دوري أبطال أوروبا: 32005–06، 2008–09، 2010–11كأس السوبر الأوروبي: 22010، 2012كأس العالم لأندية كرة القدم: 22009، 2012الأرجنتينكأس العالم للشباب تحت 20 سنة: 12005الميدالية الذهبية الاولمبية: 12008الفرديةكرة الفيفا الذهبية: 42010، 2011، 2012الكرة الذهبية: 42009، 2010، 2011، 2012أفضل لاعب بالعالم: 12009فريق السنة: 32008، 2009، 2010أفضل لاعب اوربي تحت-21: 12007أفضل لاعب في الدوري الإسباني: 32009، 2010، 2011هداف الدوري الإسباني: 22010، 2012هداف كأس ملك إسبانيا: 12011أفضل لاعب أجنبي في الدوري الإسباني: 32007، 2009، 2010أفضل لاعب لاتيني في الدوري الأسباني: 42007، 2009، 2010، 2011الحذاء الذهبي الأوروبي: 22010، 2012هداف دوري أبطال أوروبا: 42009، 2010، 2011، 2012أفضل لاعب في دوري أبطال أوروبا: 12009الويفا أفضل لاعب في أوروبا: 12011أفضل مهاجم في دوري أبطال أوروبا: 12009رجل مباراة نهائي دوري أبطال أوروبا: 12011الجماهير' رجل مباراة نهائي دوري أبطال أوروبا: 22009، 2011فريق السنة: 32008، 2009، 2010أفضل لاعب أرجنتيني: 52005، 2007، 2008، 2009، 2010أفضل لاعب في العالم: 32009، 2010، 2011أفضل لاعب شاب بالعام: 32006، 2007، 2008أفضل لاعب شاب مميز بالعام: 22007، 2008التشكيلة المثالية: 42007، 2008، 2009، 2010كأس العالم للشباب تحت 20 سنة أفضل لاعب: 12005هداف كأس العالم للشباب تحت 20 سنة: 12005كوبا أمريكا أفضل لاعب شاب في البطولة: 12007وورلد سوكرأفضل لاعب في العام: 32009، 2011، 2012أفضل لاعب صاعد بالعام: 32006، 2007، 2008كأس العالم للأندية الكرة الذهبية: 12009فريق السنة: 52005-06، 2007-08، 2008-09، 2009-10، 2010-11جائزة اونز دور: 22009، 2010جائزة برافو: 12007توتوسبورت الفتى الذهبي: 12005جائزة اسطورة ماركا: 12009يويفا أفضل هدف في العام: 12007
* عدد مرات الظهور بالأندية وعدد الأهدافيحسب بالنسبة للدوري المحلي فقطوهو محدث في 27 يناير 2013.** عدد مرات الظهور بالمنتخب وعدد الأهداف محدثفي 1 ديسمبر 2012.
ليونيل "ليو" أندريس ميسي كوتشيتيني (بالإسبانية: Lionel Andrés "Leo" Messi)؛[3] مواليد 24 يونيو 1987، هو لاعب كرة قدم يلعب حاليا لنادي برشلونة والمنتخب الأرجنتيني كمهاجم وجناح. يعتبر أحد أفضل لاعبي كرة القدم في جيله إن لم يكن أفضلهم،[4][5][6] حيث ترشح عدة مرات لجائزة الكرة الذهبية وأفضل لاعب كرة قدم في العالم وهو بسن 20 و 21 وفاز بهما بسن 22. [7][8][9][10] قورنت طريقة لعبه ومهاراته بتلك الخاصة بدييغو مارادونا والذي أعلن بنفسه إن ميسي "خليفته".[11][12]
بدأ ميسي بلعب كرة القدم في سن مبكرة وسرعان ما تم اكتشاف قدراته على يد برشلونة. وغادر روساريو القائمة على فريق شباب نيولز أولد بويز في عام 2000 وانتقل مع عائلته إلىأوروبا، كما عرض برشلونة له العلاج لنقص هرمونات النمو. في أول ظهور له في موسم 2004-05، حطم رقماً قياسيًّا مسجلاً باسم فريقه لأصغر لاعب يسجل هدفاً في الدوري. وتم تكريمه، ولكن التكريم الأكبر بالنسبة له كان فوز برشلونة بالدوري في أول موسم له معه، إذ حصل على كأس الدوري وكأس السوبر الإسباني وكأس دوري أبطال أوروبا في سنة 2006. بدأت انطلاقته في موسم 2005-2006 بانضمامه للفريق الأول، وفي موسم 2006-07 سجل ثلاثة أهداف (هاتريك) في الكلاسيكو، وأنهى الموسم برصيد 14 هدفاً في 26 مباراة. وربما كان موسم 2008-09 من أنجح مواسمه، حيث أن ميسي سجل فيه 38 هدفاً ولعب دوراً أساسياً في الحصول على الثلاثية: كأس الدوري وإسبانيا ودوري الأبطال. وفي الموسم التالي 2009-10، سجل ميسي 47 هدفا في جميع المسابقات، ليتمكن من معادلة رقم رونالدو السابق مع برشلونة. وتفوق على هذا الرقم في موسم 2010-11 بثلاثة وخمسون هدفاً في جميع المسابقات.
بحلول عام 2011، كان ميسي قد فاز مع برشلونة بخمسة ألقاب دوري أسباني، وثلاثة ألقاب دوري الأبطال، وسجل في نهائيين، ضد مانشستر يونايتد في نهائي دوري أبطال أوروبا عاميّ 2009 و2011. وعلى الرغم من أنه لم يكن متواجداً على أرضية الملعب حينما فاز برشلونة على آرسنال في نهائي دوري أبطال أوروبا لعام 2006، إلا أنه تسلم ميدالية الفائزين بالبطولة. بعد تسجيله 12 هدفاً في دوري أبطال أوروبا 2010–2011، استحال ميسي ثالث لاعب (بعد جيرد مولر وجان بيير بابان) يعتلي صدارة الهدافين في ثلاث مواسم متتالية من حملات كأس الأندية الأوروبية البطلة. ومع ذلك، يُعتبر ميسي أول من فاز بلقب هداف دوري أبطال أوروبا لمدة ثلاث سنوات متتالية بعد تغيير دوري الأبطال في عام 1992.[13]
وكان ميسي هداف كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005 برصيد ستة أهداف، من بينهم اثنان في المباراة النهائية. بعد ذلك بوقت قصير، أصبح لاعب مهم وأساسي في المنتخب الأرجنتيني. في عام 2006، أصبح أصغر أرجنتيني يلعب في بطولة كأس العالم لكرة القدم وحصل على الميدالية الفضية في بطولة كوبا أمريكا في العام التالي. في عام 2008، فيبكين، فاز بأول ألقابه الدولية، وهي الميدالية الذهبية الأولمبية، مع المنتخب الأرجنتيني الأولمبي. على الصعيد الدولي سجل ميسي 23 هدفا في 68 مباراة.
محتويات [أخف] 1 نشأته2 مسيرته الكروية2.1 برشلونة2.1.1 موسم 2005-062.1.2 موسم 2006-072.1.3 موسم 2007-082.1.4 موسم 2008-092.1.5 موسم 2009-102.1.6 موسم 2010-112.1.7 موسم 2011-122.1.8 موسم 2012–133 المنتخب3.1 كأس العالم 20063.2 كوبا أمريكا 20073.3 الألعاب الأولمبية الصيفية 20083.4 كأس العالم 20103.5 كوبا أمريكا 20114 خارج كرة القدم4.1 حياته الشخصية4.2 الأعمال الخيرية4.3 الثروة4.4 الإعلام5 إحصاءات المهنة5.1 برشلونة بي5.2 النادي الأول5.3 الدولية5.4 الأهداف الدولية5.4.1 تحت-205.4.2 تحت-235.4.3 الفريق الأول6 الجوائز والإنجازات6.1 النادي6.2 الأرجنتين6.3 الفردية7 مصادر8 وصلات خارجية
نشأته
ولد ميسي في 24 يونيو سنة 1987 جنوب مدينة روساريو، في مقاطعة "سانتا في"، بالأرجنتين، لوالدين هما خورخي هوراسيو ميسي (مواليد 1958)، عامل في أحد المصانع، وسيليا ماريا كوتشيتيني، عاملة نظافة،[14][15][16] وتنحدر عائلة والده من أصول إيطالية، وبالتحديد إلى مدينة أنكونا، التي هاجر منها جده، أنجيلو ميسي، سنة 1883.[17][18] لديه شقيقين أكبر منه سنًا هما رودريغو وماتياس وكذلك أخت، تُدعى ماريا سول.[19] في سن الخامسة، بدأ ميسي لعب كرة القدم لنادي محلي يدربه والده خورخي يسمى غراندولي.[20] في عام 1995، انتقل ميسي إلى نيولز أولد بويز في مدينة روساريو، مسقط رأسه.[20] اكتشف في ربيعه الحادي عشر أنه يعاني من نقص هرمونات النمو،[21] وأظهر نادي ريفر بليترغبته في ضم ميسي، لكن إدارته افتقرت إلى المال الكافي لدفع تكاليف علاج حالته، البالغة 900$ شهريًا.[16] استقطب ميسي انتباه كارلوس ريكساش، المدير الرياضي لنادي برشلونة، الذي سمع بموهبته عبر اتصال من أقارب ميسي فيلاردة، كتلونيا، فحصلت عائلة ميسي على فرصة لتعرضه على نادي برشلونة، فانتقل مع والده إلى إسبانيا،[16] حيث عرض موهبته على إدارة النادي، فأذهلهم إلى درجة أنهم عرضوا على عائلة ميسي الانتقال إلى إسبانيا مقابل التكفل بمصاريف علاجه.[20] بناءً على هذا، انتقلت العائلة إلى أوروبا وبدأ ميسي يلعب في فرق الشباب في النادي.[22]مسيرته الكرويةبرشلونة
يمكن اعتبار يوم 14 ديسمبر 2000 يوماً تاريخاً في تاريخ نادي برشلونة؛ ففي هذا اليوم نجح السكرتير الفني للنادي في توقيع أول عقد مع الفتى الأرجنتيني ابن الاثنا عشر ربيعاً، حيث تم الأتفاق المبدئي بينهما وتم تدوينه على منديل طعام، لعب ميسي أول مباراة رسمية له مع الفريق الأول في مباراة ودية ضد جوزيه مورينيو عندما كان يدرب بورتو في 16 نوفمبر 2003 (بعمر 16 سنة و 145 يوم).[23][24] بعد أقل من عام، استدعاه المدرب فرانك ريكارد ليلعب لأول مرة في الدوري ضد إسبانيول في 16 أكتوبر 2004 (بعمر 17 سنة و 114 يوم)، ليصبح ثالث أصغر لاعب يلعب مع صفوف الفريق الأول وأصغر لاعب يلعب مع برشلونة في الدوري الأسباني (رقم قياسي حطمه زميله بويان كركيتش في سبتمبر 2007). يرجح الكثيرين أن بداية ليونيل ميسي الحقيقية كانت عندما سجل هدفه الأول أمام الباسيتي، وذلك بعد تمريرة من قبل اللاعب رونالدينيو ليسددها ميسي كرة ساقطة فوق حارس المرمى، وبهذا الهدف استحال ميسي أصغر لاعب في تاريخ برشلونة يسجل هدفاً في الدوري الأسباني، وهو بعمر 17 سنة و 10 أشهر و 7 أيام،[25] واستمر يحمل هذا اللقب حتى عام 2007 عندما حطم بويان كركيتش هذا الرقم القياسي.[26] قال ميسي عن مدربه السابق ريكارد: «لن أنسى أبدا حقيقة أنه وراء بدء مسيرتي، وأنه وضع ثقته بي حين كنت في السابعة أو السادسة عشرة فقط».[27]موسم 2005-06مقارنة بيليه ومارادونا ستنتهي.—دييغو مارادونا، في إجابته حول ما إذا فاز ميسي بكأس العالم لسنة 2010.[28]
في 16 سبتمبر، أعلن برشلونة، للمرة الثانية في غضون ثلاثة أشهر، تجديده لعقد ميسي حتى شهر يونيو من عام 2014؛ وفي هذه المرة حُسبت أجرته كأجرة لاعب أساسي في الفريق الأول.[20] حصل ميسي على الجنسية الإسبانية في 26 سبتمبر سنة 2005،[29] ليتمكن أخيراً من اللعب لأول مرة في أول موسم له في الدوري الإسباني. جرت أول مبارة لميسي على أرض ملعب الكامب نو في دوري أبطال أوروبا بتاريخ 27 سبتمبر من نفس العام، ضد نادي أودينيزي الإيطالي.[23] لوحظ مدى إعجاب المشجعين بميسي، عندما قاموا بالتصفيق له بحفاوة بالغة لحظة استبداله، على ما قدمه في المباراة وانسجامه مع رونالدينيو، مما أدى إلى فوز لبرشلونة.[30]
أحرز ميسي ستة أهداف في 17 مباراة في الدوري الإسباني، وسجل هدف واحد في دوري أبطال أوروبا في ستة مباريات. انتهى موسمه مبكراً في 7 مارس 2006، عندما تعرض لتمزق عضلي في فخذه الأيمن خلال مباراة الإياب من الدور الثاني لدوري أبطال أوروبا ضد تشلسي.[31] ومع ذلك أنهى برشلونة هذا الموسم كبطل لإسبانيا وأوروبا.[32][33]موسم 2006-07ميسي في مباراة ضد نادي رينجرز في سنة 2007.
في موسم 2006-07، فرض ميسي نفسه كلاعب أساسي للفريق الأول، بتسجيله 14 هدفاً في 26 مباراة.[34] في 12 نوفمبر، وخلال مباراة ضد نادي ريال سرقسطة، أصيب ميسي بكسر في مشط القدم، أبعده عن الملاعب طيلة ثلاثة أشهر.[35][36] تعافى ميسي من إصابته في الأرجنتين، وجاءت عودته للعب ضد راسينغ سانتاندر في 11 فبراير،[37] حيث دخل اللقاء كلاعب بديل في الشوط الثاني. في 11 مارس، شهد الكلاسيكو ميسي في قمة مستواه، بإحرازه هاتريك وإهدائه برشلونة التعادل 3-3، وأتى التعادل الأخير في الوقت المحتسب بدل الضائع.[38] وبذلك أصبح أول لاعب، منذ إيفان زامورانو (لريال مدريد في موسم 1994-95)، يسجل هاتريك في الكلاسيكو.[39] كما أصبح أصغر لاعب في التاريخ يحقق هذا الأمر. وبقرب نهاية الموسم بدأ بهز شباك خصومه أكثر فأكثر؛ فتمكن من تسجيل 11 هدفًا من أصل 14 في الدوري للموسم في آخر 13 مباراة.[40]ميسي قبل وقت قصير من تسجيل هدفه الشهير في مرمى نادي خيتافي.
أثبت ميسي أيضاً أنه "مارادونا الجديد"، من خلال تكرار أهداف مارادونا الأكثر شهرة في العالم في موسم واحد.[41] في 18 أبريل 2007، سجل هدفين في بطولة كأس ملك إسبانيا في النصف النهائي ضد خيتافي، وكان أحد تلك الأهداف شبيهًا إلى حد كبير بهدف مارادونا الشهير ضد إنجلترا في نهائيات كأس العالم لسنة 1986 في المكسيك، المعروف باسم هدف القرن.[42] وقامت الصحف العالمية الرياضية بمقارنته بمارادونا، ووصفت الصحف الإسبانية ميسي بأنه "ميسيدونا"،[43] حيث أنه تمكن تقريباً من ركض نفس المسافة، ألا وهي 62 متر (203 قدم)، وتغلب على نفس العدد من اللاعبين (ستة، بما في ذلك حارس المرمى)، وسجل من وضع مماثل للغاية، وركض نحو الراية الركنية مثلما فعل مارادونا في المكسيك قبل 21 سنة.[41] في مؤتمر صحافي بعد المباراة، قال زميل ميسي في الفريق ديكو: "إنه أفضل هدف رأيته في حياتي".[44] سجل ميسي هدفاً آخرًا ضد إسبانيول، كان مماثلاً أيضًا لهدف مارادونا ضد إنجلترا في الدور الربع النهائي من بطولة كأس العالم، إذ قفز نحو الكرة ولامست يده ليركلها داخل شباك الحارس كارلوس كاميني،[45] وقد احتج عدد من لاعبي إسبانيول قائلين بعدم جواز احتساب الهدف بسبب لمس ميسي الكرة، الأمر الذي أكدته لقطات الإعادة، غير أن الهدف احتسب.[45]موسم 2007-08ميسي يقود برشلونة إلى الفوز بنتيجة 2-0 أمامنادي إشبيلية، على ملعب الكامب نو في 22 سبتمبر 2007.
ضمن موسم 2007-08، سجل ميسي خمسة أهداف في غضون أسبوع ليقود برشلونة إلى المراكز الأربعة الأولى في الدوري الأسباني. يوم 19 سبتمبر سجل مرة عندما هزم برشلونةليون بنتيجة 3-0 على أرضه في مباراة دوري أبطال أوروبا.[46] سجل هدفين في مرمى اشبيلية في 22 سبتمبر[47] ثم في 26 سبتمبر، سجل ميسي هدفين آخرين في مباراة الفوز 4-1 على ريال سرقسطة.[48] وجاء الهدف التالي في مباراة الإياب بالفوز 4-1 ضد نادي ليفانتي في 29 سبتمبر 2007. هدفه الثاني في دوري أبطال أوروبا لهذا الموسم جاء ضد نادي شتوتغارت، وفي 27 فبراير، لعب ميسي مباراته الرسمية المئة بقميص برشلونة ضد نادي فالنسيا.[49]
رُشح ميسي لجائزة اتحاد اللاعبين المحترفين تشكيلة العام في فئة الهجوم،[50] وأظهر استطلاع للرأي أجري على الإنترنت لصحيفة ماركا الإسبانية، أن معظم المعجبين صوتوا لميسي كأفضل لاعب في العالم، حيث حصل على 77% من الأصوات.[51] ذكر بعض المحررين من الصحف التابعة لبرشلونة، مثل صحيفتا الموندو ديبورتيفو والسبورت، ذكروا أنه يجب أن تعطى الكرة الذهبية لميسي، وهو الرأي الذي أيده فرانز بيكنباور.[52] كذلك صرّح بعض مخضرمي كرة القدم، مثل فرانشيسكو توتي، أنه يعتقد أن يكون ميسي أحد أفضل لاعبي كرة القدم حالياً في العالم.[53] غاب ميسي لمدة ستة أسابيع عن الملاعب إثر إصابة في 4 مارس، عندما تعرض لتمزق عضلي في فخذه الأيسر خلال مباراة دوري أبطال أوروبا أمام نادي سيلتيك. وكانت هذه هي المرة الرابعة في ثلاثة مواسم يعاني فيها ميسي هذا النوع من الإصابة.[54] بعد عودته من الإصابة سجل ميسي هدفه الأخير في موسم 2007-08 ضد فالنسيا في 4 مايو 2008، ليفوز برشلونة بنتيجة 6-0. عند انتهاء الموسم تمكن ميسي من تسجيل 16 هدفاً وصنع 13 هدف في جميع البطولات.موسم 2008-09
بعد رحيل رونالدينيو عن النادي، ورث ميسي قميصه حامل الرقم 10.[55] في 1 أكتوبر 2008، خلال مباراة دوري أبطال أوروبا ضد شاختار دونيتسك، سجل ميسي هدفين في الدقائق السبع الأخيرة، بعد نزوله بديلاً لتييري هنري، ليقلب نتيجة 0-1 إلى فوز 2-1 لبرشلونة.[56] كانت مباراة الدوري القادمة ضد أتلتيكو مدريد، مباراة وصفت بمثابة معركة ودية بين ميسي وصديقه الحميم سيرجيو أغويرو.[57] سجل ميسي هدفاً من ركلة حرة، وصنع آخر فيما تقدم برشلونة بالفوز بالمباراة 6-1.[58] أحرز ميسي هدفين آخرين مثيرين للإعجاب ضد إشبيلية بتسجليه من تسديدة من 23 متراً (25 ياردة) ومن ثم دحرجة الكرة حول حارس المرمى وتسجيله من زاوية ضيقة للطرف الآخر.[59] في 13 ديسمبر 2008، في أول كلاسيكو لهذا الموسم، سجل ميسي الهدف الثاني في المباراة التي فاز بها برشلونة 2-0 على ريال مدريد،[60] كما حصل على المركز الثاني لجائزة أفضل لاعب في العالم لسنة 2008 بستمائة وثمانية وسبعون نقطة.[9]
سجل ميسي أول هاتريك لعام 2009 في مباراة كأس ملك إسبانيا ضد أتلتيكو مدريد التي فاز بها برشلونة بنتيجة 3-1.[61] سجل ميسي هدفين آخرين مهمين في 1 فبراير 2009، بنزوله بديلاً في الشوط الثاني ليساعد برشلونة في هزيمة راسينغ سانتاندر بنتيجة 1-2، بعد أن كانت 1-0، وكان الهدف الثاني الهدف رقم 5000 لبرشلونة في الدوري.[62] في الجولة الثامنة والعشرون من الدوري الإسباني، سجل ميسي هدفه الثلاثين لهذا الموسم في جميع البطولات، ليساعد فريقه للفوز بنتيجة 6-0 على نادي مالقا.[63] في 8 أبريل 2009، سجل مرتين ضد بايرن ميونيخ في دوري أبطال أوروبا، ليسجل رقماً قياسياً شخصياً بثمانية أهداف في البطولة.[64] في 18 أبريل، حقق ميسي هدفه العشرين في الدوري لهذا الموسم بالفوز على مضيفه خيتافي 1-0، ليسمح لبرشلونة بالحفاظ على فارق الست النقاط في صدارة جدول الدوري عن ريال مدريد.[65]
باقتراب نهاية موسم برشلونة، سجل ميسي هدفين، ليتوج بالفوز 6-2 على ريال مدريد في ملعب سانتياغو برنابيو،[66] وقد اعتبرت هذه الهزيمة الأقسى لريال مدريد منذ عام 1930،[67] وبعد تسجيل كل هدف، كان ميسي يركض نحو الجماهير وآلات التصوير ويرفع قميصه وليعرض قميص آخرى كتب عليه Síndrome X Fràgil، أي "مرض متلازمة أكس الهشة"، لإظهار دعمه للأطفال الذين يعانون من هذا المرض.[68]
شارك ميسي في صناعة هدف أندريس إنيستا في الوقت المحتسب بدل الضائع ضد نادي تشيلسي في دوري أبطال أوروبا في الدور قبل النهائي ليرسل برشلونة مباشرة لمواجهة مانشستر يونايتد في النهائي. فاز ميسي في أول بطولة كأس ملك إسبانيا في 13 مايو، وأحرز هدفاً وصنع اثنين آخرين، في الفوز بنتيجة 4-1 على أتلتيك بيلباو.[69] وساعد فريقه بالحصول على الثنائية من خلال الفوز بالدوري الإسباني. في 27 مايو ساعد برشلونة في الفوز بدوري أبطال أوروبا بتسجيله الهدف الثاني في الدقيقة 70، الأمر الذي منح الفريق فارق هدفين؛ أيضاً أصبح الهداف الأول في دوري أبطال أوروبا، وأصغرهم سناً في تاريخ البطولة، برصيد تسعة أهداف،[70] وفاز أيضاً بجائزة أفضل مهاجم وأفضل لاعب للأرقام، مختتمًا سنة مذهلة في أوروبا.[71] جعل هذا الانتصار برشلونة تتربع على عرش بطولة كأس ملك إسبانيا، والدوري الأسباني ودوري أبطال أوروبا في موسم واحد،[72] وقد كانت هذه المرة الأولى التي فاز فيها نادي إسباني بالثلاثية.[73]موسم 2009-10ميسي في قيادة هجمة في مباراة ضمن بطولة كأس جوان غامبر بين برشلونة ومانشستر سيتيعلى ملعب الكامب نو.
بعد الفوز بكأس السوبر الأوروبي لعام 2009، أكد مدرب برشلونة جوسيب غوارديولا بأن ميسي أفضل لاعب رآه في حياته.[74] يوم 18 سبتمبر، وقع ميسي عقداً جديداً مع برشلونة، جاري حتى عام 2016 مع وضع بند بشرط جزائي بقيمة 250 مليون يورو، ليكون ميسي، إلى جانب زلاتان إبراهيموفتش، أعلى اللاعبين أجراً في الدوري الإسباني، حيث أنهما يحصلان على 9.5 مليون يورو سنوياً.[75][76] بعد أربعة أيام، في 22 سبتمبر، سجل ميسي هدفين وصنع آخر في فوز برشلونة بنتيجة 4-1 على راسينغ سانتاندر في الدوري الإسباني.[77] سجل هدفه الأوروبي الأول لهذا الموسم في 29 سبتمبر بالفوز 2-0 على دينامو كييف،[78] ورفع رصيده من الأهداف إلى ستة أهداف في سبع مباريات في الدوري الإسباني، عندما قاد برشلونة للفوز على ريال سرقسطة بنتيجة 6-1 على ملعب الكامب نو.[79][80]
توّج ميسي بجائزة الكرة الذهبية، في 1 ديسمبر 2009، بسحق أقرب منافسيه، ألا وهو الوصيف كريستيانو رونالدو، بفارق كبير لم يحدث في تاريخ هذه الجائزة، وهو أربعمائة وثلاثة وسبعون صوتاً مقابل 233 صوتاً.[81][82][83] بعد ذلك، نقلت مجلة فرانس فوتبول قول ميسي: «أهدي هذه الجائزة لعائلتي، والتي كانت حاضرة دائماً عندما كنت بحاجة لها وشعرت أحياناً أنهم أكثر عاطفة مني».[84]ميسي في كأس العالم للأندية سنة 2009.
يوم 19 ديسمبر، سجل ميسي هدف الفوز في المباراة النهائية لكأس العالم للأندية لعام 2009 ضد نادي إستوديانتيس دو لا بلاتا في أبو ظبي، ليمنح النادي لقبه السادس لهذا العام.[85] وبعد ذلك بيومين، حصل على جائزة أفضل لاعب كرة قدم في العالم، ليهزم كل من كريستيانو رونالدو وتشافي هيرنانديز وريكاردو كاكا وأندريس إنيستا للحصول على الجائزة. وكانت هذه هي المرة الأولى التي يفوز بها ميسي، ليُصبح أول أرجنتيني يحصل على هذا الشرف منذ ابتكار الجائزة.[86] في 10 يناير 2010، سجل ميسي أول هاتريك له في عام 2010 وأول هاتريك في هذا الموسم ضد تينيريفي بالفوز بنتيجة 0-5،[87] وفي يوم 17 يناير سجل هدفه المئوي مع النادي في مباراة الفوز 4-0 على نادي إشبيلية.[88]
ثم بدأ ميسي في مسار رائع بتسجيله 11 هدفا في خمس مباريات. أولاً سجل في الدقيقة 84 أمام نادي مالقا بالفوز 2-1،[89] ثم سجل هدفين ضد ألميريا في مباراة التعادل 2-2.[90] تابع تألقه بأسبوع مثير للإعجاب حيث سجل ثمانية أهداف؛ بدأ بتسجيله هاتريك أمام نادي فالنسيا بفوز الذهاب 3-0، ثم سجل هدفين في مرمى شتوتغارت، في مباراة الفوز 4-0 التي ضمنت لبرشلونة التأهل إلى الدور ربع النهائي من دوري أبطال أوروبا،[91] وأخيراً سجل هاتريك آخر ضد ريال سرقسطة في الفوز بنتيجة 4-2 إياباً،[92] ليصبح أول لاعب لبرشلونة يسجلهاتريك بشكل متتالٍ في الدوري الإسباني.[93] لعب مباراته الرسمية رقم 200 مع برشلونة ضد أوساسونا يوم 24 مارس 2010.[94]لا يمكن إيقاف ميسي بمجرد أن يبدأ انطلاقته. إنه اللاعب الوحيد الذي يستطيع تغيير اتجاهه وهو ينطلق بنفس السرعة.
إنه أفضل لاعب في العالم بفارق جيد. إنه مثل البلاي ستيشن. يمكنه الاستفادة من كل خطأ نرتكبه.—أرسين فينغر بعد فوز برشلونة 4-1 علىآرسنال.[95][96]
في 6 أبريل 2010، سجل ميسي أربعة أهداف في مباراة واحدة للمرة الأولى في مسيرته، في مباراة الفوز على الأرض 4-1 على آرسنال في دوري أبطال أوروبا خلال الربع النهائي، مباراة الإياب.[97][98][99] وشهدت هذه المباراة أيضاً تجاوزه لريفالدو ليصبح الهداف التاريخي لبرشلونة في بطولة دوري أبطال أوروبا.[100] في 10 أبريل، سجل ميسي هدفه الأربعين لهذا الموسم عندما أحرز الهدف الأول في الفوز بنتيجة 2-0 خارج أرضه ضد غريمه التقليدي ريال مدريد في الكلاسيكو.[101] في 1 مايو، لعب ميسي مباراته الخمسين لهذا الموسم وسجل هدفي الفوز 4-1 خارج الأرض ضد نادي فياريال.[102] بعد ثلاثة أيام فقط، وبالتحديد في 4 مايو، سجل ميسي هدفين في فوز آخر بنتيجة 4-1 على الأرض أمام نادي تينيريفي.[103] سجل ميسي هدفه الثاني والثلاثين لهذا الموسم في الدوري الإسباني في 8 مايو، في مباراة الفوز خارج الأرض أمام إشبيلية،[104] وفي المباراة النهائية ضد بلد الوليد، سجل هدفين في الشوط الثاني ليعادل رقم رونالدو السابق بأربعة وثلاثون هدفاً، الذي حققه في موسم 1996-97 بقميص برشلونة،[105][106] ولينتهي بفارق أربعة أهداف خلف الرقم القياسي السابق المسجل باسم تيلمو زارا (38).[107] يوم 3 يونيو 2010، حصل على جائزة أفضل لاعب في الدوري الإسباني للسنة الثانية على التوالي.[108]موسم 2010-11
في 21 أغسطس 2010، سجل ميسي هاتريك في أولى بدايته لهذا الموسم في الفوز بنتيجة 4-0 على إشبيلية في كأس السوبر الإسباني، ليساعد برشلونة على تأمين أول ألقاب هذا الموسم بعد خسارة مباراة الذهاب بنتيجة 1-3.[109] كما بدأ موسمه في الدوري بهدف، سجله بعد مرور ثلاث دقائق فقط ضد راسينغ سانتاندر في 29 أغسطس 2010. ثم تابع تألقه في مباراة مرحلة المجموعات بدوري أبطال أوروبا ضد باناثينايكوس حيث سجل هدفين، وصنع اثنين آخرين كما كان بإمكانه تسجيل هدفين أيضاً.
في 19 سبتمبر 2010، تعرض ميسي لإصابة في الكاحل بسبب تتدخل متعمد من مدافع أتلتيكو مدريد توماش أويفالوشي في الدقيقة 92 من مباراة الجولة الثالثة على ملعب فيسينتي كالديرون. لأول وهلة كان يخشى أن ميسي تعرض لكسر في الكاحل التي كان يمكن أن تبعد لاعب نجم عن الملاعب لمدة لا تقل عن ستة أشهر، لكن أظهر التصوير بالرنين المغناطيسي في اليوم التالي أنه تعرض لالتواء في الأربطة الداخلية والخارجية لكاحله الأيمن فقط.[110] وقال زميله ديفيد فيا بعد مشاهدة اللقطة: "التدخل على ميسي كان وحشيًا"، وأضاف أيضاً أنه يعتقد أن مدافع أتليتيكو "لم يتدخل لإيذاء ميسي".[111] وتسبب الحادث باهتمام وسائل الإعلام على نطاق واسع وطرح المناقشة من المساواة في حماية جميع اللاعبين في المباريات.
بعد عودة ميسي، سجل هدف التعادل 1-1 ضد نادي ريال مايوركا، ثم سجل هدفين آخريين في دوري أبطال أوروبا ضد نادي كوبنهاغن وساعد الفريق بالفوز بنتيجة 2-0 على ملعبه.[112] تابع تسجيله للأهداف المثيرة للإعجاب بثنائيات ضد سرقسطة، وإشبيلية. بعد شهر أكتوبر المثمر، بدأ بالتهديف في نوفمبر في مباراة التعادل 1-1 خارج الأرض أمام كوبنهاغن ومباراة الفوز ضد خيتافي خارج الأرض،[113] وفي المباراة التالية ضد فياريال، سجل هدفاً رائعا جمع بينه وبين بيدرو، أعطى برشلونة التقدم بنتيجة 2-1، قبل أن يسجل هدفًا آخر ليفوز برشلونة بنتيجة 3-1. وكانت هذه المباراة السابعة على التوالي التي يسجل بها ميسي، ويكسر رقمه القياسي السابق الخاص. كما حقق انجازًا بتسجيله 50 هدفاً في السنة التقويمية لعام 2010 مع الهدف الأول، بينما مع الهدف الثاني، حقق هذا الإنجاز ذاته مرة أخرى، هذه المرة نظراً لأنه سجل الأهداف وهو يرتدي قميص برشلونة في عام 2010. سجل ميسي الهاتريك الثاني له لهذا الموسم ضد نادي ألميريا، ليقود برشلونة إلى فوز مثير بثمانية نقاط مقابل لا شيء خارج الأرض، وقد كان هدفه الثاني هو الهدف رقم 100 له في الدوري الإسباني.[114] وسجل في مباراته التاسعة على التوالي (المباراة العاشرة تشمل الودية ضد البرازيل) في الفوز خارج الأرض 3-0 على باناثينايكوس.[115]ميسي يلعب ضد ريال مدريد في مباراة دوري أبطال أوروبا.
توقف تهديف ميسي المستمر يوم 29 نوفمبر في الكلاسيكو، غير أن برشلونة تمكن من الفوز بنتيجة 5-0.[116] وفي المباراة التالية سجل ميسي هدفين وصنع واحدًا ضدأوساسونا،[117] ثم تابع بثنائيتين في مرمى ريال سوسيداد.[118] فاز برشلونة بالمباراة بنتيجة 5-1، في الدربي حامل اسم المدينة، حيث عاون ميسي زملائه بيدرو وفيا على تسجيل هدف لكل منهما.[119] وجاء هدفه الأول في سنة 2011 ضد ديبورتيفو لاكورونيا من ركلة حرة، ففاز فريقه بنتيجة 4-0 خارج الأرض، وفي هذه المرة أيضًا تعاون مع لبيدرو وفيا.[120]
فاز ميسي بجائزة الكرة الذهبية عام 2010، متفوقاً على زملاءه ببرشلونة تشافي وإنيستا.[121] وقد ترشح ميسي للجائزة للعام الرابع على التوالي.[122] بعد يومين فقط من حصوله على الجائزة سجل أول هاتريك في السنة والثالث لهذا الموسم ضد ريال بيتيس.[123] وبدأ الجولة الثانية من الدوري بهدف، بتسجيله ركلة الجزاء الثانية له ضدراسينغ سانتاندر.[124] بعد أن سجل ركلة الجزاء، كشف ميسي عن رسالة كتبها على القميص الداخلي تقول، "عيد ميلاد سعيد، مامي".[125] وتابع تألقه التهديفي بهدفين ضد ألميريا في الدور قبل النهائي بكأس ملك إسبانيا،[126] وتابعها بهدفين آخريين في أقل من أسبوع لاحق ضد إيركوليس.[127] في 5 فبراير، حطم برشلونة الرقم القياسي للانتصارات المتتالية في الدوري بستة عشر انتصار، بعد أن هزم أتلتيكو مدريد بنتيجة 3-0 على أرض ملعب الكامب نو.[128] سجل ليونيل ميسي هاتريك ليضمن الفوز لفريقه وبعد المباراة صرح: «إنه لشرف أن تكون قادرًا على تجاوز رقم قياسي مسجل باسم عظيم مثل دي ستيفانو»، و«إذا كان الرقم المسجل دام لفترة طويلة، فذلك لأنه من الصعب جدًا التغلب عليه، ولقد وصلنا إلى ذلك بالفوز على فريق قوي للغاية يمر بوضع سيء، الأمر الذي جعل هذا الإنجاز أكثر صعوبة حتى».[129]
بعد مباراتين بالتعادل السلبي، سجل هدف الفوز ضد أتلتيك بيلباو ليفوز برشلونة بنتيجة 2-1.[130] في الأسبوع التالي، سجل أول هدف بالرأس له لهذا الموسم ضد ريال مايوركا، ليفوز فريقه بنتيجة 3-0 خارج الأرض.[131] وكان هذا الانتصار معادلة للرقم القياسي المسجل باسم النادي الباسكي ريال سوسييداد بالدوري الإسباني في موسم 1979-80 بعدم الخسارة خارج الأرض طيلة 19 مباراة. وقد حطم الرقم القياسي بعد مرور ثلاثة أيام عندما سجل ميسي هدف المباراة الوحيد على مضيفه نادي فالنسيا.[132] في 8 مارس، سجل ميسي هدفين في مرمى آرسنال في مباراة دوري أبطال أوروبا على الكامب نو، وليساعد برشلونة بالفوز 3-1 والتأهل إلى الدور ربع النهائي من البطولة.[133] بعد فشله في التسجيل لمدة شهر سجل هدفين ضد ألميريا؛ وكان الهدف الثاني هدفه السابع والأربعين لهذا الموسم، معادلاً رقمه القياسي من الموسم السابق.[134] عاد ميسي وتجاوز رقمه القياسي في 12 أبريل 2011 عندما سجّل هدف الفوز ضد شاختار دونيتسك في مباراة دوري أبطال أوروبا، الأمر الذي وضعه في كتاب الأرقام القياسية لأكثر اللاعبين تسجيلاً للأهداف في تاريخ برشلونة بموسم واحد.[135] سجل الهدف الثامن له فيالكلاسيكو في مباراة التعادل 1-1 على ملعب سانتياغو بيرنابيو. في 23 أبريل سجل ميسي هدفه الخمسين لهذا الموسم بالفوز بنتيجة 2-0 على المضيف أوساسونا، حيث دخل كبديل في الدقيقة 60.[136]
في مباراة الذهاب من النصف النهائي لدوري أبطال أوروبا قدم أداءاً لا ينسى، بتسجيله هدفين ضد ريال مدريد في مباراة الفوز 2-0، وقد أُُشيد بالهدف الثاني باعتباره أحد أفضل الأهداف في هذه المرحلة من البطولة.[137] في نهائي دوري أبطال أوروبا على ملعب ويمبلي، سجل ميسي هدف الحسم في المباراة ليعطي برشلونة لقبه الثالث في ست سنوات، والرابع بالإجمالي.[138]موسم 2011-12ميسي وبرشلونة يحتفلون بفوزهم بكأس العالم للأندية لعام 2011.
بدأ ميسي هذا الموسم برفع كأس السوبر الإسباني مع برشلونة، بتسجيله ثلاثة أهداف وصنع هدفين في الفوز 5-4 ضد ريال مدريد.[139] استمرت أدواره الكبيرة في المباراة الرسمية التالية التي لعبت ضد بورتو عندما سجل مرة أخرى بعد تمريرة خلفية خاطئة من فريدي جوارين قبل أن يصنع هدف لسيسك فابريغاس ليمنح برشلونة الفوز بنتيجة 2-0، وكأس السوبر الأوروبي،[140] البطولة الرسمية الوحيدة التي لم يسجل بها من قبل.[141] بدأ ميسي حملة الدوري الأسباني بهدفين في مرمى فياريال،[142] وأكملها بهاتريك في مباراتي الإياب ضدأوساسونا،[143] وأتليتيكو مدريد.[144]
أظهر ميسي في مباراة بالدوري امام أوساسونا في 17 سبتمبر، لماذا يعتبر هو أفضل لاعب كرة قدم في العالم، داخل وخارج الملعب. بعد تسجيل هدفه الأول من هاتريك في الفوز 8-0، أنجز ميسي احتفالية خاصة من أجل سفيان، طفل مغربي ذو العشر سنوات والذي يعاني من متلازمة لورين ساندرو، حالة طبية نادرة التي يمكن أن تؤدي في النهاية إلى فقدان الأطراف السفلى. في حين عادة ما يشير ميسي إلى السماء بعد تسجيل أي هدف، لكنه لمس ميسي ساقيه كإهداء من أجل سفيان.[145]
في أغسطس، أصبح ميسي ثاني أعلى هداف متجاوزاً لاديسلاو كوبالا بمئة وأربعة وتسعين هدفا، ولم يتفوق عليه إلا سيزار رودريغيز الفاريز بمئتين وخمسة وثلاثين هدفا في جميع المسابقات الرسمية.[146]ميسي أثناء مباراة برشلونة مع ريال مدريد فيكأس ملك إسبانيا 2011–12.
في 28 سبتمبر، سجل ميسي أول هدفين له لهذا الموسم في دوري الأبطال ضد باتي بوريسوف،[147] ليصبح ثاني الهدافين في تاريخ برشلونة، بمعادلته للاديسلاو كوبالا، بمائة وأربعة وتسعين هدفا في جميع المسابقات الرسمية.[148] وقد تجاوز هذا الرقم حين سجل هدفين في مرمى رسينغ سانتاندر.[149] فكان ميسي على بعد هدف لتخطي حاجز 200 هدف بعد هاتريك آخر على ملعب الكامب نو ضد ريال مايوركا وأصبح حينها ثاني أفضل هداف في تاريخ برشلونة في الدوري بمائة واثنين وثلاثين هدف، بفارق هدف واحد امام كوبالا.[150] سجل هدفه رقم 200 مع برشلونة واثنين آخرين جزءًا من الهاتريك في مباراته التالية ضد فيكتوريا بيلزن في دوري ابطال أوروبا.[151] سجل أول أهدافه في السان ماميس بالوقت المحتسب بدل الضائع لتنتهي المباراة بنتيجة 2-2 مع أتلتيك بيلباو،[152] ثم تبعها بهدف في مرمى ريال سرقسطة،[153] سُجل من ركلة جزاء ليفوز برشلونة بنتيجة 3-2 خارج الأرض أمام ميلان في مرحلة المجموعات من دوري أبطال أوروبا 2011-12.[154] سجل أيضا للمرة الأولى ضد رايو فاليكانو ليفوز فريقه بنتيجة 4-0 على ملعب الكامب نو[155] وتلاه بهدف في مرمى ليفانتيليحقق فوزًا آخر بنتيجة 5-0 على أرضية الكامب نو.[156]
سجل ميسي هدفين في نهائي كأس العالم ضد نادي سانتوس وكان قد اقر بأنه رجل المباراة وحصل أيضا على جائزة الكرة الذهبية لأدائه خلال البطولة.[157]
توّج ميسي بجائزة أفضل لاعب في أوروبا 2011، بتفوقه على كل من زميله في الفريق تشافي هيرنانديز وكريستيانو رونالدو لاعب ريال مدريد. وتوّج أيضاً بجائزة كرة فيفا الذهبية 2011 بتفوقه مجددا على زميله في الفريق تشابي وكريستيانو رونالدو. و بفوزه بكرة الفيفا الذهبية مجددا، أصبح ميسي رابع لاعب يحرز ثلاث كرات ذهبية، بعد يوهان كرويف، ميشيل بلاتيني وماركو فان باستن وثاني لاعب يفوز بكرة الفيفا الذهبية للمرة الثالثة على التوالي، بعد ميشيل بلاتيني (ومع ذلك، اثنتين من جائزة الكرة الذهبية التي حصل عليهما هي كرة الفيفا الذهبية، التي فاز بهما على التوالي).
في 20 مارس 2012 أصبح ميسي الهداف التاريخي لبرشلونة بعد أن أحرز هاتريك في مرمى غرناطة في بطولة الدوري الإسباني متجاوزاً سيزار الفاريز صاحب 232 هدف مع النادي.[158] وفي الثالث من أبريل، سجَّل ميسي هدفين بركلات الترجيح ضد نادي ميلان خلال ربع نهائي إياب دوري أبطال أوروبا، كاسرًا رقمه القياسي الخاص، ليكون بذلك اللاعب الوحيد إلى جانب رود فان نيستلروي الذي سجَّل 12 هدفًا خلال موسم واحد لدوري أبطال أوروبا، كما سمحت له هذه الأهداف أن يُعادل رقم جوزيه ألتافيني الذي سبق وسجَّل 14 هدفًا خلال بطولة أوروبيَّة واحدة خلال موسم 1962–63.[159] لم يتمكن ميسي من التسجيل خلال النصف نهائي، إذ أخطأ ركلة جزاء مهمة خلال مباراة الإياب الثانية، فأصابت كرته عارضة المرمى.[160] في 11 أبريل سجَّل ميسي هدفه الحادي والستين للموسم ضد نادي خيتافي،[161] وفي الثاني من مايو سجَّل هدفًا ضد نادي مالقا ليتفوق بذلك على جيرد مولر ويحطم رقمه القياسي (67 هدفًا خلال موسم 1972–73) بثمانية وستين هدفًا ليُصبح بذلك أفضل مُسجّل أهداف في التاريخ خلال موسم واحد في أوروبا.[162][163] ثمَّ عاد وسجَّل 4 أهداف أخرى في 5 مايو ليرفع رصيده إلى رقم غير مسبوق وهو 72 هدف. وفي 25 مايو عاد ميسي ليُسجل مجددًا في نهائي كأس ملك إسبانيا، مُساعدًا برشلونة على الفوز بكأسهم الإسباني السادس والعشرين، رافعًا ب1 لك رصيد أهدافه في جميع المنافسات إلى 73 هدفًا،[164][165] كما أنهى ميسي هذا الموسم بصفته أفضل مسجلي الاتحاد الأوروبي لكرة القدم للمرة الرابعة على التوالي، بأربعة عشرة هدفًا.[164]موسم 2012–13
خلال مباراة برشلونة الأولى لهذا الموسم ضد ريال سوسيداد، تابع ميسي تسجيل الأهداف حتى أنهى المباراة بنتيجة 5–1، ثمَّ أضاف هدفًا آخر في ركلة جزاء بمباراة ضد ريال مدريد انتهت لصالح برشلونة 3–2، وذلك في 23 أغسطس في مبارة الإياب من كأس السوبر الإسباني 2012.[166] أضاف ميسي إلى رصيده هدفًا آخر في مباراة الإياب الثانية من كأس السوبر الإسباني في ركلة حرَّة، على أنَّ برشلونة انهزمت في هذا اللقاء لصالح ريال مدريد.[167] شكَّل هذا الهدف الهدف الخامس عشر لميسي في مباريات الكلاسيكو، مما جعله أفضل مسجّل في تلك المباريات، ولم يحل إلّا ثانيًا بعد ألفريدو دي ستيفانو، صاحب الأهداف الثمانية عشر.[168][169] حصل ميسي على المركز الثاني في مسابقة جائزة أفضل لاعب بالاتحاد الأوروبي لكرة القدم، بعد كريستيانو رونالدو، على الرغم من أنَّ كلًا منهما حصل على 17 صوتًا. خلال ظهوره الثالث بالدوري، مرر ميسي الكرة إلى زميله أدريانو الذي سجَّل الهدف الوحيد ضد نادي فالنسيا.[170] سجَّل ميسي هدفين إضافيين ضد نادي خيتافي في 15 سبتمبر وأضاف آخر في مباراة ضد سبارتاك موسكو في 20 سبتمبر،[171] مما رفع رصيده في هذا الموسم إلى 10 أهداف.[172]"بقي رصيدي صامدًا مدَّة 40 سنة - 85 هدفًا في السنة - والآن حطَّمه أفضل لاعب في العالم، وإنني مسرورٌ لأجله. إنه لاعبٌ مذهل، لاعبٌ مارد."— —جيرد مولر بعد أن حطَّم ميسي رقمه القياسي.[173]
في 11 نوفمبر، سجَّل ميسي هدفين ضد ريال مايوركا، ليصل رصيد أهدافه إلى 76 هدفًا في سنة 2012، كاسحًا رقم بيليه القياسي البالغ 75 هدفًا في سنة 1958، واقترب مقدار 9 أهداف من رقم الأسطورة الألماني جيرد مولر الذي دخل موسوعة غينيس للأرقام القياسيَّة بفضل عدد أهدافه.[174][175] حقق ميسي هدفيه السابع والسبعين والثامن والسبعين ضد ريال سرقسطة في ملعب الكامب نو، فاقترب مقدار 7 أهداف من رقم مولر.[176] وفي 20 نوفمبر سجَّل هدفين آخرين ضد سبارتاك موسكو، فبلغ رصيد أهدافه 80، واقترب مقدار 5 أهداف من رقم مولر القياسي.[177] تابع ميسي مشوار تسجيله ضد نادي ليفانتي في 25 نوفمبر، حيث سجل هدفه الحادي والثمانين والثاني والثمانين،[178] وفي 1 ديسمبر سجَّل هدفين آخرين ضد نادي أتلتيك بيلباو، فلم يبقى سوى هدف واحد يحول بينه وبين كسر رقم مولر القياسي،[179] وفي 9 ديسمبر سجَّل هدفين آخرين ليكسر بذلك رقمه القياسي.[180][181][182] في 12 ديسمبر رفع ميسي رصيده إلى 88 هدفًا، وفي 16 من ذات الشهر رفع رصيده مجددًا إلى 90 هدف.[183]
بتاريخ 18 ديسمبر 2012، اُعلن عن تجديد إدارة نادي برشلونة لعقد ميسي ليمتد حتى 30 يونيو 2018.[184]المنتخب
ظهر ميسي لأول مرة مع منتخب الأرجنتين تحت-20 سنة في شهر يونيو عام 2004، في مباراة ودية ضد الباراغواي.[185] في سنة 2005 كان جزءاً من الفريق الذي فاز ببطولة كأس العالم للشباب تحت 20 سنة في هولندا، حيث فاز بالكرة الذهبية والحذاء الذهبي،[186] بتسجيله في المباريات الأربع الأخيرة للأرجنتين وإحرازه ما مجموع ستة أهداف في البطولة.
لعب أول مباراة دولية كاملة في 17 أغسطس سنة 2005 ضد منتخب المجر في سن الثامنة عشر. نزل كبديل في الدقيقة 63، لكنه طرد في الدقيقة 65 بعد أن رأى الحكم، ماركوس ميرك، أنه نطح المدافع فيلموس فانتشاك، الذي كان يسحب قميص ميسي. وكان هذا القرار مثير للجدل وادعى مارادونا أيضاً إن هذا القرار متعمد.[187][188] وعاد ميسي للفريق يوم 3 سبتمبر بخسارة الأرجنتين 1-0 ضمن تصفيات كأس العالم خارج أرضه أمام الباراغواي. وقال قبل المباراة: "هذه إعادة لأول ظهور، فالأولى كانت قصيرة قليلاً".[189] ثم خاض أول مباراة له مع الأرجنتين ضد منتخب البيرو، وبعد المباراة وصف بيكرمان ميسي بأنه "جوهرة".[190]
في 28 مارس سنة 2009، في التصفيات المؤهلة لنهائيات كأس العالم ضد فنزويلا، ارتدى ميسي القميص رقم 10 لأول مرة مع الأرجنتين. وكانت هذه المباراة الرسمية الأولى لدييغو مارادونا كمدرب للأرجنتين. فازت الأرجنتين بنتيجة 4-0 في المباراة وبافتتاح ميسي التسجيل.[191]
في 17 نوفمبر 2010، سجل ميسي هدفاً في اللحظة الأخيرة ضد المنافس الأمريكي الجنوبي البرازيل بعد مجهود فردي ليساعد فريقه بالفوز بنتيجة 1-0 في مباراة ودية، لُعبت في الدوحة. وكانت هذه هي المرة الأولى التي يسجل بها أمام البرازيل على مستوى الكبار.[192] سجل ميسي هدفاً آخر في آخر لحظة في 9 فبراير 2011 ضد البرتغال من ركلة جزاء أعطت فريقه الفوز بنتيجة 2-1 في مباراة ودية، لعبت في جنيف، سويسرا.كأس العالم 2006
هددت الإصابة التي أبعدت ميسي عن اللعب لمدة شهرين في نهاية موسم 2005-06 وجوده في كأس العالم لعام 2006. ومع ذلك، تم اختيار ميسي في منتخب الأرجنتين للبطولة في 15 مايو 2006. كما أنه لعب في المباراة الأخيرة قبل كأس العالم ضد المنتخب الأرجنتيني تحت 20 سنة لمدة 15 دقيقة، ومباراة ودية ضد أنغولا لمدة 64 دقيقة،[193][194] كما كان قد شهد فوز الأرجنتين في المباراة الافتتاحية ضد ساحل العاج من مقاعد البدلاء.[195] في المباراة التالية ضد صربيا والجبل الأسود، أصبح ميسي أصغر لاعب يمثل الأرجنتين في كأس العالم عندما دخل كبديل لماكسي رودريغيز في الدقيقة 74. صنع هدف هرنان كريسبو في غضون دقائق من دخوله المباراة وسجل أيضا الهدف الأخير، ليفوز منتخب بلاده بنتيجة 6-0، مما يجعله أصغر هداف في البطولة وسادس أصغر هداف في تاريخ كأس العالم.[196] بدأ ميسي في مباراة الأرجنتين التالية 0-0 أمام هولندا.[197] في المباراة التالية ضد المكسيك، دخل ميسي بديلا في الدقيقة 84، وكانت النتيجة تعادل 1-1، وكاد أن يسجل هدفاً، ولكنه احتسب تسلل في وقت حاجة الأرجنتين إلى هدف في الوقت الاضافي لتمضي قدماً.[198][199] ترك المدرب خوسيه بيكرمان ميسي على مقاعد البدلاء في مباراة الربع النهائي ضد ألمانيا، التي خسرتها الأرجنتين 4-2 في ركلات الترجيح.[200]كوبا أمريكا 2007ميسي في كوبا أمريكا 2007.
لعب ميسي المباراة الأولى له في كوبا أمريكا 2007 في 29 يونيو من نفس العام، عندما هزمت الأرجنتين الولايات المتحدة بنتيجة 4-1 في المباراة الأولى. في هذه المباراة، أظهر قدراته كصانع ألعاب، إذ صنع هدفاً لزميله المهاجم هرنان كريسبو، والعديد من التسديدات على المرمى. دخل تيفيز بديلاً لميسي في الدقيقة 79 وسجل فيما بعد.[201]
كانت المباراة الثانية له ضد منتخب كولومبيا، التي حصل فيها على ركلة جزاء وحولها كريسبو إلى تعادل بنتيجة 1-1. كما لعب دوراً في هدف الأرجنتين الثاني عندما تمت عرقلته خارج منطقة الجزاء، مما أتاح لخوان رومان ريكيلمي بالتسجيل من ركلة حرة، لتصبح غلة الأرجنتين 3-1. وكانت النتيجة النهائية للمباراة 4-2 لصالح الأرجنتين لتضمن لها مكاناً في الدور الربع النهائي في البطولة.[202]
في المباراة الثالثة، ضد الباراغواي، أراح المدرب ميسي بعد التأهل بالفعل لدور الثمانية، ثم دخل من على مقاعد البدلاء مكان استبان كامبياسو في الدقيقة 64، حينما كانت النتيجة لا تزال 0-0. في الدقيقة 79، صنع هدف لخافيير ماسكيرانو.[203] في الدور الربع النهائي، فيما واجهت الأرجنتين البيرو، سجل ميسي الهدف الثاني من المباراة، إثر تمريرة ريكيلمي، لتفوز الأرجنتين بنتيجة 4-0.[204] خلال مباراة الدور نصف النهائي ضد المكسيك، سجل ميسي كرة ساقطة فوق أوسفالدو سانشيز لتصل الأرجنتين إلى المباراة النهائية بعد فوزهها بنتيجة 3-0.[205] وقد خسرت الأرجنتين أمام البرازيل 3-0 في المباراة النهائية.[206]الألعاب الأولمبية الصيفية 2008ميسي في المبارة نصف النهائية ضد البرازيل فيدورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008.
بعد أن مُنع ميسي من اللعب للأرجنتين في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008،[207] وافقت إدارة نادي برشلونة على تركه يرحل بعد أن تفاهم مع المدرب المعين حديثاً جوسيب غوارديولا.[208] إنضم ميسي بعد ذلك لتشكيلة الأرجنتين وسجل الهدف الأول في الفوز 2-1 على ساحل العاج.[208] ثم سجل الهدف الأول، وصنع لأنخل دي ماريا في الشوط الثاني ليقود فريقه بالفوز 2-1 في الوقت الإضافي على هولندا.[209] وظهر أيضاً في مباراة الأرجنتين ضد منافسه البرازيل، التي فازت بها الأرجنتين بنتيجة 3-0، وبالتالي تقدمت إلى المباراة النهائية. في مباراة الميدالية الذهبية، صنع ميسي مرة أخرى لدي ماريا هدف المباراة الوحيد في الفوز على نيجيريا 1-0.[210]كأس العالم 2010
لعب ميسي مع الأرجنتين في المباراة الافتتاحية بأكملها، وقاد المنتخب للفوز بنتيجة 1–0 ضد نيجيريا. كانت له عدة فرص للتسجيل لكن تم ايقافها مراراً وتكراراً من قبل فانسون إنياما.[211] بدأ ميسي في مباراة الأرجنتين التالية بالفوز 4-1 على كوريا الجنوبية؛ وقد شارك في جميع أهداف فريقه وساعد غونزالو هيغواين بتسجيل هاتريك.[212] في المباراة الثالثة والأخيرة من مرحلة المجموعات كان ميسي القائد للأرجنتين في مباراة الفوز 2-0 على اليونان، مرة أخرى كان مركز نقطة لعب الأرجنتين وكان رجل المباراة.[213]
في دور الستة عشر صنع لكارلوس تيفيز ليسجل الهدف الأول في مباراة الفوز 3-1 ضد المكسيك. وإحتسب الحكم هذا الهدف على الرغم من أنه كان تسلل واضح.[214] انتهت بطولة كأس العالم للأرجنتين بخسارة 4-0 امام ألمانيا.[215]كوبا أمريكا 2011
شارك ميسي في بطولة كوبا أمريكا 2011 في الأرجنتين، حيث لم يسجل أي هدف ولكنه صنع ثلاث أهداف. وتم اختياره كرجل المباراة في مباراتين ضد بوليفيا (1-1) وكوستاريكا (3-0). خرجت الأرجنتين من الدور الربع النهائي فيركلات ترجيحية ضد الأوروغواي (1-1 وقت إضافي)، وسجل ميسي أول ركلة ترجيح.خارج كرة القدمحياته الشخصية
خاض ميسي أول علاقة غرامية مع ليموس ماكارينا، وهي فتاة من مسقط رأسه في روساريو. ويقال أنه تعرف عليها من جهة والد الفتاة عندما عاد إلى روساريو للتعافي من إصابته قبل أيام قليلة من بدء كأس العالم لسنة 2006،[216][217] كما قيل بأنه ارتبط سابقًا بعارضة الإغراء الأرجنتينية لوسيانا سالازار.[218][219] في يناير 2009، صرّح لبرنامج "هاتريك برسا"، الذي يعرض على "قناة 33" الكتالونية: "لدي صديقة وهي تعيش في الأرجنتين. وأنا مسترخي وسعيد".[219] وقد شوهد مع فتاة، تدعى أنتونيلا روكوزو،[220] في كرنفال في سيدجيس بعد ديربي برشلونة وإسبانيول، والأخيرة مواطنه من روساريو أيضًا.[221]
اثنين من أبناء عمه يلعبون كرة القدم أيضاً، وهما: ماكسي، الذي يلعب كجناح لنادي أوليمبيا من الباراغواي، وإيمانويل بيانكوتشي، الذي يلعب كلاعب خط وسط للنادي الأسباني غيرونا.[222][223] رزق ميسي بمولود من صديقته أنتونيلا روكوزو يوم 2 نوفمبر 2012 وقد أطلق عليه اسم تياجو.الأعمال الخيرية
في عام 2007 أنشأ ميسي مؤسسة ليو ميسي، وهي مؤسسة خيرية تساهم في تأمين التعليم والرعاية الصحية للأطفال.[224][225] في مقابلة مع موقع معجبين، قال ميسي: «إكتسابي القليل من الشهرة الآن أتاح لي الفرصة لمساعدة الناس الذين هم بحاجة لها حقا، وخاصة الأطفال».[226] رداً على صعوبات ميسي الطفولية العلاجية، تدعم مؤسسة ليو ميسي تشخيص الأطفال الأرجنتينين الذين يعانون من ظروف صحية من خلال تقديم العلاج في إسبانيا وتشمل النقل والمستشفيات وتكاليف الشفاء.[227] ويتم دعم مؤسسة ميسي من نشاطه الخاص بجمع التبرعات بمساعدة إضافية من هرباليفي.
في 11 مارس 2010 تم تعيين ميسي سفيراً للنوايا الحسنة لليونيسيف،[228] وذلك بهدف دعم حقوق الطفل. ويتم دعم ميسي في هذا من قبل نادي برشلونة، الذي يتمتع أيضاً بعلاقة قوية مع اليونيسيف.[229]الثروة
في مارس 2010، صنفته مجلة فرانس فوتبول على قمة قائمة أغنى لاعبي كرة القدم في العالم، بتسعة وعشرون مليون جنيه إسترليني في الجمع بين الإيرادات الآتية من الرواتب، المكافآت والأرباح خارج الملعب.[230]الإعلاممثال على شعبية ونفوذ ميسي في جميع أنحاء العالم. صورت في أروناتشال براديش، شمال شرق الهند.ميسي على غلاف لعبة برو إفلوشن سوكر 2011.
ظهر ميسي على غلاف لعبة الفيديو برو إيفولشن سوكر 2009 وبرو إفلوشن سوكر 2011، وشارك أيضاً في الحملات الترويجية للألعاب.[231][232] يُعتبر ميسي، إلى جانب فرناندو توريس،[233] وجها لعبة برو إفلوشن سوكر 2010، وقد شارك أيضا في التقاط الحركات والإعلان.[234][235][236] ومع ذلك، في نوفمبر 2011 قدم ميسي كالوجه الجديد للمنافس الأول للبرو إيفولشن سوكر في مجموعة ألعاب الفيديو لكرة القدم فيفا في أول ظهور له كنجم غلاف لسلسلة القادمة من فيفا ستريت 2012. وترعى ميسي الشركة الألمانية الرياضية أديداس ويظهر في الإعلانات التلفزيونية الخاصة بهم.[237] في يونيو 2010 وقع ميسي أيضاً عقداً لمدة ثلاث سنوات مع هرباليفي،[238] التي تدعم كذلك مؤسسة ليو ميسي.
في أبريل 2011، اختير ميسي في "تايم 100" 2011، قائمة المجلة السنوية لأكثر الأشخاص تأثيراً في العالم.[239] أيضا في أبريل 2011، أطلق ميسي صفحة الفيسبوك وخلال ساعات قليلة حصدت صفحته أكثر من ستة ملايين معجب، صفحة الفيسبوك خاصته لديها أكثر من 37 مليون معجب حتى أغسطس 2012.[239]إحصاءات المهنة
آخر تحديث: 8 نيسان 2012.[240][241]برشلونة بيالناديالموسمالدوريالكأسدوري الأبطالكأس السوبركأس السوبر الأوروبيكأس العالم للأنديةالمجموعالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفبرشلونة سي2003–0485—————85برشلونة بي2004–05226—————226النادي الأولالناديالموسمالدوريالكأسدوري الأبطالكأس السوبركأس السوبر الأوروبيكأس العالم للأنديةالمجموعالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفبرشلونة2004–05710100100———9102005–061763210611000——25842006–0726142221510200100000361732007–08281012300961———4016132008–093123118621295———5138182009–1035341031011801201012205347112010–1133311877313123230——5553242011–1237501673411144232111221739129المجموع21416971321910665114782312441329253102الدوليةالمنتخبالسنةالظهورالأهدافصنع الأهدافالأرجنتين2005500200672220071363200882120091032201010222011134102012130المجموع682321الأهداف الدوليةتحت-20هدفالتاريخمكان اللقاءالخصمالنتيجةالحصيلةالمسابقة[242][243]114 يونيو 2005أركي ستاديون، أنسكيده، هولندا مصر1–02–0كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005222 يونيو 2005اونايف ستاديون، إيمن، هولندا كولومبيا1–12–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005324 يونيو 2005أركي ستاديون، أنسكيده، هولندا إسبانيا3–13–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005428 يونيو 2005جالجينوارد ستاديون، أوتريخت، هولندا البرازيل1–02–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 200552 يوليو 2005جالجينوارد ستاديون، أوتريخت، هولندا نيجيريا1–02–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 200562 يوليو 2005جالجينوارد ستاديون، أوتريخت، هولندا نيجيريا2–12–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005تحت-23هدفالتاريخمكان اللقاءالخصمالنتيجةالحصيلةالمسابقة17 أغسطس 2008ملعب شانغهاي، شانغهاي، الصين ساحل العاج1–02–1الألعاب الأولمبية الصيفية 2008216 أغسطس 2008ملعب شانغهاي، شانغهاي، الصين هولندا1–02–1الألعاب الأولمبية الصيفية 2008الفريق الأولهدفالتاريخمكان اللقاءالخصمالنتيجةالحصيلةالمسابقة11 مارس 2006سانت جاكوب بارك، بازل، سويسرا كرواتيا2–3خسارةودية216 يونيو 2006فيلتينز أرينا، غيلسنكيرشن، ألمانيا صربيا والجبل الأسود6–0فوزكأس العالم 200635 يونيو 2007كامب نو، برشلونة، إسبانيا الجزائر4–3فوزودية58 يوليو 2007متروبوليتانو دي فتبول دي لارا، باركيسيميتو، فنزويلا بيرو4–0فوزكوبا أمريكا 2007611 يوليو 2007بوليدبورتيفو كاتشاماي، بويرتو أورداز، فنزويلا المكسيك3–0فوزكوبا أمريكا 2007716 أكتوبر 2007خوسيه باتشنتشو روميرو، ماراكايبو، فنزويلا فنزويلا2–0فوزتصفيات كأس العالم 2010820 نوفمبر 2007ملعب نيميسيو كاماتشو، بوغوتا، كولومبيا كولومبيا1–2خسارةتصفيات كأس العالم 201094 يونيو 2008ملعب كوالكوم، سان دييغو، الولايات المتحدة المكسيك4–1فوزودية1011 أكتوبر 2008أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين الأوروغواي2–1فوزتصفيات كأس العالم 20101111 فبراير 2009ستاد فيلودروم، مارسيليا، فرنسا فرنسا2–0فوزودية1228 مارس 2009أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين فنزويلا4–0فوزتصفيات كأس العالم 20101314 نوفمبر 2009ملعب فيسينتي كالديرون، مدريد، إسبانيا إسبانيا1–2خسارةودية147 سبتمبر 2010أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين إسبانيا4–1فوزودية1517 نوفمبر 2010ستاد خليفة الدولي، الدوحة، قطر البرازيل1–0فوزودية169 فبراير 2011ملعب جنيف، جنيف، سويسرا البرتغال2–1فوزودية1720 يونيو 2011ستاد أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين ألبانيا0-4فوزودية188 أكتوبر 2011أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين تشيلي4–1فوزتصفيات كأس العالم 20141915 نوفمبر 2011ستاد بارانكويلا، بارانكويلا، كولومبيا كولومبيا1–2فوزتصفيات كأس العالم 20142029 فبراير 2012دي سويس وانكدورف،برن، سويسرا سويسرا3-1فوزودية2129 فبراير 2012دي سويس وانكدورف،برن، سويسرا سويسرا3-1فوزودية2229 فبراير 2012دي سويس وانكدورف،برن، سويسرا سويسرا3-1فوزوديةالجوائز والإنجازاتالناديجائزة الكرة الذهبية التي حصل عليها ميسي عام 2009.برشلونةالدوري الإسباني: 52004–05، 2005–06، 2008–09، 2009–10، 2010–11كأس ملك إسبانيا: 22008–09، 2011–12كأس السوبر الإسباني: 52005، 2006، 2009، 2010، 2011دوري أبطال أوروبا: 32005–06، 2008–09، 2010–11كأس السوبر الأوروبي: 22010، 2012كأس العالم لأندية كرة القدم: 22009، 2012الأرجنتينكأس العالم للشباب تحت 20 سنة: 12005الميدالية الذهبية الاولمبية: 12008الفرديةكرة الفيفا الذهبية: 42010، 2011، 2012الكرة الذهبية: 42009، 2010، 2011، 2012أفضل لاعب بالعالم: 12009فريق السنة: 32008، 2009، 2010أفضل لاعب اوربي تحت-21: 12007أفضل لاعب في الدوري الإسباني: 32009، 2010، 2011هداف الدوري الإسباني: 22010، 2012هداف كأس ملك إسبانيا: 12011أفضل لاعب أجنبي في الدوري الإسباني: 32007، 2009، 2010أفضل لاعب لاتيني في الدوري الأسباني: 42007، 2009، 2010، 2011الحذاء الذهبي الأوروبي: 22010، 2012هداف دوري أبطال أوروبا: 42009، 2010، 2011، 2012أفضل لاعب في دوري أبطال أوروبا: 12009الويفا أفضل لاعب في أوروبا: 12011أفضل مهاجم في دوري أبطال أوروبا: 12009رجل مباراة نهائي دوري أبطال أوروبا: 12011الجماهير' رجل مباراة نهائي دوري أبطال أوروبا: 22009، 2011فريق السنة: 32008، 2009، 2010أفضل لاعب أرجنتيني: 52005، 2007، 2008، 2009، 2010أفضل لاعب في العالم: 32009، 2010، 2011أفضل لاعب شاب بالعام: 32006، 2007، 2008أفضل لاعب شاب مميز بالعام: 22007، 2008التشكيلة المثالية: 42007، 2008، 2009، 2010كأس العالم للشباب تحت 20 سنة أفضل لاعب: 12005هداف كأس العالم للشباب تحت 20 سنة: 12005كوبا أمريكا أفضل لاعب شاب في البطولة: 12007وورلد سوكرأفضل لاعب في العام: 32009، 2011، 2012أفضل لاعب صاعد بالعام: 32006، 2007، 2008كأس العالم للأندية الكرة الذهبية: 12009فريق السنة: 52005-06، 2007-08، 2008-09، 2009-10، 2010-11جائزة اونز دور: 22009، 2010جائزة برافو: 12007توتوسبورت الفتى الذهبي: 12005جائزة اسطورة ماركا: 12009يويفا أفضل هدف في العام: 12007
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ ساعت 13:55 توسط amir hoseyn
|
مسی
لیونل مسیاز ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزادلیونل مسیشناسنامهنام کامللیونل آندرس مسی[۱]زادروز۲۴ ژوئن ۱۹۸۷ (۲۶ سال)[۱]زادگاهروزاریو، آرژانتین[۱]قد۱٫۶۹ متر (۵ پا ۷ اینچ) [۱]پستمهاجماطلاعات باشگاهیباشگاه کنونیبارسلوناشمارهٔ پیراهن۱۰باشگاههای جوانان۱۹۹۵–۲۰۰۰نیوولز اولد بویز۲۰۰۰–۲۰۰۳بارسلوناباشگاههای حرفهای*سالهاباشگاههابازی†(گل)†۲۰۰۳–۲۰۰۴بارسلونا سی۱۰(۵)۲۰۰۴–۲۰۰۵بارسلونا بی۲۲(۶)۲۰۰۴–بارسلونا۲۵۷(۲۲۳)تیم ملی‡۲۰۰۴̣–۲۰۰۵زیر ۲۰ سالههای آرژانتین۱۸(۱۴)۲۰۰۷–۲۰۰۸زیر ۲۳ سالههای آرژانتین۵(۲)۲۰۰۵–آرژانتین۸۳(۳۷)افتخارات[نمایش]*تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳.‡ آمار بازیها و گلهای ملی بهروز شده در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۱۳
لیونل آندرس مسی[۲] (به اسپانیایی: Lionel Andrés Messi) فوتبالیست عضو بارسلونای اسپانیا و تیم ملی آرژانتین است که در پستهای مهاجم و بالبازی میکند. از او میتوان بهعنوان بهترین بازیکن نسل خود نام برد. همچنین وی از دیدگاه کارشناسان بزرگ فوتبال و تحقیقاته کالج هلند باهوش ترین بازیکن دنیا به حساب میآید. بازیکنی که در یک صدم ثانیه توانایی تصمیم گیری با توپ را دارد.[۳][۴][۵] مسی چهار بار برنده توپ طلای اروپا و جهان و یکبار هم به عنوان بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال جهان برگزیده شده است. او همچنین بهترین بازیکن سال فوتبال جهان در سالهای ۲۰۰۹[۶][۷][۸] ۲۰۱۰،[۹]، ۲۰۱۱[۱۰] و ۲۰۱۲ بودهاست و از این حیث رکورددار است.[۱۱]شیوهٔ بازی او و تواناییهایش باعث شدهاست که وی با دیهگو مارادونا مقایسه شود، این درحالی است که، مارادونا مسی را «جانشین» خود میداند.[۱۲][۱۳]
مسی بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونا در بازیهای رسمی به شمار میآید.[۱۴] او در سال ۲۰۱۲ توانست صاحب رکورد بیشترین گل زده در یک سال با ۹۱ گل شود.[۱۵] البته این رکورد را فیفا ثبت نکرد.[۱۶]
او یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان ۲۰۰۵ بود که توانستند قهرمان آن مسابقات شوند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد. مسی در المپیک پکن نیز به همراه تیم المپیک آرژانتین به مقام قهرمانی دست یافت. او تیم ملی کشورش را در تورنمنتهایی همچون جامهای جهانی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و مسابقات کوپا آمریکا در سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ همراهی کردهاست.
محتویات [نهفتن] ۱ اوایل زندگی۲ تیمهای باشگاهی۲.۱ بارسلونا۲.۱.۱ فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶۲.۱.۲ فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷۲.۱.۳ فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸۲.۱.۴ فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹۲.۱.۵ فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰۲.۱.۶ فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱۲.۱.۷ فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲۲.۱.۸ فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳۳ سابقه ملی۳.۱ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۲ کوپا آمریکا ۲۰۰۷۳.۳ المپیک تابستانی ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ کوپا آمریکا ۲۰۱۱۴ خارج از زمین فوتبال۴.۱ زندگی شخصی۴.۲ حضور در رسانهها و تبلیغات۴.۳ شایعهٔ مرگ مسی۵ آمار۵.۱ باشگاهی۵.۲ ملی۶ جوایز و افتخارات۶.۱ افتخارات فردی۶.۲ افتخارات تیمی۷ منابع۸ پیوند به بیرون
اوایل زندگی[ویرایش]
مسی در روزاریو، سانتا فه بهدنیا آمد. پدرش خورخه هوراکیو مسی، کارگر کارخانه بود و مادرش سلیا ماریا کوچیتینی٬ یک نظافتچی نیمهوقت بود.[۱۷][۱۸][۱۹][۲۰] اصلیت والدین مسی ایتالیایی است و به شهرآنکونا باز میگردد. جد او، آنجلو مسی در سال ۱۸۸۳ به آرژانتین مهاجرت کردهاست.[۲۱][۲۲] او از پنج سالگی فوتبال خودش را در تیم گراندولی آغاز کرد؛ تیمی که پدرش در آن زمان مربیش بود.[۲۳] او در سال ۱۹۹۵ به نیوولز اولد بویز رفت تیمی که در همان شهر روزاریو قرار داشت.[۲۳]در سن12 سالگی تشخیص دادهشد که او با کمبود هورمون رشد مواجهاست.[۲۴] ریور پلاته به پیشرفت مسی علاقه نشان داد اما پول کافی برای پرداخت هزینههای درمان بیماری مسی که ۹۰۰ دلار در ماه بود، نداشت.[۲۰]کارلس رکساچ، مدیر ورزشی وقت باشگاه بارسلونا، توسط بستگان مسی در لیدا و کاتالونیا، از استعداد او آگاه شدهبود و مسی وخالهاش آماده برای ترتیب دادن مذاکره با او بودند.[۲۰]رکساچ، بدون کاغذی در دست، پیشنهاد قرارداد مسی را بر روی دستمال کاغذی نوشت.[۲۵][۲۶] بارسلونا پیشنهاد برای پرداخت هزینههای درمانی را پذیرفت به شرط آنکه مسی حاضر به نقل مکان به اسپانیا باشد. مسی و پدرش به بارسلون نقل مکان کردند، جایی که او در آکادمی جوانان باشگاه ثبت نام کرد.[۲۶][۲۳]تیمهای باشگاهی[ویرایش]بارسلونا[ویرایش]
مسی اولین بازی رسمیش را در ترکیب اصلی بارسلونا در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۳ زمانی که ۱۶ سال و ۱۴۵ روز داشت در دیداری دوستانه برابر پورتو انجام داد.[۲۷][۲۸][۲۹] کمتر از یک سال بعد، در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۴، فرانک ریکارد، مسی را در بازی مقابل اسپانیول به میدان فرستاد تا اولین بازیش را در لالیگا انجام دهد (در حالی که ۱۷ سال و ۱۱۴ روز سن داشت). او تاکنون سومین بازیکن جوان بارسا است که در لالیگا بازی کردهاست. جوانترین بازیکنی که در لیگ برای باشگاه به میدان رفتهاست بویان کرکیچ است که این رکورد را در سپتامبر ۲۰۰۷ بهدست آورد. وقتی لیونل نخستین گل خود را برای باشگاه در برابر آلباسته در تاریخ ۱ مه ۲۰۰۵ بهثمر رساند، تنها ۱۷ سال و ده ماه و هفت روز سن داشت و همین هم باعث شد که جوانترین گلزن تاریخ بارسلونا در لالیگا شود.[۳۰] البته تا زمانی که کرکیچ با گل زدن روی پاس گل مسی در سال ۲۰۰۷ این رکورد را بشکند.[۳۱] مسی در مورد سرمربی سابقش، فرانک رایکارد، گفتهاست:واقعیت این است که ریکارد عامل اصلی پیشرفت من بود. اعتمادی که او در موقعی که من فقط شانزده یا هفده ساله بودم به من داشت را هرگز فراموش نخواهم کرد[۳۲]فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶[ویرایش]
در ۱۶ سپتامبر، برای دومین بار در طول سه ماه، بارسلونا اعلام کرد که قرارداد مسی را تمدید کردهاست: وقت آن رسیدهاست که قرارداد او را که دیگر یکی از بازیکنان ترکیب اصلی بهشمار میآید بهبود ببخشیم؛ ما قرارداد مسی را تا ژوئن ۲۰۱۴ تمدید کردهایم.[۲۳] مسی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۵ شهروند اسپانیایی شد.[۳۳] او سپس آماده برای انجام دادن اولین بازی خود در فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶ لیگ دسته اول اسپانیا شد. مسی اولین بازی اروپاییاش را در تاریخ ۲۷ سپتامبر مقابل تیم ایتالیایی اودینزه در لیگ قهرمانان اروپا انجام داد[۲۷] هواداران در ورزشگاه بارسلونا، نیوکمپ، مسی را بهخاطر تسلط بر روی توپ و پاسهای ترکیبی بارونالدینیو که باعث شدهبود بارسلونا امتیاز لازم را کسب کند، تشویق کردند.[۳۴]
مسی شش گل در هفده بازی لیگ زد و یک گل هم در لیگ قهرمانان در شش مسابقه به ثمر رساند. فصل بازی او قبل از موعد مقرر در ۷ مارس ۲۰۰۶ بهپایان رسید؛ چونکه در دیدار مقابل چلسی در مرحله دوم لیگ قهرمانان دچار پارگی عضله در پای دومش شد و مصدوم شد.[۳۵] و بارسلونا در پایان با رایکارد قهرمان اسپانیا و اروپا شد.[۳۶][۳۷]فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷[ویرایش]مسی لحظاتی قبل از گل زدن به ختافه
در فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷، مسی با زدن ۱۴ گل در ۲۶ بازی جایگاه خود را به عنوان یک بازیکن کلیدی تثبیت کرد.[۳۸] در ۱۲ نوامبر، مسی در بازی مقابل ساراگوسااز ناحیه استخوان پا دچار مصدومیت شد که منجر به دوری ۳ ماهه او از حضور در زمینهای فوتبال شد.[۳۹][۴۰] پس از پایان مصدومیت، مسی در روز ۱۱ فوریه در مقابل ریسینگ سانتاندر در نیمهٔ دوم بازی به عنوان یار تعویضی به زمین آمد. در ۱۱ مارس، مسی با آمادگی کامل در الکلاسیکو ظاهر شد و موفق به هتتریک شد تا نتیجهٔ تساوی ۳-۳ را برای بارسای ۱۰ نفره به ارمغان بیاورد.[۴۱] با هتریک در این بازی، او بعد از ایوان زامورانو–که برای رئال مادرید در فصل ۱۹۹۴-۱۹۹۵ موفق به هتتریک شده بود– اولین بازیکنی شد که توانست در الکلاسیکو موفق به انجام این کار شود. او تا انتهای فصل گلهای بیشتری زد. ۱۱ گل از ۱۴ گلی که او در طی فصل به ثمر رساندهبود در ۱۳ بازی آخر به ثمر رسید.[۴۲]
مسی در این فصل توانست یاد بعضی گلهای ویژه مارادونا را زنده کند.[۴۳]در ۱۸ آوریل ۲۰۰۷، او توانست در بازی مرحله نیمه نهایی کوپا دل ری مقابل ختافه دو گل بزند، که یکی از آنها شباهت بسیاری به گل معروف دیهگو مارادونا در بازی مقابل انگلیس در چارچوب جام جهانی ۱۹۸۶ –گلی که با عنوان گل برتر قرن شناخته میشود– داشت.[۴۴]خبرگزاریهای ورزشی به بررسی شباهت بین گل او و گل مارادونا پرداختند و از آن سو رسانههای اسپانیایی به او لقب «مسیدونا» دادند.[۴۵]او تقریباً به اندازه مارادونا یعنی ۶۲ متر (۲۰۳ فوت) در بازی دوید، تعداد یکسانی بازیکن را از پیش روی برداشت (شش بازیکن با احتساب دروازهبان)، از یک منطقه مشابه گل را به ثمر رساند و همچنین از پرچم کرنر آغاز به دویدن کرد. این همانند کاری است که ۲۱ سال پیش مارادونا در مکزیک انجام داد.[۴۳]در کنفرانس خبری بازی، دکو همتیمی مسی گفت: این بهترین گلی بود که در طول زندگیام دیدهام.[۴۳]در بازی با اسپانیول نیز مسی گلی زد که شباهت قابل ملاحظهای با گل دست خدای مارادونا در مقابل انگلیس داشت. مسی خود را به توپ رساند و به وسیلهٔ دستش توپ را به پشت سر کارلوس کامنی، دروازهبان حریف، هدایت کرد.[۴۶]این گل او باعث اعتراض بازیکنان اسپانیول شد و نمایش دوباره این حرکت، نشاندهنده خطای هند لیونل مسی بود.[۴۶]فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸[ویرایش]۲۲ سپتامبر ۲۰۰۷، مسی در حال گل زدن به سویا در ورزشگاه نیوکمپفصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹[ویرایش]فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰[ویرایش]فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱[ویرایش]مسی در حال بازی مقابل رئال مادرید در لیگ قهرمان اروپا
در ۲۱ اوت، مسی در اولین بازیاش در فصل، مقابل سویا در چارچوب سوپرکاپ اسپانیا –که با حساب ۴-۰ به سود بارسلونا به پایان رسید– هتتریک کرد و باعث شد که تیمش فاتح اولین جامش در فصل شود با وجود اینکه بارسا بازی رفت را ۳-۱ واگذار کردهبود.[۴۷] او در روز ۲۹ اوت ۲۰۱۰ لالیگا را با گل مقابل ریسینگ سانتاندر در تنها بعد از سهدقیقه از شروع بازی آغاز کرد.[۴۸] او در لیگ قهرمانان نیز نمایش خوبی داشت و در مقابل پاناتینایکو در بازیای که ۵-۱ به سود بارسلونا پایان یافتهبود دو گل و دو پاس گل داد.[۴۹]
در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۰، مسی در بازی مقابل آتلتیکو مادرید (در چارچوب هفته سوم لالیگا) در دقیقه ۹۲ام بازی، به دلیل تکل خشن توماش اویفالوشی از ناحیهٔ مچ پا مصدوم شد. ابتدا به نظر میرسید که مچ پای مسی شکسته و به گفته برخی باید او را ۶ ماه از میادین فوتبال دور نگاه داشت، اما نتایج امآرآی نشان داد که او دچار پیچخوردگی رباطهای داخلی و خارجی مچ پای راست خود شدهاست.[۵۰]همتیمی مسی، داوید ویا بعد از بازی گفت: تکلی که به مسی زده شد وحشیانه بود؛ این در حالی است که مدافع آتلیتکو مادرید گفت که به منظور مصدوم کردن مسی روی پای این بازیکن نرفته بود.[۵۱]
در بازی با آلمریا، او برای دومین بار در فصل موفق به هتتریک شد و توانست تعداد گلهای خودش در لا لیگا را به عدد ۱۰۰ برساند.[۵۲]
مسی موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن سال ۲۰۱۰ جهان شد و توانست بالاتر از همتیمیهایش، ژاوی و اینسیتا قرار بگیرد.[۵۳]مسی برای چهارمین بار پیاپی بود که در فهرست نامزدهای دریافت جایزه بهترین بازیکن سال جهان قرار گرفته بود.[۵۴]در ۵ فوریه، بارسا توانست رکورد بیشترین پیروزی پیاپی در لیگ را با برد ۳ بر صفر آتلتیکو مادرید در نیوکمپ بشکند و به رکورد ۱۶ برد متوالی در لالیگا دست یابد.[۵۵]مسی با به ثمر رساندن سه گل در بازی و تثبیت پیروزی برای بارسا، بعد از بازی اظهار داشت:برای من افتخار است که رکوردهای بزرگانی چون دی استفانو را بشکنم.[۵۶]فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲[ویرایش]
او توانست در دیدار سوپرکاپ اسپانیا مقابل رئال مادرید در دو دیدار رفت و برگشت سه گل و دو پاس گل بدهد تا تیمش در مجموع ۵-۴ پیروز شود.[۵۷] او در این فصل به همراه تیم بارسلونا و پپ گوردیولا قهرمان کوپا دل ری شدفصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳[ویرایش]
وی توانست در فصل 2012-2013 برای بارسلونا در لالیگا 46 گل به ثمر برساند و آقای گل آن فصل شود. او همچنین در این فصل کفش طلای اروپا را کسب کرد.سابقه ملی[ویرایش]
در ژوئن ۲۰۰۴، او به تیم ملی زیر ۲۰ سالههای آرژانتین برای دیداری دوستانه مقابل پاراگوئه دعوت شد.[۵۸] او در سال ۲۰۰۵ یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان بود که در هلند قهرمان آن مسابقات شدهبودند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد.[۵۹]
مسی اولین بازی خودش را در رده بزرگسالان مقابل مجارستان زمانی که ۱۸ سال داشت در ۱۷ اوت ۲۰۰۵ انجام داد. او در دقیقه ۶۳ به زمین بازی آمد ولی داور بازی، مارکوس مرک او را در دقیقه ۶۵ بهخاطر ضربه زدن به مدافع مجارستان، ویلموش وانکزاک از زمین بازی اخراج کرد. هر چند مدافع مجارستان پیراهن مسی را میکشید. این تصمیم بحث برانگیز بو دو مارادونا نیز ادعا کرد که این تصمیم داور از پیش برنامهریزی شده بود.[۶۰][۶۱] مسی دوباره در روز ۳ سپتامبر در بازی با پاراگوئه در مقدماتی جام جهانی آلمان در ترکیب تیم قرار گرفت و در نهایت بازی با نتیجه ۱-۰ به سود آرژانتین به پایان رسید. او پیش از این بازی گفته بود:مدت حضورم در بازی اول بسیار کوتاه بود، این بازی برای من بازی اول محسوب میشود.[۶۲]
او دومین بازی خود را برای آرژانتین در برابر پرو انجام داد. پس از این بازی، پکرمن، سرمربی وقت آرژانتین، مسی را «جواهر» نامید.[۶۳]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
او در این جام جهانی توانست ۱ گل بزند.کوپا آمریکا ۲۰۰۷[ویرایش]مسی در کوپا آمریکا ۲۰۰۷
مسی اولین بازیاش را در کوپا آمریکا در سال ۲۰۰۷ در مقابل ایالات متحده آمریکا انجام داد، در بازیای که آرژانتین با نتیجهٔ ۴-۱ بر حریفش چیره شد. در آن بازی، مسی تواناییهای خود را در نقش بازیساز نشان داد؛ او یک پاس گل داد که توسط هرنان کرسپو تبدیل به گل شد و نیز چندین شوت در چارچوب زد. توز در دقیقهٔ ۷۹ به بازی آمد و جای مسی را در زمین بازی گرفت و چند دقیقهٔ بعد او نیز موفق به گلزنی شد.[۶۴]المپیک تابستانی ۲۰۰۸[ویرایش]مسی در مرحله نیمه پایانی در دیدار مقابل برزیل،المپیک ۲۰۰۸
مسی از حضور در بازیهای آرژانتین در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ منع شدهبود.[۶۵] بارسلونا با مشورت با مربی تازه منصوبشده، جوزپ گواردیولا، اجازه داد که مسی بتواند تیم کشورش را در المپیک همراهی کند.[۶۶]او به تیم ملی المپیک کشورش ملحق شد و توانست گل اول بازی با ساحل عاج را در بازیای که ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسیدهبود به ثمر برساند.[۶۶]او در بازی با هلند هم گل اول بازی را به ثمر رساند و پاس گل دوم را هم به آنخل دی ماریا داد. آن بازی نیز در نهایت در پایان وقت اضافه ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسید.[۶۷] مسی باز هم در مرحله نیمه نهایی بهترین بازیکن میدان لقب گرفت. در دیداری که تیم کشورش با ۳ گل مقابل برزیل پیروز شد و توانست به دیدار فینال راه پیدا کند. مسی با دادن پاس گل به دی ماریا باعث شد که تیمش در دیدار فینال نیز ۱-۰ بازی را از نیجریه ببرد و تیم آرژانتین قهرمان آن مسابقات شود.[۶۸]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
او در این جام جهانی نیز موفق نبودکوپا آمریکا ۲۰۱۱[ویرایش]
مسی کمتر از یک ستاره در مسابقات کوپا آمریکا ۲۰۱۱ حاضر شدهبود. او در این مسابقات برای تیم ملی آرژانتین هیچ گلی به ثمر نرساند و فقط دو شوت در چارچوب داشت.[۶۹]مسی در سال ۲۰۰۹خارج از زمین فوتبال[ویرایش]زندگی شخصی[ویرایش]
او در مدتی رابطهای عاطفی با ماکارنو لموس- که او هم اهل روزاریو بود- داشت. گفته میشود چند روز بعد از بهبود یافتن مسی از بند مصدومیت و چند روز مانده به جام جهانی ۲۰۰۶، این دختر توسط پدرش به او معرفی شدهاست.[۷۰][۷۱]همچنین او رابطهای با مدل آرژانتینی، لوچیانا سالازار داشتهاست.[۷۲][۷۳]همچنین او در ژانویهٔ ۲۰۰۹ در برنامه «هتتریک بارسا» کانال ۳۳ گفت که دوستدختری دارد که در آرژانتین زندگی میکند. من راحت و خوشحال هستم.[۷۳]او دختری با نام آنتونلا روکوتزو را دیده بود. حاصل رابطه لئو با آنتولا، فرزندی به نام تیاگو است.[۷۴] او در مراسم اهدای جوایز بهترین بازیکن سال ۲۰۱۲ جهان در مقر فیفا گفتهاست که این جایزه را به پسرش تقدیم میکند.[۱۱]حضور در رسانهها و تبلیغات[ویرایش]
تصاویر او به شکلی برجسته روی جلد بازیهای فوتبال تکاملی حرفهای ۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱[۷۵] و فیفا ۱۳ بودهاند.[۷۶]شایعهٔ مرگ مسی[ویرایش]
در روز ۲۷ مهٔ ۲۰۱۲، توییتی از سوی شبکه فاکس اسپورتز آمریکا تنها برای ۵۵ ثانیه در صفحهٔ اختصاصی این شبکه در توییتر قرار گرفت که خبر مرگ مسی را اعلام کرد؛ اما مسوؤلان فاکس بلافاصله این توییت را پاک کردند. متن این توییت این بود:با تاسف باید اعلام کنیم که لیونل مسی در هنگام تمرینات، به دلیل ایست قلبی درگذشته است. خدا مسی را بیامرزد.[۷۷]آمار[ویرایش]باشگاهی[ویرایش]
بهروز شده در ۲۶ مه ۲۰۱۲[۲۹][۷۸][۷۹]باشگاهفصللیگ[۸۰]بازیهاگلهابارسلونا سی۲۰۰۳–۰۴ ۳ª۸۵بارسلونا بی۲۰۰۳-۰۴ 2ªB۵۰۲۰۰۴-۰۵ 2ªB۱۷۶مجموع۳۰۱۱باشگاهفصللیگجام حذفیلیگ قهرمانانسوپرجامسوپرجام اروپاباشگاههای جهانمجموعبازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابارسلونا۲۰۰۴-۰۵۷۱۰۱۰۰۱۰۰———۹۱۰۲۰۰۵-۰۶۱۷۶۳۲۱۰۶۱۱۰۰۰——۲۵۸۴۲۰۰۶-۰۷۲۶۱۴۲۲۲۱۵۱۰۲۰۰۱۰۰۰۰۰۳۶۱۷۳۲۰۰۷-۰۸۲۸۱۰۱۲۳۰۰۹۶۱———۴۰۱۶۱۳۲۰۰۸-۰۹۳۱۲۳۱۱۸۶۲۱۲۹۵———۵۱۳۸۱۸۲۰۰۹-۱۰۳۵۳۴۱۰۳۱۰۱۱۸۰۱۲۰۱۰۱۲۲۰۵۳۴۷۱۱۲۰۱۰-۱۱۳۳۳۱۱۸۷۷۳۱۳۱۲۳۲۳۰——۵۵۵۳۲۴۲۰۱۱-۱۲۳۷۵۰۱۶۷۳۴۱۱۱۴۵۲۳۲۱۱۱۲۲۱۶۰۷۳۲۹مجموع۲۱۴۱۶۹۷۲۳۳۲۰۱۰۶۸۵۱۱۵۷۸۲۳۱۲۴۴۱۳۲۹۲۵۳۱۰۲ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۳[۸۱][۸۲][۸۳][۸۴]تیم ملیسالبازیهاگلهاپاس گلهاآرژانتین زیر ۲۰۲۰۰۵۱۶۱۱۳مجموع۱۶۱۱۳آرژانتین زیر ۲۳۲۰۰۸۵۲۲مجموع۵۲۲آرژانتین۲۰۰۵۵۰۰۲۰۰۶۷۲۲۲۰۰۷۱۳۶۳۲۰۰۸۸۲۱۲۰۰۹۱۰۳۲۲۰۱۰۱۰۲۲۲۰۱۱۱۳۴۱۰۲۰۱۲۹۱۲۱۲۰۱۳۶۴۳مجموع۸۲۳۵۲۴جوایز و افتخارات[ویرایش]افتخارات فردی[ویرایش]بهترین بازیکن جوان جهان (۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸)بهترین گلزن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن لالیگا (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ ،۲۰۱۲)بهترین گلزن لالیگا (۲۰۱۰ و ۲۰۱۲)کفش طلای اروپا (۲۰۱۰ و2012 و2013)بازیکن سال فوتبال جهان (۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲)بهترین گلزن لیگ قهرمانان اروپا (۲۰۰۹ ،۲۰۱۰، ۲۰۱۱ )بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونازدن بیشترین گل در یک سال با ۹۱ گلجایزه آلفردو دی استفانو: (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱)افتخارات تیمی[ویرایش]قهرمانی در رقابت های فوتبال زیر بیست سال جهان (۲۰۰۵)قهرمانی در سوپرجام اروپا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا (۰۶-۲۰۰۵ ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لالیگای اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ٬۲۰۱۰-۲۰۰۹، ۱۱-۲۰۱۰، ۲۰۱۲-۲۰۱۳)قهرمانی در سوپر جام اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ۱۰-۲۰۰۹ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در کوپا دل ری (۰۹-۲۰۰۸، ۱۲-۲۰۱۱)قهرمانی در جام باشگاههای جهان (۲۰۰۹ و ۲۰۱۱)منابع[ویرایش]↑ پرش به بالا به:۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ “Messi – Lionel Andrés Messi – Sheet | FC Barcelona”. FC Barcelona. Retrieved 6 January 2013.پرش به بالا↑ Fundación Leo Messiپرش به بالا↑ Gordon، Phil. «Lionel Messi proves a class apart» (انگلیسی). The Times. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Broadbent، Rick. «Messi could be focal point for new generation» (انگلیسی). The Times. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Williams، Richard. «Messi's dazzling footwork leaves an indelible mark» (انگلیسی). The Guardian. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «European Footballer of the Year ("Ballon d'Or")» (انگلیسی). RSSSF (بنیاد آماری سند.ورزش.فوتبال). بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «FIFA World Player Gala 2007» (انگلیسی). فیفا. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Messi världens bästa fotbollsspelare». Eurosport. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Messi wins Ballon d'Or» (انگلیسی). UK Yahoo Eurosport. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «FIFA BALLON D'OR 2011». FIFA. بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.↑ پرش به بالا به:۱۱٫۰ ۱۱٫۱ «قابل پیش بینی بود ؛ خانم ها - آقایان...لیو مسی!». Goal.com، ۷ ژانویه ۲۰۱۳. بازبینیشده در ۷ ژانویه ۲۰۱۳.پرش به بالا↑ Gardner، Neil. «Is Messi the new Maradona?». The Times، ۱۹ آوریل ۲۰۰۷. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Reuters. «Maradona proclaims Messi as his successor». China Daily، ۲۵ آوریل ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Messi, all-time top goalscorer for Barça in official matches» (انگلیسی). FCBarcelona. بازبینیشده در ۹ ژانویه ۲۰۱۳.پرش به بالا↑ «Lionel Messi breaks Gerd Mueller's 40-year-old goal record, Radamel Falcao scores five for Atletico» (انگلیسی). Fox sports، ۹ ژانویه ۲۰۱۲. بازبینیشده در ۹ ژانویه ۲۰۱۳.پرش به بالا↑ «Fifa will not ratify Messi record» (انگلیسی). BBC. بازبینیشده در ۹ ژانویه ۲۰۱۳.پرش به بالا↑ «El crack que desea victorias de regalo» (اسپانیایی). canchallena. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Carlin، John. «Lionel Messi: Magic in his feet». The Independent. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Veiga، Gustavo. «Los intereses de Messi» (اسپانیایی). pagina12. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.↑ پرش به بالا به:۲۰٫۰ ۲۰٫۱ ۲۰٫۲ Hawkey، Ian. «Lionel Messi on a mission» (انگلیسی). The Times. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Aguilar، Alexander. «La Pulga atómica conquista el mundo» (اسپانیایی). Al Día. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Cubero، Cristina. «Las raíces italianas de Leo Messi» (اسپانیایی). El Mundo Deportivo. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.↑ پرش به بالا به:۲۳٫۰ ۲۳٫۱ ۲۳٫۲ ۲۳٫۳ Williams، Richard. «Messi has all the qualities to take world by storm». The Guardian، ۲۶ فوریه ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ White، Duncan. «Franck Ribery the man to challenge Lionel Messi and Barcelona»(انگلیسی). Daily Telegraph، ۴ آوریل ۲۰۰۹. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ FT Weekend Magazine, 28–29 May 2011, 'Lionel Messi' by Ronald Reng↑ پرش به بالا به:۲۶٫۰ ۲۶٫۱ «The new messiah» (انگلیسی). فیفا، ۵ مارس ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.↑ پرش به بالا به:۲۷٫۰ ۲۷٫۱ «"Lionel Andres Messi — FCBarcelona and Argentina» (انگلیسی). Football Database، ۲۳ اوت ۲۰۰۶.پرش به بالا↑ Tutton، Mark and Duke, Greg. «Profile: Lionel Messi» (انگلیسی). CNN.↑ پرش به بالا به:۲۹٫۰ ۲۹٫۱ «Leonel Messi, el prototipo del jugador total» (اسپانیایی). El Monndo Deportivo. بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Meteoric rise in three years» (انگلیسی). باشگاه فوتبال بارسلونا. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Nogueras، Sergi. «Krkic enters the record books». باشگاه فوتبال بارسلونا، ۲۱ اکتبر ۲۰۰۷. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «"Messi: "Rijkaard gave us more freedom» (انگلیسی). soccerway، ۱۰ دسامبر ۲۰۰۹. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Good news for Barcelona as Messi gets his Spanish passport» (انگلیسی). The Star Online، ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۵. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Reuters. «Ronaldinho scores the goals, Messi takes the plaudits» (انگلیسی). Rediff، ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۵. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Frustrated Messi suffers another injury setback» (انگلیسی). ESPN soccernet، ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Wallace، Sam. «Arsenal 1 Barcelona 2: Barcelona crush heroic Arsenal in space of four brutal minutes» (انگلیسی). The Independent، ۱۶ مه ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Barca retain Spanish league title» (انگلیسی). BBC Sport، ۳ مه ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Lionel Messi at National Football Teams» (انگلیسی). National Football Teams. بازبینیشده در ۰۷ مارس ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Doctors happy with Messi op». باشگاه فوتبال بارسلونا، ۱۴ نوامبر ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۰۷ مارس ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Messi to miss FIFA Club World Cup». FIFA، ۱۳ نوامبر ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۰۷ مارس ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Football: there's something about Messi» (انگلیسی). guardian. بازبینیشده در ۷ مارس ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Inter beat AC, Messi headlines derby». FIFA، ۱۱ مارس ۲۰۰۷. بازبینیشده در ۰۷ مارس ۲۰۱۲.↑ پرش به بالا به:۴۳٫۰ ۴۳٫۱ ۴۳٫۲ Lowe، Sid. «?The greatest goal ever» (انگلیسی). Daily Telegrapg. بازبینیشده در ۰۸ مارس ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Messi dazzles as Barca reach Copa final» (انگلیسی). ESPN Soccernet، ۱۸ آوریل ۲۰۰۷. بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Can ‘Messidona’ beat Maradona?». The Hinfu (Chennai India). بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.↑ پرش به بالا به:۴۶٫۰ ۴۶٫۱ Mitten، Andy. «Hand of Messi saves Barcelona» (انگلیسی). The Times. بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Barcelona vs Sevilla Report» (انگلیسی). Goal، ۲۱ اوت ۲۰۱۰. بازبینیشده در ۲۱ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Barça start in style (0-3)» (انگلیسی). باشگاه فوتبال بارسلونا، ۲۹ اوت ۲۰۱۰. بازبینیشده در ۲۱ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Barça bounce back in style (5-1» (انگلیسی). باشگاه فوتبال بارسلونا، ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۰. بازبینیشده در ۲۱ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Messi definitely out for at least two games» (انگلیسی). FCBarcelona.cat، ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۰. بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Villa: “The tackle on Messi was brutal”» (انگلیسی). FCBarcelona.cat، ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۱. بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Almeria vs FC Barcelona Report» (انگلیسی). Goal.com. بازبینیشده در ۲۶ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Barcelona forward Lionel Messi wins the inaugural Fifa Ballon d'Or"» (انگلیسی). The Daily Telegraph، ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۱. بازبینیشده در ۲۶ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Argentina's Lionel Messi wins Fifa Ballon d'Or award"» (انگلیسی). BBC Sport. بازبینیشده در ۲۶ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «RÉCORD HISTÓRICO AZULGRANA CON 16 VICTORIAS CONSECUTIVAS»(اسپانیایی). Marca، ۵ فوریه ۲۰۱۱. بازبینیشده در ۲۶ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Messi: "Es un orgullo superar la marca de alguien tan grande como Di Stéfano"»(اسپانیایی). Marca، ۵ فوریه ۲۰۱۱. بازبینیشده در ۲۶ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Messi salvó al fútbol» (اسپانیایی). SPORT.es. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Lionel Messi Biography» (انگلیسی). Lionelmessi.com. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «FIFA World Youth Championship Netherlands 2005» (انگلیسی). FIFA. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Vickery، Tim. «Messi handles 'new Maradona' tag» (انگلیسی). BBC Sport، ۲۲ اوت ۲۰۰۵. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Argentine striker Messi recalled for World Cup qualifier» (انگلیسی). People's Daily Online، ۲۰ اوت ۲۰۰۵. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Messi tries again as Argentina face Paraguay» (انگلیسی). ESPN soccernet، ۳ سپتامبر ۲۰۰۵. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Homewood، Brian. «Messi is a jewel says Argentina coach» (انگلیسی). Rediff، ۱۰ اکتبر ۲۰۰۵. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «"Tevez Nets In Argentina Victory» (انگلیسی). BBC Sport. بازبینیشده در ۱۶ فوریه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Lionel Messi out of Olympics after Barcelona win court appeal against Fifa»(انگلیسی). Daily Telegraph، ۶ اوت ۲۰۰۸. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.↑ پرش به بالا به:۶۶٫۰ ۶۶٫۱ «Barcelona give Messi Olympics thumbs-up» (انگلیسی). AFP.google. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Messi sets up Brazil semi» (انگلیسی). FIFA. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Millward، Robert. «Argentina beats Nigeria 1-0 for Olympic gold» (انگلیسی). USA Today. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Messi underachieving again at 2011 Copa America: Fan reaction» (انگلیسی). Yahoo!sports. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Lionel me prometió venir a mi cumple de quince después del Mundial» (اسپانیایی). Gente Online. بازبینیشده در ۳۰ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Aún le mueve el tapete a Messi» (اسپانیایی). El Universal. بایگانیشده از نسخهٔ اصلی در ۳۱ مه ۲۰۰۹. بازبینیشده در ۳۱ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Luciana Salazar, ¿la nueva novia de Messi?» (اسپانیایی). El Comerico. بازبینیشده در ۳۱ مه ۲۰۱۲.↑ پرش به بالا به:۷۳٫۰ ۷۳٫۱ "Messi y Antonella pasean por el Carnaval de Sitges su noviazgo" (in Spanish). El Periódico de Catalunya. 25 February 2009. Archived from the original on 10 June 2009. Retrieved 18 June 2009.پرش به بالا↑ «Now he's the Daddy! Barca superstar Messi's girlfriend gives birth to baby Thiago»(انگلیسی). dailymail.co.uk. بازبینیشده در ۰۸ ژانویه ۲۰۱۳.پرش به بالا↑ «Lionel Messi» (انگلیسی). Wiki.PES. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «CAHILL, MESSI GRACE FIFA 13 COVER». EA. بازبینیشده در ۸ ژانویه ۲۰۱۳.پرش به بالا↑ «La web de deportes Fox Sport anuncia por error la muerte de Leo Messi»(اسپانیایی). Sport.es. بازبینیشده در ۲۸ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ 101 «'Pichichi' y centenario» (اسپانیایی). بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Lionel Messi Bio, Stats, News – Football / Soccer – – ESPN Soccernet». ESPN Soccernet. بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ تیمهای ذخیره در اسپانیا در همان سیستم اصلی لیگ این کشور بازی میکنند. هر موقع، آنها نتوانند در یک دسته با تیم اصلی خود باشند، آنها نمیتوانند در کوپا دل ری شرکت کنند.پرش به بالا↑ Messi لیونل مسی در وبگاه National-Football-Teams.comپرش به بالا↑ "Lionel Andrés Messi – Goals in International Matches". RSSSF. Retrieved 2 February 2011.پرش به بالا↑ «Lionel Messi: A Career in Numbers» (انگلیسی). بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Lionel Messi: Career Statistics» (انگلیسی). بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.
لیونل آندرس مسی[۲] (به اسپانیایی: Lionel Andrés Messi) فوتبالیست عضو بارسلونای اسپانیا و تیم ملی آرژانتین است که در پستهای مهاجم و بالبازی میکند. از او میتوان بهعنوان بهترین بازیکن نسل خود نام برد. همچنین وی از دیدگاه کارشناسان بزرگ فوتبال و تحقیقاته کالج هلند باهوش ترین بازیکن دنیا به حساب میآید. بازیکنی که در یک صدم ثانیه توانایی تصمیم گیری با توپ را دارد.[۳][۴][۵] مسی چهار بار برنده توپ طلای اروپا و جهان و یکبار هم به عنوان بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال جهان برگزیده شده است. او همچنین بهترین بازیکن سال فوتبال جهان در سالهای ۲۰۰۹[۶][۷][۸] ۲۰۱۰،[۹]، ۲۰۱۱[۱۰] و ۲۰۱۲ بودهاست و از این حیث رکورددار است.[۱۱]شیوهٔ بازی او و تواناییهایش باعث شدهاست که وی با دیهگو مارادونا مقایسه شود، این درحالی است که، مارادونا مسی را «جانشین» خود میداند.[۱۲][۱۳]
مسی بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونا در بازیهای رسمی به شمار میآید.[۱۴] او در سال ۲۰۱۲ توانست صاحب رکورد بیشترین گل زده در یک سال با ۹۱ گل شود.[۱۵] البته این رکورد را فیفا ثبت نکرد.[۱۶]
او یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان ۲۰۰۵ بود که توانستند قهرمان آن مسابقات شوند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد. مسی در المپیک پکن نیز به همراه تیم المپیک آرژانتین به مقام قهرمانی دست یافت. او تیم ملی کشورش را در تورنمنتهایی همچون جامهای جهانی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و مسابقات کوپا آمریکا در سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ همراهی کردهاست.
محتویات [نهفتن] ۱ اوایل زندگی۲ تیمهای باشگاهی۲.۱ بارسلونا۲.۱.۱ فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶۲.۱.۲ فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷۲.۱.۳ فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸۲.۱.۴ فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹۲.۱.۵ فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰۲.۱.۶ فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱۲.۱.۷ فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲۲.۱.۸ فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳۳ سابقه ملی۳.۱ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۲ کوپا آمریکا ۲۰۰۷۳.۳ المپیک تابستانی ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ کوپا آمریکا ۲۰۱۱۴ خارج از زمین فوتبال۴.۱ زندگی شخصی۴.۲ حضور در رسانهها و تبلیغات۴.۳ شایعهٔ مرگ مسی۵ آمار۵.۱ باشگاهی۵.۲ ملی۶ جوایز و افتخارات۶.۱ افتخارات فردی۶.۲ افتخارات تیمی۷ منابع۸ پیوند به بیرون
اوایل زندگی[ویرایش]
مسی در روزاریو، سانتا فه بهدنیا آمد. پدرش خورخه هوراکیو مسی، کارگر کارخانه بود و مادرش سلیا ماریا کوچیتینی٬ یک نظافتچی نیمهوقت بود.[۱۷][۱۸][۱۹][۲۰] اصلیت والدین مسی ایتالیایی است و به شهرآنکونا باز میگردد. جد او، آنجلو مسی در سال ۱۸۸۳ به آرژانتین مهاجرت کردهاست.[۲۱][۲۲] او از پنج سالگی فوتبال خودش را در تیم گراندولی آغاز کرد؛ تیمی که پدرش در آن زمان مربیش بود.[۲۳] او در سال ۱۹۹۵ به نیوولز اولد بویز رفت تیمی که در همان شهر روزاریو قرار داشت.[۲۳]در سن12 سالگی تشخیص دادهشد که او با کمبود هورمون رشد مواجهاست.[۲۴] ریور پلاته به پیشرفت مسی علاقه نشان داد اما پول کافی برای پرداخت هزینههای درمان بیماری مسی که ۹۰۰ دلار در ماه بود، نداشت.[۲۰]کارلس رکساچ، مدیر ورزشی وقت باشگاه بارسلونا، توسط بستگان مسی در لیدا و کاتالونیا، از استعداد او آگاه شدهبود و مسی وخالهاش آماده برای ترتیب دادن مذاکره با او بودند.[۲۰]رکساچ، بدون کاغذی در دست، پیشنهاد قرارداد مسی را بر روی دستمال کاغذی نوشت.[۲۵][۲۶] بارسلونا پیشنهاد برای پرداخت هزینههای درمانی را پذیرفت به شرط آنکه مسی حاضر به نقل مکان به اسپانیا باشد. مسی و پدرش به بارسلون نقل مکان کردند، جایی که او در آکادمی جوانان باشگاه ثبت نام کرد.[۲۶][۲۳]تیمهای باشگاهی[ویرایش]بارسلونا[ویرایش]
مسی اولین بازی رسمیش را در ترکیب اصلی بارسلونا در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۳ زمانی که ۱۶ سال و ۱۴۵ روز داشت در دیداری دوستانه برابر پورتو انجام داد.[۲۷][۲۸][۲۹] کمتر از یک سال بعد، در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۴، فرانک ریکارد، مسی را در بازی مقابل اسپانیول به میدان فرستاد تا اولین بازیش را در لالیگا انجام دهد (در حالی که ۱۷ سال و ۱۱۴ روز سن داشت). او تاکنون سومین بازیکن جوان بارسا است که در لالیگا بازی کردهاست. جوانترین بازیکنی که در لیگ برای باشگاه به میدان رفتهاست بویان کرکیچ است که این رکورد را در سپتامبر ۲۰۰۷ بهدست آورد. وقتی لیونل نخستین گل خود را برای باشگاه در برابر آلباسته در تاریخ ۱ مه ۲۰۰۵ بهثمر رساند، تنها ۱۷ سال و ده ماه و هفت روز سن داشت و همین هم باعث شد که جوانترین گلزن تاریخ بارسلونا در لالیگا شود.[۳۰] البته تا زمانی که کرکیچ با گل زدن روی پاس گل مسی در سال ۲۰۰۷ این رکورد را بشکند.[۳۱] مسی در مورد سرمربی سابقش، فرانک رایکارد، گفتهاست:واقعیت این است که ریکارد عامل اصلی پیشرفت من بود. اعتمادی که او در موقعی که من فقط شانزده یا هفده ساله بودم به من داشت را هرگز فراموش نخواهم کرد[۳۲]فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶[ویرایش]
در ۱۶ سپتامبر، برای دومین بار در طول سه ماه، بارسلونا اعلام کرد که قرارداد مسی را تمدید کردهاست: وقت آن رسیدهاست که قرارداد او را که دیگر یکی از بازیکنان ترکیب اصلی بهشمار میآید بهبود ببخشیم؛ ما قرارداد مسی را تا ژوئن ۲۰۱۴ تمدید کردهایم.[۲۳] مسی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۵ شهروند اسپانیایی شد.[۳۳] او سپس آماده برای انجام دادن اولین بازی خود در فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶ لیگ دسته اول اسپانیا شد. مسی اولین بازی اروپاییاش را در تاریخ ۲۷ سپتامبر مقابل تیم ایتالیایی اودینزه در لیگ قهرمانان اروپا انجام داد[۲۷] هواداران در ورزشگاه بارسلونا، نیوکمپ، مسی را بهخاطر تسلط بر روی توپ و پاسهای ترکیبی بارونالدینیو که باعث شدهبود بارسلونا امتیاز لازم را کسب کند، تشویق کردند.[۳۴]
مسی شش گل در هفده بازی لیگ زد و یک گل هم در لیگ قهرمانان در شش مسابقه به ثمر رساند. فصل بازی او قبل از موعد مقرر در ۷ مارس ۲۰۰۶ بهپایان رسید؛ چونکه در دیدار مقابل چلسی در مرحله دوم لیگ قهرمانان دچار پارگی عضله در پای دومش شد و مصدوم شد.[۳۵] و بارسلونا در پایان با رایکارد قهرمان اسپانیا و اروپا شد.[۳۶][۳۷]فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷[ویرایش]مسی لحظاتی قبل از گل زدن به ختافه
در فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷، مسی با زدن ۱۴ گل در ۲۶ بازی جایگاه خود را به عنوان یک بازیکن کلیدی تثبیت کرد.[۳۸] در ۱۲ نوامبر، مسی در بازی مقابل ساراگوسااز ناحیه استخوان پا دچار مصدومیت شد که منجر به دوری ۳ ماهه او از حضور در زمینهای فوتبال شد.[۳۹][۴۰] پس از پایان مصدومیت، مسی در روز ۱۱ فوریه در مقابل ریسینگ سانتاندر در نیمهٔ دوم بازی به عنوان یار تعویضی به زمین آمد. در ۱۱ مارس، مسی با آمادگی کامل در الکلاسیکو ظاهر شد و موفق به هتتریک شد تا نتیجهٔ تساوی ۳-۳ را برای بارسای ۱۰ نفره به ارمغان بیاورد.[۴۱] با هتریک در این بازی، او بعد از ایوان زامورانو–که برای رئال مادرید در فصل ۱۹۹۴-۱۹۹۵ موفق به هتتریک شده بود– اولین بازیکنی شد که توانست در الکلاسیکو موفق به انجام این کار شود. او تا انتهای فصل گلهای بیشتری زد. ۱۱ گل از ۱۴ گلی که او در طی فصل به ثمر رساندهبود در ۱۳ بازی آخر به ثمر رسید.[۴۲]
مسی در این فصل توانست یاد بعضی گلهای ویژه مارادونا را زنده کند.[۴۳]در ۱۸ آوریل ۲۰۰۷، او توانست در بازی مرحله نیمه نهایی کوپا دل ری مقابل ختافه دو گل بزند، که یکی از آنها شباهت بسیاری به گل معروف دیهگو مارادونا در بازی مقابل انگلیس در چارچوب جام جهانی ۱۹۸۶ –گلی که با عنوان گل برتر قرن شناخته میشود– داشت.[۴۴]خبرگزاریهای ورزشی به بررسی شباهت بین گل او و گل مارادونا پرداختند و از آن سو رسانههای اسپانیایی به او لقب «مسیدونا» دادند.[۴۵]او تقریباً به اندازه مارادونا یعنی ۶۲ متر (۲۰۳ فوت) در بازی دوید، تعداد یکسانی بازیکن را از پیش روی برداشت (شش بازیکن با احتساب دروازهبان)، از یک منطقه مشابه گل را به ثمر رساند و همچنین از پرچم کرنر آغاز به دویدن کرد. این همانند کاری است که ۲۱ سال پیش مارادونا در مکزیک انجام داد.[۴۳]در کنفرانس خبری بازی، دکو همتیمی مسی گفت: این بهترین گلی بود که در طول زندگیام دیدهام.[۴۳]در بازی با اسپانیول نیز مسی گلی زد که شباهت قابل ملاحظهای با گل دست خدای مارادونا در مقابل انگلیس داشت. مسی خود را به توپ رساند و به وسیلهٔ دستش توپ را به پشت سر کارلوس کامنی، دروازهبان حریف، هدایت کرد.[۴۶]این گل او باعث اعتراض بازیکنان اسپانیول شد و نمایش دوباره این حرکت، نشاندهنده خطای هند لیونل مسی بود.[۴۶]فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸[ویرایش]۲۲ سپتامبر ۲۰۰۷، مسی در حال گل زدن به سویا در ورزشگاه نیوکمپفصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹[ویرایش]فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰[ویرایش]فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱[ویرایش]مسی در حال بازی مقابل رئال مادرید در لیگ قهرمان اروپا
در ۲۱ اوت، مسی در اولین بازیاش در فصل، مقابل سویا در چارچوب سوپرکاپ اسپانیا –که با حساب ۴-۰ به سود بارسلونا به پایان رسید– هتتریک کرد و باعث شد که تیمش فاتح اولین جامش در فصل شود با وجود اینکه بارسا بازی رفت را ۳-۱ واگذار کردهبود.[۴۷] او در روز ۲۹ اوت ۲۰۱۰ لالیگا را با گل مقابل ریسینگ سانتاندر در تنها بعد از سهدقیقه از شروع بازی آغاز کرد.[۴۸] او در لیگ قهرمانان نیز نمایش خوبی داشت و در مقابل پاناتینایکو در بازیای که ۵-۱ به سود بارسلونا پایان یافتهبود دو گل و دو پاس گل داد.[۴۹]
در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۰، مسی در بازی مقابل آتلتیکو مادرید (در چارچوب هفته سوم لالیگا) در دقیقه ۹۲ام بازی، به دلیل تکل خشن توماش اویفالوشی از ناحیهٔ مچ پا مصدوم شد. ابتدا به نظر میرسید که مچ پای مسی شکسته و به گفته برخی باید او را ۶ ماه از میادین فوتبال دور نگاه داشت، اما نتایج امآرآی نشان داد که او دچار پیچخوردگی رباطهای داخلی و خارجی مچ پای راست خود شدهاست.[۵۰]همتیمی مسی، داوید ویا بعد از بازی گفت: تکلی که به مسی زده شد وحشیانه بود؛ این در حالی است که مدافع آتلیتکو مادرید گفت که به منظور مصدوم کردن مسی روی پای این بازیکن نرفته بود.[۵۱]
در بازی با آلمریا، او برای دومین بار در فصل موفق به هتتریک شد و توانست تعداد گلهای خودش در لا لیگا را به عدد ۱۰۰ برساند.[۵۲]
مسی موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن سال ۲۰۱۰ جهان شد و توانست بالاتر از همتیمیهایش، ژاوی و اینسیتا قرار بگیرد.[۵۳]مسی برای چهارمین بار پیاپی بود که در فهرست نامزدهای دریافت جایزه بهترین بازیکن سال جهان قرار گرفته بود.[۵۴]در ۵ فوریه، بارسا توانست رکورد بیشترین پیروزی پیاپی در لیگ را با برد ۳ بر صفر آتلتیکو مادرید در نیوکمپ بشکند و به رکورد ۱۶ برد متوالی در لالیگا دست یابد.[۵۵]مسی با به ثمر رساندن سه گل در بازی و تثبیت پیروزی برای بارسا، بعد از بازی اظهار داشت:برای من افتخار است که رکوردهای بزرگانی چون دی استفانو را بشکنم.[۵۶]فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲[ویرایش]
او توانست در دیدار سوپرکاپ اسپانیا مقابل رئال مادرید در دو دیدار رفت و برگشت سه گل و دو پاس گل بدهد تا تیمش در مجموع ۵-۴ پیروز شود.[۵۷] او در این فصل به همراه تیم بارسلونا و پپ گوردیولا قهرمان کوپا دل ری شدفصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳[ویرایش]
وی توانست در فصل 2012-2013 برای بارسلونا در لالیگا 46 گل به ثمر برساند و آقای گل آن فصل شود. او همچنین در این فصل کفش طلای اروپا را کسب کرد.سابقه ملی[ویرایش]
در ژوئن ۲۰۰۴، او به تیم ملی زیر ۲۰ سالههای آرژانتین برای دیداری دوستانه مقابل پاراگوئه دعوت شد.[۵۸] او در سال ۲۰۰۵ یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان بود که در هلند قهرمان آن مسابقات شدهبودند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد.[۵۹]
مسی اولین بازی خودش را در رده بزرگسالان مقابل مجارستان زمانی که ۱۸ سال داشت در ۱۷ اوت ۲۰۰۵ انجام داد. او در دقیقه ۶۳ به زمین بازی آمد ولی داور بازی، مارکوس مرک او را در دقیقه ۶۵ بهخاطر ضربه زدن به مدافع مجارستان، ویلموش وانکزاک از زمین بازی اخراج کرد. هر چند مدافع مجارستان پیراهن مسی را میکشید. این تصمیم بحث برانگیز بو دو مارادونا نیز ادعا کرد که این تصمیم داور از پیش برنامهریزی شده بود.[۶۰][۶۱] مسی دوباره در روز ۳ سپتامبر در بازی با پاراگوئه در مقدماتی جام جهانی آلمان در ترکیب تیم قرار گرفت و در نهایت بازی با نتیجه ۱-۰ به سود آرژانتین به پایان رسید. او پیش از این بازی گفته بود:مدت حضورم در بازی اول بسیار کوتاه بود، این بازی برای من بازی اول محسوب میشود.[۶۲]
او دومین بازی خود را برای آرژانتین در برابر پرو انجام داد. پس از این بازی، پکرمن، سرمربی وقت آرژانتین، مسی را «جواهر» نامید.[۶۳]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
او در این جام جهانی توانست ۱ گل بزند.کوپا آمریکا ۲۰۰۷[ویرایش]مسی در کوپا آمریکا ۲۰۰۷
مسی اولین بازیاش را در کوپا آمریکا در سال ۲۰۰۷ در مقابل ایالات متحده آمریکا انجام داد، در بازیای که آرژانتین با نتیجهٔ ۴-۱ بر حریفش چیره شد. در آن بازی، مسی تواناییهای خود را در نقش بازیساز نشان داد؛ او یک پاس گل داد که توسط هرنان کرسپو تبدیل به گل شد و نیز چندین شوت در چارچوب زد. توز در دقیقهٔ ۷۹ به بازی آمد و جای مسی را در زمین بازی گرفت و چند دقیقهٔ بعد او نیز موفق به گلزنی شد.[۶۴]المپیک تابستانی ۲۰۰۸[ویرایش]مسی در مرحله نیمه پایانی در دیدار مقابل برزیل،المپیک ۲۰۰۸
مسی از حضور در بازیهای آرژانتین در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ منع شدهبود.[۶۵] بارسلونا با مشورت با مربی تازه منصوبشده، جوزپ گواردیولا، اجازه داد که مسی بتواند تیم کشورش را در المپیک همراهی کند.[۶۶]او به تیم ملی المپیک کشورش ملحق شد و توانست گل اول بازی با ساحل عاج را در بازیای که ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسیدهبود به ثمر برساند.[۶۶]او در بازی با هلند هم گل اول بازی را به ثمر رساند و پاس گل دوم را هم به آنخل دی ماریا داد. آن بازی نیز در نهایت در پایان وقت اضافه ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسید.[۶۷] مسی باز هم در مرحله نیمه نهایی بهترین بازیکن میدان لقب گرفت. در دیداری که تیم کشورش با ۳ گل مقابل برزیل پیروز شد و توانست به دیدار فینال راه پیدا کند. مسی با دادن پاس گل به دی ماریا باعث شد که تیمش در دیدار فینال نیز ۱-۰ بازی را از نیجریه ببرد و تیم آرژانتین قهرمان آن مسابقات شود.[۶۸]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
او در این جام جهانی نیز موفق نبودکوپا آمریکا ۲۰۱۱[ویرایش]
مسی کمتر از یک ستاره در مسابقات کوپا آمریکا ۲۰۱۱ حاضر شدهبود. او در این مسابقات برای تیم ملی آرژانتین هیچ گلی به ثمر نرساند و فقط دو شوت در چارچوب داشت.[۶۹]مسی در سال ۲۰۰۹خارج از زمین فوتبال[ویرایش]زندگی شخصی[ویرایش]
او در مدتی رابطهای عاطفی با ماکارنو لموس- که او هم اهل روزاریو بود- داشت. گفته میشود چند روز بعد از بهبود یافتن مسی از بند مصدومیت و چند روز مانده به جام جهانی ۲۰۰۶، این دختر توسط پدرش به او معرفی شدهاست.[۷۰][۷۱]همچنین او رابطهای با مدل آرژانتینی، لوچیانا سالازار داشتهاست.[۷۲][۷۳]همچنین او در ژانویهٔ ۲۰۰۹ در برنامه «هتتریک بارسا» کانال ۳۳ گفت که دوستدختری دارد که در آرژانتین زندگی میکند. من راحت و خوشحال هستم.[۷۳]او دختری با نام آنتونلا روکوتزو را دیده بود. حاصل رابطه لئو با آنتولا، فرزندی به نام تیاگو است.[۷۴] او در مراسم اهدای جوایز بهترین بازیکن سال ۲۰۱۲ جهان در مقر فیفا گفتهاست که این جایزه را به پسرش تقدیم میکند.[۱۱]حضور در رسانهها و تبلیغات[ویرایش]
تصاویر او به شکلی برجسته روی جلد بازیهای فوتبال تکاملی حرفهای ۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱[۷۵] و فیفا ۱۳ بودهاند.[۷۶]شایعهٔ مرگ مسی[ویرایش]
در روز ۲۷ مهٔ ۲۰۱۲، توییتی از سوی شبکه فاکس اسپورتز آمریکا تنها برای ۵۵ ثانیه در صفحهٔ اختصاصی این شبکه در توییتر قرار گرفت که خبر مرگ مسی را اعلام کرد؛ اما مسوؤلان فاکس بلافاصله این توییت را پاک کردند. متن این توییت این بود:با تاسف باید اعلام کنیم که لیونل مسی در هنگام تمرینات، به دلیل ایست قلبی درگذشته است. خدا مسی را بیامرزد.[۷۷]آمار[ویرایش]باشگاهی[ویرایش]
بهروز شده در ۲۶ مه ۲۰۱۲[۲۹][۷۸][۷۹]باشگاهفصللیگ[۸۰]بازیهاگلهابارسلونا سی۲۰۰۳–۰۴ ۳ª۸۵بارسلونا بی۲۰۰۳-۰۴ 2ªB۵۰۲۰۰۴-۰۵ 2ªB۱۷۶مجموع۳۰۱۱باشگاهفصللیگجام حذفیلیگ قهرمانانسوپرجامسوپرجام اروپاباشگاههای جهانمجموعبازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابارسلونا۲۰۰۴-۰۵۷۱۰۱۰۰۱۰۰———۹۱۰۲۰۰۵-۰۶۱۷۶۳۲۱۰۶۱۱۰۰۰——۲۵۸۴۲۰۰۶-۰۷۲۶۱۴۲۲۲۱۵۱۰۲۰۰۱۰۰۰۰۰۳۶۱۷۳۲۰۰۷-۰۸۲۸۱۰۱۲۳۰۰۹۶۱———۴۰۱۶۱۳۲۰۰۸-۰۹۳۱۲۳۱۱۸۶۲۱۲۹۵———۵۱۳۸۱۸۲۰۰۹-۱۰۳۵۳۴۱۰۳۱۰۱۱۸۰۱۲۰۱۰۱۲۲۰۵۳۴۷۱۱۲۰۱۰-۱۱۳۳۳۱۱۸۷۷۳۱۳۱۲۳۲۳۰——۵۵۵۳۲۴۲۰۱۱-۱۲۳۷۵۰۱۶۷۳۴۱۱۱۴۵۲۳۲۱۱۱۲۲۱۶۰۷۳۲۹مجموع۲۱۴۱۶۹۷۲۳۳۲۰۱۰۶۸۵۱۱۵۷۸۲۳۱۲۴۴۱۳۲۹۲۵۳۱۰۲ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۳[۸۱][۸۲][۸۳][۸۴]تیم ملیسالبازیهاگلهاپاس گلهاآرژانتین زیر ۲۰۲۰۰۵۱۶۱۱۳مجموع۱۶۱۱۳آرژانتین زیر ۲۳۲۰۰۸۵۲۲مجموع۵۲۲آرژانتین۲۰۰۵۵۰۰۲۰۰۶۷۲۲۲۰۰۷۱۳۶۳۲۰۰۸۸۲۱۲۰۰۹۱۰۳۲۲۰۱۰۱۰۲۲۲۰۱۱۱۳۴۱۰۲۰۱۲۹۱۲۱۲۰۱۳۶۴۳مجموع۸۲۳۵۲۴جوایز و افتخارات[ویرایش]افتخارات فردی[ویرایش]بهترین بازیکن جوان جهان (۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸)بهترین گلزن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن لالیگا (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ ،۲۰۱۲)بهترین گلزن لالیگا (۲۰۱۰ و ۲۰۱۲)کفش طلای اروپا (۲۰۱۰ و2012 و2013)بازیکن سال فوتبال جهان (۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲)بهترین گلزن لیگ قهرمانان اروپا (۲۰۰۹ ،۲۰۱۰، ۲۰۱۱ )بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونازدن بیشترین گل در یک سال با ۹۱ گلجایزه آلفردو دی استفانو: (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱)افتخارات تیمی[ویرایش]قهرمانی در رقابت های فوتبال زیر بیست سال جهان (۲۰۰۵)قهرمانی در سوپرجام اروپا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا (۰۶-۲۰۰۵ ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لالیگای اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ٬۲۰۱۰-۲۰۰۹، ۱۱-۲۰۱۰، ۲۰۱۲-۲۰۱۳)قهرمانی در سوپر جام اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ۱۰-۲۰۰۹ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در کوپا دل ری (۰۹-۲۰۰۸، ۱۲-۲۰۱۱)قهرمانی در جام باشگاههای جهان (۲۰۰۹ و ۲۰۱۱)منابع[ویرایش]↑ پرش به بالا به:۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ “Messi – Lionel Andrés Messi – Sheet | FC Barcelona”. FC Barcelona. Retrieved 6 January 2013.پرش به بالا↑ Fundación Leo Messiپرش به بالا↑ Gordon، Phil. «Lionel Messi proves a class apart» (انگلیسی). The Times. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Broadbent، Rick. «Messi could be focal point for new generation» (انگلیسی). The Times. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Williams، Richard. «Messi's dazzling footwork leaves an indelible mark» (انگلیسی). The Guardian. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «European Footballer of the Year ("Ballon d'Or")» (انگلیسی). RSSSF (بنیاد آماری سند.ورزش.فوتبال). بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «FIFA World Player Gala 2007» (انگلیسی). فیفا. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Messi världens bästa fotbollsspelare». Eurosport. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Messi wins Ballon d'Or» (انگلیسی). UK Yahoo Eurosport. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «FIFA BALLON D'OR 2011». FIFA. بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.↑ پرش به بالا به:۱۱٫۰ ۱۱٫۱ «قابل پیش بینی بود ؛ خانم ها - آقایان...لیو مسی!». Goal.com، ۷ ژانویه ۲۰۱۳. بازبینیشده در ۷ ژانویه ۲۰۱۳.پرش به بالا↑ Gardner، Neil. «Is Messi the new Maradona?». The Times، ۱۹ آوریل ۲۰۰۷. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Reuters. «Maradona proclaims Messi as his successor». China Daily، ۲۵ آوریل ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Messi, all-time top goalscorer for Barça in official matches» (انگلیسی). FCBarcelona. بازبینیشده در ۹ ژانویه ۲۰۱۳.پرش به بالا↑ «Lionel Messi breaks Gerd Mueller's 40-year-old goal record, Radamel Falcao scores five for Atletico» (انگلیسی). Fox sports، ۹ ژانویه ۲۰۱۲. بازبینیشده در ۹ ژانویه ۲۰۱۳.پرش به بالا↑ «Fifa will not ratify Messi record» (انگلیسی). BBC. بازبینیشده در ۹ ژانویه ۲۰۱۳.پرش به بالا↑ «El crack que desea victorias de regalo» (اسپانیایی). canchallena. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Carlin، John. «Lionel Messi: Magic in his feet». The Independent. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Veiga، Gustavo. «Los intereses de Messi» (اسپانیایی). pagina12. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.↑ پرش به بالا به:۲۰٫۰ ۲۰٫۱ ۲۰٫۲ Hawkey، Ian. «Lionel Messi on a mission» (انگلیسی). The Times. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Aguilar، Alexander. «La Pulga atómica conquista el mundo» (اسپانیایی). Al Día. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Cubero، Cristina. «Las raíces italianas de Leo Messi» (اسپانیایی). El Mundo Deportivo. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.↑ پرش به بالا به:۲۳٫۰ ۲۳٫۱ ۲۳٫۲ ۲۳٫۳ Williams، Richard. «Messi has all the qualities to take world by storm». The Guardian، ۲۶ فوریه ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ White، Duncan. «Franck Ribery the man to challenge Lionel Messi and Barcelona»(انگلیسی). Daily Telegraph، ۴ آوریل ۲۰۰۹. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ FT Weekend Magazine, 28–29 May 2011, 'Lionel Messi' by Ronald Reng↑ پرش به بالا به:۲۶٫۰ ۲۶٫۱ «The new messiah» (انگلیسی). فیفا، ۵ مارس ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.↑ پرش به بالا به:۲۷٫۰ ۲۷٫۱ «"Lionel Andres Messi — FCBarcelona and Argentina» (انگلیسی). Football Database، ۲۳ اوت ۲۰۰۶.پرش به بالا↑ Tutton، Mark and Duke, Greg. «Profile: Lionel Messi» (انگلیسی). CNN.↑ پرش به بالا به:۲۹٫۰ ۲۹٫۱ «Leonel Messi, el prototipo del jugador total» (اسپانیایی). El Monndo Deportivo. بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Meteoric rise in three years» (انگلیسی). باشگاه فوتبال بارسلونا. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Nogueras، Sergi. «Krkic enters the record books». باشگاه فوتبال بارسلونا، ۲۱ اکتبر ۲۰۰۷. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «"Messi: "Rijkaard gave us more freedom» (انگلیسی). soccerway، ۱۰ دسامبر ۲۰۰۹. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Good news for Barcelona as Messi gets his Spanish passport» (انگلیسی). The Star Online، ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۵. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Reuters. «Ronaldinho scores the goals, Messi takes the plaudits» (انگلیسی). Rediff، ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۵. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Frustrated Messi suffers another injury setback» (انگلیسی). ESPN soccernet، ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Wallace، Sam. «Arsenal 1 Barcelona 2: Barcelona crush heroic Arsenal in space of four brutal minutes» (انگلیسی). The Independent، ۱۶ مه ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Barca retain Spanish league title» (انگلیسی). BBC Sport، ۳ مه ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Lionel Messi at National Football Teams» (انگلیسی). National Football Teams. بازبینیشده در ۰۷ مارس ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Doctors happy with Messi op». باشگاه فوتبال بارسلونا، ۱۴ نوامبر ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۰۷ مارس ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Messi to miss FIFA Club World Cup». FIFA، ۱۳ نوامبر ۲۰۰۶. بازبینیشده در ۰۷ مارس ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Football: there's something about Messi» (انگلیسی). guardian. بازبینیشده در ۷ مارس ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Inter beat AC, Messi headlines derby». FIFA، ۱۱ مارس ۲۰۰۷. بازبینیشده در ۰۷ مارس ۲۰۱۲.↑ پرش به بالا به:۴۳٫۰ ۴۳٫۱ ۴۳٫۲ Lowe، Sid. «?The greatest goal ever» (انگلیسی). Daily Telegrapg. بازبینیشده در ۰۸ مارس ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Messi dazzles as Barca reach Copa final» (انگلیسی). ESPN Soccernet، ۱۸ آوریل ۲۰۰۷. بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Can ‘Messidona’ beat Maradona?». The Hinfu (Chennai India). بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.↑ پرش به بالا به:۴۶٫۰ ۴۶٫۱ Mitten، Andy. «Hand of Messi saves Barcelona» (انگلیسی). The Times. بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Barcelona vs Sevilla Report» (انگلیسی). Goal، ۲۱ اوت ۲۰۱۰. بازبینیشده در ۲۱ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Barça start in style (0-3)» (انگلیسی). باشگاه فوتبال بارسلونا، ۲۹ اوت ۲۰۱۰. بازبینیشده در ۲۱ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Barça bounce back in style (5-1» (انگلیسی). باشگاه فوتبال بارسلونا، ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۰. بازبینیشده در ۲۱ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Messi definitely out for at least two games» (انگلیسی). FCBarcelona.cat، ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۰. بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Villa: “The tackle on Messi was brutal”» (انگلیسی). FCBarcelona.cat، ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۱. بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Almeria vs FC Barcelona Report» (انگلیسی). Goal.com. بازبینیشده در ۲۶ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Barcelona forward Lionel Messi wins the inaugural Fifa Ballon d'Or"» (انگلیسی). The Daily Telegraph، ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۱. بازبینیشده در ۲۶ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Argentina's Lionel Messi wins Fifa Ballon d'Or award"» (انگلیسی). BBC Sport. بازبینیشده در ۲۶ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «RÉCORD HISTÓRICO AZULGRANA CON 16 VICTORIAS CONSECUTIVAS»(اسپانیایی). Marca، ۵ فوریه ۲۰۱۱. بازبینیشده در ۲۶ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Messi: "Es un orgullo superar la marca de alguien tan grande como Di Stéfano"»(اسپانیایی). Marca، ۵ فوریه ۲۰۱۱. بازبینیشده در ۲۶ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Messi salvó al fútbol» (اسپانیایی). SPORT.es. بازبینیشده در ۱۸ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Lionel Messi Biography» (انگلیسی). Lionelmessi.com. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «FIFA World Youth Championship Netherlands 2005» (انگلیسی). FIFA. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Vickery، Tim. «Messi handles 'new Maradona' tag» (انگلیسی). BBC Sport، ۲۲ اوت ۲۰۰۵. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Argentine striker Messi recalled for World Cup qualifier» (انگلیسی). People's Daily Online، ۲۰ اوت ۲۰۰۵. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Messi tries again as Argentina face Paraguay» (انگلیسی). ESPN soccernet، ۳ سپتامبر ۲۰۰۵. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Homewood، Brian. «Messi is a jewel says Argentina coach» (انگلیسی). Rediff، ۱۰ اکتبر ۲۰۰۵. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «"Tevez Nets In Argentina Victory» (انگلیسی). BBC Sport. بازبینیشده در ۱۶ فوریه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Lionel Messi out of Olympics after Barcelona win court appeal against Fifa»(انگلیسی). Daily Telegraph، ۶ اوت ۲۰۰۸. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.↑ پرش به بالا به:۶۶٫۰ ۶۶٫۱ «Barcelona give Messi Olympics thumbs-up» (انگلیسی). AFP.google. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Messi sets up Brazil semi» (انگلیسی). FIFA. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ Millward، Robert. «Argentina beats Nigeria 1-0 for Olympic gold» (انگلیسی). USA Today. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Messi underachieving again at 2011 Copa America: Fan reaction» (انگلیسی). Yahoo!sports. بازبینیشده در ۱۹ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «Lionel me prometió venir a mi cumple de quince después del Mundial» (اسپانیایی). Gente Online. بازبینیشده در ۳۰ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Aún le mueve el tapete a Messi» (اسپانیایی). El Universal. بایگانیشده از نسخهٔ اصلی در ۳۱ مه ۲۰۰۹. بازبینیشده در ۳۱ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Luciana Salazar, ¿la nueva novia de Messi?» (اسپانیایی). El Comerico. بازبینیشده در ۳۱ مه ۲۰۱۲.↑ پرش به بالا به:۷۳٫۰ ۷۳٫۱ "Messi y Antonella pasean por el Carnaval de Sitges su noviazgo" (in Spanish). El Periódico de Catalunya. 25 February 2009. Archived from the original on 10 June 2009. Retrieved 18 June 2009.پرش به بالا↑ «Now he's the Daddy! Barca superstar Messi's girlfriend gives birth to baby Thiago»(انگلیسی). dailymail.co.uk. بازبینیشده در ۰۸ ژانویه ۲۰۱۳.پرش به بالا↑ «Lionel Messi» (انگلیسی). Wiki.PES. بازبینیشده در ۲۰ اوت ۲۰۱۱.پرش به بالا↑ «CAHILL, MESSI GRACE FIFA 13 COVER». EA. بازبینیشده در ۸ ژانویه ۲۰۱۳.پرش به بالا↑ «La web de deportes Fox Sport anuncia por error la muerte de Leo Messi»(اسپانیایی). Sport.es. بازبینیشده در ۲۸ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ 101 «'Pichichi' y centenario» (اسپانیایی). بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Lionel Messi Bio, Stats, News – Football / Soccer – – ESPN Soccernet». ESPN Soccernet. بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ تیمهای ذخیره در اسپانیا در همان سیستم اصلی لیگ این کشور بازی میکنند. هر موقع، آنها نتوانند در یک دسته با تیم اصلی خود باشند، آنها نمیتوانند در کوپا دل ری شرکت کنند.پرش به بالا↑ Messi لیونل مسی در وبگاه National-Football-Teams.comپرش به بالا↑ "Lionel Andrés Messi – Goals in International Matches". RSSSF. Retrieved 2 February 2011.پرش به بالا↑ «Lionel Messi: A Career in Numbers» (انگلیسی). بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.پرش به بالا↑ «Lionel Messi: Career Statistics» (انگلیسی). بازبینیشده در ۲۴ مه ۲۰۱۲.
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ ساعت 13:53 توسط amir hoseyn
|
messi
Lionel MessiFrom Wikipedia, the free encyclopedia"Messi" redirects here. For the Cameroonian footballer, see Georges Parfait Mbida Messi.Not to be confused with Massi (disambiguation), Messe (disambiguation), or Messy (disambiguation).Lionel MessiMessi playing for Barcelona at the 2011 FIFA Club World CupPersonal informationFull nameLionel Andrés MessiDate of birth24 June 1987 (age 26)[1]Place of birthRosario, Santa Fe, Argentina[1]Height1.69 m (5 ft 7 in)[1]Playing positionForwardClub informationCurrent clubBarcelonaNumber10Youth career1995–2000Newell's Old Boys2000–2003BarcelonaSenior career*YearsTeamApps†(Gls)†2003–2004Barcelona C10(5)2004–2005Barcelona B22(6)2004–Barcelona257(223)National team‡2004–2005Argentina U2018(14)2007–2008Argentina U235(2)2005–Argentina83(37)Honours[show]* Senior club appearances and goals counted for the domestic league only and correct as of 18:03, 10 November 2013 (UTC).
† Appearances (Goals).‡ National team caps and goals correct as of 10 September 2013
Lionel Andrés "Leo" Messi (Spanish pronunciation: [ljoˈnel anˈdɾes ˈmesi]; born 24 June 1987) is an Argentine footballer who plays as a forward forLa Liga club FC Barcelona and the Argentina national team. He serves as the captain of his country's national football team. By the age of 21, Messi had received Ballon d'Or and FIFA World Player of the Year nominations. The following year, in 2009, he won his first Ballon d'Or and FIFA World Player of the Year awards. He followed this up by winning the inaugural FIFA Ballon d'Or in 2010, and then again in 2011 & 2012. He also won the 2010–11 UEFA Best Player in Europe Award. At the age of 24, Messi became Barcelona's all-time top scorer in all official club competitions. At age 25, Messi became the youngest player to score 200 La Liga goals.
Widely recognised as the best player in the world and rated by some commentators, coaches and players as the greatest footballer of all time,[2][3][4][5][6][7][8][9][10][11] Messi is the first football player in history to win four FIFA/Ballons d'Or, all of which he won consecutively, as well as the first to win three European Golden Shoe awards. Messi has won six La Ligas, two Copas del Rey, five Supercopas de España, three UEFA Champions Leagues, two UEFA Super Cups and two Club World Cups.
Messi is the first and only player to top-score in four consecutive Champions League campaigns, and also holds the record for the most hat-tricks (4) scored in the history of the competition. In March 2012, Messi made Champions League history by becoming the first player to score five goals in one match. He also matched José Altafini's record of 14 goals in a single Champions League season. Messi set the European record for most goals scored in a season during the 2011–12 season, with 73 goals. In the same season, he set the current goalscoring record in a single La Ligaseason, scoring 50 goals. Also in that season, Messi became the first player ever to have scored and assisted in six different official competitions in one season. On 16 February 2013, Messi scored his 300th Barcelona goal. On 30 March 2013, Messi scored in his 19th consecutive La Liga game, becoming the first footballer in history to net in consecutive matches against every team in a professional football league. He extended his record scoring streak to 21 consecutive league matches, and the run came to a halt only when he sustained a hamstring injury.
Messi helped Argentina win the 2005 FIFA U-20 World Cup, finishing as both the best player and the top scorer (with 6 goals). In 2006, he became the youngest Argentine to play in the FIFA World Cup, and won a runners-up medal at the Copa América in 2007, in which he was elected young player of the tournament. In 2008, he won his first international honour, an Olympic Gold Medal, with the Argentina Olympic football team.SportsPro has rated him as the second-most marketable athlete in the world. His playing style and stature have drawn comparisons to compatriotDiego Maradona, who himself declared Messi his "successor".[12]
Contents [hide] 1 Early life2 Club career2.1 Barcelona2.1.1 2005–06 season2.1.2 2006–07 season2.1.3 2007–08 season2.1.4 2008–09 season2.1.5 2009–10 season2.1.6 2010–11 season2.1.7 2011–12 season2.1.8 2012–13 season2.1.9 2013–14 season3 International career3.1 2006 World Cup3.2 2007 Copa América3.3 2008 Summer Olympics3.4 2010 World Cup qualification3.5 2010 World Cup3.6 2011 Copa América, 2014 World Cup qualification and friendlies4 Style of play5 Outside football5.1 Personal life5.2 Charity5.3 Wealth5.4 Salary5.5 Media5.6 Sponsorships6 Career statistics6.1 Club6.1.1 Reserve teams6.1.2 Senior team6.2 International6.2.1 International appearances6.2.2 International goals7 Honours7.1 Barcelona7.2 Argentina7.3 Individual7.4 Records7.4.1 World7.4.2 Europe7.4.3 Argentina7.4.4 Spain7.4.5 Barcelona8 See also9 References10 External links
Early life
Messi was born in Rosario, Santa Fe Province, to parents Jorge Horácio Messi, a factory steel worker, and Celia María Cuccittini, a part-time cleaner.[13][14][15][16] His paternal family originates from the Italian city of Ancona, from which his ancestor, Angelo Messi, emigrated to Argentina in 1883.[17][18] He has two older brothers, Rodrigo and Matías, and a sister, María Sol.[19] At the age of five, Messi started playing football for Grandoli, a local club coached by his father Jorge.[20] In 1995, Messi switched to Newell's Old Boys who were based in his home city Rosario.[20] He became part of a local youth powerhouse that lost only one match in the next four years and became locally known as "The Machine of '87", from the year of their birth.[21]
At the age of 11, Messi was diagnosed with a growth hormone deficiency.[22] Local powerhouse River Plate showed interest in Messi's progress, but were not willing to pay for treatment for his condition, which cost $900 a month.[16] Carles Rexach, the sporting director of FC Barcelona, was made aware of his talent as Messi had relatives in Lleida in western Catalonia, and Messi and his father were able to arrange a trial with the team.[16] Rexach, with no other paper at hand, offered Messi a contract written on a paper napkin.[23][24] Barcelona offered to pay Messi's medical bills on the condition that he moved to Spain. Messi and his father duly moved to Barcelona, where Messi enrolled in the club's youth academy.[20][24]Club careerBarcelona
Messi played in Barcelona's junior Infantil B and Cadete B & A teams from 2000 to 2003 (scoring 37 goals in 30 matches in Cadete A). He was nearly released from the club in 2003 because of financial constraints, but his youth coaches convinced management to keep him (Cesc Fabregas was released during this purge).[25] Season 2003–04 saw him on a record[26] five different teams: He started one match in Juvenil B (one goal) and got promoted to Juvenil A (14 matches, 21 goals). Later he debuted for FC Barcelona C team (Tercera División) on 29 November 2003 and for FC Barcelona B (Segunda División B) on 6 March 2004. He played for both teams during the season (ten matches, five goals and five matches, zero goals, respectively).[27][28][29] Even before these two debuts, Messi made his official debut for the first-team on 16 November 2003 aged 16 years and 145 days, in a friendly match against Porto.[30][31]
Less than a year after his start, Frank Rijkaard gave him his league debut against RCD Espanyol on 16 October 2004 (at 17 years and 114 days), becoming the third-youngest player ever to play for Barcelona and youngest club player to play in La Liga, which would be broken by Bojan Krkić in September 2007. When he scored his first senior goal for the club against Albacete Balompiéon 1 May 2005, Messi was 17 years, ten months and seven days old, becoming the youngest to ever score in a La Liga game for Barcelona[32] until it was again broken by Bojan Krkić in 2007, scoring from a Messi assist.[33] Messi said about his ex-coach Rijkaard: "I'll never forget the fact that he launched my career, that he had confidence in me while I was only sixteen or seventeen."[34] During the season, Messi played also in Barcelona B (Segunda División B) scoring 6 goals in 17 matches.2005–06 season
On 16 September, for the second time in three months, Barcelona announced an update to Messi's contract; this time it was improved to pay him as a first team member and extended until June 2014.[20] Messi obtained Spanish citizenship on 26 September 2005[35] and was finally able to make his debut in the season's Spanish First Division. Messi's first home outing in the Champions League came on 27 September against Italian club Udinese.[30] Fans at Barcelona's stadium, the Camp Nou, gave Messi a standing ovation upon his substitution, as his composure on the ball and passing combinations with Ronaldinho had paid dividends for Barcelona.[36]
Messi netted six goals in 17 league appearances, and scored one Champions League goal in six. His season ended prematurely on 7 March 2006, however, when he suffered a muscle tear in his right thigh during the second leg of the second round Champions League tie against Chelsea.[37] Rijkaard's Barcelona ended the season as champions of Spain and Europe.[38][39]2006–07 seasonMessi in a match against Rangers in 2007
In the 2006–07 season, Messi established himself as a regular first team player, scoring 14 times in 26 matches.[40] On 12 November, in the game against Real Zaragoza, Messi suffered a broken metatarsal, ruling him out for three months.[41][42] On 10 March, El Clásico saw Messi in top form, scoring a hat-trick to earn 10-man Barcelona a 3–3 draw, equalising three times, with the final equaliser coming in injury time.[43] In doing so he became the first player since Iván Zamorano (for Real Madrid in the 1994–95 season) to score a hat-trick in El Clásico.[44] Messi is also the youngest player ever to have scored in this fixture. Towards the end of the season he began finding the net more often; 11 of his 14 league goals for the season came from the last 13 games.[45]Messi shortly before scoring a goal against Getafe
Messi also proved the "new Maradona" tag was not all hype, by nearly replicating Maradona's most famous goals in the space of the single season.[46] On 18 April 2007, he scored two goals during a Copa del Reysemi-final against Getafe CF, one of which was very similar to Maradona's famous goal against England at the 1986 World Cup in Mexico, known as the Goal of the Century.[47] The world's sports press drew comparisons with Maradona, and the Spanish press labelled Messi as "Messidona".[48] He ran about the same distance, 62 metres (203 ft), beat the same number of players (six, including the goalkeeper), scored from a very similar position, and ran towards the corner flag just as Maradona did in Mexico 21 years before.[46] In a press conference after the game, Messi's team-mate Deco said: "It was the best goal I have ever seen in my life."[49]Against RCD Espanyol Messi also scored a goal which was remarkably similar to Maradona's 'Hand of God' goal against England in the World Cup quarter-finals. Messi launched himself at the ball and connected with his hand to guide the ball past the goalkeeper Carlos Kameni.[50] Despite protests by Espanyol players and replays showing it was clear handball, the goal stood.[50] During his time at FC Barcelona, manager Frank Rijkaard decided to move Messi from the left flank onto the right wing, initially against the player's wishes, allowing him to cut into the centre of the pitch and shoot or cross with his left foot.[51]2007–08 seasonMessi takes Barcelona to 2–0 against Sevilla at Camp Nou on 22 September 2007
On 27 February, Messi played in his 100th official match for Barcelona against Valencia CF.[52]
Messi was nominated for a FIFPro World XI Player Award under the category of Forward.[53] A poll conducted in the online edition of the Spanish newspaperMarca had him as the best player in the world with 77 percent of the vote.[54] Columnists from Barcelona-based newspapers El Mundo Deportivo and Sportstated that the Ballon d'Or should be given to Messi, a view supported by Franz Beckenbauer.[55] Football personalities such as Francesco Totti have declared that they consider Messi to be one of the current best footballers in the world.[56] Messi finished third in the 2007 Ballon d'Or, behind Kaká and Cristiano Ronaldo, and finished second in the 2007 FIFA World Player of the Year award, once again behind Kaká. He also came in third in the IFFHS World's Best Playmaker Award, once again behind Kaká and Andrea Pirlo.[57]
Messi was sidelined for six weeks following an injury on 4 March when he suffered a muscle tear in his left thigh during a Champions League match againstCeltic FC. It was the fourth time in three seasons that Messi suffered this type of injury.[58] Messi scored 6 goals and provided 1 assist during the Champions League that season, as Barcelona were knocked out in the semi-finals, to the eventual winners Manchester United. When the season was over Messi had managed to score 16 goals and assisted 13 times in all competitions.2008–09 season
Upon Ronaldinho's departure from the club, Messi inherited his number 10 jersey.[59] During this season he placed second in the 2008 FIFA World Player of the Year awards with 678 points and third in the 2008 IFFHS World's Best Playmaker Award for the second consecutive year.[60]Messi in action against Manchester United in the 2009 UEFA Champions League Final
Messi scored his first hat-trick of 2009 in a Copa del Rey tie against Atlético Madrid which Barcelona won 3–1.[61] Messi scored another important double on 1 February 2009, coming on as a second half substitute to help Barcelona defeat Racing Santander 1–2 after being 1–0 down. The second of the two strikes was Barcelona's 5000th league goal.[62] On 8 April 2009, he scored twice against Bayern Munich in the Champions League, setting a personal record of eight goals in the competition.[63]
As Barcelona's season was drawing to a close, Messi scored twice (his 35th and 36th goals in all competitions) to cap a 6–2 win over Real Madrid at the Santiago Bernabéu[64] in what was Real's heaviest defeat since 1930.[65] He won his first Copa del Rey on 13 May, scoring one goal and assisting another two, in a 4–1 victory over Athletic Bilbao.[66] He helped his team win the double by winning La Liga. On 27 May he helped Barcelona win the Champions League by scoring a second goal in the 70th minute giving Barcelona a two goal lead; he also became the top scorer in the Champions League, the youngest in the tournament's history, with nine goals.[67] Messi also won the UEFA Club Forward of the Year: and the UEFA Club Footballer of the Year rounding off a spectacular year in Europe.[68] This victory meant Barcelona had won the Copa del Rey, La Liga and Champions League in the one season,[69] and was the first time a Spanish club had ever won the treble.[70] Messi finished the season with 38 goals and 18 assists in all competitions.2009–10 season
After winning the 2009 UEFA Super Cup, Barcelona manager Pep Guardiola asserted that Messi was probably the best player he had ever seen.[71] This would also be the season in which Guardiola would first move Messi from the position of right winger into his now iconic "false-9" role in the centre of the front line at Barcelona.[72] On 18 September, Messi signed a new contract with Barcelona, running until 2016 and with a buy-out clause of €250 million included, making Messi, then along with Zlatan Ibrahimović, the highest paid players in La Liga, with earnings of around €9.5 million yearly.[73][74]Messi at the 2009 FIFA Club World Cup
Messi was named winner of the 2009 Ballon d'Or on 1 December 2009, beating runner-up Cristiano Ronaldo by largest ever margin of 473 to 233.[75][76][77] He also placed 2nd in the 2009 IFFHS World's Best Playmaker Award.[78] behind team mate Xavi Hernández.
On 19 December, Messi scored the winner in the final of the 2009 Club World Cup against Estudiantes in Abu Dhabi, giving the club their sixth title of the year.[79] Two days later, he was given the FIFA World Player of the Year award, beating Cristiano Ronaldo, Xavi, Kaká and Andrés Iniesta.[80] This was the first time he had won the award, and he became the first Argentinian to ever receive this honour.[81] On 10 January 2010, Messi scored his firsthat-trick in 2010 and his first hat-trick of the season against CD Tenerife in the 0–5 victory,[82] and on 17 January he scored his 100th goal for the club in the 4–0 victory over Sevilla FC.[83]
Messi scored a hat-trick against Valencia CF in a 3–0 home win,[84] and finally he scored another hat-trick against Real Zaragoza in a 4–2 away win,[85]becoming the first Barcelona player to score back-to-back hat-tricks in La Liga.[86] He played his 200th official match for Barcelona against CA Osasuna on 24 March 2010.[87]
On 6 April 2010, for the first time in Messi's career he scored four goals in a single match, netting the lot in a 4–1 home win over Arsenal in the Champions League quarter-final second leg.[88][89]This also saw him overtake Rivaldo as Barcelona's all time greatest scorer in the competition.[90] In the final league match of the season against Valladolid, he scored two goals in the second half to tie Ronaldo's club record of 34 goals in a single league season, set in 1996–97,[91][92] and to finish four goals behind the all-time record held by Telmo Zarra.[93] He was named La Liga player of the year for the second year in a row on 3 June 2010.[94] He finished the season with 47 goals in all competitions, tying Ronaldo's record from the 1996–97 season, and he provided 11 assists.[95]
Once he's on a run with the ball he's unstoppable[...] He's [like] a PlayStation. He can take advantage of every mistake we make.—Arsenal manager Arsène Wenger, after Barcelona defeated Arsenal 4–1, 6 April 2010[96]2010–11 season
On 21 August 2010, Messi scored a hat-trick in his first start of the season in a 4–0 victory over Sevilla FC in the Supercopa de España, helping Barcelona secure their first trophy of the season after a 1–3 first leg loss.[97]
On 19 September 2010, Messi suffered an ankle injury due to an ill-advised tackle by Atlético Madrid defender Tomáš Ujfaluši in the 92nd minute of their Round 3 match at the Vicente Calderón Stadium. At first sight it was feared that Messi suffered a broken ankle that could have kept the star player away from the pitch for a minimum of six months, but MRI performed the next day in Barcelona showed he suffered a sprain in the internal and external ligaments of his right ankle.[98] Team-mate David Villa stated "the tackle on Messi was brutal" after watching the video of the play and also added that he believed the Atlético defender "didn't go into the tackle to hurt".[99] The incident caused widespread media attention and brought up the debate of equality in protecting all players in the game.
Against UD Almería Messi scored his second hat-trick of the season in an impressive 8–0 away win, the second of which was his 100th La Liga goal.[100]Messi playing against Real Madrid in a Champions League match
Messi won the 2010 FIFA Ballon d'Or, beating his Barcelona teammates Xavi and Iniesta.[101] Messi had been nominated for the awards for the fourth consecutive year.[102] On 5 February, Barcelona broke the record for most consecutive league wins with 16 victories after they defeated Atlético Madrid 3–0 at the Camp Nou.[103] Lionel Messi scored a hat-trick to ensure the victory for his side and after the match he stated, "it's an honor to be able to pass a record set by a great like Di Stéfano" and "if the record has been around for so long is because it's very complicated to achieve and we have reached it by defeating a very difficult team who's going through a bad situation, which makes it even more difficult."[104]
After failing to score for a month he scored a brace against UD Almería; the second goal was his 47th of the season, equalling his club record return of the previous season.[105] He surpassed his record on 12 April 2011 by scoring the winner against Shakhtar Donetsk in a UEFA Champions League game, which put him in the record book as all time top scorer in a single season for Barcelona.[106] He scored his eighth goal on El Clásico on a 1–1 tie at the Santiago Bernabéu Stadium. On 23 April, Messi scored his 50th goal of the season against CA Osasuna in a 2–0 home victory which he came on as a substitute in the 60th minute.[107] He finished the season by winning La Liga and scoring 31 goals as he finished runner-up in the Pichichitrophy to Cristiano Ronaldo, who had managed to score 40. Messi finished the league season as the top assist provider with 18 assists.
On 20 April, Barcelona were defeated by arch-rivals Real Madrid in the 2011 Copa del Rey Final. Messi set up a goal for Pedro, which was however ruled offside. Cristiano Ronaldo scored the only goal of the match in extra time. Messi was however the joint top-scorer of the tournament along with Cristiano Ronaldo, with 7 goals.[108][109][109]
In the first leg of the Champions League semi-finals, he gave a memorable performance, scoring twice against Real Madrid in a 2–0 win, the second goal (a dribble past several players) being acclaimed as one of the best ever at that stage of the competition.[110][111] At the Champions League Final at Wembley, Messi scored the eventual game-clinching goal to give Barcelona their third title in six years and fourth overall.[112] This was also Messi's 12th goal in the Champions League that season, which allowed him to tie Ruud Van Nistelrooy's record of 12 goals in a single European Cup season, after it was re-established as the UEFA Champions League, in 1992.[109] The overall record of goals scored in a single European Cup Season, is José Altafini's record of 14 goals, which Messi did however equal in the following season.[109] Messi finished the 2010–11 season with 53 goals and 24 assists in all competitions combined.2011–12 seasonBarcelona and Messi celebrate winning the 2011 FIFA Club World Cup.
Messi started the season by lifting the Spanish Supercup with Barcelona, scoring three goals and providing two assists in a 5–4 aggregate win againstReal Madrid.[113] His vital interventions continued in the next official match played against Porto when he scored again following a weak back pass fromFredy Guarín before setting up Cesc Fàbregas to give Barcelona a 2–0 victory and the UEFA Super Cup,[114] then the only official competition that remained for him to score in.[115]
After scoring his first goal of an eventual hat-trick in an 8–0 rout against CA Osasuna, Messi produced a special celebration for Soufian, a 10-year-old Moroccan boy with Laurin Sandrow syndrome, a rare medical condition that can eventually lead to the loss of the lower extremities. Whilst Messi usually points to the sky after scoring a goal, Messi slapped his thighs as a dedication to Soufian.[116]
In August, Messi became the second highest goalscorer surpassing László Kubala on 194 goals, being behind only to César Rodríguez on 232 goals in all official competitions.[117]
On 28 September, Messi scored his first two Champions League goals of the season against BATE Borisov,[118] becoming Barcelona's second highest goalscorer in its history, tying László Kubala, at 194 goals in all official competitions.[119] He surpassed that record when he scored two goals againstRacing Santander.[120] He became second in Barcelona's La Liga goalscorers list with 132 goals, one more than Kubala.[121] He scored his 200th Barcelona goal and two more as part of a hat-trick in his next game against Viktoria Plzeň in the Champions League.[122]Messi (centre) playing at the 2011 FIFA Club World Cup.
Messi scored a brace in the Club World Cup Final against Santos FC and was recognized as the man of the match and also awarded the Golden Ballfor his performance during the tournament.[123]
Messi won the 2011 UEFA Best Player in Europe Award, beating his FC Barcelona team-mate Xavi Hernández and Real Madrid's Cristiano Ronaldo. Messi won the 2011 FIFA Ballon d'Or, again beating his team-mate Xavi and Cristiano Ronaldo. By winning the FIFA Ballon d'Or again, Messi become the fourth player to win three Ballon d'Ors, after Johan Cruyff, Michel Platini and Marco Van Basten and the second player to win three consecutive Ballon d'Ors, after Michel Platini (although two of his Ballon d'Ors are FIFA Ballon d'Ors, which he won consecutively). Messi also won the IFFHS World's Top Goal Scorer award, with 19 goals in 2011.[124]
On 19 February 2012, Messi, on his 200th La Liga appearance, scored four goals against Valencia CF in a 5–1 win.[125] On 7 March, Messi became the first player to score five goals in an UEFA Champions League match since the tournament's re-establishment in 1992, helping the defending champions Barcelona win 7–1 against Bayer Leverkusen.[125]
On 20 March, Messi scored three goals against Granada, making him FC Barcelona's leading goalscorer in official competitions, surpassing club legend César Rodríguez, who had previously held the record with 232.[126]
On 3 April, Messi scored two goals from penalty kicks against Milan in the second leg of the Champions League quarter-final, allowing him to surpass his personal record, joint with Ruud van Nistelrooy, of 12 goals in a single UEFA Champions League season. These goals allowed him to tie José Altafini's record of 14 goals in a single European Cup season in the 1962–63 season, before the tournament's re-establishment as the UEFA Champions League in 1992.[109] Messi was unable to score in the semi-finals, although he provided an assist in the second leg, as Barcelona were knocked out to eventual winners Chelsea. During the second leg match, Messi missed an important penalty, hitting the crossbar. The goal would have put Barcelona ahead on aggregate.
On 11 April, Messi scored his 61st goal of the season against Getafe CF, and made two assists.[127] On 2 May, Messi scored a hat-trick against Málaga CF surpassing Gerd Müller's record (67 goals in 1972–73) with 68 goals, and thus becoming the best goalscorer in history in one season in Europe.[128] It was the 21st multi-goal game of the season for Messi and his seventh La Ligahat-trick.[129] He then scored four goals on 5 May against RCD Espanyol to take his tally to an unprecedented 72 goals, in the process becoming only the second player to pass 70 goals in a first division season since Archie Stark of Bethlehem Steel in the American Soccer League in 1924–25.[130]Messi playing against Real Madrid during the 2011–12 Copa del Rey
On 25 May, he scored again in the 2012 Copa del Rey Final, helping Barcelona win their 26th Spanish Cup title, and increasing his seasonal goalscoring record to an unmatched 73 goals in all competitions.[131][132] This was also Guardiola's last match as Barcelona's manager, and the Cup win marked Messi's second Copa del Rey title, after losing the final the year before, as well as his 14th Barcelona trophy during Guardiola's four seasons at the club. Although Barcelona failed to win their 4th consecutive Liga title under Guardiola, finishing runners up to arch-rivals Real Madrid, Messi finished the 2011–12 season as the top goalscorer in La Liga for a second time, with a Liga record of 50 goals. He was the second best assist provider in La Liga that season with 16 assists, afterMesut Özil, who managed 17. He also ended the season as the UEFA Champions' League Top Scorer for a fourth consecutive time, with 14 goals.[131] He was one of the top assist providers of the tournament with 5 assists and finished the season with 73 goals and 29 assists in all club competitions, with more goals and assists than any other player.2012–13 season
During Barcelona's first game of the season against Real Sociedad, Messi continued his goalscoring run with a brace in a 5–1 win at the Camp Nou. Messi added another goal from a penalty in a 3–2 win against rivals Real Madrid in the first leg of the 2012 Supercopa de España in Barcelona on 23 August.[133] He added another brace against CA Osasuna as Barcelona came from behind away from home to beat them 2–1. Messi added another goal from a free kick in the second leg of the Supercopa de España, as Barcelona, down to ten men, were defeated by Real Madrid on away goals.[134] This marked his 15th goal in theClasico Real Madrid-Barcelona derby, which made him Barcelona's top scorer in Clasico matches, putting him tied with Raúl, behind only Alfredo Di Stefano, with 18 goals.[135][136] Messi placed second along with Cristiano Ronaldo in the 2012 UEFA Best Player in Europe Award, with 17 votes each. The award was won by Messi's Barcelona team mate Andrés Iniesta.[137] In his third league appearance on 2 September against Valencia CF, Messi assisted the only goal of the match, by team mate Adriano, from a short corner.[138] Messi scored two more goals in a win against Getafe on 15 September[139] and added another brace in his first Champions League match of the season against Spartak Moscow on 20 September, ending in a 3–2 win to Barcelona, also marking his tenth goal of the season.[140]
On 11 November, Messi scored twice at RCD Mallorca, his 75th and 76th goals in 2012, surpassing Pelé's milestone of 75 goals (1958) in a calendar year, and moved within nine of German legend Gerd Müller's all-time Guinness World Records title.[141] His 77th and 78th goals came against Real Zaragoza at Camp Nouwhich moved Messi seven goals away from the record.[142] On 20 November, Messi scored twice at Spartak Moscow, his 79th and 80th goals of 2012 and moved to within five goals of the record.[143] Messi continued his scoring run against Levante UD on 25 November with his 81st and 82nd goals of the year which moved him within three goals of Müller.[144] On 1 December, Messi scored twice against Athletic Bilbao, his 83rd and 84th goals of the year, meaning he pulled to within one goal of Müller's record set in 1972. The two goals also meant Messi equaledBarcelona's all time leading goalscoring record in La Liga, which was held by César Rodríguez with 190 goals.[145] On 9 December, Messi scored twice against Real Betis, his 85th and 86th goals in 2012, surpassing Müller's milestone of 85 goals scored in a calendar year in 1972 with Bayern Munich and the German national team, as well as surpassing Rodríguez's record for most league goals for Barcelona.[146][147] On 12 December, Messi increased his record to 88, after scoring twice against Córdoba CF in the first leg of a Copa del Rey game. Messi then sent an autographed Barcelona shirt to Müller in acknowledgement of beating his record.[148] On 16 December, Messi scored twice in a 4–1 Barcelona victory against Atlético Madrid, increasing his record to 90 goals.[149] The tally found its end at 91 goals in a year after Messi scored once against Real Valladolid. FIFA, however, refuses to acknowledge the record for the most goals in a calendar year, citing verifiability issues.[150]
On 18 December 2012, it was announced that Barcelona would renew the contract of Messi, extending it until 30 June 2018.[151] The contract was signed 7 February 2013.[152]
On 7 January 2013 odds-on favourite[153] Messi won the 2012 FIFA Ballon d'Or, again beating Cristiano Ronaldo into second place with team-mate Andrés Iniesta third. In doing this, Messi became the only player in history to win the Ballon d'Or four times.[154] Messi described receiving the accolade as "really quite unbelievable" and "too great for words".[155] The achievement fuelled media comparison of Messi with former greats of the sport such as Diego Maradona and Pelé.[156][157]
On 27 January 2013, Messi scored 4 goals in a 5–1 win against Osasuna, including his 200th goal in La Liga, becoming the 8th player and the youngest player to do so.[158] This brought his La Liga tally for the season up to 33, and his goalscoring total to 44 goals in all competitions. On 16 February 2013, Messi scored his 300th Barcelona goal the La Liga match against Granada CF, later scoring again in the match to bring his tally to 301 goals in 365 official matches.[159][160][161] On 2 March 2013, Messi scored a goal against Real Madrid in a match that Barcelona lost 2–1. With that goal, Lionel Messi equalled Alfredo Di Stefano's Clasico goals record of 18.[162] On 9 March 2013, Messi scored after coming on as a substitute against Deportivo de La Coruña, scoring in his 17th consecutive league match and breaking the all-time world record.[163] Messi's record goalscoring run of 33 goals in 21 games ended against Atletico Madrid.[164]
On 12 March, Messi scored two goals, and helped create the fourth, to help Barcelona defeat A.C. Milan (4–0) in the 2nd leg of their Champions League game and reach the quarter-finals.[165]With these goals, he became the 2nd all-time top scorer in the UEFA Champions League, excluding qualifying rounds.[166] Messi's opening goal against Milan once again drew further comparisons between himself and Diego Armando Maradona, due to the similarity between Messi's opening goal of the match and Maradona's famous goal against Greece in the 1994 World Cup.[167] On 17 March 2013, in a match against Rayo Vallecano, Messi wore the captain's armband for the first time in an official match for Barcelona, taking over after Andrés Iniesta was substituted.[168] On 30 March, Messi scored for the 19th consecutive La Liga game, netting Barcelona's second goal at Celta de Vigo and thus becoming the first footballer in La Liga's history to score in consecutive matches against every team.[169]
On 2 April 2013, after scoring a goal in a match against Paris Saint-Germain, Messi suffered from a hamstring problem in his left leg and was substituted at half time.[170] Since then his first team appearances have been irregular. On 13 May 2013, Messi was unable to finish the match against Atletico Madrid due to recurrence of the hamstring injury in his left leg, he was forced to leave the field midway through the second half.[171] It was later announced that he could miss the rest of the season due to the injury.[172] In the second leg of the Champions League quarter-final against Paris Saint-Germain, Barcelona were down a goal, and Messi was on the bench due to a recurring injury problem. In the second half, Messi came off the bench and combined with David Villa to help create Pedro's game tying goal for Barcelona, which allowed them to progress to the semi-finals.[173] Barcelona were eliminated in the semi-finals by the eventual winners of the competition,Bayern Munich. Barcelona were also eliminated in the semi-finals of the Copa del Rey, by arch-rivals Real Madrid. Barcelona, however, managed to regain the La Liga title from Real Madrid, equalling their record 100 point campaign, which had been accomplished during the previous season.[174] Messi once again finished as La Liga's top scorer for the second consecutive year, with 46 goals, also producing 12 assists in the competition. Messi scored 60 goals and provided 16 assists in all competitions that season.2013–14 season
Messi was nominated for the UEFA Best Player in Europe Award, along with Cristiano Ronaldo and Franck Ribéry, for a third consecutive year.[175] Franck Ribéry won the award with 36 votes. Messi finished in second place with 14 votes, while Cristiano Ronaldo finished in third-place with 3 votes.[176][177] On 18 August 2013, Messi opened the 2013-14 La Liga Season with two goals and an assist against Levante UD, as Barcelona went on to win the match 7-0.[178] On 28 August, Barcelona claimed their eleventh Supercopa de España title over Atlético Madrid on away goals.[179]
On 1 September, Messi scored his twenty third career hat trick in a 3–2 win against Valencia CF. With these goals he became the player to score 100 away goals and become the player who's scored the most away goals in the league's history.[180] These goals made him the sixth highest goalscorer in the history of La Liga, surpassing Quini's tally of 219.[181][182] On 18 September 2013, Messi scored his twenty fourth career hat trick in Barcelona's Champions League debut win of the season, at home against Ajax, which ended 4-0. The goals made him the second-highest goalscorer of all time in the Champions League, with 62 goals, only behind Raúl, and the fourth-highest goalscorer of all time in European Competitions, with 63.[183] With this hatrick Messi became the first player to score four hat tricks in the Champions League.[184] On 10 November, Messi suffered an injury in a 4-1 away win against Real Betis, which would keep him sidelined until January 2014. This was his third injury of the season.[185]International career
Often referred to as an Argentinian-Spanish player, this crossover was brought into sharp focus when in 2004, Lionel was offered the chance to play for the Spanish national U-20 team. He declined the offer given his Argentinian heritage, and was given the opportunity to play for Argentina's U-20 team in a friendly match against Paraguay in June 2004.[186] Messi scored once against Paraguay and twice in friendly against Uruguay in July 2004.[187] In 2005 he was part of a team that finished third in 2005 South American Youth Championship in Colombia. He won the 2005 FIFA World Youth Championship in the Netherlands with the team and won the Golden Ball and the Golden Shoe,[188] scoring in the last four of Argentina's matches and netting a total of six for the tournament.
He made his full international debut on 17 August 2005 against Hungary at the age of 18. He was substituted on during the 63rd minute, but was sent off on the 65th minute because the referee,Markus Merk, claimed that Messi had allegedly elbowed defender Vilmos Vanczák, who was tugging Messi's shirt. The decision was contentious and Diego Maradona even claimed the decision was pre-meditated. Messi was later reportedly found weeping in the changing rooms after the decision.[189][190] Messi returned to the team on 3 September in Argentina's 1–0 World Cup qualifieraway defeat to Paraguay. Ahead of the match he had said "This is a re-debut. The first one was a bit short."[191] He then started his first game for Argentina against Peru, in which he was able to win a crucial penalty for Argentina; after the match national coach José Pekerman described Messi as "a jewel".[192] He scored his first goal for Argentina in a friendly match against Croatia on 1 March 2006.[193]2006 World Cup
An injury that kept Messi from playing for two months at the end of the 2005–06 season jeopardised his presence in the 2006 World Cup. Nevertheless, Messi was selected in the Argentina squad for the tournament on 15 May 2006. He also played in the final match before the World Cup against the Argentine U-20 team for 15 minutes and a friendly match against Angola from the 64th minute.[194][195] He witnessed Argentina's opening match victory against Ivory Coast from the substitutes' bench.[196] In the next match against Serbia and Montenegro, Messi became the youngest player to represent Argentina at a World Cup when he came on as a substitute for Maxi Rodríguez in the 74th minute. He assisted Hernán Crespo's goal within minutes of entering the game and also scored the final goal in the 6–0 victory, making him the youngest scorer in the tournament and the sixth youngest goalscorer in the history of the World Cup.[197] Messi started in Argentina's following 0–0 draw against the Netherlands.[198] In the following game against Mexico, Messi came on as a substitute in the 84th minute, with the score tied at 1–1. He appeared to score a goal, but it was ruled offside with Argentina needing a late goal in extra time to proceed.[199][200] José Pekerman left Messi on the bench during the quarter-final match against Germany, which they lost 4–2 on a penalty shootout.[201]2007 Copa América
Messi played his first game in the 2007 Copa América on 29 June 2007, when Argentina defeated United States 4–1 in the first game. In this game, he showed his capabilities as a playmaker. He set up a goal for fellow striker Hernán Crespo and had numerous shots on target. Carlos Tévez came on as a substitute for Messi in the 79th minute and scored minutes later.[202]Messi at the 2007 Copa América
His second game was against Colombia, in which he won a penalty that Crespo converted to tie the game at 1–1. He also played a part in Argentina's second goal as he was fouled outside the box, which allowed Juan Roman Riquelme to score from a free kick, and increase Argentina's lead to 3–1. The final score of the game was 4–2 in Argentina's favor and guaranteed them a spot in the tournament's quarter-finals.[203]
In the third game, against Paraguay the coach rested Messi having already qualified for the quarter-finals. He came off the bench in place of Esteban Cambiasso in the 64th minute, with the score at 0–0. In the 79th minute, he assisted a goal for Javier Mascherano.[204] In the quarter-finals, asArgentina faced Peru, Messi scored the second goal of the game, from a Riquelme pass in a 4–0 win.[205] During the semi-final match against Mexico, Messi scored a lob over Oswaldo Sánchez to see Argentina through to the final with a 3–0 win.[206] Argentina went on to lose 3–0 to Brazil in the final.[207] Messi was elected young player of the tournament.[208]2008 Summer OlympicsMessi in the semi-final against Brazil at the 2008 Olympics
Having barred Messi from playing for Argentina in the 2008 Olympics,[209] Barcelona agreed to release him after he held talks with newly appointed coach Pep Guardiola.[210] He joined the Argentina squad and scored the first goal in a 2–1 victory over Ivory Coast.[210] He then scored the opening goal and assisted Ángel di María in the second to help his side to a 2–1 extra-time win against theNetherlands.[211] He also featured in Argentina's match against rivals Brazil, in which Argentina took a 3–0 victory, thus advancing to the final. In the gold medal match, Messi again assisted Di María for the only goal in a 1–0 victory over Nigeria.[212]2010 World Cup qualification
On 28 March 2009, in a World Cup Qualifier against Venezuela, Messi wore the number 10 jersey for the first time with Argentina. This match was the first official match for Diego Maradona as the Argentina manager. Argentina won the match 4–0 with Messi opening the scoring.[213] Overall, Messi scored four goals in 18 appearances during the South American 2010 World Cup qualifying process.[214]2010 World CupMessi and Argentina lost 0–4 againstGermany in the quarter-finals of the 2010 FIFA World Cup
For the 2010 World Cup, Messi wore the number 10 shirt for the first time in a major tournament.[215] Messi played the entire game on Argentina's opening match in the 2010 World Cup, the 1–0 victory against Nigeria. He had several opportunities to score but was repeatedly denied by Nigerian goalkeeper Vincent Enyeama,[216] who was named man of the match by FIFA.[217] Messi started in Argentina's following 4–1 win against Korea Republic; he played in more of an attacking midfielder and playmaking role under Maradona,[215][218][219] and participated in all of the goals of his team, helping Gonzalo Higuaín score a hat-trick.[220] In the third group match, Messi was named captain for Argentina in a 2–0 win over Greece. He was again the centrepoint of Argentina's play, playing an important role in both of his team's goals,[221] and was voted man of the match.[222]
At the Round of 16 he assisted Carlos Tévez for the first goal in a 3–1 win against Mexico. The World Cup ended for Argentina with a 4–0 loss againstGermany in the quarter-finals.[223]
Messi was nominated in ten player shortlist for Golden Ball award by FIFA Technical Study Group. The group identified Messi with the following words: "Outstanding in his pace and creativity for his team, dribbling, shooting, passing – spectacular and efficient".[224]2011 Copa América, 2014 World Cup qualification and friendliesMessi (right) challenging Granit Xhakafor the ball during an international friendlybetween Switzerland and Argentina on 29 February 2012.
On 17 November 2010, Messi scored a last-minute goal against South American rivals Brazil after an individual effort to help his team to a 1–0 win in thefriendly match, which was held in Doha. This was the first time that he had scored against Brazil at senior level.[225] Messi scored another last-minute goal on 9 February 2011 against Portugal from a penalty kick which gave his side a 2–1 victory in the friendly match, which was held in Geneva,Switzerland. He had also previously assisted the first goal.[226]
Messi took part in the 2011 Copa América in Argentina, where he failed to score a goal but made three assists, finishing as the joint top assist provider of the tournament.[227] He was selected as man of the match in the group matches against Bolivia (1–1) and Costa Rica (3–0). Argentina were eliminated in the quarter-finals in a penalty shoot-out against the eventual winners of the Copa América, Uruguay (1–1 a.e.t.), with Messi scoring as the first penalty taker. Messi had also previously assisted Higuaín's equaliser in the seventeenth minute.
After Argentina's unsuccessful performance in the Copa América, Sergio Batista was replaced as Argentina coach with Alejandro Sabella. In August 2011, Sabella named Messi as the new permanent captain of the Argentina national team.[228]
Messi's first hat-trick for the Albiceleste came in a friendly match against Switzerland, on 29 February 2012, in a 3–1 win for Argentina.[229]
On 9 June 2012, Messi scored his second international hat-trick in a friendly match against rivals Brazil, including the match winner. The match ended 4–3 to Argentina and Messi was voted man of the match.[230] This brought his international goalscoring tally up to 26 goals in 70 matches, and brought his 2012 tally up to 7 goals in 3 matches. This was also his record-breaking 82nd goal of the season, including all club and international matches.[231]These goals also made him the fourth-highest goalscorer for the Argentinian national team.[232]
On 7 September, Messi scored his 28th goal for Argentina in a 3–1 victory against Paraguay in a 2014 World Cup qualifying match, sending them to the top of the CONMEBOL World Cup qualifying table. This was his fourth goal in the current World Cup qualifying campaign and his eighth overall in World Cup qualifying matches, making him the third-highest scorer for Argentina in World Cup qualifying matches.[233] This was also his tenth goal for Argentina in the past six matches and his ninth in five matches played in 2012.[234] After scoring twice against Uruguay and once against Chile in October, Messi finished 2012 with 12 goals in nine appearances for Argentina.[235]
On 22 March 2013, Messi scored his first international goal of 2013 from the penalty spot in a World Cup qualifier against Venezuela. In the same match he provided two assists for Gonzalo Higuaín as Argentina won 3–0.[236] On 14 June 2013, Messi scored a hat-trick in a 4–0 friendly win against Guatemala, surpassing Diego Maradona's 34 goals on Argentina's all-time top scorer's list and matching Hernán Crespo for second with 35 goals.[237][238] Messi surpassed Crespo's tally in the 2014 World Cup qualifier against Paraguay, scoring two goals from penalties as well as providing an assist for Sergio Agüero. The match finished 5–2 to Argentina, ensuring their qualification for the 2014 World Cup with two matches at hand.[239]
Messi ended the 2014 FIFA World Cup qualification campaign as second-top scorer in the South American section with ten goals.[240]Style of playMessi, playing for Argentina in 2011, has been compared to compatriot Diego Maradona.
Messi has been compared to compatriot Diego Maradona, due to their similar playing style and stature,[241] which gives him a lower centre of gravity than most players, allowing him to be more agile and change direction more quickly, helping him to evade tackles.[242] His short, strong legs allow him to excel in short bursts of acceleration and his quick feet allow him to keep control of the ball when dribbling at speed.[243] His former FC Barcelona manager, Pep Guardiola, once stated: "Messi is the only player that runs faster with the ball than he does without it."[244] Like Maradona before him, Messi is dominantly a left footed player.[245] With the outside of his left foot, he usually begins dribbling runs, whilst he uses the inside of his foot to finish and provide passes and assists to team mates.[242]
Messi often undertakes individual dribbling runs towards goal, in particular during counterattacks, usually starting from the halfway line, or the right side of the pitch, although he has also been described as a versatile team player, with good vision, known for his passing and his creative combinations, in particular with Barcelona team mates Xavi and Iniesta.[246][247][248] He is also an accurate set piece and penalty kick taker.[249] With regards to his dribbling ability, Maradona has said of Messi: "The ball stays glued to his foot; I’ve seen great players in my career, but I’ve never seen anyone with Messi's ball control."[250] Maradona has stated that he believes Messi to currently be the greatest player in the world.[251][252]
Tactically, Messi plays a free attacking and occasionally a playmaking role,[51] known for his finishing, pace, dribbling, balance, positioning, vision and passing ability.[247][253] He is comfortable attacking on either wing or through the centre of the pitch.[254] He began his career as a left-winger and forward, but was later moved onto the right wing by former manager Frank Rijkaard, who noticed that from this position, Messi could cut through the defense into the middle of the pitch more easily, allowing him to curl shots on goal with his left foot, rather than predominantly crossing balls for team mates.[255] He has more recently played in a false 9 role under Guardiola.[256] This role is characterized by Messi's tendency to seemingly be playing as a centre forward, or as a lone striker, although he will often run back into deep positions drawing defenders with him, creating space for wingers, other forwards, and attacking midfielders to make runs, allowing him to provide them with assists or giving him space to begin dribbling runs, score goals or create attacking plays.[256] With the Argentinian National team, Messi usually plays anywhere along the front line. He began as a forward or winger but has also played in a deeper role, in particular under Maradona, in more of an attacking midfield and playmaking role.[215][218][219]Outside footballPersonal life
Messi was at one stage romantically linked to Macarena Lemos, also from his hometown of Rosario. He is said to have been introduced to her by the girl's father when he returned to Rosario to recover from his injury a few days before the start of the 2006 World Cup.[257][258] He has in the past also been linked to the Argentine glamour model Luciana Salazar.[259][260] In January 2009 he told "Hat Trick Barça", a programme on Canal 33: "I have a girlfriend and she is living in Argentina. I am relaxed and happy".[260] He was seen with the girl, Antonella Roccuzzo,[261] at a carnival inSitges after the Barcelona-Espanyol derby. Roccuzzo is a fellow native of Rosario.[262] On 2 June 2012, Messi assisted and scored a goal in Argentina's 4–0 win against Ecuador in a World Cup 2014 Qualifying match. He celebrated scoring his 23rd goal for Argentina, by placing the ball under his jersey, as his girlfriend is reportedly 12 weeks pregnant. She posted on Twitter that she is expected to give birth in September.[263] Messi confirmed that the child, a son, would be born in October, and that he and his girlfriend plan to name him Thiago. However, the birth would occur later than expected. On 2 November 2012, Messi became a father for the first time following the birth of his son Thiago. The FC Barcelona's official website briefly stated "Leo Messi is a father". Besides, the Argentine striker added on his Facebook page: "Today I am the happiest man in the world, my son was born and thanks to God for this gift!"[21][264] In March 2013, Messi paid tribute to his son Thiago by having his name and tiny palm prints etched on his left calf.[265]
Messi has two cousins also involved in football: Maxi, a winger for Club Olimpia of Paraguay, and Emanuel Biancucchi, who plays as a midfielder for Paraguay's Independiente F.B.C..[266][267]
According to American writer Wright Thompson, Messi has maintained close ties to Rosario and his family since leaving for Spain, and has gone to great lengths to maintain them. These ties begin with his speech—to this day, Messi speaks Spanish with the distinctive accent of Rosario, even though he has now lived in Spain as long as he has in Rosario. He also keeps in daily contact via phone and text with a small group of confidants from Rosario, most of them fellow members of "The Machine of '87". One time when he was in training with the Argentina national team in Buenos Aires, he made a three-hour trip by car to Rosario immediately after practice to have dinner with his family, spent the night with them, and then returned to Buenos Aires the next day in time for practice. Messi has also kept ownership of his old house in Rosario, although his family no longer lives in it; he maintains a penthouse apartment in an exclusive residential building in which his mother lives (Messi's father spends most of his time in Spain with him), as well as a family compound just outside the city.[21]Charity
In 2007, Messi established the Leo Messi Foundation, a charity supporting access to education and health care for vulnerable children.[268][269] In response to Messi's own childhood medical difficulties, the Leo Messi Foundation has offered Argentine children diagnosed with illnesses treatment in Spain and funds covering the transport, hospital and recuperation costs.[270] Messi's foundation is supported by his own fundraising activity with additional assistance from Herbalife.
On 11 March 2010 Messi was announced as a goodwill ambassador for UNICEF.[271] Messi's UNICEF ambassador activities are aimed at supporting children’s rights. Messi is supported in this by Barcelona, who also have a strong association with UNICEF.[272]
He and Newell's have also ended a long public feud. Messi funded the construction of a dormitory inside Newell's stadium for the club's youth academy, as well as a new gymnasium for the club. For its part, Newell's has begun to embrace its ties with Messi, and plans to issue a special club membership card to Messi's son.[21]
On March 2013, Lionel Messi donated €600,000 towards the refurbishment of a children's hospital in his hometown of Rosario, Argentina. The money was used to renovate the oncology unit at the Victor J Vilela Children's Hospital, as well as paying for doctors to travel to Barcelona for training.[273]Wealth
In March 2010, France Football ranked him at the top of its list of the world's richest footballers, ahead of David Beckham and Cristiano Ronaldo, with £29.6 million (€33 million) in combined income from salaries, bonuses and off-field earnings.[274][275] His net wealth is estimated at $110 millIon.[276]Salary
In December 2012, FC Barcelona announced that Messi will sign a 5-year contract extension which will keep him at FC Barcelona until 2018 and raising his base salary to €16 million net ($21.2 million), which will make him the highest on-the-pitch earner in soccer. As the tax bracket for this level of income in Spain is 56%, it means that Barça will have to pay Messi's income tax of a little over €20 million ($26.5 million).[277] His formal buy-out clause remains at €250 million.[278]MediaAn example of Messi's popularity and influence. Photographed in India.
Messi was featured on the front covers of the video games Pro Evolution Soccer 2009 and Pro Evolution Soccer 2011 and is also involved in promotional campaigns for the games.[279][280] Messi, along with Fernando Torres,[281] is the face of Pro Evolution Soccer 2010, and was also involved in the motion capturing and the trailer.[282][283][284] However in November 2011, Messi was confirmed as the new face of PES's rival football series FIFA with his debut as a cover star of the series coming in 2012's FIFA Street. Messi was also chosen to be on the cover of FIFA 13 and FIFA 14.[285][286] Messi is sponsored by the German sportswear company Adidas and features in their television advertisements.[287] In June 2010, Messi also signed a three–year contract with Herbalife[288] which further supports the Leo Messi Foundation.
Messi was named twice in the Time 100, the magazine's annual list of the most influential people in the world, in 2011[289] and in 2012.[290]
In April 2011, Messi launched a Facebook page and within a few hours, his page had attracted more than six million followers.[291] His Facebook page had over 43 million followers in March 2013.[292]
On March 2013, Messi had a pure gold replica of his left foot made which went on sale in Japan for $5.25 million, in aid of charity. The 25-kilogram statue was created by Japanese jeweller Ginza Tanaka to commemorate Messi's record-breaking fourth consecutive Ballon d'Or award.[293]
It was announced on 8 May 2013 that Epic Pictures Group to finance and produce a movie about the life of Messi. Based on the biography "MESSI: The Inside Story of the Boy Who Became a Legend", this is a "Rocky" style tale about a young boy from humble beginnings who overcomes his physical disadvantages, especially his 5-foot-7-inch height, to become one of the greatest players of all time. The release of the biopic is scheduled to coincide with the start of the 2014 FIFA World Cup in Brazil.[294]
In May 2013, SportsPro rated Messi as the 2nd most marketable athlete in the world behind Brazilian sensation Neymar.[295]Sponsorships
In September 2012, Messi became the global brand ambassador of Turkish Airlines.[296] Messi shot a commercial for the airline with NBA star Kobe Bryant. In the airline's latest commercial, the duo competes to win the attention of a young boy.[297]
In 16 December 2012, Messi took the field against Atlético Madrid in a La Liga match wearing a pair of adidas adizero boots designed by a fan. Earlier in 2012, fans of the Messi were given the unique opportunity to create a pair of adidas adizero f50s by visiting the new miadidas configurator and submitting their designs. Javier Pascual Mullor from Spain was identified as the lucky winner from over 14,200 submitted entries.[298] While on 13 January 2013, in a league match against Málaga, Messi wore a special pair of adidas adizero F50 boots in order to commemorate his record 4th Ballon d'Or win.[299]
In January 2013, Messi appeared in a short advert for Japanese face wash Scalp-D. The advert showed the Argentine speaking a few Japanese words.[300]
In July 2013, Messi appeared in an advertisement of WeChat messaging application in China. He was wearing Adidas suites and holding two WeChat maskots. WeChat is a cross platform messaging application from Tencent.[301]Career statisticsClubAs of 10 November 2013.[27][302][303][304]Reserve teamsClubLeagueSeasonLeagueAppsGoalsBarcelona CTercera2003–04105Barcelona BSegunda B2003–04502004–05176Total3211Senior teamAs of 6 November 2013ClubSeasonLeagueCupUCLSupercupUSCFCWCTotalDivisionAppsGoalsAppsGoalsAppsGoalsAppsGoalsAppsGoalsAppsGoalsAppsGoalsBarcelona2004–05La Liga711010———912005–06La Liga1762161———2582006–07La Liga261422512010—36172007–08La Liga28103096———40162008–09La Liga312386129———51382009–10La Liga35343111812102253472010–11La Liga333177131223——55532011–12La Liga375073111423112260732012–13La Liga32465411822——50602013–14La Liga118003620——1614Total2572233824826511103144395327InternationalAs of 10 September 2013[40][187][305][306][307]Messi playing against Portugal inGeneva, Switzerland on 9 February 2011.International appearancesTeamYearAppsGoalsArgentina20055020067220071462008822009103201010220111342012912201376Total8337International goalsScores and results list Argentina's goal tally first.[show]GoalDateVenueOpponentScoreResultCompetitionHonoursMessi with Cristiano Ronaldo before aninternational friendly between Portugal andArgentina in Geneva, Switzerland on 9 February 2011.BarcelonaLa Liga: 2004–05, 2005–06, 2008–09, 2009–10, 2010–11, 2012–13Copa del Rey: 2008–09, 2011–12; Runner-up 2010–11Supercopa de España: 2005, 2006, 2009, 2010, 2011, 2013; Runner-up 2012UEFA Champions League: 2005–06, 2008–09, 2010–11UEFA Super Cup: 2009, 2011; Runner-up 2006FIFA Club World Cup: 2009, 2011ArgentinaOlympic Gold Medal: 2008FIFA U-20 World Cup: 2005
Runner-up:Copa America: 2007
Third place:U20 South American Youth Championship: 2005IndividualFIFA Ballon d'Or (3): 2010, 2011, 2012. Created in 2010.Ballon d'Or (1): 2009. Ceased to exist after 2009.FIFA World Player of the Year (1): 2009. Ceased to exist after 2009.World Soccer Player of the Year (3): 2009, 2011, 2012.World Soccer Greatest XI of All Time (1): 2013.Onze d'Or (3): 2009, 2011, 2012. No winner in 2010.Goal.com Player of the Year (3): 2009, 2011, 2013.European Golden Shoe (3): 2010, 2012, 2013.UEFA Best Player in Europe Award (1): 2011. Created in 2011.UEFA Club Footballer of the Year (1): 2009. Ceased to exist in 2010.FIFA Club World Cup Golden Ball (2): 2009, 2011.UEFA Champions League Final Man of the Match (1): 2011.UEFA Champions League Top Goalscorer (4): 2009, 2010, 2011, 2012.L'Équipe Champion of Champions : 2011.FIFA U-20 World Cup Player of the Tournament (1): 2005.FIFA U-20 World Cup Top Goalscorer (1): 2005.LFP Best Player (5): 2009, 2010, 2011, 2012, 2013.La Liga Player of the Year (3): 2009, 2010, 2011.La Liga Foreign Player of the Year (3): 2007, 2009, 2010. Ceased to exist in 2010.Pichichi Trophy (3): 2010, 2012, 2013.LFP Best Forward (5): 2009, 2010, 2011, 2012, 2013.UEFA Champions League Forward of the Year (1): 2009. Ceased to exist in 2010.La Liga Ibero-American Player of the Year (5): 2007, 2009, 2010, 2011, 2012.FIFPro World Young Player of the Year (3): 2006, 2007, 2008.World Soccer Young Player of the Year (3): 2006, 2007, 2008.Bravo Award (1): 2007.Golden Boy (1): 2005.Marca Legend Award (1): 2009.ESPY Best International Athlete (1): 2012.El País King of European Soccer (4): 2009, 2010, 2011, 2012.[308]IFFHS World's Top Goal Scorer (2): 2011, 2012.[309]IFFHS World's best Top Division Goal Scorer (1): 2012.[310]FIFA FIFPro World XI (6): 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012.UEFA Team of the Year (5): 2008, 2009, 2010, 2011, 2012.ESM Team of the Year (7): 2006, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013.Copa América Young Player of the Tournament (1): 2007.Copa América Top Assist Provider (1): 2011Copa del Rey Top Goalscorer (1): 2011.Argentine Sportsperson of the Year Award (1): 2011.Olimpia de Plata (7): 2005, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012.[311]RecordsAs of 15 September 2013.WorldMost FIFA Ballon d'Or awards: 4[312]Guinness World Records title for the most goals in a year: 91 goals[313]Most international goals in a year (club and national team): 25 goals (shared with Vivian Woodward)[314]Most goals scored in FIFA Club World Cup: 4 goals (shared with Denilson and Mohamed Aboutrika)Most consecutive league matches scored in: 21 matches (33 goals)[315]First footballer ever to score consecutively against all teams in a professional league[316]EuropeMost European Golden Shoe awards: 3[317]Most goals scored in a season (club): 73 goals[131]Most goals scored in a year (club): 79 goals[318]Most goals scored in a European Cup season: 14 goals (shared with José Altafini)[319]Most European Cup top scorer awards: 4 (shared with Gerd Müller)[319]Most consecutive European Cup top scorer awards: 4[319]Most hat-tricks in UEFA Champions League: 4 hat-tricks[184]Highest scorer in a UEFA Champions League game: 5 goals[320]Only player to score in 20 different cities in the European CupArgentinaMost goals scored in a year (national team): 12 goals (shared with Gabriel Batistuta)[321]SpainMost away goals scored in La Liga history: 100 goals[180]Most goals scored in La Liga in a season: 50 goals[322]Most La Liga hat-tricks in a season: 8 hat-tricks[323]Most goals scored in the Supercopa de España: 10 goalsMost consecutive La Liga matches scored in: 21 matches (33 goals)[315]Most goals scored in El Clásico matches: 18 goals (shared with Alfredo Di Stéfano)[324]BarcelonaTop scorer in official competitions: 324 goalsTop scorer in La Liga: 223 goalsTop scorer in UEFA Champions League: 62 goalsTop scorer in European competitions: 63 goalsTop scorer in international competitions: 67 goalsMost hat-tricks in official competitions: 24 hat-tricksMost hat-tricks in La Liga: 17 hat-tricksSee alsoList of one-club menReferences^ Jump up to:a b c "Messi – Lionel Andrés Messi – Sheet | FC Barcelona". FC Barcelona. Retrieved 6 January 2012.Jump up^ "Robben: Messi Is Out Of This World". GOAL.com. Retrieved 15 September 2013.Jump up^ "Guti: Messi is better than Cristiano Ronaldo". GOAL.com. Retrieved 15 September 2013.Jump up^ "Del Potro: Messi's the best player in the world". Marca.com. Retrieved 15 September 2013.Jump up^ "Simunic: Messi’s the best of all time". FIFA. Retrieved 12 December 2012.Jump up^ "World Soccer all-time Greatest XI". WorldSoccer.com. Retrieved 15 September 2013.Jump up^ Smith, Ben. "Lionel Messi: Goals record caps golden year for Barcelona star". BBC Sport. Retrieved 12 December 2012.Jump up^ Daniels, David. "Lionel Messi: Superstar Striker Is Best Footballer in World". Bleacher Report. Retrieved 12 December 2012.Jump up^ "Lionel Messi hailed as 'incredible' and 'gigantic' by Gerd Muller after Barcelona star breaks record for most goals". Telegraph Sport. Retrieved 12 December 2012.Jump up^ "Arsène Wenger hails Barcelona's Lionel Messi after four-goal display". The Guardian. Retrieved 12 December 2012.Jump up^ "David Beckham: Lionel Messi is the best". ESPN. Retrieved 12 April 2013.Jump up^ "Maradona proclaims Messi as his successor". China Daily. Reuters. 25 February 2006. Retrieved 8 October 2006.Jump up^ "El crack que desea victorias de regalo" [The 'crack' who wants victories for presents] (in Spanish). Canchallena.Jump up^ Carlin, John (27 March 2010). "Lionel Messi: Magic in his feet". The Independent (UK). Retrieved 7 April 2010.Jump up^ Veiga, Gustavo. "Los intereses de Messi" (in Spanish). Página/12. Retrieved 31 May 2009.^ Jump up to:a b c Hawkey, Ian (20 April 2008). "Lionel Messi on a mission". The Times (London). Retrieved 30 May 2009.(subscription required)Jump up^ Aguilar, Alexander (24 February 2006). "El origen de los Messi está en Italia" (in Spanish). Al Día. Retrieved 7 July 2009.Jump up^ Cubero, Cristina (7 October 2005). "Las raíces italianas de Leo Messi" (in Spanish). El Mundo Deportivo. Retrieved 7 July 2009.Jump up^ "Lionel Messi bio". NBC. Retrieved 30 May 2009.^ Jump up to:a b c d Williams, Richard (26 February 2006). "Messi has all the qualities to take world by storm". The Guardian(London). Retrieved 3 May 2008.^ Jump up to:a b c d Thompson, Wright (7 October 2012). "Here & Gone". Outside the Lines. ESPN FC. Retrieved 7 October 2012.Jump up^ White, Duncan (4 April 2009). "Franck Ribery the man to challenge Lionel Messi and Barcelona". The Daily Telegraph (UK). Retrieved 7 July 2009.Jump up^ FT Weekend Magazine, 28–29 May 2011, 'Lionel Messi' by Ronald Reng^ Jump up to:a b "The new messiah". FIFA. 5 March 2006. Retrieved 25 July 2006.Jump up^ "Barcelona almost let Lionel Messi leave for free". GiveMeSport.com. Retrieved 15 September 2013.Jump up^ Sandra Sarmiento & Jaume Marcet (18 September 2009)."From 'Infantil B' to World number one". FCBarcelona.com. Retrieved 9 January 2012.^ Jump up to:a b "Leonel Messi, el prototipo del jugador total" (in Spanish). Retrieved 25 September 2011.Jump up^ "Messi debuta en elBarça C en el derbifrente al Europa"(in Spanish). Retrieved 25 September 2011.Jump up^ "Messi estará en el stage de Peralada" (in Spanish). Retrieved 25 September 2011.^ Jump up to:a b "Lionel Andres Messi — FCBarcelona and Argentina". Football Database. Retrieved 23 August 2006.Jump up^ Tutton, Mark and Duke, Greg (22 May 2009). "Profile: Lionel Messi". CNN. Retrieved 30 May 2009.Jump up^ "Meteoric rise in three years". fcbarcelona.com. Retrieved 3 May 2008.Jump up^ Nogueras, Sergi (21 October 2007). "Krkic enters the record books". fcbarcelona.cat. Retrieved 16 July 2009.Jump up^ "Messi: "Rijkaard gave us more freedom"". soccerway.com. 10 December 2009.Jump up^ "Good news for Barcelona as Messi gets his Spanish passport". The Star. 28 May 2005. Retrieved 29 May 2009.Jump up^ "Ronaldinho scores the goals, Messi takes the plaudits". Rediff. Reuters. 28 September 2005. Retrieved 23 August 2006.Jump up^ "Frustrated Messi suffers another injury setback". ESPN Soccernet. 26 April 2006. Retrieved 22 July 2006.Jump up^ Wallace, Sam (18 May 2006). "Arsenal 1 Barcelona 2: Barcelona crush heroic Arsenal in space of four brutal minutes". The Independent (Paris). Retrieved 3 June 2009.Jump up^ "Barca retain Spanish league title". BBC Sport. 3 May 2006. Retrieved 3 June 2009.^ Jump up to:a b "Lionel Messi". National Football Teams. Retrieved 17 July 2009.Jump up^ "Doctors happy with Messi op" (Press release). FCBarcelona.com. 14 November 2006. Retrieved 16 November 2006.Jump up^ "Messi to miss FIFA Club World Cup". FIFA.com/Reuters. 13 November 2006. Archived from the original on 11 December 2007. Retrieved 18 January 2006.Jump up^ Hayward, Ben (11 March 2007). "Magical Messi is Barcelona's hero". The Independent (UK). Retrieved 30 May 2009.Jump up^ "Inter beat AC, Messi headlines derby". FIFA. 11 March 2007. Retrieved 30 May 2009.Jump up^ White, Duncan (4 April 2009). "Lionel Messi 2006/07 season statistics". London: ESPN Soccernet. Retrieved 3 June 2009.^ Jump up to:a b Lowe, Sid (20 April 2007). "The greatest goal ever?".The Daily Telegraph (UK). Retrieved 7 July 2009.Jump up^ "Messi dazzles as Barça reach Copa Final". ESPN Soccernet. 18 April 2007.Jump up^ "Can ‘Messidona’ beat Maradona?". The Hindu(Chennai, India). 14 July 2007.Jump up^ Lowe, Sid (20 April 2007). "The greatest goal ever?".The Daily Telegraph (UK). Retrieved 7 May 2007.^ Jump up to:a b Mitten, Andy (10 June 2007). "Hand of Messi saves Barcelona". The Times (UK). Retrieved 12 January 2008.^ Jump up to:a b Ronald Reng (27 May 2011). "Lionel Messi".Financial Times. Retrieved 10 June 2012.Jump up^ "Xavi late show saves Barca". FIFA. 27 February 2008. Retrieved 27 May 2009.Jump up^ "FIFPro World XI". FIFPro. Retrieved 30 May 2009.[dead link]Jump up^ Villalobos, Fran (10 April 2007). "El fútbol a sus pies".Marca (in Spanish) (Spain). Retrieved 7 July 2009.Jump up^ Fest, Leandro. "Si Messi sigue trabajando así, será como Maradona y Pelé". Sport (in Spanish) (Spain). Retrieved 7 July 2009.Jump up^ "Totti le daría el Balón de Oro a Messi antes que a Kaká". Marca (in Spanish) (Spain). 29 November 2007. Retrieved 7 July 2009.Jump up^ "2007 IFFHS World's Best Playmaker Award". Retrieved 31 August 2012.Jump up^ "Barcelona's Lionel Messi sidelined with thigh injury". Canadian Broadcasting Corporation. 5 March 2008. Retrieved 14 June 2009.Jump up^ Sica, Gregory (4 August 2008). "Messi Inherits Ronaldinho's No. 10 Shirt". Goal.com. Retrieved 2 June 2009.Jump up^ "2008 World's Best Playmaker Award". Retrieved 31 August 2012.Jump up^ "Messi scores hat trick in Barca's 3–1 win over Atletico".Shanghai Daily. 7 January 2009. Retrieved 29 May 2009.Jump up^ "Supersub Messi fires 5,000-goal Barcelona to comeback victory". Agence France-Presse. 1 February 2009. Retrieved 1 February 2009.Jump up^ Logothetis, Paul (9 April 2009). "Barcelona returns to earth with league match". USA Today. Retrieved 7 July 2009.Jump up^ Lowe, Sid (2 May 2009). "Barcelona run riot at Real Madrid and put Chelsea on notice". The Observer (Madrid). Retrieved 31 May 2009.Jump up^ Macdonald, Paul (3 May 2009). "Real Madrid Fan Poll Says Barcelona Loss Is Most Painful In Club History". Goal.com. Retrieved 31 May 2009.Jump up^ "Barcelona defeat Athletic Bilbao to win Copa del Rey".The Daily Telegraph (UK). 14 May 2009. Retrieved 28 May 2009.Jump up^ "Messi sweeps up goalscoring honours". UEFA. 27 May 2009. Retrieved 4 June 2009.Jump up^ "Messi recognised as Europe's finest". UEFA. 28 August 2009. Retrieved 30 August 2009.Jump up^ "Barcelona win treble in style". Gulf Daily News. 28 May 2009. Retrieved 28 May 2009.Jump up^ "Barcelona eclipse dream team with historic treble". Agence France-Presse. 31 May 2009. Retrieved 3 June 2009.Jump up^ "Messi es el mejor jugador que veré jamás" (in Spanish). El Mundo Deportivo. 29 August 2009. Retrieved 29 August 2009.Jump up^ "False 9: Guardiola's Barcelona Reinventing Total Football". Retrieved 10 June 2012.Jump up^ "Leo Messi extends his stay at Barça". fcbarcelona.com. 18 September 2009. Retrieved 18 September 2009.Jump up^ "Messi signs new deal at Barcelona". BBC Sport. 18 September 2009. Retrieved 18 September 2009.Jump up^ "Barcelona forward Lionel Messi wins Ballon d'Or award". BBC Sport. 1 December 2009. Retrieved 1 December 2009.Jump up^ "Messi wins prestigious Ballon d'Or award". ABC Sport. 1 December 2009. Retrieved 10 December 2009.Jump up^ Barnett, Phil (1 December 2009). "Lionel Messi: A rare talent". The Independent (UK). Retrieved 10 December 2009.Jump up^ "2009 IFFHS World's Best Playmaker Award". Retrieved 31 August 2012.Jump up^ "Messi seals number six". ESPN Soccernet. 19 December 2009. Retrieved 21 December 2009.Jump up^ "Messi takes first award, Marta obtains record-breaking fourth crown". FIFA.com. 21 December 2009. Retrieved 30 June 2013.Jump up^ "FC Barcelona's Messi wins World Player of the Year". ESPN Soccernet. 21 December 2009. Retrieved 22 December 2009.Jump up^ "Tenerife 0–5 Barcelona: Messi Masterclass Sees Barca Back On Top". Goal.com. 10 January 2010. Retrieved 11 January 2010.Jump up^ Bogunyà, Roger (17 January 2010). "Messi 101: el golejador centenari més jove" (in Catalan). fcbarcelona.cat. Retrieved 17 January 2010.Jump up^ Hedgecoe, Guy (14 March 2010). "Messi hat-trick as Barcelona beats Valencia 3–0". Sports Illustrated. Retrieved 8 November 2010.Jump up^ Steinberg, Jacob (21 March 2010). "Lionel Messi sends warning to Arsenal with another hat-trick". The Guardian(London). Retrieved 22 March 2010.Jump up^ "Nadie marcó dos ‘hat trick’ seguidos" (in Spanish). 23 March 2010. Retrieved 23 March 2010.Jump up^ "Match facts: Barcelona v Inter". UEFA. 25 April 2010. Retrieved 8 November 2010.Jump up^ Logothetis, Paul (6 April 2010). "Messi scores four as Barcelona beats Arsenal 4–1". USA Today. Retrieved 8 November 2010.Jump up^ "Arsène Wenger hails Barcelona's Lionel Messi after four-goal display". The Guardian (London). Press Association. 7 April 2010. Retrieved 13 January 2012.Jump up^ Roach, Stuart (6 April 2010). "Barcelona 4–1 Arsenal". BBC Sport. Retrieved 6 April 2010.Jump up^ Spain (4 May 2010). "Barcelona Striker Lionel Messi Could Equal Ronaldo's 34 Goal Haul In Primera Liga". Goal.com. Retrieved 2 June 2010.Jump up^ "Lionel Messi Chases Ronaldo's Goal Record". Bleacher Report. 14 April 2010. Retrieved 2 June 2010.Jump up^ "Messi Peroleh Gelar El Pichichi Dan Sepatu Emas". berita8.com. 17 May 2010. Retrieved 2 June 2010.Jump up^ "Messi se corona como el mejor jugador de la Liga".Marca. Spain. 3 June 2010. Retrieved 3 June 2010.Jump up^ "Messi Equals Ronaldo's Barcelona Record". Daily News (New York). 16 May 2010. Retrieved 16 June 2012.Jump up^ Cross, John (6 April 2010). "Wenger: Unstoppable Messi is like a PlayStation". MirrorFootball. Retrieved 20 November 2013.Jump up^ "Barcelona 4–0 Sevilla: Brilliant Blaugrana Outclass Rojiblancos To Lift Supercopa". Goal.com. 22 August 2010. Retrieved 22 August 2010.Jump up^ "Messi injured". FCBarcelona.cat. 20 September 2010. Retrieved 22 September 2010.Jump up^ "Villa on Messi's injury". FCBarcelona.cat. 20 September 2010. Retrieved 22 September 2010.Jump up^ "Jornada 12 – UD Almería 0–8 FC Barcelona". entradasfcbarcelona.com. 20 November 2010. Retrieved 22 November 2010.[dead link]Jump up^ Chadband, Ian (10 January 2011). "Barcelona forward Lionel Messi wins the inaugural Fifa Ballon d'Or". The Daily Telegraph (London). Retrieved 10 January 2011.Jump up^ "Argentina's Lionel Messi wins Fifa Ballon d'Or award". BBC Sport. 10 January 2011. Retrieved 10 January 2011.Jump up^ "Barça set 16 wins consecutive league wins". Marca (in Spanish). 5 February 2011. Retrieved 5 February 2011.Jump up^ "Messi talks about the record". Marca (in Spanish). 5 February 2011. Retrieved 5 February 2011.Jump up^ "Messi desatascó al Barça antes del clásico". Retrieved 9 April 2011.Jump up^ "Trámite resuelto y ahora... ¡a por el Madrid!". Retrieved 13 April 2011.Jump up^ "Un punto que vale una Liga". Retrieved 16 April 2011.Jump up^ "Copa del Rey Final 2011". The Guardian (London). 21 April 2011. Retrieved 28 May 2012.^ Jump up to:a b c d e Nakrani, Sachin (20 April 2011). "Barcelona vs. Real Madrid – Live". The Guardian (London).Jump up^ "Messi es el 'puto amo'". Retrieved 27 April 2011.Jump up^ Lowe, Sid (5 May 2011). "The Good, the Bad and the Ugly in the aftermath of the Clásico series". Sports Illustrated. Retrieved 6 May 2011.Jump up^ "Barcelona 3 Manchester United 1". BBC Sport. 28 May 2011. Retrieved 30 May 2011.Jump up^ "Messi salvó al fútbol". Sport (Spain). 17 August 2011. Retrieved 17 August 2011.Jump up^ "Súper Messi da la Supercopa al Barça". Sport (Spain). 26 August 2011. Retrieved 26 August 2011.Jump up^ "El fútbol de Messi no tiene límites". Sport (Spain). 26 August 2011. Retrieved 26 August 2011.Jump up^ "Lionel Messi dedicates goal to disabled 10-year-old boy". inside World Soccer. 21 September 2011.Jump up^ "Messi, tras los pasos de Kubala". Marca (newspaper)(in Spanish). 27 September 2011. Retrieved 27 September 2011.Jump up^ "El Barça se aficiona a las 'manitas'". Sport (Spain). 28 September 2011. Retrieved 28 September 2011.Jump up^ "Messi iguala a Kubala y afirma que sería "hermoso" superar a César". Sport (Spain). 28 September 2011. Retrieved 28 September 2011.Jump up^ "El Barça consolida su liderato con otro recital de Messi". Sport (Spain). 16 October 2011. Retrieved 16 October 2011.Jump up^ "1, 2, 3... Messi responde otra vez". Sport (Spain). 29 October 2011. Retrieved 29 October 2011.Jump up^ "Messi es infalible: hat trick... ¡y a octavos!". Sport(Spain). 1 November 2011. Retrieved 1 November 2011.Jump up^ "Messi, el astro rey". Sport (Spain). 19 December 2011. Retrieved 19 December 2011.Jump up^ "2011 IFFHS World's Top Goalscorer Award". Retrieved 31 August 2012.^ Jump up to:a b "Lionel Messi Bio, Stats, News". ESPN Soccernet. Retrieved 26 November 2010.Jump up^ "Barcelona 5–3 Granada: Messi breaks club goalscoring record as gap at top of La Liga is reduced to five points". Goal.com. 20 March 2012. Retrieved 20 March 2012.Jump up^ "Messi's 61st goal leads Barcelona past Getafe 4-0". ESPN.com. Retrieved 15 September 2013.Jump up^ "Messi, con 68 goles, supera al mítico Torpedo Müller". MARCA.com. 2012-05-04. Retrieved 2013-04-05.Jump up^ "Lionel Messi sets European record". ESPN. Associated Press. 2 May 2012. Retriev". Re
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ ساعت 13:51 توسط amir hoseyn
|
کاسیاس
ایکر کاسیاس فرناندز (به اسپانیایی: Iker Casillas Fernández) (زادهٔ ۲۰ مه سال ۱۹۸۱، شهر مادرید در کشور اسپانیا) فوتبالیست اسپانیایی است. او به همراه این تیم موفق شده است قهرمان جام جهانی فوتبال شود. وی عضو تیم ملی فوتبال اسپانیا و باشگاه رئال مادرید می باشد. ایکر کاپیتان اول تیم ملی اسپانیا و کاپیتان اول تیم رئال مادرید و هم چنین انتخاب نخست مربیان برای دروازهبانی در تیم است. وی با بازوبند کاپیتانی، تیم ملی کشورش را به سوی قهرمانی در جام ملتهای اروپا رهنمود کرد تا تیم ملی اسپانیا، بعد از ۴۴ سال بتواند قهرمان این رقابتها شود. همچنین ایکر در درون دروازه و به عنوان کاپیتان تیم ملی، عضو تیم ملی اسپانیایی بود که برای اولین بار، قهرمان جام جهانی شد. او همچنین با۱۴۳ بازی برای اسپانیا رکورددار بیشترین بازی ملی برای کشورش می باشد.او چهار بار بهترین دروازهبان جهان از نگاه فدراسیون بینالمللی تاریخ و آمار فوتبال شده است.
از همان ابتدا، کاسیاس به عنوان یکی از بهترین دروازهبانهای جهان شناخته شد و توانست جوایز زیادی کسب کند. وی تاکنون دوبار نامزد بهترین بازیکن سال اروپا شده است. در پایان سال ۲۰۰۹ نیز، برای سومین بار در تیم منتخب سال اروپا قرار گرفت. از ژوئیه سال ۲۰۱۰ ایکر به جمع بازیکنانی پیوسته است که توانسته تمام افتخارات ملی و باشگاهی را کسب کند.
در جام جهانی ۲۰۱۰ نیز، کاسیاس به عنوان بهترین دروازهبان جام انتخاب شد.
محتویات [نهفتن] ۱ رئال مادرید۱.۱ اختلاف با ژوزه مورینیو۲ تیم ملی۳ مصدومیت ها۴ وضعیت بازی در تیم ملی و تیم باشگاهی۴.۱ وضعیت بازی در رئال مادرید۴.۲ وضعیت بازی در تیم ملی۵ افتخارات۵.۱ رئال مادرید۵.۲ تیم ملی (پایه)۵.۳ تیم ملی۵.۴ فردی۶ زندگی شخصی۷ منابع
رئال مادرید[ویرایش]
ایکر کاسیاس محصول تیمهای پایه رئال مادرید است و از فصل ۹۱-۱۹۹۰ فوتبال خود را در رئال مادرید آغاز کرد. وی در سال ۱۹۹۹ برای اولین بار به تیم اصلی دعوت شد اما در آن بازی شرکت نکرد. از سال ۹۹-۱۹۹۸ وی به تیم اصلی آمد و با افت Bodo Illgner، ایکر به ترکیب اصلی راه پیدا کرد. در سال ۲۰۰۰ نیز ایکر به جوانترین دروازهبان تاریخ فوتبال تبدیل شد که در فینال مسابقات لیگ قهرمانان اروپا حضور یافته است (در ان بازی، تیم رئال مادرید با ۳ گل، تیم والنسیا را شکست داد).کاسیاس در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو
در فصل بعد، ایکر نمایشهای ضعیفی از خود نشان داد و جای خود را به سزار سانچز داد تا اینکه در مسابقهفینال لیگ قهرمانان اروپا، سانچز دچار مصدومیت شد و کاسیاس جوان، جای وی را گرفت و با نمایش خیره کننده خود، یکی از عوامل اصلی آخرین قهرمانی رئال در لیگ قهرمانان اروپا شد و از آن موقع به بعد، به عنوان دروازه بان اول رئال مادرید شناخته شده می شود.
فصل ۰۸-۲۰۰۷، سالی بسیار پر بار برای ایکر بود. وی یکی از عوامل اصلی ۳۱مین قهرمانی رئال در لالیگا بود و با دریافت تنها ۳۲ گل در ۳۶ بازی، توانست جایزه زامورا را کسب کند همچنین وی با امضای قراردادی بلند مدت، تا سال ۲۰۱۷ دروازه بان رئال مادرید خواهد بود که این قرارداد در صورتیکه ایکر بیش از ۳۰ بازی در فصل انجام دهد، بصورت خودکار تمدید خواهد شد. همچنین وی برای بار دوم، به عنوان یکی از اعضای تیم منتخب سال اروپا انتخاب شد.
در اوایل سال ۲۰۰۹، کاسیاس به رکورد Paco Buyo از نظر تعداد بازی رسید و با وجود تنها ۲۷ سال سن، دارای بیشترین تعداد بازی در درون دروازه تیم رئال مادریدشد. در تابستان این سال، بنابر اخبار برخی خبرگزاریهای اسپانیایی، تیم فوتبال منچستر سیتی، حاضر شده بود که برای به خدمت گرفتن کاسیاس، رقم شگفت انگیز 160 میلیون یورو را پرداخت کندکه هم هر چند که مسئولین این باشگاه، این خبر را تکذیب کردنددرصورتی که حتی مبلغی تا120میلیون دلاررارسماسایت منچستراعلام کرده بودومبلغ پیشنهادی راتا160 میلیون یوروافزایش داد. همچنین باشگاه منچستر یونایتد نیز علاقه خود را برای به خدمت گرفتن کاسیاس اعلام کرد. البته هیچ رقمی از طرف این تیم اعلام نشده بود. تیمی که قبلاً خواهان به خدمت گرفتن ایکر شده بود.با این حال، کاسیاس اعلام کرد که اصلاً قصد ترک کردن باشگاه خود را ندارد.
در فصل ۱۰-۲۰۰۹ و در دیدار با تیم سویا، کاسیاس با یک عکس العمل خیره کنده، مانع گلزنی تیم حریف شد. وی توپی را که از فاصله بسیار کم با دروازه زده شده بود و به سمت مخالفش رفته بود را با یک شیرجه سریع دفع کرد. بعد از این اتفاق، دروازه بان افسانه ای انگلیس، یعنی گردن بنکس، به تمجید از ایکر پرداخت و عکس العمل وی را باور نکردنی توصیف کرد و اعلام کرد که کاسیاس میتواند با ادامه این روند خود، به یکی از بهترین دروازه بانهای تاریخ فوتبال بدل شود.اختلاف با ژوزه مورینیو[ویرایش]
در فصل 2012-2013 لالیگا ژوزه مورینیو با ایکر کاسیاس دچار مشکل شد. بر اساس شواهد دلیل اصلی این مشکل رابطه دوستانه وی با برخی از بایکنان تیم رقیب یعنی بارسلونا نظیر ژاوی هرناندز بوده است. اما برخی منابع دلیل این نیمکت نشینی را رابطه بد ایکر کاسیاس با مربی دروازبانان رئال مادرید سلوینو لورو اعلام کردند.[۱] این اختلاف تا حدی پیش رفت که ایکر کاسیاس در بازی هفته هفدهم فصل 2012-2013 لالیگا در بازی خارج از خانه مقابل مالاگا نیمکت نشین شد و جای او را آنتونیو آدان پر کرد. در نهایت ایکر کاسیاس در بازی خانگی در هفته هجدهم مقابل رئال سوسیداد با اخراج آنتونیو آدان در دقیقه 5 بازی مجدداً به ترکیب اصلی رئال مادرید بازگشت.تیم ملی[ویرایش]
کاسیاس در تیم زیر ۱۷ سال اسپانیا، با ۱۶ سال سن، به عنوان جوانترین بازیکن تیم حضور پیدا کرد که این تیم در رتبه سوم جهان قرار گرفت. دو سال بعد نیز ایکر به عنوان کاپیتان در تیم ملی زیر ۱۷ سالهها حضور پیدا کرد و با این تیم، قهرمان شد.کاسیاس با توجه به درخشش در تیم رئال مادرید، به مرور زمان، به دروازبان شماره ۱ تیم ملی اسپانیا بدل شد.کاسیاس در یورو ۲۰۰۸
کاسیاس بعد از زوبیزارتا که ۱۲۶ بازی ملی دارد، به عنوان دومین دروازبان برتر تیم ملی اسپانیا از نظر بازی ملی شناخته می شود. کاسیاس اولین بازی رسمی خود را در حالیکه تنها ۱۹ سال داشت، در برابر تیم سوئد تجربه کرد. ایکر در تیم اسپانیا در جام ملتهای اروپا سال ۲۰۰۰ حضور داشت اما پشت سر سانچز، فرصتی برای بازی پیدا نکرد. اما در جام جهانی ۲۰۰۲، به خاطر مصدومیت کانیزارس، توانست جای وی را بگیرد و به عنوان یکی از جوانترین بازیکنان جام، در آن رقابتها حضور پیدا کرد. اوج درخشش وی در این رقابت ها، بازی در برابر تیم ملی ایرلند بود که موفق شد ۲ پنالتی را مهار کند و از آن زمان به بعد، به وی لقب "مقدس" را دادند.
کاسیاس در تمام ۶ بازی تیم ملی اسپانیا در یورو ۲۰۰۴ حضور داشت و بطور کامل بازی کرد و تنها ۴ گل دریافت کرد. وی در جام جهانی ۲۰۰۶ هم عضور تیم ملی اسپانیا بود هر چند این تیم در مقابل تیم فرانسه و زین الدین زیدان، شکست خورد و از دور رقابتها حذف شد.کاسیاس در بازی با تیم ملی انگلیس
پس از کناره گیری رائول گونزالس از تیم ملی، بازوبند کاپیتانی به ایکر مقدس رسید. ایکر در دو بازی اول تیم ملی اسپانیا در ترکیب اصلی بود و وقتی صعود این تیم به محله بعد قطعی شد، وی در بازی سوم استراحت کرد. کاسیاس در مراحل بعدی، موفق شد تا در بازی برابر تیم ملی ایتالیا ، ۲ پنالتی را مهار کند و یکی از عوامل اصلی برد اسپانیا در آن بازی بود. اسپانیا در ادامه آن رقابت ها، توانست با یک گل تیم آلمان را شکست دهد و قهرمان شود. وی به عنوان اولین دروازه بان تاریخ معرفی شد که توانست جام را به عنوان کاپیتان، بالای سر ببرد.
در همین سال، کاسیاس موفق شد که به رکورد ۷۱۰ دقیقه بسته نگه داشتن دروازه برسد. رکوردی که حتی زوبیزارتای بزرگ هم به آن نرسیده بود. در جام جهانی ۲۰۰۲نیز، یکی از واکنشهای وی در برابر تیم کره جنوبی، از طرف فیفا، به عنوان یکی از ۱۰ عکس العمل برتر تاریخ، معرفی شد.کاسیاس به عنوان کاپیتان تیم ملی اسپانیا، در جام جهانی ۲۰۱۰
در سال ۲۰۰۹، کاسیاس موفق شد که پس از پیروزی برابر تیم بلژیک، به رکورد جالب دیگری برسد. وی توانسته بود تا در ۵۶ بازی، دروازه خود را بسته نگه دارد و از این نظر، به زوبیزارتا رسید.(هر چند نکته قابل تامل این بود که کاسیاس این رکورد را در تنها ۹۸ بازی بدست آورده بود در حالیکه زوبیزارتا در ۱۲۶ بازی).
دررقابت های یورو 2012 نیز پس از گذشت سه هفته که در بالاترین سطح ممکن برگزار شد ، با قهرمانی دراماتیک و البته تاریخی تیم ملی اسپانیا به پایان رسید،کاسیاس عملکرد درخشانی داشت وفقط با دریافت یگ بهترین دروازبان یورو2012انتخاب شد.ایکر کاسیاس در سال ۲۰۱۲ رکورد بسته نگه داشتن دروازه را شکست و در ۸۲ بازی گل نخورد. رکورد گذشته، ۷۲ بازی بود که در دستان ادوین فاندرسار قرار داشت.در نهایت ایکر کاسیاس ، کاپیتان رئال مادرید و تیم ملی اسپانیا برای پنجمین سال پیاپی به عنوان بهترین دروازه بان سال جهان توسط کمیته بینالمللی آمار و تاریخ فوبتال برگزیده شد .کاسیاس تنها دروازبانی در تاریخ دنیا فوتبال هست که پنج بار به عنوان بهترین دروازبان دنیا انتخاب شده است.
در همین حال، ایکر موفق شد به عنوان سومین نفر در تاریخ اسپانیا، به رکورد ۱۰۰ بازی ملی برسد و اکنون، با۱۴۳ بازی برای اسپانیا رکورد دار بیشترین بازی ملی برای کشورش می باشد.
در جام جهانی ۲۰۱۰ نیز، کاسیاس توانست تیم ملی کشورش را برای کسب نخستین قهرمانی تاریخ این کشور در رقابتهای جهانی، هدایت کند . وی به عنوان سومین دروازه بان تاریخ موفق شده بود که به عنوان کاپیتان، جام را بالای سر ببرد. ایکر به عنوان بهترین دروازه بان این رقابتها برگزیده شد. وی در بازی فینال، دو تک با تک را از بازیکنان تیم ملی هلند گرفت و در بازی با پاراگوئه، یک پنالتی را از بازیکنان این تیم گرفته بود.کاسیاس به عنوان کاپیتان و اعضای تیم ملی اسپانیا، در جام قهرمانی اروپا ۲۰۱۲مصدومیت ها[ویرایش]
ایکر کاسیاس در طول زمان حضورش در میادین دچار مصدومیت شدیدی که منجر به از دست دادن بازی ها شود نشده بود تا اینکه در بازی برگشت کوپا دل ری فصل 2012-2013 در ورزشگاه مستایا مقابل والنسیا و در مرحله یک چهارم پایانی با ضربه بازیکن خودی آلوارو آربه لوآ دچار شکستگی جزئی دست چپ شد. این مصدومیت برای ایکر کاسیاس 3 ماه خانهنشینی به همراه داشت و او بازی های مهمی در لالیگا و لیگ قهرمانان اروپا فصل 2012-2013 را از دست داد.وضعیت بازی در تیم ملی و تیم باشگاهی[ویرایش]وضعیت بازی در رئال مادرید[ویرایش]باشگاهفصللیگجام حذفیجام باشگاههاسایرمجموعبازیگل خوردهبازیگل خوردهبازیگل خوردهبازیگل خوردهبازیگل خوردهرئال مادرید۱۹۹۹–۰۰۲۷۲۳۵۱۱۲۱۹۳۵۴۷۴۸۲۰۰۰–۰۱۳۴۳۷۰۰۱۱۱۵۲۴۴۷۵۶۲۰۰۱–۰۲۲۵۲۷۵۵۹۶۱۰۴۰۳۸۲۰۰۲–۰۳۳۸۴۲۰۰۱۵۲۱۲۱۵۵۶۴۲۰۰۳–۰۴۳۷۵۰۲۱۹۱۰۲۲۵۰۶۳۲۰۰۴–۰۵۳۷۳۰۰۰۱۰۱۱۰۰۴۷۴۱۲۰۰۵–۰۶۳۷۳۸۴۶۷۹۰۰۴۸۵۱۲۰۰۶–۰۷۳۸۴۰۰۰۷۱۰۰۰۴۵۵۰۲۰۰۷–۰۸۳۶۳۲۰۰۸۱۳۲۶۴۶۵۱۲۰۰۸–۰۹۳۸۵۲۰۰۷۱۰۲۵۴۷۶۷۲۰۰۹–۱۰۳۸۳۵۰۰۸۹۰۰۴۶۴۴مجموع۳۸۵۴۰۶۱۶۱۳۱۰۳۱۳۳۱۴۲۳۵۱۸۵۷۵وضعیت بازی در تیم ملی[ویرایش]تیمملیسالدوستانهجام جهانیجام ملتهای اروپاجام کنفدراسیونهاکلبازیگ. خبازیگ. خبازیگ. خبازیگ. خبازیگ. خاسپانیا۲۰۰۰۳۳۳۲۰۰۰۰۶۵۲۰۰۱۳۲۲۰۰۰۰۰۵۲۲۰۰۲۴۱۵۵۲۰۰۰۱۱۶۲۰۰۳۳۱۱۲۶۴۰۰۱۰۷۲۰۰۴۶۳۳۱۳۲۰۰۱۲۶۲۰۰۵۱۰۹۴۰۰۰۰۱۰۴۲۰۰۶۴۳۳۴۳۵۰۰۱۰۱۲۲۰۰۷۱۰۰۰۸۳۰۰۹۳۲۰۰۸۷۱۲۰۶۲۰۰۱۵۳۲۰۰۹۴۱۵۳۰۰۴۴۱۳۹۲۰۱۰۳۲۷۲۰۰۰۰۱۰۴مجموع3817422328164411160افتخاراتایکر کاسیاسشناسنامهنام کاملایکر کاسیاس فرناندززادروز۲۰ مهٔ ۱۹۸۱ (۳۲ سال)زادگاهمادرید, اسپانیاقد۱٫۸۲ متر (۶ پا ۰ اینچ)پستدروازهباناطلاعات باشگاهیباشگاه کنونیرئال مادریدشمارهٔ پیراهن۱باشگاههای جوانان۱۹۹۸-۱۹۹۰رئال مادریدباشگاههای حرفهای*سالهاباشگاههابازی†(گل)†۱۹۹۹-۱۹۹۸رئال مادرید سی۲۶(۰)۱۹۹۹رئال مادرید کاستیا۴(۰)۱۹۹۹–رئال مادرید۴۶۳(۰)تیم ملی‡۱۹۹۶زیر ۱۵ سال اسپانیا۱(۰)۱۹۹۸-۱۹۹۶زیر ۱۶ سال اسپانیا۱۹(۰)۱۹۹۹-۱۹۹۷زیر ۱۷ سال اسپانیا۱۰(۰)۱۹۹۹زیر ۱۸ سال اسپانیا۴(۰)۱۹۹۹زیر ۲۰ سال اسپانیا۲(۰)۲۰۰۰-۱۹۹۹زیر ۲۱ سال اسپانیا۵(۰)۲۰۰۰-اسپانیا۱۴۳(۰)*تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۲.‡ آمار بازیها و گلهای ملی بهروز شده در تاریخ ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۲
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ ساعت 13:45 توسط amir hoseyn
|
خبر ورزشی 9
پیگرینی: آگوئرو نمی خواهد به رئال مادرید برود؛نصری، در نیمه دوم عالی بود
شنیده می شود که ستاره آرژانتینی سیتی در تابستان پیشنهادی از رئال مادرید داشته ولی سرمربی شیلیایی بعید می داند که این اتفاق رخ دهد (ادامه)
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ ساعت 13:42 توسط amir hoseyn
|
خبر ورزشی8
پیروزی چلسی و منچستر و شکست لیورپول
با برتری چلسی و منچستر سیتی و شکست لیورپول هفته سیزدهم لیگ برتر انگلیس به پایان رسید. (ادامه)
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ ساعت 13:41 توسط amir hoseyn
|
خبر ورزشی7
شکست لیورپول مقابل هال سیتی/ پیروزی چلسی و منچسترسیتی
هفته سیزدهم رقابتهای لیگ برتر انگلیس یکشنبه شب با برگزاری 4 دیدار پیگیری شد که طی آن تیم های هال سیتی، چلسی و منچسترسیتی مقابل حریفان خود به برتری دست یافتند. (ادامه)
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ ساعت 13:40 توسط amir hoseyn
|
خبر ورزشی6
توپچیها در صدر باقی ماندند/چلسی و منچسترسیتی به پله دوم و سوم صعود کردند
در پایان هفته سیزدهم لیگ برتر جزیره تیم های آرسنال، چلسی و منچسترسیتی در رتبه های اول تا سوم جای گرفتند. (ادامه)
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ ساعت 13:40 توسط amir hoseyn
|
خبر ورزشی 5
بازگشت رونی و تری پرحاشیه به فهرست بهترینها
در فهرست بهترین های لیگ برتر انگلیس بار دیگر نام وین رونی و جان تری پرحاشیه دیده می شود. (ادامه)
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ ساعت 13:39 توسط amir hoseyn
|
خبر ورزشی 4
وستبروم 2 – منچسترسیتی 3: ... به خیر گذشت!
منچسترسیتی از فشار دقایق پایانی وست بروم جان سالم به در برد. (ادامه)
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ ساعت 13:38 توسط amir hoseyn
|
خبر ورزشی 2
صعود رئال مادرید، منچستریونایتد و پاریسن ژرمن
تیم های فوتبال رئال مادرید، منچستریونایتد و پاریسن ژرمن صعود خود را به مرحله بعدی لیگ قهرمانان اروپا قطعی کردند. . . . (ادامه)
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ ساعت 13:37 توسط amir hoseyn
|
خبر ورزشی1
نصری: برد3-6 ما انتقام از آرسنال نبود
ستاره فرانسوی سیتی از بازی خوب تیمش درورزشگاه اتحاد راضی است (ادامه)
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ ساعت 13:36 توسط amir hoseyn
|
رونالدو
کریستیانو رونالدواز ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزادبرای افراد دیگری با این نام رونالدو (ابهامزدایی) را ببینید.کریستیانو رونالدوشناسنامهنام کاملکریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویروزادروز۵ فوریهٔ ۱۹۸۵ (۲۸ سال)زادگاهفونچال، مادیرا، پرتغالقد۱٫۸۶ متر (۶ پا ۱ اینچ)[۱]پستمهاجماطلاعات باشگاهیباشگاه کنونیرئال مادریدشمارهٔ پیراهن۷باشگاههای جوانان۱۹۹۳–۱۹۹۵آندورینها۱۹۹۵–۱۹۹۷دیپورتیوو ناسیونال۱۹۹۷–۲۰۰۲اسپورتینگباشگاههای حرفهای*سالهاباشگاههابازی†(گل)†۲۰۰۲–۲۰۰۳اسپورتینگ۲۵(۳)۲۰۰۳–۲۰۰۹منچستر یونایتد۱۹۶(۸۴)۲۰۰۹–رئال مادرید۱۴۸(۱۶۲)تیم ملی‡۲۰۰۱–۲۰۰۲پرتغال زیر ۱۷ سال۹(۶)۲۰۰۲–۲۰۰۳پرتغال زیر ۲۰ سال۵(۳)۲۰۰۳پرتغال زیر ۲۱ سال۶(۱)۲۰۰۴پرتغال زیر ۲۳ سال۳(۱)۲۰۰۳–پرتغال۱۰۹(۴۷)*تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳.‡ آمار بازیها و گلهای ملی بهروز شده در تاریخ ۱۹ نوامبر ۲۰۱۳
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (به پرتغالی: Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro) (زادهٔ ۵ فوریه ۱۹۸۵)،[۲] که عموماً با نام کریستیانو رونالدوشناخته میشود، بازیکن فوتبال اهل کشور پرتغال است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال رئال مادرید بازی میکند. او در سال ۲۰۰۹ با انتقال ۸۰ میلیون پوندیاش (۹۴ میلیون یورو، ۱۳۱٫۶ میلیون دلار) از منچستر یونایتد به رئال مادرید، به گرانترین بازیکن تاریخ فوتبال جهان تبدیل شد. رکوردی که بر اساس گزارشهای منتشر شده، با انتقال ۱۰۰ میلیون یورویی گرت بیل از تاتنهام به رئال مادرید در سال ۲۰۱۳، شکسته شد.[۳] با حقوق سالیانه ۲۱ میلیون یورو، دارای بالاترین درآمد بین بازیکنان فوتبال جهان است[۴] و رقم قیدشده در قراردادی وی برای جدایی از رئال مادرید، ۱ میلیارد یورو میباشد.[۵]
او فوتبالش را در نوجوانی در تیم آندورینها آغاز کرد. بعد از دو سال به باشگاه فوتبال ناسیونال مادیرا پیوست و پس از آن، به باشگاه اسپورتینگ لیسبون ملحق شد. او در این تیم، نظر الکس فرگوسن سرمربی وقت منچستر یونایتد را به خود جلب کرد و در سال ۲۰۰۳ با قراردادی به ارزش ۱۲٫۲۴ میلیون پوند (۱۵ میلیون یورو) به منچستر یونایتد پیوست. او نخستین جامش در منچستر یونایتد را با قهرمانی در جام حذفی سال ۲۰۰۴ به دست آورد.
وی تا سال ۲۰۰۹ با شیاطین سرخ همبازی بود و چندین بار جام حذفی و لیگ برتر انگلستان را با آنان فتحکرد. او با شیاطین سرخ قهرمان لیگ قهرمانان اروپا،جام خیریه انگلستان و جام باشگاههای جهان و همچنین برندهٔ جایزهٔ انفرادی کفش طلای اروپا شد و آرزوی چهلسالهٔ منچستر را برآوردهکرد.[۶][۷] رونالدو در فصل ۰۸–۲۰۰۷، با ۴۲ گل در طول فصل، رکورد ۴۰ سالهٔ تاریخ باشگاه که دست جورج بست با ۳۳ گل بود را شکست.[۸] در همان سال، کفش طلای اروپا را با هشت امتیاز جلوتر از مهاجم اسپانیایی، دنیل گویزا کسبکرد.[۹]
رئال مادرید در تابستان سال ۲۰۰۹ با قراردادی ۹۴ میلیون یورویی، با رونالدو بهتوافق رسید و رکورد گرانقیمتترین فوتبالیست جهان را شکست. بزرگترین موفقیت او در باشگاه جدید خود، فتح لا لیگا بودهاست. او در فصل ۱۱–۲۰۱۰، رکورد ۴۰ گل تلمو زارا و ۳۸ گل هوگو سانچز در یک فصل رئال را شکست. او با بهثمر رساندن ۵۱ گل در یک فصل، رکورد تاریخ باشگاه که دست فرانس پوشکاش با ۴۹ گل بودهاست را شکست.
رونالدو در سال ۲۰۰۳ به تیم ملی پرتغال راهیافت و در سال ۲۰۱۰، کاپیتانی تیم ملیاش را بر عهدهگرفت. او ۹۸ بازی در تیم ملی پرتغال بازیکرده و ۳۷ گل بهثمر رساندهاست. موفقترین سالهای حضور او در تیم ملی، سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ بودهاست که در آن سالها پرتغال نایب قهرمان جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ و چهارم جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان شدهاست. رونالدو آمیزهای از سرعت، قدرت بدنی، شوتهای پر قدرت و تکنیک است، او سریعترین بازیکن جهان است و رکوردار بلندترین پرش در بین فوتبالیستهای جهان است.[۱۰][۱۱]
محتویات [نهفتن] ۱ زندگی۲ زندگی حرفهای۲.۱ آغاز۲.۲ اسپورتینگ لیسبون۲.۳ منچستر یونایتد۲.۳.۱ ۲۰۰۵–۲۰۰۳۲.۳.۲ ۲۰۰۷–۲۰۰۶۲.۳.۳ ۲۰۰۸–۲۰۰۷۲.۳.۴ ۲۰۰۹–۲۰۰۸۲.۴ رئال مادرید۲.۴.۱ ۲۰۱۰–۲۰۰۹۲.۴.۲ ۲۰۱۱–۲۰۱۰۲.۴.۳ ۲۰۱۲–۲۰۱۱۲.۴.۴ ۲۰۱۳–۲۰۱۲۳ تیم ملی۳.۱ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳.۲ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۳ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳.۶ ۲۰۱۲–۲۰۰۶۳.۷ گلهای ملی۴ زندگی شخصی۵ ویژگی و رکورد۶ آمار و ارقام۶.۱ آمار باشگاهی۶.۲ آمار ملی۶.۳ آمار کلی۷ جوایز۷.۱ تیم ملی پرتغال۷.۲ اسپورتینگ لیسبون۷.۳ منچستر یونایتد۷.۴ رئال مادرید۷.۵ انفرادی۸ جستارهای وابسته۹ یادداشت۱۰ پانویس۱۱ پیوند به بیرون
زندگی[ویرایش]
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (۵ فوریه ۱۹۸۵، فونچال) کوچکترین فرزند خوزه دینیس آویرو و ماریا دولورس دوس سانتوس آویرو است. او برادری بهنام هوگو و دوخواهر بهنامهای الما و لیلیانا کاتیا دارد.[۲][۱۲]پدرش نام رونالدو را از روی نام رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا در آن زمان، رونالد ریگان برگرفتهاست؛ زیرا او بازیگر موردعلاقهٔ پدرش بودهاست. او هنگامی که ۲۵ سال داشت، حضانت یک پسر آمریکایی را که نام مادرش ذکر نشدهاست، برعهدهگرفت.[۱۳]زندگی حرفهای[ویرایش]آغاز[ویرایش]
رونالدو برای نخستینبار در هشتسالگی برای باشگاه فوتبال آندورینها توپزد؛ باشگاهی که پدرش مدیر تدارکات آن بودهاست. در سال ۱۹۹۵، در دهسالگی به باشگاه ناسیونال مادیرا پیوست و موفق به کسب عنوان قهرمانی لیگ جوانان شد.[۱۴] پس از آن با اسپورتینگ لیسبون قرارداد امضاکرد. هیچ اطلاعات دقیقی از مبلغ قرارداد او با اسپورتینگ در دست رهبران باشگاه و عموم مردم نیست.[۱۵]اسپورتینگ لیسبون[ویرایش]
او در آکادمی اسپورتینگ لیسبون پیوست، در مجموعه ورزشی آلکوچته آموزشدید. او تنها فوتبالیست پرتغالی است که در ردههای سنی نوجوانان، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال بازیکرده و در نخستین حضور خود در «تیم ب» بازی دادهشد.[۱۶] او در نخستین بازی لیگ خود در ردهٔ زیر ۱۶ سال، دوگل به باشگاه فوتبال موریرنز زد. او در تیم ملی زیر ۱۷ سال نیز بهخوبی ایفای نقش کردهاست.
او در ۱۵ سالگی گرفتار بیماری قلبی شد و بهنظر میرسید که باید فوتبال را کنار میگذاشت. باشگاه از او و خانوادهاش پشتیبانیکردند و رونالدو زیر یک عمل جراحی با لیزری حساس قرار گرفت و مشکلش حلشد و دوباره به فوتبال بازگشت.[۱۷]
او در سال ۲۰۰۳ قصد ورود به باشگاه فوتبال بارسلونا را داشت.[۱۸] اما سرانجام به منچستر یونایتد پیوست و الکس فرگوسن او را به یک اسطورهٔ فوتبالیست تبدیلکرد.[۱۹]منچستر یونایتد[ویرایش]۲۰۰۵–۲۰۰۳[ویرایش]رونالدو در بازی مقابل چلسی در آوریل ۲۰۰۶
رونالدو در فصل ۰۴–۲۰۰۳ با مبلغ ۱۲ میلیون پوند به باشگاه فوتبال منچستر یونایتد پیوست. او نخستین فوتبالیست پرتغالی این باشگاه بود.[۲۰] او قصد داشت در منچستر پیراهن شمارهٔ ۲۸ را بپوشد، اما الکس فرگوسن درخواست او را نپذیرفت و گفت:«تو باید پیراهن شمارهٔ ۷ را بپوشی که پیش از این، بازیکنان افسانهای باشگاه از جمله جورج بست، برایان رابسون، اریک کانتونا و دیوید بکهام آن را میپوشیدند و این برای تو یک افتخار است. »[۲۱]
او در نخستین مسابقهٔ خود در منچستر، ۶۰ دقیقه مقابل بولتون واندررز بازیکرد. وی نخستین گل خود در این باشگاه در ماه نوامبر، در یک ضربهٔ آزاد مقابلپورتسموث بهثمر رساند. پس از ماه نوامبر، رونالدو هزارمین گل تاریخ باشگاه مقابل میدلزبورو بهثمر رساند؛ اگرچه منچستر در این بازی بهشدت شکستخورد.[۲۲]۲۰۰۷–۲۰۰۶[ویرایش]رونالدو در منچستر یونایتد در فصل ۰۷–۲۰۰۶
در نوامبر و دسامبر ۲۰۰۶، رونالدو بهعنوان بازیکن برتر ماه لیگ انگلستان برگزیدهشد. او پس از دنیس برکمپ و رابی فاولر سومین بازیکن تاریخ لیگ انگلستان است که دوماه متوالی بهعنوان بازیکن برتر برگزیده شدهاست.[۲۳][۲۴]
در فصل بهار سال ۲۰۰۷، خبر ورود رونالدو به رئال مادرید منتشر گردید. رئال آماده بود تا ۸۰ میلیون یورو برای خرید او پرداختکند.[۲۵] با این حال، او پیشنهاد رئال را نپذیرفت و قراردادی معادل ۱۲۰ هزار یورو بهشکل هفتگی با منچستر تمدید کرد. او گرانقیمتترین بازیکن تاریخ باشگاه منچستر یونایتد بودهاست.[۲۶][۲۷]
در این فصل، جوایزی از جمله بازیکن جوان سال به او اهدا گردید. طرفداران منچستر، او را بهترین در جهان فوتبال میدانستند.[۲۸]۲۰۰۸–۲۰۰۷[ویرایش]رونالدو و ریو فردیناند در حال جشنگرفتن پس از گل
در فصل ۰۸–۲۰۰۷، رونالدو با خطایی که بر روی ریچارد هیوز انجامداد، کارت قرمز گرفت و از سهبازی بعدی منچستر محرومشد.[۲۹][۳۰] در بازی منچستر و اسپورتینگ لیسبون در لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷، هردوگل منچستر را رونالدو بهباشگاه پیشین خود زد.[۳۱]
در ماه دسامبر همین سال، توپ طلای فوتبال به ریکاردو کاکا دادهشد و رونالدو بر جایگاه دوم ایستاد؛ اما لیونل مسی را پشت سر گذاشت و او سوم شد.[۳۲][۳۳]
در ۱۲ ژانویه، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد با نتیجه ۰–۶ از منچستر یونایتد شکستخورد که گل نخست را رونالدو بهثمر رساند.[۳۴] او در این فصل در لیگ قهرمانان اروپا، در ۱۱ بازی، ۸ گل بهثمر رساند.[۳۵] در مرحلهٔ یکهشتم نهایی این جام میان منچستر و المپیک لیون، شخصی ناشناس از هواداران لیون مداوم بر روی صورت رونالدو و وین رونی لیزر سبز میانداخت و یوفا پروندهای علیه لیون درستکرد.[۳۶] در نتیجه، لیون را ۵۰۰۰ فرانک سوئیس مجازاتکرد.[۳۷]
در ۱۹ مارس، رونالدو نخستینبار در بازی با بولتون واندررز، بازوبند کاپیتانی منچستر را بر بازو بست. این بازی با پیروزی ۰–۲ منچستر خاتمهیافت که هر دو گل را رونالدو بهثمر رساند.[۳۸] او با بهثمر رساندن ۳۳ گل در این فصل، رکورد جورج بست با ۳۲ گل را شکست.[۳۹]
در پایان فصل، او کفش طلای اروپا را بهدست آورد و با هشت امتیاز بیشتر نسبت به دنیل گویزا، بر جایگاه نخست ایستاد.[۴۰]
منچستر در دیدار پایانی لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷ با باشگاه فوتبال چلسی بازیکرد. منچستر در آغاز، بازی را بهدست گرفت و گل نخست را بهثمر رساند؛ چلسی گل تساوی را زد و نود دقیقه با تساوی ۱–۱ دو تیم خاتمهیافت. سی دقیقهٔ وقتهای اضافه نیز بدون گل سپریشد و بازی به ضربات پنالتی کشیدهشد. رونالدو نخستین کسی بود که پنالتی را وارد دروازهنکرد؛ جان تری و نیکولا آنلکا پنالتیهایشان را گلنکردند و در پایان، منچستر قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد.[۴۱] در پایان فصل، با حساب همهٔ مسابقات، او ۴۲ گل بهثمر رساندهاست که هنوز هم در زندگی حرفهای او یک رکورد محسوب میشود. رکورد بهترین گلزن منچستر در یک فصل، دستدنیس لا است که رونالدو موفقنشد این رکورد را بشکند.[۴۲]۲۰۰۹–۲۰۰۸[ویرایش]رونالدو در بازی با لیورپول. مقابل او آلبرت ریرا دیده میشود.
اسکای اسپورت در ۵ ژوئن گزارشدادند:«رئال مادرید با قیمت سال گذشته باری دیگر به رونالدو پیشنهاد پیوستن به کهکشانیهای مادریدی را داد. »[۴۳] بنابراین، منچستر یونایتد این درخواست غیرقانونی رئال را به فیفا گزارشداد.[۴۴][۴۵] حدسها و گمانهزنیها در ۶ اوت به پایانرسید؛ هنگامی که رونالدو اعلامکرد که تنها یک سال دیگر در منچستر خواهد ماند.[۴۶]
در اوایل سال، او بهدلیل مصدومیت مچ پا سفر به آمستردام را از دستداد.[۴۷] در ۱۷ سپتامبر، مصدومیت او رفعشد و در بازی با ویارئال در لیگ قهرمانان اروپا، جایگزینپارک جی سونگ شد.[۴۸] در روز ۲۴ سپتامبر، نخستین گل خود در لیگ را مقابل میدلزبورو بهثمر رساند.
در ۱۵ نوامبر، او ۱۰۰مین و ۱۰۱مین گل خود در منچستر را مقابل استوک سیتی بهثمر رساند و در پیروزی ۰–۵ منچستر سهیمبود و این روز را جشنگرفت.[۴۹] او با سهرقمیشدن تعداد گلهای خود در این باشگاه، در فهرست ماندگارترین بازیکنان منچستر قرار گرفت.[۵۰] در ۲ دسامبر، توپ طلای اروپا به او تعلقگرفت و با کسب ۴۴۶ امتیاز در مجموع و ۱۶۵ امتیاز بالاتر از لیونل مسی، بر جایگاه نخست ایستاد. پیش از او، واپسین کسی که توپ طلای اروپا را بهدست آوردهبود، جورج بست بود که این موفقیت را در سال ۱۹۶۸ بهدست آوردهبود.[۵۱]
او در روز ۸ ژانویه، با خودروی فراری خود تصادفی جدی داشت و جلوی خودرو بهکلی از بین رفت؛ اما آسیبی به وی نرسید. چهار روز بعد، او بهعنوان بازیکن سال فوتبال جهان برگزیدهشد؛[۵۲] افتخاری که پیش از او واپسینبار برای پرتغال، لوئیس فیگو در سال ۲۰۰۱ کسب کردهبود.[۵۳]
او نخستین گل خود در این فصل لیگ قهرمانان اروپا را مقابل اینترمیلان در مرحلهٔ یکهشتم نهایی بهثمر رساند.[۵۴] در مرحلهٔ بعد، از فاصلهٔ ۴۰ متری به پورتو پرتغال گلزد و به یکی از بهترین گلهایش در زندگی حرفهای تبدیلشد و همچنین، جایزه پوشکاش فیفا را دریافتکرد.[۵۵][۵۶] منچستر دوباره به مرحلهٔ پایانی رسید؛ اما ۰–۲ ازبارسلونا شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۵۷]
در ۱۱ ژوئن، منچستر یونایتد پیشنهاد بی قید و شرط ۸۰ میلیون پوندی رئال مادرید را پذیرفت و رونالدو به کهکشانیهای مادریدی پیوست.[۵۸] رونالدو پس از رفتن به رئال مادرید دربارهٔ الکس فرگوسن گفت: «الکس فرگوسن، پدر من در ورزش بودهاست، یکی از مهم ترین عوامل موثر در زندگی من است. »[۵۹][۶۰]رئال مادرید[ویرایش]۲۰۱۰–۲۰۰۹[ویرایش]رونالدو در شهرآورد مادرید در بازی با اتلتیکو مادرید. مقابل او دیگو فورلان دیده میشود.
من چیزی جز ستایش این پسر ندارم که بهترین فوتبالیست جهان است و از ریکاردو کاکا و لیونل مسی بهتر است. او در فوتبال از همه جلوتر است و مشارکت باورنکردنی، گلهای باورنکردنی و آمار باورنکردنی دارد. او برای گلزنی تلاش میکند و بهسوی آن گام بر میدارد. او در کل حیرتانگیز است.الکس فرگوسن، سرمربی رونالدو در منچستر یونایتد، در ژوئیه ۲۰۰۹[۶۱]
در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹، باشگاه فوتبال رئال مادرید تأیید کرد که رونالدو در ۱ ژوئیه به این باشگاه خواهد پیوست. رونالدو شش سال با این باشگاه قرارداد امضا کردهاست.[۶۲] این باشگاه هر فصل ۱۳ میلیون یورو و در مجموع شش سال، ۹۴ میلیون یورو به او پرداخت خواهدکرد و قیمت خروج او از رئال ۱ میلیارد یورو تعیینشده که یک رکورد است.[۶۳][۶۴] طی مراسم استقبال از او در ۶ ژوئیه، ۸۰ هزار نفر به ورزشگاه سانتیاگو برنابئو آمدند که این تعداد استقبالکننده نیز یک رکورد بهشمار میرود. این تعداد استقبالکننده، رکورد ورود دیگو آرماندو مارادونا به باشگاه فوتبال ناپولی را شکست. پیش از این، رکورد استقبالکنندگان مادریدی دست خاویر ساویولابودهاست.[۶۵][۶۶][۶۷][۶۸]
برای آمادهسازی رونالدو در رئال، یک بازی میان رئال و شامروک روورز انجامگرفت. این بازی با گل دقایق پایانی کریم بنزما پایانیافت. رونالدو نخستین گلش در باشگاه جدید خود را مقابل باشگاه فوتبال الدییو کیتو در اکوادور بهثمر رساند.[۶۹] نخستین گل او در لا لیگا، مقابل باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا بود و گل دوم باشگاهش را بهثمر رساند.[۷۰] او فصل خوبی را با رئال در لیگ قهرمانان اروپا ۱۰–۲۰۰۹ تجربهکرد و در مرحلهٔ گروهی، دوبار در ضربهٔ آزاد به باشگاه زوریخ گلزد و در پایان، رئال بازی را ۲–۵ برد.[۷۱] این دوگل، نخستین گلهای او در رئال در لیگ قهرمانان اروپا بودهاست. سپس با بهثمر رساندن دوگل مقابل ویارئال، رکورد تعداد گلهای باشگاه را شکست.[۷۲][۷۳] در بازی بعدی لیگ قهرمانان اروپا، دوگل را مقابل باشگاه فوتبال المپیک مارسی بهثمر رساند.[۷۴] سپس دچار آسیبدیدگی مچ پا شد و بهسختی مقابل باشگاه سویا بازیکرد.[۷۵]
در ماه اکتبر، در بازی با تیم ملی فوتبال مجارستان در مسابقات مقدماتی جام جهانی، دوباره مچ پای او آسیبدید و نتوانست تا ماه نوامبر فوتبال بازیکند.[۷۶] او همچنین در بازی ال کلاسیکو که رئال بازی را ۰–۱ به بارسلونا واگذار کرد، از مصدومیت مچ پا رنج میبرد.[۷۷] رئال در این فصل در لا لیگا به مقام دوم رسید و در یکهشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا از المپیک لیون شکستخورد و نتوانست به مرحلهٔ یکچهارم نهایی راه پیداکند.[۷۸]۲۰۱۱–۲۰۱۰[ویرایش]رونالدو در بازی با تاتنهام هاتسپر در لیگ قهرمانان اروپا. مقابل او، گرت بیل دیده میشود.
با خروج رائول گونزالس از رئال، پیراهن شمارهٔ ۷ این باشگاه به رونالدو واگذار شد.[۷۹] در ۲۳ اکتبر، او رکورد فردی خود را در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر افزایشداد و چهار بار گلزنیکرد.[۸۰][۸۱] رکورد تعداد گلهای او در یک ماه، ۱۱ است که سهگل را نیز در لیگ قهرمانان اروپا بهثمر رساندهاست. پیش از شکست سنگین ۰–۵ رئال در ال کلاسیکو، او برای دومین بار اتلتیک بیلبائو را هتتریک کرد.[۸۲] رئال همچنین در مسابقات کوپا دل ری ۱۱–۲۰۱۰، باشگاه لوانته را ۰–۸ شکستداد.[۸۳]
رئال در این فصل، آغاز موفقیداشت و چندین رکورد باشگاه را شکست.[۸۴][۸۵] رئال فصل جدید لا لیگا را با پیروزی مقابل ختافه و ویارئال آغاز نمود. رونالدو در بازی مقابل ویارئال، روی پاس ریکاردو کاکا، رئال را بهگل رساند.[۸۶][۸۷] بعدها، آمار گلزنی او بارها افزایش و کاهشیافت.[۸۸] در ۳ مارس، او باشگاه مالاگا را هتتریک کرد و طی یک جراحی جزئی، مجبور شد دو هفته فوتبال بازینکند. در ماه آوریل، او باری دیگر به فوتبال بازگشت و در پایان ماه، چهلمین گل فصل خود را بهثمر رساند. سپس در مسابقهٔ پایانی جام حذفی اسپانیا، رئال با تک گل رونالدو بارسلونا را شکستداد و قهرمان جام حذفی شد.[۸۹] در هر دو وبگاه اینترنتی مارکا و رئال مادرید، رأیدهندگان او را بهعنوان برترین گلزن سال برگزیدند.[۹۰][۹۱] رونالدو با بهثمر رساندن چهل گل در لا لیگا، رکوردهای تلمو زارا و هوگو سانچز با ۳۸ گل را شکست. در طول این فصل، رونالدو ۵۳ گل در مجموع مسابقات بهثمر رساند و رکورد تاریخ باشگاه با ۴۹ گل توسط فرانس پوشکاش را شکست.[۹۲]۲۰۱۲–۲۰۱۱[ویرایش]رونالدو در بازی با آژاکس آمستردام در لیگ قهرمانان اروپا
ژوزه مورینیو، سرمربی رئال مادرید، در ماه مه ۲۰۱۲ گفتهاست:«رونالدو عالی و حیرتانگیز است و من او را با لیونل مسی مقایسه نخواهمکرد. به نظر من امسال رونالدو بهتر از مسی بودهاست.[۹۳] »
رئال مادرید در سالهای گذشته برای آمادهسازی خود با باشگاههای ایالات متحده آمریکا بازی میکردهاست. رونالدو در هر دو بازی با لسآنجلس گلکسی وگوادالاخارا گلزنیکرد؛ بهویژه این که سهبار به گوادالاخارا گلزد و هتتریک کرد.[۹۴][۹۵] او در ۲۳ و ۲۹ اوت در سوپرجام فوتبال اسپانیا، دوگل مقابل باشگاه فوتبال بارسلونا بهثمر رساند.[۹۶] سرانجام لا لیگا در ۲۸ اوت با بازی رئال مادرید و رئال ساراگوسا آغاز گردید.[۹۷]
در ۲۴ سپتامبر، او نهمین هتتریک خود در رئال را مقابل رایو والکانو بهعمل آورد. در ۲۲ اکتبر، باری دیگر مقابل مالاگا هتتریک کرد. با پیروزی ۱–۷ رئال مقابلاوساسونا در ۶ نوامبر، ثابتشد که گارد سلطنتی نیمهراه قهرمانی را رفتهاست.[۹۸] در ۲۶ نوامبر، رونالدو دوبار در دربی مادرید مقابل اتلتیکو مادرید گلزنیکرد. او یکی از سهنامزد پایانی کسب توپ طلای فوتبال بود، اما در پایان لیونل مسی این توپ را بهدست آورد. نامزد دیگر این توپ، ژاوی هرناندز بود. رونالدو یکصدمین گل رسمی خود در رئال را مقابل لیون بهثمر رساند.[۹۹]
رونالدو هماکنون از بهترین و سریعترین فوتبالیستهای جهان است و قهرمانی در لا لیگا ۱۲–۲۰۱۱ را با رئال مادرید تجربهکرد. رونالدو در پایان کار خود در رئال مادرید گفتهاست:«من دوست دارم تا آخر عمرم در رئال مادرید بمانم و ۱۰ سال دیگر با رئال مادرید قرار داد امضا کنم. »[۱۰۰][۱۰۱]۲۰۱۳–۲۰۱۲[ویرایش]
در ۲۳ اوت ۲۰۱۲، رونالدو نخستین گل در فصل را مقابل بارسلونا در ورزشگاه نیوکمپ طی یکی دیگر از بازیهای ال کلاسیکو بهثمر رساند.[۱۰۲] در بازی برگشت که درورزشگاه سانتیاگو برنابئو انجام میگرفت، رئال با گل رونالدو بازی را ۱–۲ برد و قهرمان سوپرکوپا د اسپانیا شد. رکورد رونالدو آنزمان درمورد گلزنی در پنج بازی متوالی ال کلاسیکو با رکورد ایوان زامورانو برابری میکند.[۱۰۳] او جهت کسب جایزه بهترین بازیکن سال اروپا در فصل ۱۲–۲۰۱۱، رقابت تنگاتنگی با لیونل مسی داشت؛ در حالی که آندرس اینیستا این جایزه را بهدست آورد.[۱۰۴]
در ۲ سپتامبر ۲۰۱۲، رونالدو گلی که مقابل گرانادا بهثمر رساند، ۲۰۰مین گل او در لیگهای برتر انگلستان، لا لیگا و لیگ برتر پرتغال محسوب میشود. وی افزود:«من طی ۱۴۹ بازی که در رئال انجام دادهام، ۱۵۰ گل بهثمر رساندهام. » او یکی از بهترین گلزنان تاریخ باشگاه فوتبال رئال مادرید در همهٔ مسابقات بهشمار میرود. او در یکی از بازیهایش در این فصل، با برخورد به همباشگاهی خود، گونسالو ایگواین، گرفتار مصدومیت جزئی ران شد.[۱۰۵]
پس از بازی، رونالدو ادعا کرد که از موضوع حرفهایبودن خود ناخشنود است و بهدلیل ۱۴۹مین و ۱۵۰مین گل خود در این باشگاه، جشنگرفت.[۱۰۶] چند تن از همباشگاهیهای او ادعا میکنند که رونالدو بهشدت از باشگاه و اعضای آن پشتیبانی میکند.[۱۰۷][۱۰۸][۱۰۹] نمایندهٔ او، خورخه مندس، اصرار دارد که رونالدو بازی در رئال مادرید را ناخشنود میداند.[۱۱۰] رونالدو این موضوع را رد کرد و ادعا کرد که میل به یک قرارداد جدید با این باشگاه دارد.[۱۱۱] رئیس باشگاه رئال مادرید، فلورنتینو پرز، ادعا کردهاست که رونالدو قصد ترک باشگاه را ندارد و به دلایلی دیگر ناخشنود است.[۱۱۲] رئیس پیشین بارسلونا، خوآن لاپورتا، اظهار داشت که رونالدو تحت فشار است و پس از انجام بازیهای ملی، بیشتر بر روی موفقیتهای خود در باشگاه متمرکز شدهاست.[۱۱۳][۱۱۴][۱۱۵] سرمربی رئال مادرید، ژوزه مورینیو میگوید:«اگرچه رونالدو پر از غم و اندوهاست، اما نقش خود را برای من بهعنوان یک بازیکن بهطور کامل بازی میکند[۱۱۶] و برگزیدن آندرس اینیستا بهعنوان بازیکن سال اروپا، یکی از دلایل ناخشنودی او است. »[۱۱۷]
در ۱۵ سپتامبر، رونالدو فرصت مهمی را در بازی مقابل سویا از دست داد و رئال بازی را ۰–۱ به سویا واگذار کرد.[۱۱۸] در ۱۸ سپتامبر، او نخستین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل منچستر سیتی بهثمر رساند و رئال بازی را ۲–۳ از منچستر سیتی برد.[۱۱۹] در ۳۰ سپتامبر، رونالدو باری دیگر در لا لیگا، این بار مقابل دپورتیوو لاکرونیا هتتریک کرد و بازی با پیروزی ۱–۵ رئال بهپایان رسید.[۱۲۰][۱۲۱] در روز ۴ اکتبر، رونالدو باری دیگر در لیگ قهرمانان اروپا مقابل آژاکس آمستردام هتتریک کرد و رئال بازی را ۱–۴ برد.[۱۲۲] در هفتهٔ بعد، رونالدو دوگل در ورزشگاه نیوکمپ به بارسلونا زد و بازی با نتیجهٔ ۲–۲ بهپایان رسید. دوگل بارسلونا را نیز لیونل مسی بهثمر رساند. رونالدو هماکنون تنها بازیکنی است که توانستهاست در ۶ بازی متوالی ال کلاسیکو، گل بزند.[۱۲۳] در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۲، او پنجمین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل بروسیا دورتموندبهثمر رساند. این بازی با شکست ۱–۲ رئال مقابل دورتموند بهپایان رسید.[۱۲۴] در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۲، او در پیروزی ۰–۵ رئال مادرید مقابل رئال مایورکا نیز گل دوم و چهارم رئال را بهثمر رساند.[۱۲۵]تیم ملی[ویرایش]
رونالدو در نخستین بازی ملی خود در تاریخ ۲۰ اوت ۲۰۰۳ در برابر تیم ملی فوتبال قزاقستان بازیکرد.[۱۲۶] او در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ پرتغال، دوگل برای تیم ملی خود بهثمر رساند: نخستین گل او در بازیهای گروهی مقابل یونان[۱۲۷] و گل دوم او مقابل هلند در مرحلهٔ نیمهنهایی بود.[۱۲۸] با گل او به هلند، پرتغال به مرحلهٔ پایانی راهیافت؛ اما در نهایت از یونان شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۱۲۹] در همان سال، با تیم ملی خود در بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۰۴ شرکتکرد.[۱۳۰][۱۳۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[ویرایش]
رونالدو در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[۱۳۲]، نخستین گل ملی خود را در مرحلهٔ گروهی مقابل یونان بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از یونان باخت.[۱۳۳] او دومین گل ملی خود را نیز در نیمهنهایی این مسابقات مقابل هلند بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از هلند برد.[۱۳۴] او در ستارگان تیمهای فینالیست جام ملتهای اروپا، با بهثمر رساندن دوگل از نامزدهای برجسته بهشمار میرفت.[۱۲۹] او همچنین نمایندهٔ پرتغال در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ بود.[۱۳۵][۱۳۶]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
رونالدو در مقدماتی جام جهانی فوتبال، دومین گلزن برتر اروپا با بهثمر رساندن هفتگل بودهاست.[۱۲۹] او نخستین گل خود در جام جهانی فوتبال را در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان مقابل تیم ملی فوتبال ایران در یک ضربهٔ پنالتی بهثمر رساند.[۱۳۷]
در مرحلهٔ یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۰۶، رونالدو مقابل تیم ملی فوتبال انگلستان و همباشگاهی خود در منچستر یونایتد، وین رونی بازیکرد. رونی بر روی مدافع پرتغال، ریکاردو کاروالیو خطاکرد؛ با رونالدو درگیر شد و توسط داور اخراجشد. رسانههای انگلیسی بر این باورند که رونالدو پس از کارت قرمز گرفتن رونی، بهداور بازی، هوراسیو الیزوندو اعتراض کردهاست؛ اما پس از اخراج رونی به نیمکت پرتغال چشمک زدهاست و این مسئله کمی مشکوک بهنظر میرسد. پس از مسابقه، رونالدو اصرار داشت که رونی دوست او بودهاست.[۱۳۸] در ۴ ژوئیه، الیزوندو اعلام کرد که اخراج رونی به علت درگیری او با رونالدو نبودهاست.[۱۳۹]
واکنشهای رسانههای انگلیسی سبب شد رونالدو، منچستر را ترککند.[۱۴۰] او در مصاحبه با یک روزنامهٔ ورزشی اسپانیایی بهنام مارکا گفتهاست که قصد دارد به رئال مادرید بپیوندد.[۱۴۱] فرگوسن دستیار پرتغالی خود، کارلوس کیروش را پیش رونالدو فرستاد تا ذهنیت او را عوضکند.[۱۴۲][۱۴۳] سرانجام، رونالدو در آوریل ۲۰۰۷ قراردادی پنجساله با منچستر امضاکرد.[۱۴۴]
پرتغال در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۰۶، از تیم ملی فوتبال فرانسه شکستخورد[۱۴۵] و در مرحلهٔ ردهبندی نیز از میزبان بازیها، آلمان شکستخورد و بهمقام چهارم نائلآمد.[۱۴۶] رونالدو شانس کسب جایزهٔ بهترین بازیکن جوان سال را با رایانامههای مبارزاتی انگلیسیها از دست داد. رأیگیری آنلاین فقط تحت تأثیر تعداد آرا انجام نمیگیرد؛ بلکه، گروه مطالعات فیفا به مطالعات فنی میپردازند و آن زمان، لوکاس پودولسکی از تیم ملی فوتبال آلمان را لایق کسب این جایزه دانستند.[۱۴۷]رونالدو در بازی پرتغال و برزیل در ورزشگاه امارات، ۶ فوریه ۲۰۰۷. روزی که او نخستینبار بازوبند کاپیتانی پرتغال را بر بازوی خود بست.
رونالدو یک روز پس از تولد ۲۲ سالگی خود، در یک بازی دوستانه میان پرتغال و برزیل، برای نخستینبار در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۰۷، بازوبند کاپیتانی تیم ملی خود را بر بازو بست.[۱۴۸] این کاپیتانی بهشکل مستقیم توسط رئیس کنفدراسیون فوتبال پرتغال، کارلوس سیلوا دو روز پیش از مرگ خود صادر گردیدهبود. لوئیس فیلیپه اسکولاری میگوید:«آقای سیلوا از من خواست تا [رونالدو] را بهعنوان کاپیتان پرتغال برگزینم... [او] بیش از حد جوان بود، اما آقای سیلوا از من درخواستداشت و هماکنون دیگر پیش ما نیست. »[۱۴۹]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸[ویرایش]
رونالدو هشت گل برای پرتغال در مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ بهثمر رساند[۱۵۰] و در پشت فوتبالیست لهستانی، اوزیبیوس اسمولارکجایگرفت؛ اما در مسابقات جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸، فقط ۱ گل مقابل تیم ملی فوتبال آلمان در یکچهارم نهایی بهثمر رساند.[۱۵۱] هنگامی کهکارلوس کیروش بهعنوان سرمربی جدید پرتغال در ژوئیه ۲۰۰۸ برگزیدهشد،[۱۵۲] رونالدو را بهعنوان کاپیتان تیم ملی پرتغال منصوبکرد.[۱۵۳]
رونالدو همچنین بهعنوان مرد بازی پرتغال و جمهوری چک در گروه A جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ برگزیدهشد.[۱۵۴]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۰، پرتغال در افتتاحیهٔ جام جهانی، مقابل ساحل عاج بازیکرد و با انجام یک خطا بر روی گای دمل، از داور کارت زرد گرفت. روز بعد، پرتغال با فیفا تماسگرفت و درخواستکرد که کارت زرد رونالدو را ببخشد؛ اما درخواست پرتغال توسط فیفا ردشد.[۱۵۵]
رونالدو در هرسه بازی پرتغال در گروه G جام جهانی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان برگزیدهشد..[۱۵۶][۱۵۷][۱۵۸] او در مسابقات جام جهانی ۲۰۱۰، فقط یک گل مقابل کره شمالی در ۲۱ ژوئن بهثمر رساند.[۱۵۹] این بازی را پرتغال ۰–۷ از کرهٔ شمالی برد. این گل، نخستین گل ملی او پس از ۱۶ ماه بودهاست.[۱۶۰] سرانجام، پرتغال توسط اسپانیا در مرحلهٔ یکهشتم نهایی حذفشد.[۱۶۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲[ویرایش]رونالدو در بازی پرتغال و آلمان در جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲
رونالدو هفت گل برای پرتغال در مرحله مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲ بهثمر رساند؛ از جمله، دو گل مقابل بوسنی و هرزگوین در مرحلهٔ پلیآف بهثمر رساند. در قرعهکشی جام ملتهای اروپا، پرتغال بههمراه هلند، دانمارک و آلمان در گروه B موصوف به گروه مرگ قرارگرفت.[۱۶۲] در مصاحبه با مجلهٔ ورزشی کیکر، رونالدو اظهار داشت:«من با این زندگی حرفهای سراسر فوتبالی که دارم، برای پرتغال یک غنیمت محسوب میشود. »[۱۶۳][۱۶۴][۱۶۵][۱۶۶]
پس از شکست مجدد پرتغال مقابل آلمان، رونالدو مورد انتقاد قرارگرفت و بر اثر ناامیدی و اشتباهات خود در بازی و پیادهروی در زمین، پس از پایان مسابقه، بدون تشکر از همتیمیهای خود به اتاقهای پرتغال رفت. همتیمی او، نانی بیانکردهاست:«او خشمگین زمین را ترککرد و نیاز به درمان دارد. او بهخوبی کار تیمی را انجامداد و بهشدت تحت فشار بودهاست و بهزودی منتقدان خود را ساکت خواهدکرد. » لوئیس فیگو باتوجه به انتقاد از رونالدو و رفتار او، بیانکرد:«او باید همیشه کاپیتان موفقی برای تیم ملی خود باشد؛ اگرچه این نتیجه حاصل شدهاست. »[۱۶۷]
در طول مسابقهٔ پرتغال و دانمارک، هرگاه توپ بهپای رونالدو میرسید، طرفداران دانمارک شعار میدادند و نام لیونل مسی را تکرار میکردند. او دو فرصت عالی و یک فرصت معمولی را ازدستداد و ناامید شد.[۱۶۸] در پاسخ به پرسش دربارهٔ شعارهای مسی، رونالدو گفت:«آیا میدانید که لیونل مسی در این زمان، سال گذشته کجا بودهاست؟ آیا میدانید؟ او با کشور خود در کوپا آمریکا ۲۰۱۱ بازی میکرد و از این جام حذفشد. مگر سرنوشت آرژانتین بهتر از پرتغال بود؟ مردم فکر میکنند که او بهترین بازیکن جهان است؛ این برای یک بازیکن بزرگ فوتبال جهان طبیعیاست.[۱۶۹] »
فرصتها و گلهای رونالدو مشخصاست. او میخواهد با تیم ملی خود به مسابقهٔ پایانی راه پیداکند و ثابتکند که بهترین بازیکن جهان است.[۱۷۰][۱۷۱]دیهگو آرماندو مارادونا، در فرصت رونالدو برای رساندن پرتغال به بازی پایانی.
در واپسین مسابقهٔ گروهی میان، رونالدو دو گل مقابل هلند بهثمر رساند و صعود پرتغال به مرحلهٔ بعدی را تضمینکرد. این بازی با پیروزی ۱–۲ پرتغال مقابل هلند بهپایان رسید. او همچنین دوبار در مسابقات گروهی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان شناختهشد.[۱۷۲][۱۷۳]
رونالدو برای عملکرد خود مقابل جمهوری چک در مرحلهٔ یکچهارم نهایی، مورد تقدیر قرارگرفت. روی ارسال توپ ژوآئو موتینیو و ضربهٔ سر رونالدو، پرتغال بازی را ۰–۱ مقابل جمهوری چک برد و به نیمهنهایی راهیافت. او پس از بهثمر رساندن گل، جلوی دوربین دوید و ریشخندان شعار مسی را داد.[۱۷۴][۱۷۵]
او شانسهای متعددی را برای پرتغال مقابل اسپانیا در نیمهنهایی ازدستداد؛ اما، سهبار شوت او به تیر دروازه برخورد کرد[۱۷۶] و بهترین شانس خود را در دقیقهٔ ۹۰ ازدستداد.[۱۷۷] این بازی با ضربات پنالتی بهسود اسپانیا خاتمهیافت. رونالدو نامزد شدهبود تا پنجمین ضربهٔ پنالتی پرتغال را بزند و پرتغال با شوت او به مسابقهٔ پایانی برسد؛ اما، نوبت به او نرسید و پرتغال در ضربات پنالتی از اسپانیا شکستخورد.[۱۷۸]سرمربی پرتغال، پائولو بنتو گفت:«این طرح من بودهاست که رونالدو پنجمین ضربه را بزند و پرتغال با ضربهٔ او، به مسابقهٔ پایانی برسد. »[۱۷۹][۱۸۰]
رونالدو پیش از مسابقات و در طول آن، بارها و بارها بهخصوص توسط دیهگو آرماندو مارادونا مورد ستایش قرارگرفت. مارادونا گفتهاست:«رونالدو بهترین بازیکن بر روی این سیارهاست و هممیهنان او، باید برای او یک بنای تاریخی در لیسبون بسازند. »[۱۷۱][۱۸۱] رونالدو بههمراه پنج بازیکن دیگر، جزء بهترین گلزنان مشترک این جام با سه گل قرارگرفت؛ اگرچه فرناندو تورس، کفش طلای اروپا را بهدست آورد.[۱۸۲]۲۰۱۲–۲۰۰۶[ویرایش]گلهای ملی[ویرایش]گلتاریخورزشگاهکشورگل چندمنتیجه بازیجام یا نوع بازی۱۱۲ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال یونان۱۲–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۲۳۰ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳۴ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه اسکونتو، ریگا، لتونی لتونی۱۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۴۸ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه دکتر ماژلان پسوآ، لییرا، پرتغال استونی۱۴–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۵۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۲۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۶۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۴۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۷۱۷ نوامبر ۲۰۰۴ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۲۵–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۸۴ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال اسلواکی۲۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۹۸ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه آ. لی کوک آرنا، تالین، استونی استونی۱۱–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۰۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۱۳–۰دوستانه۱۱۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۳۰–۳دوستانه۱۲۱۷ ژوئن ۲۰۰۶ورزشگاه کومرتسبانک آرنا، فرانکفورت، آلمان ایران۲۰–۲جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۳۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۱۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۴۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۳۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۵۱۵ نوامبر ۲۰۰۶ورزشگاه سیدید د کویمبرا، کویمبرا، پرتغال قزاقستان۲۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۶۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۲۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۷۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۴۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۸۲۲ آگوست ۲۰۰۷ورزشگاه هنراپتاکن، ایروان، ارمنستان ارمنستان۱۱–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۹۸ سپتامبر ۲۰۰۷ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال لهستان۲۲–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۰۱۷ اکتبر ۲۰۰۷ورزشگاه مرکزی آلماآتی، آلماآتی، قزاقستان قزاقستان۲۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۱۱۱ ژوئن ۲۰۰۸ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس جمهوری چک۲۳–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۲۱۱ فوریه ۲۰۰۹ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال فنلاند۱۰–۱دوستانه۲۳۲۱ ژوئن ۲۰۱۰ورزشگاه کیپ تاون، کیپتاون، آفریقای جنوبی کره شمالی۶۰–۷جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی۲۴۸ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال دانمارک۳۱–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۵۱۲ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه لوگاردالاسوولار، ریکیاویک، ایسلند ایسلند۱۳–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۶۹ فوریه ۲۰۱۱ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس آرژانتین۱۱–۲دوستانه۲۷۱۰ آگوست ۲۰۱۱ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال لوکزامبورگ۲۰–۵دوستانه۲۸۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۱۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۹۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۲۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۰۱۱ اکتبر ۲۰۱۱ورزشگاه پارکن، کپنهاگ، دانمارک دانمارک۱۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۱۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۱۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۲۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۳۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۳۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۴۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۲۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۵۲۱ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه ملی ورشو، ورشو، لهستان جمهوری چک۱۰–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۶۱۵ اوت ۲۰۱۲ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال پاناما۲۰–۲دوستانه۳۷۷ سپتامبر ۲۰۱۲ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۱۱–۲مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ برزیلزندگی شخصی[ویرایش]
هنگامی که رونالدو ۲۰ سال داشت، پدر الکلی او در ۵۲ سالگی درگذشت؛ اما رونالدو الکل نمینوشد و سیگار نمیکشد.[۱۸۳][۱۸۴][۱۸۵] در ماه مارس سال ۲۰۰۹، او صد هزار پوند به بیمارستانی اهدا کرد که سرطان مادرش را درمان کرده بود.[۱۸۶]
در سال ۲۰۰۷، زندگینامهٔ او در کتابی بهنام لحظات منتشر شد.[۱۸۷] یک فروشگاه پوشاک با نام CR۷ (مخفف Cristiano Ronaldo و شمارهٔ پیراهن ۷) افتتاحشد.[۱۸۸] شعبهٔ دوم این فروشگاه نیز افتتاحشده و هماکنون دو شعبه در لیسبون و مادیرا وجود دارد. او برای قربانیان زمینلرزهای که در مادیرا رخداد، در تیم منتخب مادیرا مقابل ماریتمو، پورتو و ناسیونال مادیرا بازیکرد.[۱۸۹] رونالدو در دنیای مد هم از مشهورترینها است. او از سهامداران (نایک)، (پیپ جینز)، (اکسترا جاس) (نوشیدنی انرژیزای اندونزی) و اتومبیل سوزوکی است. رونالدوبا زنی به نام (مرچه رومرو) مجری اسپانیایی تلویزیون پرتغال آشنا شد. هر چند اصلیت اسپانیایی دارد ولی در پرتغال به دنیا آمده و رشد کرده است. او با آشنایی خود با رونالدو تنفر خیلیها را برانگیخت زیرا بسیاری از طرفداران رونالدو او را شایسته نامزدی فوتبالیست محبوب خود نمیدانستند و سایتهای اینترنتی علیه او ایجاد کردند.(مرچه) نه سال از کریستیانو بزرگتر بود و از همسر اولش طلاق گرفته بود. او در حال حاضر با ایرینا شایک رابطه دارد. رونالدو با فروش کفش طلایش به کودکان غزه کمک چندین میلیون دلاری کرد.[۱۹۰]رونالدو در بازی مقابل با دورتموند ۲۰۰۸
رونالدو از سال ۲۰۰۸ تا به حال نماد بازی PES بوده است.ویژگی و رکورد[ویرایش]
رونالدو تکنیک بالایی دارد و او را استاد رقص پا می دانند و در ضد حملات سرعت رونالدو بسیار زیاد است. رونالدو در ضربات ایستگاهی دارای سبک است، رونالدو ساقهای قوی و محکمی که دارد و دارای قدرت بدنی بالایی دارد و ضربات سر را دقیق میزند.[۱۹۱] رونالدو در دیدار مقابل سویا و اتلتیکو مادرید ۹۶ متر را در عرض ۱۰ طی کرد.[۱۹۲] رونالدو پس از گل دیدنی اش به منچستر یونایتد، چندین کارشناس ورزشی تحقیقات را روی پرش او آغاز نمودند. و درباره میزان پرش کریستیانو رونالدو اعلام کردند که این مهاجم پرتغالی قادر است بدون کمک دستانش یک متر و ۱۱ سانتیمتر بالا بپرد و قد رونالدو در هنگام این پرش به ۲ متر و ۹۳ سانتیمتر برسد، کمی بزرگ تر از قد یک بازیکن در لیگ بسکتبال، نیروی که کریستیانو رونالدو صرف میکند پنج برابر بیشتر از وزن بدن خود است.[۱۹۳]آمار و ارقام[ویرایش]آمار باشگاهی[ویرایش]بهروزرسانی در ۶ نوامبر ۲۰۱۲.رونالدو لباس دوم خود را در فصل ۱۰–۲۰۰۹ رئال مادرید پوشیدهاست.باشگاهفصللیگ[الف]جام حذفیجام یوفالیگ قهرمانان اروپادیگر بازیها[ب]مجموعبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلاسپورتینگ پرتغال۲۰۰۲–۰۳۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵مجموع۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵منچستر یونایتد۲۰۰۳–۰۴۲۹۴۵۲۱۰۵۰۰۰۴۰۶۲۰۰۴–۰۵۳۳۵۷۴۲۰۸۰۰۰۵۰۹۲۰۰۵–۰۶۳۳۹۲۰۴۲۸۱–۴۷۱۲۲۰۰۶–۰۴۳۴۱۷۷۳۱۰۱۱۳–۵۳۲۳۲۰۰۷–۰۸۳۴۳۱۳۳۰۰۱۱۸۱۰۴۹۴۲۲۰۰۸–۰۹۳۳۱۸۲۱۴۲۱۲۴۲۱۵۳۲۶مجموع۱۹۶۸۴۲۶۱۳۱۲۴۵۵۱۶۳۱۲۹۲۱۱۸رئال مادرید۲۰۰۹–۱۰۲۹۲۶۰۰–۶۷–۳۵۳۳۲۰۱۰–۱۱۳۴۴۰۸۷–۱۲۶–۵۴۵۳۲۰۱۱–۱۲۳۸۴۶۵۳–۱۰۱۰۲۱۵۵۶۰۲۰۱۲–۱۳۳۱۳۱۶۶–۱۱۱۲۲۲۵۰۵۱مجموع۱۳۲۱۴۳۱۹۱۶–۳۹۳۵۴۳۱۹۶۱۹۹مجموع۳۵۳۲۳۰۴۸۳۱۱۲۴۹۷۵۱۷۴۵۱۷۳۲۰آمار ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۲[۱۹۴]رونالدو در بازی با آرژانتین در ۹ فوریه ۲۰۱۱تیم ملیسالبازیگلپرتغال۲۰۰۳۲۰۲۰۰۴۱۶۷۲۰۰۵۱۰۲۲۰۰۶۱۴۶۲۰۰۷۱۰۵۲۰۰۸۸۱۲۰۰۹۷۱۲۰۱۰۱۱۳۲۰۱۱۹۷۲۰۱۲۱۳۵۲۰۱۳۹۱۰مجموع۱۰۹۴۷آمار کلی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ نوامبر 2014مسابقاتبازیگلمیزان گل در هر بازیباشگاهی۴۸۳۲۸۷۰٫۵۹ملی10747۰٫۳۷المپیک۳۱۰٫۳۳مجموع۵۸۶۳۲۵۰٫۵۵جوایز[ویرایش]جوایز زیر، تنها بخشی از جوایز کریستیانو رونالدو است.رونالدو (چپ) و مسی (راست) در بازی پرتغال و آرژانتین، ۹ فوریه ۲۰۱۱ترکیب پرتغال در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴. رونالدو کنار دروازهبان، ادواردو کاروالیو و پپه دیده میشود. تیم ملی پرتغال[ویرایش]جام ملتهای اروپا:نایبقهرمانی (۱): ۲۰۰۴جام جهانی:مقام چهارم (۱): ۲۰۰۶ اسپورتینگ لیسبون[ویرایش] سوپرجام پرتغال:قهرمانی (۱): ۱۹۹۸ سوپرجام پرتغال: منچستر یونایتد[ویرایش]لیگ برتر:قهرمانی (۳): ۰۷–۲۰۰۶، ۰۸–۲۰۰۷، ۰۹-۲۰۰۸نایبقهرمانی (۱): ۰۶-۲۰۰۵ جام حذفی:قهرمانی (۱): ۰۴–۲۰۰۳نایبقهرمانی (۲): ۰۴–۲۰۰۵، ۰۷-۲۰۰۶ کارلینگ کاپ:قهرمانی (۲): ۰۶–۲۰۰۵، ۰۹–۲۰۰۸ جام خیریه:قهرمانی (۲): ۲۰۰۷، ۲۰۰۸نایبقهرمانی (۱): ۲۰۰۴ لیگ قهرمانان اروپا:قهرمانی (۱): ۰۸–۲۰۰۷نایبقهرمانی (۱): ۰۹–۲۰۰۸ جام باشگاههای جهان:قهرمانی (۱): ۲۰۰۸ رئال مادرید[ویرایش]تندیس رونالدو با عنوان پلازا رونالدو در مادرید لا لیگا:قهرمانی (۱): ۱۲–۲۰۱۱نایبقهرمانی (۲): ۱۰–۲۰۰۹، ۱۱–۲۰۱۰ کوپا دل ری:قهرمانی (۱): ۱۱-۲۰۱۰سوپرکوپا د اسپانیا:قهرمانی (۱): ۲۰۱۲نایبقهرمانی (۱): ۲۰۱۱انفرادی[ویرایش]جایزه براوو (۱): ۲۰۰۶کفش طلای اروپا (۲): ۲۰۰۸، ۲۰۱۱توپ طلای اروپا (۱): ۲۰۰۸بازیکن سال فوتبال جهان (۱): ۲۰۰۸جایزه پوشکاش فیفا (۱): ۲۰۰۹جایزه پیچیچی (۱): ۲۰۱۱جایزه آلفردو دی استفانو (۱): ۲۰۱۲
مسابقات دوستانهجام سانتیاگو برنابئو (۳): ۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱جام فرانس بکن باوئر (۱): ۲۰۱۰جستارهای وابسته[ویرایش]الکس فرگوسنژوزه مورینیولیونل مسیتیم ملی فوتبال پرتغالباشگاه فوتبال رئال مادریدیادداشت[ویرایش][الف] ^ توجه: در لا لیگا ۱۱–۲۰۱۰، در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۲، رونالدو یک گل مقابل رئال سوسیداد بهثمر رساند که در جدول ثبت نشدهاست. مارکا، جایزه پیچیچی را به رونالدو نسبتدادند اما لا لیگا و یوفا، این جایزه را به رونالدو اهداکردند.[۱۹۵][ب] ^ این بخش، مسابقاتی از جمله سوپر جام فوتبال پرتغال، جام خیریه انگلستان، سوپرجام اروپا، جام باشگاههای جهان، و سوپرکوپا د اسپانیا را شامل میشود.
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (به پرتغالی: Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro) (زادهٔ ۵ فوریه ۱۹۸۵)،[۲] که عموماً با نام کریستیانو رونالدوشناخته میشود، بازیکن فوتبال اهل کشور پرتغال است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال رئال مادرید بازی میکند. او در سال ۲۰۰۹ با انتقال ۸۰ میلیون پوندیاش (۹۴ میلیون یورو، ۱۳۱٫۶ میلیون دلار) از منچستر یونایتد به رئال مادرید، به گرانترین بازیکن تاریخ فوتبال جهان تبدیل شد. رکوردی که بر اساس گزارشهای منتشر شده، با انتقال ۱۰۰ میلیون یورویی گرت بیل از تاتنهام به رئال مادرید در سال ۲۰۱۳، شکسته شد.[۳] با حقوق سالیانه ۲۱ میلیون یورو، دارای بالاترین درآمد بین بازیکنان فوتبال جهان است[۴] و رقم قیدشده در قراردادی وی برای جدایی از رئال مادرید، ۱ میلیارد یورو میباشد.[۵]
او فوتبالش را در نوجوانی در تیم آندورینها آغاز کرد. بعد از دو سال به باشگاه فوتبال ناسیونال مادیرا پیوست و پس از آن، به باشگاه اسپورتینگ لیسبون ملحق شد. او در این تیم، نظر الکس فرگوسن سرمربی وقت منچستر یونایتد را به خود جلب کرد و در سال ۲۰۰۳ با قراردادی به ارزش ۱۲٫۲۴ میلیون پوند (۱۵ میلیون یورو) به منچستر یونایتد پیوست. او نخستین جامش در منچستر یونایتد را با قهرمانی در جام حذفی سال ۲۰۰۴ به دست آورد.
وی تا سال ۲۰۰۹ با شیاطین سرخ همبازی بود و چندین بار جام حذفی و لیگ برتر انگلستان را با آنان فتحکرد. او با شیاطین سرخ قهرمان لیگ قهرمانان اروپا،جام خیریه انگلستان و جام باشگاههای جهان و همچنین برندهٔ جایزهٔ انفرادی کفش طلای اروپا شد و آرزوی چهلسالهٔ منچستر را برآوردهکرد.[۶][۷] رونالدو در فصل ۰۸–۲۰۰۷، با ۴۲ گل در طول فصل، رکورد ۴۰ سالهٔ تاریخ باشگاه که دست جورج بست با ۳۳ گل بود را شکست.[۸] در همان سال، کفش طلای اروپا را با هشت امتیاز جلوتر از مهاجم اسپانیایی، دنیل گویزا کسبکرد.[۹]
رئال مادرید در تابستان سال ۲۰۰۹ با قراردادی ۹۴ میلیون یورویی، با رونالدو بهتوافق رسید و رکورد گرانقیمتترین فوتبالیست جهان را شکست. بزرگترین موفقیت او در باشگاه جدید خود، فتح لا لیگا بودهاست. او در فصل ۱۱–۲۰۱۰، رکورد ۴۰ گل تلمو زارا و ۳۸ گل هوگو سانچز در یک فصل رئال را شکست. او با بهثمر رساندن ۵۱ گل در یک فصل، رکورد تاریخ باشگاه که دست فرانس پوشکاش با ۴۹ گل بودهاست را شکست.
رونالدو در سال ۲۰۰۳ به تیم ملی پرتغال راهیافت و در سال ۲۰۱۰، کاپیتانی تیم ملیاش را بر عهدهگرفت. او ۹۸ بازی در تیم ملی پرتغال بازیکرده و ۳۷ گل بهثمر رساندهاست. موفقترین سالهای حضور او در تیم ملی، سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ بودهاست که در آن سالها پرتغال نایب قهرمان جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ و چهارم جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان شدهاست. رونالدو آمیزهای از سرعت، قدرت بدنی، شوتهای پر قدرت و تکنیک است، او سریعترین بازیکن جهان است و رکوردار بلندترین پرش در بین فوتبالیستهای جهان است.[۱۰][۱۱]
محتویات [نهفتن] ۱ زندگی۲ زندگی حرفهای۲.۱ آغاز۲.۲ اسپورتینگ لیسبون۲.۳ منچستر یونایتد۲.۳.۱ ۲۰۰۵–۲۰۰۳۲.۳.۲ ۲۰۰۷–۲۰۰۶۲.۳.۳ ۲۰۰۸–۲۰۰۷۲.۳.۴ ۲۰۰۹–۲۰۰۸۲.۴ رئال مادرید۲.۴.۱ ۲۰۱۰–۲۰۰۹۲.۴.۲ ۲۰۱۱–۲۰۱۰۲.۴.۳ ۲۰۱۲–۲۰۱۱۲.۴.۴ ۲۰۱۳–۲۰۱۲۳ تیم ملی۳.۱ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳.۲ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۳ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳.۶ ۲۰۱۲–۲۰۰۶۳.۷ گلهای ملی۴ زندگی شخصی۵ ویژگی و رکورد۶ آمار و ارقام۶.۱ آمار باشگاهی۶.۲ آمار ملی۶.۳ آمار کلی۷ جوایز۷.۱ تیم ملی پرتغال۷.۲ اسپورتینگ لیسبون۷.۳ منچستر یونایتد۷.۴ رئال مادرید۷.۵ انفرادی۸ جستارهای وابسته۹ یادداشت۱۰ پانویس۱۱ پیوند به بیرون
زندگی[ویرایش]
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (۵ فوریه ۱۹۸۵، فونچال) کوچکترین فرزند خوزه دینیس آویرو و ماریا دولورس دوس سانتوس آویرو است. او برادری بهنام هوگو و دوخواهر بهنامهای الما و لیلیانا کاتیا دارد.[۲][۱۲]پدرش نام رونالدو را از روی نام رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا در آن زمان، رونالد ریگان برگرفتهاست؛ زیرا او بازیگر موردعلاقهٔ پدرش بودهاست. او هنگامی که ۲۵ سال داشت، حضانت یک پسر آمریکایی را که نام مادرش ذکر نشدهاست، برعهدهگرفت.[۱۳]زندگی حرفهای[ویرایش]آغاز[ویرایش]
رونالدو برای نخستینبار در هشتسالگی برای باشگاه فوتبال آندورینها توپزد؛ باشگاهی که پدرش مدیر تدارکات آن بودهاست. در سال ۱۹۹۵، در دهسالگی به باشگاه ناسیونال مادیرا پیوست و موفق به کسب عنوان قهرمانی لیگ جوانان شد.[۱۴] پس از آن با اسپورتینگ لیسبون قرارداد امضاکرد. هیچ اطلاعات دقیقی از مبلغ قرارداد او با اسپورتینگ در دست رهبران باشگاه و عموم مردم نیست.[۱۵]اسپورتینگ لیسبون[ویرایش]
او در آکادمی اسپورتینگ لیسبون پیوست، در مجموعه ورزشی آلکوچته آموزشدید. او تنها فوتبالیست پرتغالی است که در ردههای سنی نوجوانان، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال بازیکرده و در نخستین حضور خود در «تیم ب» بازی دادهشد.[۱۶] او در نخستین بازی لیگ خود در ردهٔ زیر ۱۶ سال، دوگل به باشگاه فوتبال موریرنز زد. او در تیم ملی زیر ۱۷ سال نیز بهخوبی ایفای نقش کردهاست.
او در ۱۵ سالگی گرفتار بیماری قلبی شد و بهنظر میرسید که باید فوتبال را کنار میگذاشت. باشگاه از او و خانوادهاش پشتیبانیکردند و رونالدو زیر یک عمل جراحی با لیزری حساس قرار گرفت و مشکلش حلشد و دوباره به فوتبال بازگشت.[۱۷]
او در سال ۲۰۰۳ قصد ورود به باشگاه فوتبال بارسلونا را داشت.[۱۸] اما سرانجام به منچستر یونایتد پیوست و الکس فرگوسن او را به یک اسطورهٔ فوتبالیست تبدیلکرد.[۱۹]منچستر یونایتد[ویرایش]۲۰۰۵–۲۰۰۳[ویرایش]رونالدو در بازی مقابل چلسی در آوریل ۲۰۰۶
رونالدو در فصل ۰۴–۲۰۰۳ با مبلغ ۱۲ میلیون پوند به باشگاه فوتبال منچستر یونایتد پیوست. او نخستین فوتبالیست پرتغالی این باشگاه بود.[۲۰] او قصد داشت در منچستر پیراهن شمارهٔ ۲۸ را بپوشد، اما الکس فرگوسن درخواست او را نپذیرفت و گفت:«تو باید پیراهن شمارهٔ ۷ را بپوشی که پیش از این، بازیکنان افسانهای باشگاه از جمله جورج بست، برایان رابسون، اریک کانتونا و دیوید بکهام آن را میپوشیدند و این برای تو یک افتخار است. »[۲۱]
او در نخستین مسابقهٔ خود در منچستر، ۶۰ دقیقه مقابل بولتون واندررز بازیکرد. وی نخستین گل خود در این باشگاه در ماه نوامبر، در یک ضربهٔ آزاد مقابلپورتسموث بهثمر رساند. پس از ماه نوامبر، رونالدو هزارمین گل تاریخ باشگاه مقابل میدلزبورو بهثمر رساند؛ اگرچه منچستر در این بازی بهشدت شکستخورد.[۲۲]۲۰۰۷–۲۰۰۶[ویرایش]رونالدو در منچستر یونایتد در فصل ۰۷–۲۰۰۶
در نوامبر و دسامبر ۲۰۰۶، رونالدو بهعنوان بازیکن برتر ماه لیگ انگلستان برگزیدهشد. او پس از دنیس برکمپ و رابی فاولر سومین بازیکن تاریخ لیگ انگلستان است که دوماه متوالی بهعنوان بازیکن برتر برگزیده شدهاست.[۲۳][۲۴]
در فصل بهار سال ۲۰۰۷، خبر ورود رونالدو به رئال مادرید منتشر گردید. رئال آماده بود تا ۸۰ میلیون یورو برای خرید او پرداختکند.[۲۵] با این حال، او پیشنهاد رئال را نپذیرفت و قراردادی معادل ۱۲۰ هزار یورو بهشکل هفتگی با منچستر تمدید کرد. او گرانقیمتترین بازیکن تاریخ باشگاه منچستر یونایتد بودهاست.[۲۶][۲۷]
در این فصل، جوایزی از جمله بازیکن جوان سال به او اهدا گردید. طرفداران منچستر، او را بهترین در جهان فوتبال میدانستند.[۲۸]۲۰۰۸–۲۰۰۷[ویرایش]رونالدو و ریو فردیناند در حال جشنگرفتن پس از گل
در فصل ۰۸–۲۰۰۷، رونالدو با خطایی که بر روی ریچارد هیوز انجامداد، کارت قرمز گرفت و از سهبازی بعدی منچستر محرومشد.[۲۹][۳۰] در بازی منچستر و اسپورتینگ لیسبون در لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷، هردوگل منچستر را رونالدو بهباشگاه پیشین خود زد.[۳۱]
در ماه دسامبر همین سال، توپ طلای فوتبال به ریکاردو کاکا دادهشد و رونالدو بر جایگاه دوم ایستاد؛ اما لیونل مسی را پشت سر گذاشت و او سوم شد.[۳۲][۳۳]
در ۱۲ ژانویه، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد با نتیجه ۰–۶ از منچستر یونایتد شکستخورد که گل نخست را رونالدو بهثمر رساند.[۳۴] او در این فصل در لیگ قهرمانان اروپا، در ۱۱ بازی، ۸ گل بهثمر رساند.[۳۵] در مرحلهٔ یکهشتم نهایی این جام میان منچستر و المپیک لیون، شخصی ناشناس از هواداران لیون مداوم بر روی صورت رونالدو و وین رونی لیزر سبز میانداخت و یوفا پروندهای علیه لیون درستکرد.[۳۶] در نتیجه، لیون را ۵۰۰۰ فرانک سوئیس مجازاتکرد.[۳۷]
در ۱۹ مارس، رونالدو نخستینبار در بازی با بولتون واندررز، بازوبند کاپیتانی منچستر را بر بازو بست. این بازی با پیروزی ۰–۲ منچستر خاتمهیافت که هر دو گل را رونالدو بهثمر رساند.[۳۸] او با بهثمر رساندن ۳۳ گل در این فصل، رکورد جورج بست با ۳۲ گل را شکست.[۳۹]
در پایان فصل، او کفش طلای اروپا را بهدست آورد و با هشت امتیاز بیشتر نسبت به دنیل گویزا، بر جایگاه نخست ایستاد.[۴۰]
منچستر در دیدار پایانی لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷ با باشگاه فوتبال چلسی بازیکرد. منچستر در آغاز، بازی را بهدست گرفت و گل نخست را بهثمر رساند؛ چلسی گل تساوی را زد و نود دقیقه با تساوی ۱–۱ دو تیم خاتمهیافت. سی دقیقهٔ وقتهای اضافه نیز بدون گل سپریشد و بازی به ضربات پنالتی کشیدهشد. رونالدو نخستین کسی بود که پنالتی را وارد دروازهنکرد؛ جان تری و نیکولا آنلکا پنالتیهایشان را گلنکردند و در پایان، منچستر قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد.[۴۱] در پایان فصل، با حساب همهٔ مسابقات، او ۴۲ گل بهثمر رساندهاست که هنوز هم در زندگی حرفهای او یک رکورد محسوب میشود. رکورد بهترین گلزن منچستر در یک فصل، دستدنیس لا است که رونالدو موفقنشد این رکورد را بشکند.[۴۲]۲۰۰۹–۲۰۰۸[ویرایش]رونالدو در بازی با لیورپول. مقابل او آلبرت ریرا دیده میشود.
اسکای اسپورت در ۵ ژوئن گزارشدادند:«رئال مادرید با قیمت سال گذشته باری دیگر به رونالدو پیشنهاد پیوستن به کهکشانیهای مادریدی را داد. »[۴۳] بنابراین، منچستر یونایتد این درخواست غیرقانونی رئال را به فیفا گزارشداد.[۴۴][۴۵] حدسها و گمانهزنیها در ۶ اوت به پایانرسید؛ هنگامی که رونالدو اعلامکرد که تنها یک سال دیگر در منچستر خواهد ماند.[۴۶]
در اوایل سال، او بهدلیل مصدومیت مچ پا سفر به آمستردام را از دستداد.[۴۷] در ۱۷ سپتامبر، مصدومیت او رفعشد و در بازی با ویارئال در لیگ قهرمانان اروپا، جایگزینپارک جی سونگ شد.[۴۸] در روز ۲۴ سپتامبر، نخستین گل خود در لیگ را مقابل میدلزبورو بهثمر رساند.
در ۱۵ نوامبر، او ۱۰۰مین و ۱۰۱مین گل خود در منچستر را مقابل استوک سیتی بهثمر رساند و در پیروزی ۰–۵ منچستر سهیمبود و این روز را جشنگرفت.[۴۹] او با سهرقمیشدن تعداد گلهای خود در این باشگاه، در فهرست ماندگارترین بازیکنان منچستر قرار گرفت.[۵۰] در ۲ دسامبر، توپ طلای اروپا به او تعلقگرفت و با کسب ۴۴۶ امتیاز در مجموع و ۱۶۵ امتیاز بالاتر از لیونل مسی، بر جایگاه نخست ایستاد. پیش از او، واپسین کسی که توپ طلای اروپا را بهدست آوردهبود، جورج بست بود که این موفقیت را در سال ۱۹۶۸ بهدست آوردهبود.[۵۱]
او در روز ۸ ژانویه، با خودروی فراری خود تصادفی جدی داشت و جلوی خودرو بهکلی از بین رفت؛ اما آسیبی به وی نرسید. چهار روز بعد، او بهعنوان بازیکن سال فوتبال جهان برگزیدهشد؛[۵۲] افتخاری که پیش از او واپسینبار برای پرتغال، لوئیس فیگو در سال ۲۰۰۱ کسب کردهبود.[۵۳]
او نخستین گل خود در این فصل لیگ قهرمانان اروپا را مقابل اینترمیلان در مرحلهٔ یکهشتم نهایی بهثمر رساند.[۵۴] در مرحلهٔ بعد، از فاصلهٔ ۴۰ متری به پورتو پرتغال گلزد و به یکی از بهترین گلهایش در زندگی حرفهای تبدیلشد و همچنین، جایزه پوشکاش فیفا را دریافتکرد.[۵۵][۵۶] منچستر دوباره به مرحلهٔ پایانی رسید؛ اما ۰–۲ ازبارسلونا شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۵۷]
در ۱۱ ژوئن، منچستر یونایتد پیشنهاد بی قید و شرط ۸۰ میلیون پوندی رئال مادرید را پذیرفت و رونالدو به کهکشانیهای مادریدی پیوست.[۵۸] رونالدو پس از رفتن به رئال مادرید دربارهٔ الکس فرگوسن گفت: «الکس فرگوسن، پدر من در ورزش بودهاست، یکی از مهم ترین عوامل موثر در زندگی من است. »[۵۹][۶۰]رئال مادرید[ویرایش]۲۰۱۰–۲۰۰۹[ویرایش]رونالدو در شهرآورد مادرید در بازی با اتلتیکو مادرید. مقابل او دیگو فورلان دیده میشود.
من چیزی جز ستایش این پسر ندارم که بهترین فوتبالیست جهان است و از ریکاردو کاکا و لیونل مسی بهتر است. او در فوتبال از همه جلوتر است و مشارکت باورنکردنی، گلهای باورنکردنی و آمار باورنکردنی دارد. او برای گلزنی تلاش میکند و بهسوی آن گام بر میدارد. او در کل حیرتانگیز است.الکس فرگوسن، سرمربی رونالدو در منچستر یونایتد، در ژوئیه ۲۰۰۹[۶۱]
در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹، باشگاه فوتبال رئال مادرید تأیید کرد که رونالدو در ۱ ژوئیه به این باشگاه خواهد پیوست. رونالدو شش سال با این باشگاه قرارداد امضا کردهاست.[۶۲] این باشگاه هر فصل ۱۳ میلیون یورو و در مجموع شش سال، ۹۴ میلیون یورو به او پرداخت خواهدکرد و قیمت خروج او از رئال ۱ میلیارد یورو تعیینشده که یک رکورد است.[۶۳][۶۴] طی مراسم استقبال از او در ۶ ژوئیه، ۸۰ هزار نفر به ورزشگاه سانتیاگو برنابئو آمدند که این تعداد استقبالکننده نیز یک رکورد بهشمار میرود. این تعداد استقبالکننده، رکورد ورود دیگو آرماندو مارادونا به باشگاه فوتبال ناپولی را شکست. پیش از این، رکورد استقبالکنندگان مادریدی دست خاویر ساویولابودهاست.[۶۵][۶۶][۶۷][۶۸]
برای آمادهسازی رونالدو در رئال، یک بازی میان رئال و شامروک روورز انجامگرفت. این بازی با گل دقایق پایانی کریم بنزما پایانیافت. رونالدو نخستین گلش در باشگاه جدید خود را مقابل باشگاه فوتبال الدییو کیتو در اکوادور بهثمر رساند.[۶۹] نخستین گل او در لا لیگا، مقابل باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا بود و گل دوم باشگاهش را بهثمر رساند.[۷۰] او فصل خوبی را با رئال در لیگ قهرمانان اروپا ۱۰–۲۰۰۹ تجربهکرد و در مرحلهٔ گروهی، دوبار در ضربهٔ آزاد به باشگاه زوریخ گلزد و در پایان، رئال بازی را ۲–۵ برد.[۷۱] این دوگل، نخستین گلهای او در رئال در لیگ قهرمانان اروپا بودهاست. سپس با بهثمر رساندن دوگل مقابل ویارئال، رکورد تعداد گلهای باشگاه را شکست.[۷۲][۷۳] در بازی بعدی لیگ قهرمانان اروپا، دوگل را مقابل باشگاه فوتبال المپیک مارسی بهثمر رساند.[۷۴] سپس دچار آسیبدیدگی مچ پا شد و بهسختی مقابل باشگاه سویا بازیکرد.[۷۵]
در ماه اکتبر، در بازی با تیم ملی فوتبال مجارستان در مسابقات مقدماتی جام جهانی، دوباره مچ پای او آسیبدید و نتوانست تا ماه نوامبر فوتبال بازیکند.[۷۶] او همچنین در بازی ال کلاسیکو که رئال بازی را ۰–۱ به بارسلونا واگذار کرد، از مصدومیت مچ پا رنج میبرد.[۷۷] رئال در این فصل در لا لیگا به مقام دوم رسید و در یکهشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا از المپیک لیون شکستخورد و نتوانست به مرحلهٔ یکچهارم نهایی راه پیداکند.[۷۸]۲۰۱۱–۲۰۱۰[ویرایش]رونالدو در بازی با تاتنهام هاتسپر در لیگ قهرمانان اروپا. مقابل او، گرت بیل دیده میشود.
با خروج رائول گونزالس از رئال، پیراهن شمارهٔ ۷ این باشگاه به رونالدو واگذار شد.[۷۹] در ۲۳ اکتبر، او رکورد فردی خود را در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر افزایشداد و چهار بار گلزنیکرد.[۸۰][۸۱] رکورد تعداد گلهای او در یک ماه، ۱۱ است که سهگل را نیز در لیگ قهرمانان اروپا بهثمر رساندهاست. پیش از شکست سنگین ۰–۵ رئال در ال کلاسیکو، او برای دومین بار اتلتیک بیلبائو را هتتریک کرد.[۸۲] رئال همچنین در مسابقات کوپا دل ری ۱۱–۲۰۱۰، باشگاه لوانته را ۰–۸ شکستداد.[۸۳]
رئال در این فصل، آغاز موفقیداشت و چندین رکورد باشگاه را شکست.[۸۴][۸۵] رئال فصل جدید لا لیگا را با پیروزی مقابل ختافه و ویارئال آغاز نمود. رونالدو در بازی مقابل ویارئال، روی پاس ریکاردو کاکا، رئال را بهگل رساند.[۸۶][۸۷] بعدها، آمار گلزنی او بارها افزایش و کاهشیافت.[۸۸] در ۳ مارس، او باشگاه مالاگا را هتتریک کرد و طی یک جراحی جزئی، مجبور شد دو هفته فوتبال بازینکند. در ماه آوریل، او باری دیگر به فوتبال بازگشت و در پایان ماه، چهلمین گل فصل خود را بهثمر رساند. سپس در مسابقهٔ پایانی جام حذفی اسپانیا، رئال با تک گل رونالدو بارسلونا را شکستداد و قهرمان جام حذفی شد.[۸۹] در هر دو وبگاه اینترنتی مارکا و رئال مادرید، رأیدهندگان او را بهعنوان برترین گلزن سال برگزیدند.[۹۰][۹۱] رونالدو با بهثمر رساندن چهل گل در لا لیگا، رکوردهای تلمو زارا و هوگو سانچز با ۳۸ گل را شکست. در طول این فصل، رونالدو ۵۳ گل در مجموع مسابقات بهثمر رساند و رکورد تاریخ باشگاه با ۴۹ گل توسط فرانس پوشکاش را شکست.[۹۲]۲۰۱۲–۲۰۱۱[ویرایش]رونالدو در بازی با آژاکس آمستردام در لیگ قهرمانان اروپا
ژوزه مورینیو، سرمربی رئال مادرید، در ماه مه ۲۰۱۲ گفتهاست:«رونالدو عالی و حیرتانگیز است و من او را با لیونل مسی مقایسه نخواهمکرد. به نظر من امسال رونالدو بهتر از مسی بودهاست.[۹۳] »
رئال مادرید در سالهای گذشته برای آمادهسازی خود با باشگاههای ایالات متحده آمریکا بازی میکردهاست. رونالدو در هر دو بازی با لسآنجلس گلکسی وگوادالاخارا گلزنیکرد؛ بهویژه این که سهبار به گوادالاخارا گلزد و هتتریک کرد.[۹۴][۹۵] او در ۲۳ و ۲۹ اوت در سوپرجام فوتبال اسپانیا، دوگل مقابل باشگاه فوتبال بارسلونا بهثمر رساند.[۹۶] سرانجام لا لیگا در ۲۸ اوت با بازی رئال مادرید و رئال ساراگوسا آغاز گردید.[۹۷]
در ۲۴ سپتامبر، او نهمین هتتریک خود در رئال را مقابل رایو والکانو بهعمل آورد. در ۲۲ اکتبر، باری دیگر مقابل مالاگا هتتریک کرد. با پیروزی ۱–۷ رئال مقابلاوساسونا در ۶ نوامبر، ثابتشد که گارد سلطنتی نیمهراه قهرمانی را رفتهاست.[۹۸] در ۲۶ نوامبر، رونالدو دوبار در دربی مادرید مقابل اتلتیکو مادرید گلزنیکرد. او یکی از سهنامزد پایانی کسب توپ طلای فوتبال بود، اما در پایان لیونل مسی این توپ را بهدست آورد. نامزد دیگر این توپ، ژاوی هرناندز بود. رونالدو یکصدمین گل رسمی خود در رئال را مقابل لیون بهثمر رساند.[۹۹]
رونالدو هماکنون از بهترین و سریعترین فوتبالیستهای جهان است و قهرمانی در لا لیگا ۱۲–۲۰۱۱ را با رئال مادرید تجربهکرد. رونالدو در پایان کار خود در رئال مادرید گفتهاست:«من دوست دارم تا آخر عمرم در رئال مادرید بمانم و ۱۰ سال دیگر با رئال مادرید قرار داد امضا کنم. »[۱۰۰][۱۰۱]۲۰۱۳–۲۰۱۲[ویرایش]
در ۲۳ اوت ۲۰۱۲، رونالدو نخستین گل در فصل را مقابل بارسلونا در ورزشگاه نیوکمپ طی یکی دیگر از بازیهای ال کلاسیکو بهثمر رساند.[۱۰۲] در بازی برگشت که درورزشگاه سانتیاگو برنابئو انجام میگرفت، رئال با گل رونالدو بازی را ۱–۲ برد و قهرمان سوپرکوپا د اسپانیا شد. رکورد رونالدو آنزمان درمورد گلزنی در پنج بازی متوالی ال کلاسیکو با رکورد ایوان زامورانو برابری میکند.[۱۰۳] او جهت کسب جایزه بهترین بازیکن سال اروپا در فصل ۱۲–۲۰۱۱، رقابت تنگاتنگی با لیونل مسی داشت؛ در حالی که آندرس اینیستا این جایزه را بهدست آورد.[۱۰۴]
در ۲ سپتامبر ۲۰۱۲، رونالدو گلی که مقابل گرانادا بهثمر رساند، ۲۰۰مین گل او در لیگهای برتر انگلستان، لا لیگا و لیگ برتر پرتغال محسوب میشود. وی افزود:«من طی ۱۴۹ بازی که در رئال انجام دادهام، ۱۵۰ گل بهثمر رساندهام. » او یکی از بهترین گلزنان تاریخ باشگاه فوتبال رئال مادرید در همهٔ مسابقات بهشمار میرود. او در یکی از بازیهایش در این فصل، با برخورد به همباشگاهی خود، گونسالو ایگواین، گرفتار مصدومیت جزئی ران شد.[۱۰۵]
پس از بازی، رونالدو ادعا کرد که از موضوع حرفهایبودن خود ناخشنود است و بهدلیل ۱۴۹مین و ۱۵۰مین گل خود در این باشگاه، جشنگرفت.[۱۰۶] چند تن از همباشگاهیهای او ادعا میکنند که رونالدو بهشدت از باشگاه و اعضای آن پشتیبانی میکند.[۱۰۷][۱۰۸][۱۰۹] نمایندهٔ او، خورخه مندس، اصرار دارد که رونالدو بازی در رئال مادرید را ناخشنود میداند.[۱۱۰] رونالدو این موضوع را رد کرد و ادعا کرد که میل به یک قرارداد جدید با این باشگاه دارد.[۱۱۱] رئیس باشگاه رئال مادرید، فلورنتینو پرز، ادعا کردهاست که رونالدو قصد ترک باشگاه را ندارد و به دلایلی دیگر ناخشنود است.[۱۱۲] رئیس پیشین بارسلونا، خوآن لاپورتا، اظهار داشت که رونالدو تحت فشار است و پس از انجام بازیهای ملی، بیشتر بر روی موفقیتهای خود در باشگاه متمرکز شدهاست.[۱۱۳][۱۱۴][۱۱۵] سرمربی رئال مادرید، ژوزه مورینیو میگوید:«اگرچه رونالدو پر از غم و اندوهاست، اما نقش خود را برای من بهعنوان یک بازیکن بهطور کامل بازی میکند[۱۱۶] و برگزیدن آندرس اینیستا بهعنوان بازیکن سال اروپا، یکی از دلایل ناخشنودی او است. »[۱۱۷]
در ۱۵ سپتامبر، رونالدو فرصت مهمی را در بازی مقابل سویا از دست داد و رئال بازی را ۰–۱ به سویا واگذار کرد.[۱۱۸] در ۱۸ سپتامبر، او نخستین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل منچستر سیتی بهثمر رساند و رئال بازی را ۲–۳ از منچستر سیتی برد.[۱۱۹] در ۳۰ سپتامبر، رونالدو باری دیگر در لا لیگا، این بار مقابل دپورتیوو لاکرونیا هتتریک کرد و بازی با پیروزی ۱–۵ رئال بهپایان رسید.[۱۲۰][۱۲۱] در روز ۴ اکتبر، رونالدو باری دیگر در لیگ قهرمانان اروپا مقابل آژاکس آمستردام هتتریک کرد و رئال بازی را ۱–۴ برد.[۱۲۲] در هفتهٔ بعد، رونالدو دوگل در ورزشگاه نیوکمپ به بارسلونا زد و بازی با نتیجهٔ ۲–۲ بهپایان رسید. دوگل بارسلونا را نیز لیونل مسی بهثمر رساند. رونالدو هماکنون تنها بازیکنی است که توانستهاست در ۶ بازی متوالی ال کلاسیکو، گل بزند.[۱۲۳] در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۲، او پنجمین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل بروسیا دورتموندبهثمر رساند. این بازی با شکست ۱–۲ رئال مقابل دورتموند بهپایان رسید.[۱۲۴] در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۲، او در پیروزی ۰–۵ رئال مادرید مقابل رئال مایورکا نیز گل دوم و چهارم رئال را بهثمر رساند.[۱۲۵]تیم ملی[ویرایش]
رونالدو در نخستین بازی ملی خود در تاریخ ۲۰ اوت ۲۰۰۳ در برابر تیم ملی فوتبال قزاقستان بازیکرد.[۱۲۶] او در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ پرتغال، دوگل برای تیم ملی خود بهثمر رساند: نخستین گل او در بازیهای گروهی مقابل یونان[۱۲۷] و گل دوم او مقابل هلند در مرحلهٔ نیمهنهایی بود.[۱۲۸] با گل او به هلند، پرتغال به مرحلهٔ پایانی راهیافت؛ اما در نهایت از یونان شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۱۲۹] در همان سال، با تیم ملی خود در بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۰۴ شرکتکرد.[۱۳۰][۱۳۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[ویرایش]
رونالدو در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[۱۳۲]، نخستین گل ملی خود را در مرحلهٔ گروهی مقابل یونان بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از یونان باخت.[۱۳۳] او دومین گل ملی خود را نیز در نیمهنهایی این مسابقات مقابل هلند بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از هلند برد.[۱۳۴] او در ستارگان تیمهای فینالیست جام ملتهای اروپا، با بهثمر رساندن دوگل از نامزدهای برجسته بهشمار میرفت.[۱۲۹] او همچنین نمایندهٔ پرتغال در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ بود.[۱۳۵][۱۳۶]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
رونالدو در مقدماتی جام جهانی فوتبال، دومین گلزن برتر اروپا با بهثمر رساندن هفتگل بودهاست.[۱۲۹] او نخستین گل خود در جام جهانی فوتبال را در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان مقابل تیم ملی فوتبال ایران در یک ضربهٔ پنالتی بهثمر رساند.[۱۳۷]
در مرحلهٔ یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۰۶، رونالدو مقابل تیم ملی فوتبال انگلستان و همباشگاهی خود در منچستر یونایتد، وین رونی بازیکرد. رونی بر روی مدافع پرتغال، ریکاردو کاروالیو خطاکرد؛ با رونالدو درگیر شد و توسط داور اخراجشد. رسانههای انگلیسی بر این باورند که رونالدو پس از کارت قرمز گرفتن رونی، بهداور بازی، هوراسیو الیزوندو اعتراض کردهاست؛ اما پس از اخراج رونی به نیمکت پرتغال چشمک زدهاست و این مسئله کمی مشکوک بهنظر میرسد. پس از مسابقه، رونالدو اصرار داشت که رونی دوست او بودهاست.[۱۳۸] در ۴ ژوئیه، الیزوندو اعلام کرد که اخراج رونی به علت درگیری او با رونالدو نبودهاست.[۱۳۹]
واکنشهای رسانههای انگلیسی سبب شد رونالدو، منچستر را ترککند.[۱۴۰] او در مصاحبه با یک روزنامهٔ ورزشی اسپانیایی بهنام مارکا گفتهاست که قصد دارد به رئال مادرید بپیوندد.[۱۴۱] فرگوسن دستیار پرتغالی خود، کارلوس کیروش را پیش رونالدو فرستاد تا ذهنیت او را عوضکند.[۱۴۲][۱۴۳] سرانجام، رونالدو در آوریل ۲۰۰۷ قراردادی پنجساله با منچستر امضاکرد.[۱۴۴]
پرتغال در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۰۶، از تیم ملی فوتبال فرانسه شکستخورد[۱۴۵] و در مرحلهٔ ردهبندی نیز از میزبان بازیها، آلمان شکستخورد و بهمقام چهارم نائلآمد.[۱۴۶] رونالدو شانس کسب جایزهٔ بهترین بازیکن جوان سال را با رایانامههای مبارزاتی انگلیسیها از دست داد. رأیگیری آنلاین فقط تحت تأثیر تعداد آرا انجام نمیگیرد؛ بلکه، گروه مطالعات فیفا به مطالعات فنی میپردازند و آن زمان، لوکاس پودولسکی از تیم ملی فوتبال آلمان را لایق کسب این جایزه دانستند.[۱۴۷]رونالدو در بازی پرتغال و برزیل در ورزشگاه امارات، ۶ فوریه ۲۰۰۷. روزی که او نخستینبار بازوبند کاپیتانی پرتغال را بر بازوی خود بست.
رونالدو یک روز پس از تولد ۲۲ سالگی خود، در یک بازی دوستانه میان پرتغال و برزیل، برای نخستینبار در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۰۷، بازوبند کاپیتانی تیم ملی خود را بر بازو بست.[۱۴۸] این کاپیتانی بهشکل مستقیم توسط رئیس کنفدراسیون فوتبال پرتغال، کارلوس سیلوا دو روز پیش از مرگ خود صادر گردیدهبود. لوئیس فیلیپه اسکولاری میگوید:«آقای سیلوا از من خواست تا [رونالدو] را بهعنوان کاپیتان پرتغال برگزینم... [او] بیش از حد جوان بود، اما آقای سیلوا از من درخواستداشت و هماکنون دیگر پیش ما نیست. »[۱۴۹]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸[ویرایش]
رونالدو هشت گل برای پرتغال در مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ بهثمر رساند[۱۵۰] و در پشت فوتبالیست لهستانی، اوزیبیوس اسمولارکجایگرفت؛ اما در مسابقات جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸، فقط ۱ گل مقابل تیم ملی فوتبال آلمان در یکچهارم نهایی بهثمر رساند.[۱۵۱] هنگامی کهکارلوس کیروش بهعنوان سرمربی جدید پرتغال در ژوئیه ۲۰۰۸ برگزیدهشد،[۱۵۲] رونالدو را بهعنوان کاپیتان تیم ملی پرتغال منصوبکرد.[۱۵۳]
رونالدو همچنین بهعنوان مرد بازی پرتغال و جمهوری چک در گروه A جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ برگزیدهشد.[۱۵۴]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۰، پرتغال در افتتاحیهٔ جام جهانی، مقابل ساحل عاج بازیکرد و با انجام یک خطا بر روی گای دمل، از داور کارت زرد گرفت. روز بعد، پرتغال با فیفا تماسگرفت و درخواستکرد که کارت زرد رونالدو را ببخشد؛ اما درخواست پرتغال توسط فیفا ردشد.[۱۵۵]
رونالدو در هرسه بازی پرتغال در گروه G جام جهانی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان برگزیدهشد..[۱۵۶][۱۵۷][۱۵۸] او در مسابقات جام جهانی ۲۰۱۰، فقط یک گل مقابل کره شمالی در ۲۱ ژوئن بهثمر رساند.[۱۵۹] این بازی را پرتغال ۰–۷ از کرهٔ شمالی برد. این گل، نخستین گل ملی او پس از ۱۶ ماه بودهاست.[۱۶۰] سرانجام، پرتغال توسط اسپانیا در مرحلهٔ یکهشتم نهایی حذفشد.[۱۶۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲[ویرایش]رونالدو در بازی پرتغال و آلمان در جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲
رونالدو هفت گل برای پرتغال در مرحله مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲ بهثمر رساند؛ از جمله، دو گل مقابل بوسنی و هرزگوین در مرحلهٔ پلیآف بهثمر رساند. در قرعهکشی جام ملتهای اروپا، پرتغال بههمراه هلند، دانمارک و آلمان در گروه B موصوف به گروه مرگ قرارگرفت.[۱۶۲] در مصاحبه با مجلهٔ ورزشی کیکر، رونالدو اظهار داشت:«من با این زندگی حرفهای سراسر فوتبالی که دارم، برای پرتغال یک غنیمت محسوب میشود. »[۱۶۳][۱۶۴][۱۶۵][۱۶۶]
پس از شکست مجدد پرتغال مقابل آلمان، رونالدو مورد انتقاد قرارگرفت و بر اثر ناامیدی و اشتباهات خود در بازی و پیادهروی در زمین، پس از پایان مسابقه، بدون تشکر از همتیمیهای خود به اتاقهای پرتغال رفت. همتیمی او، نانی بیانکردهاست:«او خشمگین زمین را ترککرد و نیاز به درمان دارد. او بهخوبی کار تیمی را انجامداد و بهشدت تحت فشار بودهاست و بهزودی منتقدان خود را ساکت خواهدکرد. » لوئیس فیگو باتوجه به انتقاد از رونالدو و رفتار او، بیانکرد:«او باید همیشه کاپیتان موفقی برای تیم ملی خود باشد؛ اگرچه این نتیجه حاصل شدهاست. »[۱۶۷]
در طول مسابقهٔ پرتغال و دانمارک، هرگاه توپ بهپای رونالدو میرسید، طرفداران دانمارک شعار میدادند و نام لیونل مسی را تکرار میکردند. او دو فرصت عالی و یک فرصت معمولی را ازدستداد و ناامید شد.[۱۶۸] در پاسخ به پرسش دربارهٔ شعارهای مسی، رونالدو گفت:«آیا میدانید که لیونل مسی در این زمان، سال گذشته کجا بودهاست؟ آیا میدانید؟ او با کشور خود در کوپا آمریکا ۲۰۱۱ بازی میکرد و از این جام حذفشد. مگر سرنوشت آرژانتین بهتر از پرتغال بود؟ مردم فکر میکنند که او بهترین بازیکن جهان است؛ این برای یک بازیکن بزرگ فوتبال جهان طبیعیاست.[۱۶۹] »
فرصتها و گلهای رونالدو مشخصاست. او میخواهد با تیم ملی خود به مسابقهٔ پایانی راه پیداکند و ثابتکند که بهترین بازیکن جهان است.[۱۷۰][۱۷۱]دیهگو آرماندو مارادونا، در فرصت رونالدو برای رساندن پرتغال به بازی پایانی.
در واپسین مسابقهٔ گروهی میان، رونالدو دو گل مقابل هلند بهثمر رساند و صعود پرتغال به مرحلهٔ بعدی را تضمینکرد. این بازی با پیروزی ۱–۲ پرتغال مقابل هلند بهپایان رسید. او همچنین دوبار در مسابقات گروهی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان شناختهشد.[۱۷۲][۱۷۳]
رونالدو برای عملکرد خود مقابل جمهوری چک در مرحلهٔ یکچهارم نهایی، مورد تقدیر قرارگرفت. روی ارسال توپ ژوآئو موتینیو و ضربهٔ سر رونالدو، پرتغال بازی را ۰–۱ مقابل جمهوری چک برد و به نیمهنهایی راهیافت. او پس از بهثمر رساندن گل، جلوی دوربین دوید و ریشخندان شعار مسی را داد.[۱۷۴][۱۷۵]
او شانسهای متعددی را برای پرتغال مقابل اسپانیا در نیمهنهایی ازدستداد؛ اما، سهبار شوت او به تیر دروازه برخورد کرد[۱۷۶] و بهترین شانس خود را در دقیقهٔ ۹۰ ازدستداد.[۱۷۷] این بازی با ضربات پنالتی بهسود اسپانیا خاتمهیافت. رونالدو نامزد شدهبود تا پنجمین ضربهٔ پنالتی پرتغال را بزند و پرتغال با شوت او به مسابقهٔ پایانی برسد؛ اما، نوبت به او نرسید و پرتغال در ضربات پنالتی از اسپانیا شکستخورد.[۱۷۸]سرمربی پرتغال، پائولو بنتو گفت:«این طرح من بودهاست که رونالدو پنجمین ضربه را بزند و پرتغال با ضربهٔ او، به مسابقهٔ پایانی برسد. »[۱۷۹][۱۸۰]
رونالدو پیش از مسابقات و در طول آن، بارها و بارها بهخصوص توسط دیهگو آرماندو مارادونا مورد ستایش قرارگرفت. مارادونا گفتهاست:«رونالدو بهترین بازیکن بر روی این سیارهاست و هممیهنان او، باید برای او یک بنای تاریخی در لیسبون بسازند. »[۱۷۱][۱۸۱] رونالدو بههمراه پنج بازیکن دیگر، جزء بهترین گلزنان مشترک این جام با سه گل قرارگرفت؛ اگرچه فرناندو تورس، کفش طلای اروپا را بهدست آورد.[۱۸۲]۲۰۱۲–۲۰۰۶[ویرایش]گلهای ملی[ویرایش]گلتاریخورزشگاهکشورگل چندمنتیجه بازیجام یا نوع بازی۱۱۲ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال یونان۱۲–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۲۳۰ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳۴ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه اسکونتو، ریگا، لتونی لتونی۱۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۴۸ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه دکتر ماژلان پسوآ، لییرا، پرتغال استونی۱۴–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۵۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۲۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۶۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۴۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۷۱۷ نوامبر ۲۰۰۴ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۲۵–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۸۴ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال اسلواکی۲۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۹۸ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه آ. لی کوک آرنا، تالین، استونی استونی۱۱–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۰۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۱۳–۰دوستانه۱۱۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۳۰–۳دوستانه۱۲۱۷ ژوئن ۲۰۰۶ورزشگاه کومرتسبانک آرنا، فرانکفورت، آلمان ایران۲۰–۲جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۳۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۱۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۴۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۳۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۵۱۵ نوامبر ۲۰۰۶ورزشگاه سیدید د کویمبرا، کویمبرا، پرتغال قزاقستان۲۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۶۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۲۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۷۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۴۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۸۲۲ آگوست ۲۰۰۷ورزشگاه هنراپتاکن، ایروان، ارمنستان ارمنستان۱۱–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۹۸ سپتامبر ۲۰۰۷ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال لهستان۲۲–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۰۱۷ اکتبر ۲۰۰۷ورزشگاه مرکزی آلماآتی، آلماآتی، قزاقستان قزاقستان۲۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۱۱۱ ژوئن ۲۰۰۸ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس جمهوری چک۲۳–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۲۱۱ فوریه ۲۰۰۹ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال فنلاند۱۰–۱دوستانه۲۳۲۱ ژوئن ۲۰۱۰ورزشگاه کیپ تاون، کیپتاون، آفریقای جنوبی کره شمالی۶۰–۷جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی۲۴۸ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال دانمارک۳۱–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۵۱۲ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه لوگاردالاسوولار، ریکیاویک، ایسلند ایسلند۱۳–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۶۹ فوریه ۲۰۱۱ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس آرژانتین۱۱–۲دوستانه۲۷۱۰ آگوست ۲۰۱۱ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال لوکزامبورگ۲۰–۵دوستانه۲۸۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۱۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۹۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۲۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۰۱۱ اکتبر ۲۰۱۱ورزشگاه پارکن، کپنهاگ، دانمارک دانمارک۱۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۱۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۱۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۲۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۳۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۳۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۴۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۲۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۵۲۱ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه ملی ورشو، ورشو، لهستان جمهوری چک۱۰–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۶۱۵ اوت ۲۰۱۲ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال پاناما۲۰–۲دوستانه۳۷۷ سپتامبر ۲۰۱۲ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۱۱–۲مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ برزیلزندگی شخصی[ویرایش]
هنگامی که رونالدو ۲۰ سال داشت، پدر الکلی او در ۵۲ سالگی درگذشت؛ اما رونالدو الکل نمینوشد و سیگار نمیکشد.[۱۸۳][۱۸۴][۱۸۵] در ماه مارس سال ۲۰۰۹، او صد هزار پوند به بیمارستانی اهدا کرد که سرطان مادرش را درمان کرده بود.[۱۸۶]
در سال ۲۰۰۷، زندگینامهٔ او در کتابی بهنام لحظات منتشر شد.[۱۸۷] یک فروشگاه پوشاک با نام CR۷ (مخفف Cristiano Ronaldo و شمارهٔ پیراهن ۷) افتتاحشد.[۱۸۸] شعبهٔ دوم این فروشگاه نیز افتتاحشده و هماکنون دو شعبه در لیسبون و مادیرا وجود دارد. او برای قربانیان زمینلرزهای که در مادیرا رخداد، در تیم منتخب مادیرا مقابل ماریتمو، پورتو و ناسیونال مادیرا بازیکرد.[۱۸۹] رونالدو در دنیای مد هم از مشهورترینها است. او از سهامداران (نایک)، (پیپ جینز)، (اکسترا جاس) (نوشیدنی انرژیزای اندونزی) و اتومبیل سوزوکی است. رونالدوبا زنی به نام (مرچه رومرو) مجری اسپانیایی تلویزیون پرتغال آشنا شد. هر چند اصلیت اسپانیایی دارد ولی در پرتغال به دنیا آمده و رشد کرده است. او با آشنایی خود با رونالدو تنفر خیلیها را برانگیخت زیرا بسیاری از طرفداران رونالدو او را شایسته نامزدی فوتبالیست محبوب خود نمیدانستند و سایتهای اینترنتی علیه او ایجاد کردند.(مرچه) نه سال از کریستیانو بزرگتر بود و از همسر اولش طلاق گرفته بود. او در حال حاضر با ایرینا شایک رابطه دارد. رونالدو با فروش کفش طلایش به کودکان غزه کمک چندین میلیون دلاری کرد.[۱۹۰]رونالدو در بازی مقابل با دورتموند ۲۰۰۸
رونالدو از سال ۲۰۰۸ تا به حال نماد بازی PES بوده است.ویژگی و رکورد[ویرایش]
رونالدو تکنیک بالایی دارد و او را استاد رقص پا می دانند و در ضد حملات سرعت رونالدو بسیار زیاد است. رونالدو در ضربات ایستگاهی دارای سبک است، رونالدو ساقهای قوی و محکمی که دارد و دارای قدرت بدنی بالایی دارد و ضربات سر را دقیق میزند.[۱۹۱] رونالدو در دیدار مقابل سویا و اتلتیکو مادرید ۹۶ متر را در عرض ۱۰ طی کرد.[۱۹۲] رونالدو پس از گل دیدنی اش به منچستر یونایتد، چندین کارشناس ورزشی تحقیقات را روی پرش او آغاز نمودند. و درباره میزان پرش کریستیانو رونالدو اعلام کردند که این مهاجم پرتغالی قادر است بدون کمک دستانش یک متر و ۱۱ سانتیمتر بالا بپرد و قد رونالدو در هنگام این پرش به ۲ متر و ۹۳ سانتیمتر برسد، کمی بزرگ تر از قد یک بازیکن در لیگ بسکتبال، نیروی که کریستیانو رونالدو صرف میکند پنج برابر بیشتر از وزن بدن خود است.[۱۹۳]آمار و ارقام[ویرایش]آمار باشگاهی[ویرایش]بهروزرسانی در ۶ نوامبر ۲۰۱۲.رونالدو لباس دوم خود را در فصل ۱۰–۲۰۰۹ رئال مادرید پوشیدهاست.باشگاهفصللیگ[الف]جام حذفیجام یوفالیگ قهرمانان اروپادیگر بازیها[ب]مجموعبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلاسپورتینگ پرتغال۲۰۰۲–۰۳۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵مجموع۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵منچستر یونایتد۲۰۰۳–۰۴۲۹۴۵۲۱۰۵۰۰۰۴۰۶۲۰۰۴–۰۵۳۳۵۷۴۲۰۸۰۰۰۵۰۹۲۰۰۵–۰۶۳۳۹۲۰۴۲۸۱–۴۷۱۲۲۰۰۶–۰۴۳۴۱۷۷۳۱۰۱۱۳–۵۳۲۳۲۰۰۷–۰۸۳۴۳۱۳۳۰۰۱۱۸۱۰۴۹۴۲۲۰۰۸–۰۹۳۳۱۸۲۱۴۲۱۲۴۲۱۵۳۲۶مجموع۱۹۶۸۴۲۶۱۳۱۲۴۵۵۱۶۳۱۲۹۲۱۱۸رئال مادرید۲۰۰۹–۱۰۲۹۲۶۰۰–۶۷–۳۵۳۳۲۰۱۰–۱۱۳۴۴۰۸۷–۱۲۶–۵۴۵۳۲۰۱۱–۱۲۳۸۴۶۵۳–۱۰۱۰۲۱۵۵۶۰۲۰۱۲–۱۳۳۱۳۱۶۶–۱۱۱۲۲۲۵۰۵۱مجموع۱۳۲۱۴۳۱۹۱۶–۳۹۳۵۴۳۱۹۶۱۹۹مجموع۳۵۳۲۳۰۴۸۳۱۱۲۴۹۷۵۱۷۴۵۱۷۳۲۰آمار ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۲[۱۹۴]رونالدو در بازی با آرژانتین در ۹ فوریه ۲۰۱۱تیم ملیسالبازیگلپرتغال۲۰۰۳۲۰۲۰۰۴۱۶۷۲۰۰۵۱۰۲۲۰۰۶۱۴۶۲۰۰۷۱۰۵۲۰۰۸۸۱۲۰۰۹۷۱۲۰۱۰۱۱۳۲۰۱۱۹۷۲۰۱۲۱۳۵۲۰۱۳۹۱۰مجموع۱۰۹۴۷آمار کلی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ نوامبر 2014مسابقاتبازیگلمیزان گل در هر بازیباشگاهی۴۸۳۲۸۷۰٫۵۹ملی10747۰٫۳۷المپیک۳۱۰٫۳۳مجموع۵۸۶۳۲۵۰٫۵۵جوایز[ویرایش]جوایز زیر، تنها بخشی از جوایز کریستیانو رونالدو است.رونالدو (چپ) و مسی (راست) در بازی پرتغال و آرژانتین، ۹ فوریه ۲۰۱۱ترکیب پرتغال در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴. رونالدو کنار دروازهبان، ادواردو کاروالیو و پپه دیده میشود. تیم ملی پرتغال[ویرایش]جام ملتهای اروپا:نایبقهرمانی (۱): ۲۰۰۴جام جهانی:مقام چهارم (۱): ۲۰۰۶ اسپورتینگ لیسبون[ویرایش] سوپرجام پرتغال:قهرمانی (۱): ۱۹۹۸ سوپرجام پرتغال: منچستر یونایتد[ویرایش]لیگ برتر:قهرمانی (۳): ۰۷–۲۰۰۶، ۰۸–۲۰۰۷، ۰۹-۲۰۰۸نایبقهرمانی (۱): ۰۶-۲۰۰۵ جام حذفی:قهرمانی (۱): ۰۴–۲۰۰۳نایبقهرمانی (۲): ۰۴–۲۰۰۵، ۰۷-۲۰۰۶ کارلینگ کاپ:قهرمانی (۲): ۰۶–۲۰۰۵، ۰۹–۲۰۰۸ جام خیریه:قهرمانی (۲): ۲۰۰۷، ۲۰۰۸نایبقهرمانی (۱): ۲۰۰۴ لیگ قهرمانان اروپا:قهرمانی (۱): ۰۸–۲۰۰۷نایبقهرمانی (۱): ۰۹–۲۰۰۸ جام باشگاههای جهان:قهرمانی (۱): ۲۰۰۸ رئال مادرید[ویرایش]تندیس رونالدو با عنوان پلازا رونالدو در مادرید لا لیگا:قهرمانی (۱): ۱۲–۲۰۱۱نایبقهرمانی (۲): ۱۰–۲۰۰۹، ۱۱–۲۰۱۰ کوپا دل ری:قهرمانی (۱): ۱۱-۲۰۱۰سوپرکوپا د اسپانیا:قهرمانی (۱): ۲۰۱۲نایبقهرمانی (۱): ۲۰۱۱انفرادی[ویرایش]جایزه براوو (۱): ۲۰۰۶کفش طلای اروپا (۲): ۲۰۰۸، ۲۰۱۱توپ طلای اروپا (۱): ۲۰۰۸بازیکن سال فوتبال جهان (۱): ۲۰۰۸جایزه پوشکاش فیفا (۱): ۲۰۰۹جایزه پیچیچی (۱): ۲۰۱۱جایزه آلفردو دی استفانو (۱): ۲۰۱۲
مسابقات دوستانهجام سانتیاگو برنابئو (۳): ۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱جام فرانس بکن باوئر (۱): ۲۰۱۰جستارهای وابسته[ویرایش]الکس فرگوسنژوزه مورینیولیونل مسیتیم ملی فوتبال پرتغالباشگاه فوتبال رئال مادریدیادداشت[ویرایش][الف] ^ توجه: در لا لیگا ۱۱–۲۰۱۰، در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۲، رونالدو یک گل مقابل رئال سوسیداد بهثمر رساند که در جدول ثبت نشدهاست. مارکا، جایزه پیچیچی را به رونالدو نسبتدادند اما لا لیگا و یوفا، این جایزه را به رونالدو اهداکردند.[۱۹۵][ب] ^ این بخش، مسابقاتی از جمله سوپر جام فوتبال پرتغال، جام خیریه انگلستان، سوپرجام اروپا، جام باشگاههای جهان، و سوپرکوپا د اسپانیا را شامل میشود.
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ ساعت 13:34 توسط amir hoseyn
|
MESSI
لیونل مسیاز ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزادلیونل مسیشناسنامهنام کامللیونل آندرس مسی[۱]زادروز۲۴ ژوئن ۱۹۸۷ (۲۶ سال)[۱]زادگاهروزاریو، آرژانتین[۱]قد۱٫۶۹ متر (۵ پا ۷ اینچ) [۱]پستمهاجماطلاعات باشگاهیباشگاه کنونیبارسلوناشمارهٔ پیراهن۱۰باشگاههای جوانان۱۹۹۵–۲۰۰۰نیوولز اولد بویز۲۰۰۰–۲۰۰۳بارسلوناباشگاههای حرفهای*سالهاباشگاههابازی†(گل)†۲۰۰۳–۲۰۰۴بارسلونا سی۱۰(۵)۲۰۰۴–۲۰۰۵بارسلونا بی۲۲(۶)۲۰۰۴–بارسلونا۲۵۷(۲۲۳)تیم ملی‡۲۰۰۴̣–۲۰۰۵زیر ۲۰ سالههای آرژانتین۱۸(۱۴)۲۰۰۷–۲۰۰۸زیر ۲۳ سالههای آرژانتین۵(۲)۲۰۰۵–آرژانتین۸۳(۳۷)افتخارات[نمایش]*تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳.‡ آمار بازیها و گلهای ملی بهروز شده در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۱۳
لیونل آندرس مسی[۲] (به اسپانیایی: Lionel Andrés Messi) فوتبالیست عضو بارسلونای اسپانیا و تیم ملی آرژانتین است که در پستهای مهاجم و بالبازی میکند. از او میتوان بهعنوان بهترین بازیکن نسل خود نام برد. همچنین وی از دیدگاه کارشناسان بزرگ فوتبال و تحقیقاته کالج هلند باهوش ترین بازیکن دنیا به حساب میآید. بازیکنی که در یک صدم ثانیه توانایی تصمیم گیری با توپ را دارد.[۳][۴][۵] مسی چهار بار برنده توپ طلای اروپا و جهان و یکبار هم به عنوان بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال جهان برگزیده شده است. او همچنین بهترین بازیکن سال فوتبال جهان در سالهای ۲۰۰۹[۶][۷][۸] ۲۰۱۰،[۹]، ۲۰۱۱[۱۰] و ۲۰۱۲ بودهاست و از این حیث رکورددار است.[۱۱]شیوهٔ بازی او و تواناییهایش باعث شدهاست که وی با دیهگو مارادونا مقایسه شود، این درحالی است که، مارادونا مسی را «جانشین» خود میداند.[۱۲][۱۳]
مسی بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونا در بازیهای رسمی به شمار میآید.[۱۴] او در سال ۲۰۱۲ توانست صاحب رکورد بیشترین گل زده در یک سال با ۹۱ گل شود.[۱۵] البته این رکورد را فیفا ثبت نکرد.[۱۶]
او یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان ۲۰۰۵ بود که توانستند قهرمان آن مسابقات شوند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد. مسی در المپیک پکن نیز به همراه تیم المپیک آرژانتین به مقام قهرمانی دست یافت. او تیم ملی کشورش را در تورنمنتهایی همچون جامهای جهانی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و مسابقات کوپا آمریکا در سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ همراهی کردهاست.
محتویات [نهفتن] ۱ اوایل زندگی۲ تیمهای باشگاهی۲.۱ بارسلونا۲.۱.۱ فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶۲.۱.۲ فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷۲.۱.۳ فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸۲.۱.۴ فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹۲.۱.۵ فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰۲.۱.۶ فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱۲.۱.۷ فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲۲.۱.۸ فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳۳ سابقه ملی۳.۱ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۲ کوپا آمریکا ۲۰۰۷۳.۳ المپیک تابستانی ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ کوپا آمریکا ۲۰۱۱۴ خارج از زمین فوتبال۴.۱ زندگی شخصی۴.۲ حضور در رسانهها و تبلیغات۴.۳ شایعهٔ مرگ مسی۵ آمار۵.۱ باشگاهی۵.۲ ملی۶ جوایز و افتخارات۶.۱ افتخارات فردی۶.۲ افتخارات تیمی۷ منابع۸ پیوند به بیرون
اوایل زندگی[ویرایش]
مسی در روزاریو، سانتا فه بهدنیا آمد. پدرش خورخه هوراکیو مسی، کارگر کارخانه بود و مادرش سلیا ماریا کوچیتینی٬ یک نظافتچی نیمهوقت بود.[۱۷][۱۸][۱۹][۲۰] اصلیت والدین مسی ایتالیایی است و به شهرآنکونا باز میگردد. جد او، آنجلو مسی در سال ۱۸۸۳ به آرژانتین مهاجرت کردهاست.[۲۱][۲۲] او از پنج سالگی فوتبال خودش را در تیم گراندولی آغاز کرد؛ تیمی که پدرش در آن زمان مربیش بود.[۲۳] او در سال ۱۹۹۵ به نیوولز اولد بویز رفت تیمی که در همان شهر روزاریو قرار داشت.[۲۳]در سن12 سالگی تشخیص دادهشد که او با کمبود هورمون رشد مواجهاست.[۲۴] ریور پلاته به پیشرفت مسی علاقه نشان داد اما پول کافی برای پرداخت هزینههای درمان بیماری مسی که ۹۰۰ دلار در ماه بود، نداشت.[۲۰]کارلس رکساچ، مدیر ورزشی وقت باشگاه بارسلونا، توسط بستگان مسی در لیدا و کاتالونیا، از استعداد او آگاه شدهبود و مسی وخالهاش آماده برای ترتیب دادن مذاکره با او بودند.[۲۰]رکساچ، بدون کاغذی در دست، پیشنهاد قرارداد مسی را بر روی دستمال کاغذی نوشت.[۲۵][۲۶] بارسلونا پیشنهاد برای پرداخت هزینههای درمانی را پذیرفت به شرط آنکه مسی حاضر به نقل مکان به اسپانیا باشد. مسی و پدرش به بارسلون نقل مکان کردند، جایی که او در آکادمی جوانان باشگاه ثبت نام کرد.[۲۶][۲۳]تیمهای باشگاهی[ویرایش]بارسلونا[ویرایش]
مسی اولین بازی رسمیش را در ترکیب اصلی بارسلونا در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۳ زمانی که ۱۶ سال و ۱۴۵ روز داشت در دیداری دوستانه برابر پورتو انجام داد.[۲۷][۲۸][۲۹] کمتر از یک سال بعد، در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۴، فرانک ریکارد، مسی را در بازی مقابل اسپانیول به میدان فرستاد تا اولین بازیش را در لالیگا انجام دهد (در حالی که ۱۷ سال و ۱۱۴ه ۲۰۰۵ بهثمر رساند، تنها ۱۷ سال و ده ماه و هفت روز سن داشت و همین هم باعث شد که جوانترین گلزن تاریخ بارسلونا در لالیگا شود.[۳۰] البته تا زمانی که کرکیچ با گل زدن روی پاس گل مسی در سال ۲۰۰۷ این رکورد را بشکند.[۳۱] مسی در مورد سرمربی سابقش، فرانک رایکارد، گفتهاست:واقعیت این است که ریکارد عامل اصلی پیشرفت من بود. اعتمادی که او در موقعی که من فقط شانزده یا هفده ساله بودم به من داشت را هرگز فراموش نخواهم کرد[۳۲]فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶[ویرایش]
در ۱۶ سپتامبر، برای دومین بار در طول سه ماه، بارسلونا اعلام کرد که قرارداد مسی را تمدید کردهاست: وقت آن رسیدهاست که قرارداد او را که دیگر یکی از بازیکنان ترکیب اصلی بهشمار میآید بهبود ببخشیم؛ ما قرارداد مسی را تا ژوئن ۲۰۱۴ تمدید کردهایم.[۲۳] مسی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۵ شهروند اسپانیایی شد.[۳۳] او سپس آماده برای انجام دادن اولین بازی خود در فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶ لیگ دسته اول اسپانیا شد. مسی اولین بازی اروپاییاش را در تاریخ ۲۷ سپتامبر مقابل تیم ایتالیایی اودینزه در لیگ قهرمانان اروپا انجام داد[۲۷] هواداران در ورزشگاه بارسلونا، نیوکمپ، مسی را بهخاطر تسلط بر روی توپ و پاسهای ترکیبی بارونالدینیو که باعث شدهبود بارسلونا امتیاز لازم را کسب کند، تشویق کردند.[۳۴]
مسی شش گل در هفده بازی لیگ زد و یک گل هم در لیگ قهرمانان در شش مسابقه به ثمر رساند. فصل بازی او قبل از موعد مقرر در ۷ مارس ۲۰۰۶ بهپایان رسید؛ چونکه در دیدار مقابل چلسی در مرحله دوم لیگ قهرمانان دچار پارگی عضله در پای دومش شد و مصدوم شد.[۳۵] و بارسلونا در پایان با رایکارد قهرمان اسپانیا و اروپا شد.[۳۶][۳۷]فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷[ویرایش]مسی لحظاتی قبل از گل زدن به ختافه
در فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷، مسی با زدن ۱۴ گل در ۲۶ بازی جایگاه خود را به عنوان یک بازیکن کلیدی تثبیت کرد.[۳۸] در ۱۲ نوامبر، مسی در بازی مقابل ساراگوسااز ناحیه استخوان پا دچار مصدومیت شد که منجر به دوری ۳ ماهه او از حضور در زمینهای فوتبال شد.[۳۹][۴۰] پس از پایان مصدومیت، مسی در روز ۱۱ فوریه در مقابل ریسینگ سانتاندر در نیمهٔ دوم بازی به عنوان یار تعویضی به زمین آمد. در ۱۱ مارس، مسی با آمادگی کامل در الکلاسیکو ظاهر شد و موفق به هتتریک شد تا نتیجهٔ تساوی ۳-۳ را برای بارسای ۱۰ نفره به ارمغان بیاورد.[۴۱] با هتریک در این بازی، او بعد از ایوان زامورانو–که برای رئال مادرید در فصل ۱۹۹۴-۱۹۹۵ موفق به هتتریک شده بود– اولین بازیکنی شد که توانست در الکلاسیکو موفق به انجام این کار شود. او تا انتهای فصل گلهای بیشتری زد. ۱۱ گل از ۱۴ گلی که او در طی فصل به ثمر رساندهبود در ۱۳ بازی آخر به ثمر رسید.[۴۲]
مسی در این فصل توانست یاد بعضی گلهای ویژه مارادونا را زنده کند.[۴۳]در ۱۸ آوریل ۲۰۰۷، او توانست در بازی مرحله نیمه نهایی کوپا دل ری مقابل ختافه دو گل بزند، که یکی از آنها شباهت بسیاری به گل معروف دیهگو مارادونا در بازی مقابل انگلیس در چارچوب جام جهانی ۱۹۸۶ –گلی که با عنوان گل برتر قرن شناخته میشود– داشت.[۴۴]خبرگزاریهای ورزشی به بررسی شباهت بین گل او و گل مارادونا پرداختند و از آن سو رسانههای اسپانیایی به او لقب «مسیدونا» دادند.[۴۵]او تقریباً به اندازه مارادونا یعنی ۶۲ متر (۲۰۳ فوت) در بازی دوید، تعداد یکسانی بازیکن را از پیش روی برداشت (شش بازیکن با احتساب دروازهبان)، از یک منطقه مشابه گل را به ثمر رساند و همچنین از پرچم کرنر آغاز به دویدن کرد. این همانند کاری است که ۲۱ سال پیش مارادونا در مکزیک انجام داد.[۴۳]در کنفرانس خبری بازی، دکو همتیمی مسی گفت: این بهترین گلی بود که در طول زندگیام دیدهام.[۴۳]در بازی با اسپانیول نیز مسی گلی زد که شباهت قابل ملاحظهای با گل دست خدای مارادونا در مقابل انگلیس داشت. مسی خود را به توپ رساند و به وسیلهٔ دستش توپ را به پشت سر کارلوس کامنی، دروازهبان حریف، هدایت کرد.[۴۶]این گل او باعث اعتراض بازیکنان اسپانیول شد و نمایش دوباره این حرکت، نشاندهنده خطای هند لیونل مسی بود.[۴۶]فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸[ویرایش]۲۲ سپتامبر ۲۰۰۷، مسی در حال گل زدن به سویا در ورزشگاه نیوکمپفصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹[ویرایش]فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰[ویرایش]فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱[ویرایش]مسی در حال بازی مقابل رئال مادرید در لیگ قهرمان اروپا
در ۲۱ اوت، مسی در اولین بازیاش در فصل، مقابل سویا در چارچوب سوپرکاپ اسپانیا –که با حساب ۴-۰ به سود بارسلونا به پایان رسید– هتتریک کرد و باعث شد که تیمش فاتح اولین جامش در فصل شود با وجود اینکه بارسا بازی رفت را ۳-۱ واگذار کردهبود.[۴۷] او در روز ۲۹ اوت ۲۰۱۰ لالیگا را با گل مقابل ریسینگ سانتاندر در تنها بعد از سهدقیقه از شروع بازی آغاز کرد.[۴۸] او در لیگ قهرمانان نیز نمایش خوبی داشت و در مقابل پاناتینایکو در بازیای که ۵-۱ به سود بارسلونا پایان یافتهبود دو گل و دو پاس گل داد.[۴۹]
در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۰، مسی در بازی مقابل آتلتیکو مادرید (در چارچوب هفته سوم لالیگا) در دقیقه ۹۲ام بازی، به دلیل تکل خشن توماش اویفالوشی از ناحیهٔ مچ پا مصدوم شد. ابتدا به نظر میرسید که مچ پای مسی شکسته و به گفته برخی باید او را ۶ ماه از میادین فوتبال دور نگاه داشت، اما نتایج امآرآی نشان داد که او دچار پیچخوردگی رباطهای داخلی و خارجی مچ پای راست خود شدهاست.[۵۰]همتیمی مسی، داوید ویا بعد از بازی گفت: تکلی که به مسی زده شد وحشیانه بود؛ این در حالی است که مدافع آتلیتکو مادرید گفت که به منظور مصدوم کردن مسی روی پای این بازیکن نرفته بود.[۵۱]
در بازی با آلمریا، او برای دومین بار در فصل موفق به هتتریک شد و توانست تعداد گلهای خودش در لا لیگا را به عدد ۱۰۰ برساند.[۵۲]
مسی موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن سال ۲۰۱۰ جهان شد و توانست بالاتر از همتیمیهایش، ژاوی و اینسیتا قرار بگیرد.[۵۳]مسی برای چهارمین بار پیاپی بود که در فهرست نامزدهای دریافت جایزه بهترین بازیکن سال جهان قرار گرفته بود.[۵۴]در ۵ فوریه، بارسا توانست رکورد بیشترین پیروزی پیاپی در لیگ را با برد ۳ بر صفر آتلتیکو مادرید در نیوکمپ بشکند و به رکورد ۱۶ برد متوالی در لالیگا دست یابد.[۵۵]مسی با به ثمر رساندن سه گل در بازی و تثبیت پیروزی برای بارسا، بعد از بازی اظهار داشت:برای من افتخار است که رکوردهای بزرگانی چون دی استفانو را بشکنم.[۵۶]فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲[ویرایش]
او توانست در دیدار سوپرکاپ اسپانیا مقابل رئال مادرید در دو دیدار رفت و برگشت سه گل و دو پاس گل بدهد تا تیمش در مجموع ۵-۴ پیروز شود.[۵۷] او در این فصل به همراه تیم بارسلونا و پپ گوردیولا قهرمان کوپا دل ری شدفصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳[ویرایش]
وی توانست در فصل 2012-2013 برای بارسلونا در لالیگا 46 گل به ثمر برساند و آقای گل آن فصل شود. او همچنین در این فصل کفش طلای اروپا را کسب کرد.سابقه ملی[ویرایش]
در ژوئن ۲۰۰۴، او به تیم ملی زیر ۲۰ سالههای آرژانتین برای دیداری دوستانه مقابل پاراگوئه دعوت شد.[۵۸] او در سال ۲۰۰۵ یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان بود که در هلند قهرمان آن مسابقات شدهبودند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد.[۵۹]
مسی اولین بازی خودش را در رده بزرگسالان مقابل مجارستان زمانی که ۱۸ سال داشت در ۱۷ اوت ۲۰۰۵ انجام داد. او در دقیقه ۶۳ به زمین بازی آمد ولی داور بازی، مارکوس مرک او را در دقیقه ۶۵ بهخاطر ضربه زدن به مدافع مجارستان، ویلموش وانکزاک از زمین بازی اخراج کرد. هر چند مدافع مجارستان پیراهن مسی را میکشید. این تصمیم بحث برانگیز بو دو مارادونا نیز ادعا کرد که این تصمیم داور از پیش برنامهریزی شده بود.[۶۰][۶۱] مسی دوباره در روز ۳ سپتامبر در بازی با پاراگوئه در مقدماتی جام جهانی آلمان در ترکیب تیم قرار گرفت و در نهایت بازی با نتیجه ۱-۰ به سود آرژانتین به پایان رسید. او پیش از این بازی گفته بود:مدت حضورم در بازی اول بسیار کوتاه بود، این بازی برای من بازی اول محسوب میشود.[۶۲]
او دومین بازی خود را برای آرژانتین در برابر پرو انجام داد. پس از این بازی، پکرمن، سرمربی وقت آرژانتین، مسی را «جواهر» نامید.[۶۳]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
او در این جام جهانی توانست ۱ گل بزند.کوپا آمریکا ۲۰۰۷[ویرایش]مسی در کوپا آمریکا ۲۰۰۷
مسی اولین بازیاش را در کوپا آمریکا در سال ۲۰۰۷ در مقابل ایالات متحده آمریکا انجام داد، در بازیای که آرژانتین با نتیجهٔ ۴-۱ بر حریفش چیره شد. در آن بازی، مسی تواناییهای خود را در نقش بازیساز نشان داد؛ او یک پاس گل داد که توسط هرنان کرسپو تبدیل به گل شد و نیز چندین شوت در چارچوب زد. توز در دقیقهٔ ۷۹ به بازی آمد و جای مسی را در زمین بازی گرفت و چند دقیقهٔ بعد او نیز موفق به گلزنی شد.[۶۴]المپیک تابستانی ۲۰۰۸[ویرایش]مسی در مرحله نیمه پایانی در دیدار مقابل برزیل،المپیک ۲۰۰۸
مسی از حضور در بازیهای آرژانتین در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ منع شدهبود.[۶۵] بارسلونا با مشورت با مربی تازه منصوبشده، جوزپ گواردیولا، اجازه داد که مسی بتواند تیم کشورش را در المپیک همراهی کند.[۶۶]او به تیم ملی المپیک کشورش ملحق شد و توانست گل اول بازی با ساحل عاج را در بازیای که ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسیدهبود به ثمر برساند.[۶۶]او در بازی با هلند هم گل اول بازی را به ثمر رساند و پاس گل دوم را هم به آنخل دی ماریا داد. آن بازی نیز در نهایت در پایان وقت اضافه ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسید.[۶۷] مسی باز هم در مرحله نیمه نهایی بهترین بازیکن میدان لقب گرفت. در دیداری که تیم کشورش با ۳ گل مقابل برزیل پیروز شد و توانست به دیدار فینال راه پیدا کند. مسی با دادن پاس گل به دی ماریا باعث شد که تیمش در دیدار فینال نیز ۱-۰ بازی را از نیجریه ببرد و تیم آرژانتین قهرمان آن مسابقات شود.[۶۸]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
او در این جام جهانی نیز موفق نبودکوپا آمریکا ۲۰۱۱[ویرایش]
مسی کمتر از یک ستاره در مسابقات کوپا آمریکا ۲۰۱۱ حاضر شدهبود. او در این مسابقات برای تیم ملی آرژانتین هیچ گلی به ثمر نرساند و فقط دو شوت در چارچوب داشت.[۶۹]مسی در سال ۲۰۰۹خارج از زمین فوتبال[ویرایش]زندگی شخصی[ویرایش]
او در مدتی رابطهای عاطفی با ماکارنو لموس- که او هم اهل روزاریو بود- داشت. گفته میشود چند روز بعد از بهبود یافتن مسی از بند مصدومیت و چند روز مانده به جام جهانی ۲۰۰۶، این دختر توسط پدرش به او معرفی شدهاست.[۷۰][۷۱]همچنین او رابطهای با مدل آرژانتینی، لوچیانا سالازار داشتهاست.[۷۲][۷۳]همچنین او در ژانویهٔ ۲۰۰۹ در برنامه «هتتریک بارسا» کانال ۳۳ گفت که دوستدختری دارد که در آرژانتین زندگی میکند. من راحت و خوشحال هستم.[۷۳]او دختری با نام آنتونلا روکوتزو را دیده بود. حاصل رابطه لئو با آنتولا، فرزندی به نام تیاگو است.[۷۴] او در مراسم اهدای جوایز بهترین بازیکن سال ۲۰۱۲ جهان در مقر فیفا گفتهاست که این جایزه را به پسرش تقدیم میکند.[۱۱]حضور در رسانهها و تبلیغات[ویرایش]
تصاویر او به شکلی برجسته روی جلد بازیهای فوتبال تکاملی حرفهای ۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱[۷۵] و فیفا ۱۳ بودهاند.[۷۶]شایعهٔ مرگ مسی[ویرایش]
در روز ۲۷ مهٔ ۲۰۱۲، توییتی از سوی شبکه فاکس اسپورتز آمریکا تنها برای ۵۵ ثانیه در صفحهٔ اختصاصی این شبکه در توییتر قرار گرفت که خبر مرگ مسی را اعلام کرد؛ اما مسوؤلان فاکس بلافاصله این توییت را پاک کردند. متن این توییت این بود:با تاسف باید اعلام کنیم که لیونل مسی در هنگام تمرینات، به دلیل ایست قلبی درگذشته است. خدا مسی را بیامرزد.[۷۷]آمار[ویرایش][ویرایش]بهروزرسانی در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۳[۸۱][۸۲][۸۳][۸۴]تیم ملیسالبازیهاگلهاپاس گلهاآرژانتین زیر ۲۰۲۰۰۵۱۶۱۱۳مجموع۱۶۱۱۳آرژانتین زیر ۲۳۲۰۰۸۵۲۲مجموع۵۲۲آرژانتین۲۰۰۵۵۰۰۲۰۰۶۷۲۲۲۰۰۷۱۳۶۳۲۰۰۸۸۲۱۲۰۰۹۱۰۳۲۲۰۱۰۱۰۲۲۲۰۱۱۱۳۴۱۰۲۰۱۲۹۱۲۱۲۰۱۳۶۴۳مجموع۸۲۳۵۲۴جوایز و افتخارات[ویرایش]افتخارات فردی[ویرایش]بهترین بازیکن جوان جهان (۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸)بهترین گلزن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن لالیگا (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ ،۲۰۱۲)بهترین گلزن لالیگا (۲۰۱۰ و ۲۰۱۲)کفش طلای اروپا (۲۰۱۰ و2012 و2013)بازیکن سال فوتبال جهان (۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲)بهترین گلزن لیگ قهرمانان اروپا (۲۰۰۹ ،۲۰۱۰، ۲۰۱۱ )بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونازدن بیشترین گل در یک سال با ۹۱ گلجایزه آلفردو دی استفانو: (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱)افتخارات تیمی[ویرایش]قهرمانی در رقابت های فوتبال زیر بیست سال جهان (۲۰۰۵)قهرمانی در سوپرجام اروپا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا (۰۶-۲۰۰۵ ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لالیگای اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ٬۲۰۱۰-۲۰۰۹، ۱۱-۲۰۱۰، ۲۰۱۲-۲۰۱۳)قهرمانی در سوپر جام اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ۱۰-۲۰۰۹ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در کوپا دل ری (۰۹-۲۰۰۸، ۱۲-۲۰۱۱)قهرمانی در جام باشگاههای جهان (۲۰۰۹ و ۲۰۱۱)
لیونل آندرس مسی[۲] (به اسپانیایی: Lionel Andrés Messi) فوتبالیست عضو بارسلونای اسپانیا و تیم ملی آرژانتین است که در پستهای مهاجم و بالبازی میکند. از او میتوان بهعنوان بهترین بازیکن نسل خود نام برد. همچنین وی از دیدگاه کارشناسان بزرگ فوتبال و تحقیقاته کالج هلند باهوش ترین بازیکن دنیا به حساب میآید. بازیکنی که در یک صدم ثانیه توانایی تصمیم گیری با توپ را دارد.[۳][۴][۵] مسی چهار بار برنده توپ طلای اروپا و جهان و یکبار هم به عنوان بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال جهان برگزیده شده است. او همچنین بهترین بازیکن سال فوتبال جهان در سالهای ۲۰۰۹[۶][۷][۸] ۲۰۱۰،[۹]، ۲۰۱۱[۱۰] و ۲۰۱۲ بودهاست و از این حیث رکورددار است.[۱۱]شیوهٔ بازی او و تواناییهایش باعث شدهاست که وی با دیهگو مارادونا مقایسه شود، این درحالی است که، مارادونا مسی را «جانشین» خود میداند.[۱۲][۱۳]
مسی بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونا در بازیهای رسمی به شمار میآید.[۱۴] او در سال ۲۰۱۲ توانست صاحب رکورد بیشترین گل زده در یک سال با ۹۱ گل شود.[۱۵] البته این رکورد را فیفا ثبت نکرد.[۱۶]
او یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان ۲۰۰۵ بود که توانستند قهرمان آن مسابقات شوند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد. مسی در المپیک پکن نیز به همراه تیم المپیک آرژانتین به مقام قهرمانی دست یافت. او تیم ملی کشورش را در تورنمنتهایی همچون جامهای جهانی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و مسابقات کوپا آمریکا در سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ همراهی کردهاست.
محتویات [نهفتن] ۱ اوایل زندگی۲ تیمهای باشگاهی۲.۱ بارسلونا۲.۱.۱ فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶۲.۱.۲ فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷۲.۱.۳ فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸۲.۱.۴ فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹۲.۱.۵ فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰۲.۱.۶ فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱۲.۱.۷ فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲۲.۱.۸ فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳۳ سابقه ملی۳.۱ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۲ کوپا آمریکا ۲۰۰۷۳.۳ المپیک تابستانی ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ کوپا آمریکا ۲۰۱۱۴ خارج از زمین فوتبال۴.۱ زندگی شخصی۴.۲ حضور در رسانهها و تبلیغات۴.۳ شایعهٔ مرگ مسی۵ آمار۵.۱ باشگاهی۵.۲ ملی۶ جوایز و افتخارات۶.۱ افتخارات فردی۶.۲ افتخارات تیمی۷ منابع۸ پیوند به بیرون
اوایل زندگی[ویرایش]
مسی در روزاریو، سانتا فه بهدنیا آمد. پدرش خورخه هوراکیو مسی، کارگر کارخانه بود و مادرش سلیا ماریا کوچیتینی٬ یک نظافتچی نیمهوقت بود.[۱۷][۱۸][۱۹][۲۰] اصلیت والدین مسی ایتالیایی است و به شهرآنکونا باز میگردد. جد او، آنجلو مسی در سال ۱۸۸۳ به آرژانتین مهاجرت کردهاست.[۲۱][۲۲] او از پنج سالگی فوتبال خودش را در تیم گراندولی آغاز کرد؛ تیمی که پدرش در آن زمان مربیش بود.[۲۳] او در سال ۱۹۹۵ به نیوولز اولد بویز رفت تیمی که در همان شهر روزاریو قرار داشت.[۲۳]در سن12 سالگی تشخیص دادهشد که او با کمبود هورمون رشد مواجهاست.[۲۴] ریور پلاته به پیشرفت مسی علاقه نشان داد اما پول کافی برای پرداخت هزینههای درمان بیماری مسی که ۹۰۰ دلار در ماه بود، نداشت.[۲۰]کارلس رکساچ، مدیر ورزشی وقت باشگاه بارسلونا، توسط بستگان مسی در لیدا و کاتالونیا، از استعداد او آگاه شدهبود و مسی وخالهاش آماده برای ترتیب دادن مذاکره با او بودند.[۲۰]رکساچ، بدون کاغذی در دست، پیشنهاد قرارداد مسی را بر روی دستمال کاغذی نوشت.[۲۵][۲۶] بارسلونا پیشنهاد برای پرداخت هزینههای درمانی را پذیرفت به شرط آنکه مسی حاضر به نقل مکان به اسپانیا باشد. مسی و پدرش به بارسلون نقل مکان کردند، جایی که او در آکادمی جوانان باشگاه ثبت نام کرد.[۲۶][۲۳]تیمهای باشگاهی[ویرایش]بارسلونا[ویرایش]
مسی اولین بازی رسمیش را در ترکیب اصلی بارسلونا در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۳ زمانی که ۱۶ سال و ۱۴۵ روز داشت در دیداری دوستانه برابر پورتو انجام داد.[۲۷][۲۸][۲۹] کمتر از یک سال بعد، در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۴، فرانک ریکارد، مسی را در بازی مقابل اسپانیول به میدان فرستاد تا اولین بازیش را در لالیگا انجام دهد (در حالی که ۱۷ سال و ۱۱۴ه ۲۰۰۵ بهثمر رساند، تنها ۱۷ سال و ده ماه و هفت روز سن داشت و همین هم باعث شد که جوانترین گلزن تاریخ بارسلونا در لالیگا شود.[۳۰] البته تا زمانی که کرکیچ با گل زدن روی پاس گل مسی در سال ۲۰۰۷ این رکورد را بشکند.[۳۱] مسی در مورد سرمربی سابقش، فرانک رایکارد، گفتهاست:واقعیت این است که ریکارد عامل اصلی پیشرفت من بود. اعتمادی که او در موقعی که من فقط شانزده یا هفده ساله بودم به من داشت را هرگز فراموش نخواهم کرد[۳۲]فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶[ویرایش]
در ۱۶ سپتامبر، برای دومین بار در طول سه ماه، بارسلونا اعلام کرد که قرارداد مسی را تمدید کردهاست: وقت آن رسیدهاست که قرارداد او را که دیگر یکی از بازیکنان ترکیب اصلی بهشمار میآید بهبود ببخشیم؛ ما قرارداد مسی را تا ژوئن ۲۰۱۴ تمدید کردهایم.[۲۳] مسی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۵ شهروند اسپانیایی شد.[۳۳] او سپس آماده برای انجام دادن اولین بازی خود در فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶ لیگ دسته اول اسپانیا شد. مسی اولین بازی اروپاییاش را در تاریخ ۲۷ سپتامبر مقابل تیم ایتالیایی اودینزه در لیگ قهرمانان اروپا انجام داد[۲۷] هواداران در ورزشگاه بارسلونا، نیوکمپ، مسی را بهخاطر تسلط بر روی توپ و پاسهای ترکیبی بارونالدینیو که باعث شدهبود بارسلونا امتیاز لازم را کسب کند، تشویق کردند.[۳۴]
مسی شش گل در هفده بازی لیگ زد و یک گل هم در لیگ قهرمانان در شش مسابقه به ثمر رساند. فصل بازی او قبل از موعد مقرر در ۷ مارس ۲۰۰۶ بهپایان رسید؛ چونکه در دیدار مقابل چلسی در مرحله دوم لیگ قهرمانان دچار پارگی عضله در پای دومش شد و مصدوم شد.[۳۵] و بارسلونا در پایان با رایکارد قهرمان اسپانیا و اروپا شد.[۳۶][۳۷]فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷[ویرایش]مسی لحظاتی قبل از گل زدن به ختافه
در فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷، مسی با زدن ۱۴ گل در ۲۶ بازی جایگاه خود را به عنوان یک بازیکن کلیدی تثبیت کرد.[۳۸] در ۱۲ نوامبر، مسی در بازی مقابل ساراگوسااز ناحیه استخوان پا دچار مصدومیت شد که منجر به دوری ۳ ماهه او از حضور در زمینهای فوتبال شد.[۳۹][۴۰] پس از پایان مصدومیت، مسی در روز ۱۱ فوریه در مقابل ریسینگ سانتاندر در نیمهٔ دوم بازی به عنوان یار تعویضی به زمین آمد. در ۱۱ مارس، مسی با آمادگی کامل در الکلاسیکو ظاهر شد و موفق به هتتریک شد تا نتیجهٔ تساوی ۳-۳ را برای بارسای ۱۰ نفره به ارمغان بیاورد.[۴۱] با هتریک در این بازی، او بعد از ایوان زامورانو–که برای رئال مادرید در فصل ۱۹۹۴-۱۹۹۵ موفق به هتتریک شده بود– اولین بازیکنی شد که توانست در الکلاسیکو موفق به انجام این کار شود. او تا انتهای فصل گلهای بیشتری زد. ۱۱ گل از ۱۴ گلی که او در طی فصل به ثمر رساندهبود در ۱۳ بازی آخر به ثمر رسید.[۴۲]
مسی در این فصل توانست یاد بعضی گلهای ویژه مارادونا را زنده کند.[۴۳]در ۱۸ آوریل ۲۰۰۷، او توانست در بازی مرحله نیمه نهایی کوپا دل ری مقابل ختافه دو گل بزند، که یکی از آنها شباهت بسیاری به گل معروف دیهگو مارادونا در بازی مقابل انگلیس در چارچوب جام جهانی ۱۹۸۶ –گلی که با عنوان گل برتر قرن شناخته میشود– داشت.[۴۴]خبرگزاریهای ورزشی به بررسی شباهت بین گل او و گل مارادونا پرداختند و از آن سو رسانههای اسپانیایی به او لقب «مسیدونا» دادند.[۴۵]او تقریباً به اندازه مارادونا یعنی ۶۲ متر (۲۰۳ فوت) در بازی دوید، تعداد یکسانی بازیکن را از پیش روی برداشت (شش بازیکن با احتساب دروازهبان)، از یک منطقه مشابه گل را به ثمر رساند و همچنین از پرچم کرنر آغاز به دویدن کرد. این همانند کاری است که ۲۱ سال پیش مارادونا در مکزیک انجام داد.[۴۳]در کنفرانس خبری بازی، دکو همتیمی مسی گفت: این بهترین گلی بود که در طول زندگیام دیدهام.[۴۳]در بازی با اسپانیول نیز مسی گلی زد که شباهت قابل ملاحظهای با گل دست خدای مارادونا در مقابل انگلیس داشت. مسی خود را به توپ رساند و به وسیلهٔ دستش توپ را به پشت سر کارلوس کامنی، دروازهبان حریف، هدایت کرد.[۴۶]این گل او باعث اعتراض بازیکنان اسپانیول شد و نمایش دوباره این حرکت، نشاندهنده خطای هند لیونل مسی بود.[۴۶]فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸[ویرایش]۲۲ سپتامبر ۲۰۰۷، مسی در حال گل زدن به سویا در ورزشگاه نیوکمپفصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹[ویرایش]فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰[ویرایش]فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱[ویرایش]مسی در حال بازی مقابل رئال مادرید در لیگ قهرمان اروپا
در ۲۱ اوت، مسی در اولین بازیاش در فصل، مقابل سویا در چارچوب سوپرکاپ اسپانیا –که با حساب ۴-۰ به سود بارسلونا به پایان رسید– هتتریک کرد و باعث شد که تیمش فاتح اولین جامش در فصل شود با وجود اینکه بارسا بازی رفت را ۳-۱ واگذار کردهبود.[۴۷] او در روز ۲۹ اوت ۲۰۱۰ لالیگا را با گل مقابل ریسینگ سانتاندر در تنها بعد از سهدقیقه از شروع بازی آغاز کرد.[۴۸] او در لیگ قهرمانان نیز نمایش خوبی داشت و در مقابل پاناتینایکو در بازیای که ۵-۱ به سود بارسلونا پایان یافتهبود دو گل و دو پاس گل داد.[۴۹]
در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۰، مسی در بازی مقابل آتلتیکو مادرید (در چارچوب هفته سوم لالیگا) در دقیقه ۹۲ام بازی، به دلیل تکل خشن توماش اویفالوشی از ناحیهٔ مچ پا مصدوم شد. ابتدا به نظر میرسید که مچ پای مسی شکسته و به گفته برخی باید او را ۶ ماه از میادین فوتبال دور نگاه داشت، اما نتایج امآرآی نشان داد که او دچار پیچخوردگی رباطهای داخلی و خارجی مچ پای راست خود شدهاست.[۵۰]همتیمی مسی، داوید ویا بعد از بازی گفت: تکلی که به مسی زده شد وحشیانه بود؛ این در حالی است که مدافع آتلیتکو مادرید گفت که به منظور مصدوم کردن مسی روی پای این بازیکن نرفته بود.[۵۱]
در بازی با آلمریا، او برای دومین بار در فصل موفق به هتتریک شد و توانست تعداد گلهای خودش در لا لیگا را به عدد ۱۰۰ برساند.[۵۲]
مسی موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن سال ۲۰۱۰ جهان شد و توانست بالاتر از همتیمیهایش، ژاوی و اینسیتا قرار بگیرد.[۵۳]مسی برای چهارمین بار پیاپی بود که در فهرست نامزدهای دریافت جایزه بهترین بازیکن سال جهان قرار گرفته بود.[۵۴]در ۵ فوریه، بارسا توانست رکورد بیشترین پیروزی پیاپی در لیگ را با برد ۳ بر صفر آتلتیکو مادرید در نیوکمپ بشکند و به رکورد ۱۶ برد متوالی در لالیگا دست یابد.[۵۵]مسی با به ثمر رساندن سه گل در بازی و تثبیت پیروزی برای بارسا، بعد از بازی اظهار داشت:برای من افتخار است که رکوردهای بزرگانی چون دی استفانو را بشکنم.[۵۶]فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲[ویرایش]
او توانست در دیدار سوپرکاپ اسپانیا مقابل رئال مادرید در دو دیدار رفت و برگشت سه گل و دو پاس گل بدهد تا تیمش در مجموع ۵-۴ پیروز شود.[۵۷] او در این فصل به همراه تیم بارسلونا و پپ گوردیولا قهرمان کوپا دل ری شدفصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳[ویرایش]
وی توانست در فصل 2012-2013 برای بارسلونا در لالیگا 46 گل به ثمر برساند و آقای گل آن فصل شود. او همچنین در این فصل کفش طلای اروپا را کسب کرد.سابقه ملی[ویرایش]
در ژوئن ۲۰۰۴، او به تیم ملی زیر ۲۰ سالههای آرژانتین برای دیداری دوستانه مقابل پاراگوئه دعوت شد.[۵۸] او در سال ۲۰۰۵ یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان بود که در هلند قهرمان آن مسابقات شدهبودند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد.[۵۹]
مسی اولین بازی خودش را در رده بزرگسالان مقابل مجارستان زمانی که ۱۸ سال داشت در ۱۷ اوت ۲۰۰۵ انجام داد. او در دقیقه ۶۳ به زمین بازی آمد ولی داور بازی، مارکوس مرک او را در دقیقه ۶۵ بهخاطر ضربه زدن به مدافع مجارستان، ویلموش وانکزاک از زمین بازی اخراج کرد. هر چند مدافع مجارستان پیراهن مسی را میکشید. این تصمیم بحث برانگیز بو دو مارادونا نیز ادعا کرد که این تصمیم داور از پیش برنامهریزی شده بود.[۶۰][۶۱] مسی دوباره در روز ۳ سپتامبر در بازی با پاراگوئه در مقدماتی جام جهانی آلمان در ترکیب تیم قرار گرفت و در نهایت بازی با نتیجه ۱-۰ به سود آرژانتین به پایان رسید. او پیش از این بازی گفته بود:مدت حضورم در بازی اول بسیار کوتاه بود، این بازی برای من بازی اول محسوب میشود.[۶۲]
او دومین بازی خود را برای آرژانتین در برابر پرو انجام داد. پس از این بازی، پکرمن، سرمربی وقت آرژانتین، مسی را «جواهر» نامید.[۶۳]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
او در این جام جهانی توانست ۱ گل بزند.کوپا آمریکا ۲۰۰۷[ویرایش]مسی در کوپا آمریکا ۲۰۰۷
مسی اولین بازیاش را در کوپا آمریکا در سال ۲۰۰۷ در مقابل ایالات متحده آمریکا انجام داد، در بازیای که آرژانتین با نتیجهٔ ۴-۱ بر حریفش چیره شد. در آن بازی، مسی تواناییهای خود را در نقش بازیساز نشان داد؛ او یک پاس گل داد که توسط هرنان کرسپو تبدیل به گل شد و نیز چندین شوت در چارچوب زد. توز در دقیقهٔ ۷۹ به بازی آمد و جای مسی را در زمین بازی گرفت و چند دقیقهٔ بعد او نیز موفق به گلزنی شد.[۶۴]المپیک تابستانی ۲۰۰۸[ویرایش]مسی در مرحله نیمه پایانی در دیدار مقابل برزیل،المپیک ۲۰۰۸
مسی از حضور در بازیهای آرژانتین در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ منع شدهبود.[۶۵] بارسلونا با مشورت با مربی تازه منصوبشده، جوزپ گواردیولا، اجازه داد که مسی بتواند تیم کشورش را در المپیک همراهی کند.[۶۶]او به تیم ملی المپیک کشورش ملحق شد و توانست گل اول بازی با ساحل عاج را در بازیای که ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسیدهبود به ثمر برساند.[۶۶]او در بازی با هلند هم گل اول بازی را به ثمر رساند و پاس گل دوم را هم به آنخل دی ماریا داد. آن بازی نیز در نهایت در پایان وقت اضافه ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسید.[۶۷] مسی باز هم در مرحله نیمه نهایی بهترین بازیکن میدان لقب گرفت. در دیداری که تیم کشورش با ۳ گل مقابل برزیل پیروز شد و توانست به دیدار فینال راه پیدا کند. مسی با دادن پاس گل به دی ماریا باعث شد که تیمش در دیدار فینال نیز ۱-۰ بازی را از نیجریه ببرد و تیم آرژانتین قهرمان آن مسابقات شود.[۶۸]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
او در این جام جهانی نیز موفق نبودکوپا آمریکا ۲۰۱۱[ویرایش]
مسی کمتر از یک ستاره در مسابقات کوپا آمریکا ۲۰۱۱ حاضر شدهبود. او در این مسابقات برای تیم ملی آرژانتین هیچ گلی به ثمر نرساند و فقط دو شوت در چارچوب داشت.[۶۹]مسی در سال ۲۰۰۹خارج از زمین فوتبال[ویرایش]زندگی شخصی[ویرایش]
او در مدتی رابطهای عاطفی با ماکارنو لموس- که او هم اهل روزاریو بود- داشت. گفته میشود چند روز بعد از بهبود یافتن مسی از بند مصدومیت و چند روز مانده به جام جهانی ۲۰۰۶، این دختر توسط پدرش به او معرفی شدهاست.[۷۰][۷۱]همچنین او رابطهای با مدل آرژانتینی، لوچیانا سالازار داشتهاست.[۷۲][۷۳]همچنین او در ژانویهٔ ۲۰۰۹ در برنامه «هتتریک بارسا» کانال ۳۳ گفت که دوستدختری دارد که در آرژانتین زندگی میکند. من راحت و خوشحال هستم.[۷۳]او دختری با نام آنتونلا روکوتزو را دیده بود. حاصل رابطه لئو با آنتولا، فرزندی به نام تیاگو است.[۷۴] او در مراسم اهدای جوایز بهترین بازیکن سال ۲۰۱۲ جهان در مقر فیفا گفتهاست که این جایزه را به پسرش تقدیم میکند.[۱۱]حضور در رسانهها و تبلیغات[ویرایش]
تصاویر او به شکلی برجسته روی جلد بازیهای فوتبال تکاملی حرفهای ۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱[۷۵] و فیفا ۱۳ بودهاند.[۷۶]شایعهٔ مرگ مسی[ویرایش]
در روز ۲۷ مهٔ ۲۰۱۲، توییتی از سوی شبکه فاکس اسپورتز آمریکا تنها برای ۵۵ ثانیه در صفحهٔ اختصاصی این شبکه در توییتر قرار گرفت که خبر مرگ مسی را اعلام کرد؛ اما مسوؤلان فاکس بلافاصله این توییت را پاک کردند. متن این توییت این بود:با تاسف باید اعلام کنیم که لیونل مسی در هنگام تمرینات، به دلیل ایست قلبی درگذشته است. خدا مسی را بیامرزد.[۷۷]آمار[ویرایش][ویرایش]بهروزرسانی در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۳[۸۱][۸۲][۸۳][۸۴]تیم ملیسالبازیهاگلهاپاس گلهاآرژانتین زیر ۲۰۲۰۰۵۱۶۱۱۳مجموع۱۶۱۱۳آرژانتین زیر ۲۳۲۰۰۸۵۲۲مجموع۵۲۲آرژانتین۲۰۰۵۵۰۰۲۰۰۶۷۲۲۲۰۰۷۱۳۶۳۲۰۰۸۸۲۱۲۰۰۹۱۰۳۲۲۰۱۰۱۰۲۲۲۰۱۱۱۳۴۱۰۲۰۱۲۹۱۲۱۲۰۱۳۶۴۳مجموع۸۲۳۵۲۴جوایز و افتخارات[ویرایش]افتخارات فردی[ویرایش]بهترین بازیکن جوان جهان (۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸)بهترین گلزن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن لالیگا (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ ،۲۰۱۲)بهترین گلزن لالیگا (۲۰۱۰ و ۲۰۱۲)کفش طلای اروپا (۲۰۱۰ و2012 و2013)بازیکن سال فوتبال جهان (۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲)بهترین گلزن لیگ قهرمانان اروپا (۲۰۰۹ ،۲۰۱۰، ۲۰۱۱ )بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونازدن بیشترین گل در یک سال با ۹۱ گلجایزه آلفردو دی استفانو: (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱)افتخارات تیمی[ویرایش]قهرمانی در رقابت های فوتبال زیر بیست سال جهان (۲۰۰۵)قهرمانی در سوپرجام اروپا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا (۰۶-۲۰۰۵ ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لالیگای اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ٬۲۰۱۰-۲۰۰۹، ۱۱-۲۰۱۰، ۲۰۱۲-۲۰۱۳)قهرمانی در سوپر جام اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ۱۰-۲۰۰۹ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در کوپا دل ری (۰۹-۲۰۰۸، ۱۲-۲۰۱۱)قهرمانی در جام باشگاههای جهان (۲۰۰۹ و ۲۰۱۱)
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ ساعت 13:31 توسط amir hoseyn
|
وبلاگ ها
messi900.blogfa.com
به وبلاگ دوستم بروید .
messi700.blogfa.com
به وبلاگ پادشاه لوگو هم بروید .
Logo-king.blogfa.com
بای بای
+ نوشته شده در سه شنبه سوم دی ۱۳۹۲ ساعت 12:58 توسط amir hoseyn
|
neymar
دریافت کد همین عکسhttp://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRF1m5PfLeWbRWiw9RBd_JuWxqoaRdQcCGi2DwTvv__yx3ficAMkA 
+ نوشته شده در سه شنبه سوم دی ۱۳۹۲ ساعت 9:23 توسط amir hoseyn
|
کد آیکون های بارسلونایی
+ نوشته شده در دوشنبه دوم دی ۱۳۹۲ ساعت 19:4 توسط amir hoseyn
|
چلسی
باشگاه فوتبال چلسیاز ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزادچلسیChelseaنام کامل باشگاهباشگاه فوتبال چلسیChelsea Football Clubلقب(ها)آبیهابازنشستگانتاریخ تأسیس۱۴ مارس ۱۹۰۵نام ورزشگاهاستمفورد بریج، لندن(گنجایش: ۴۱٬۸۴۱[۱])مالک رومن آبراموویچمدیرعامل بروس باکمربی ژوزه مورینیولیگلیگ برتر انگلستان۲۰۱۲ – ۲۰۱۳۳لباس اوللباس دوملباس سوم
باشگاه فوتبال چلسی (به انگلیسی: .Chelsea F.C) یک باشگاه فوتبال انگلیسی در غرب لندن است که در سال ۱۹۰۵ بنا نهاده شد.[۲] این باشگاه در لیگ برتر انگلستان بازی میکند و همواره در ردههای بالای فوتبال انگلیس قرار داشتهاست. چلسی چهار دوره قهرمان لیگ برتر انگلستانشدهاست و همچنین هفت قهرمانی در جام حذفی فوتبال انگلستان و چهار قهرمانی در جام اتحادیه فوتبال انگلیس را در کارنامهٔ خود دارد. این تیم در مسابقات اروپایی نیز توانستهاست دو قهرمانی در جام در جام اروپا،[۳] یک قهرمانی در سوپر جام اروپا[۴] و یک قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا۲۰۱۲[۵]به دست آورد.
چلسی نخستین مقام قهرمانی خود را در سال ۱۹۵۵ میلادی و در لیگ دسته اول انگلستان به دست آورد. این باشگاه چند جام نیز در دهههای۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به دست آورد، اما تا سال ۱۹۹۷ نتوانست جام مهم دیگری را کسب کند. دهه ابتدایی قرن بیست و یکم درخشانترین و موفقیتآمیزترین دوره تاریخ باشگاه چلسی به واسطهٔ قهرمانی در لیگ برتر جزیره در سالهای ۲۰۰۵، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و رسیدن به فینال لیگ قهرمانان اروپا در ۲۰۰۸ بودهاست. بخش عمدهای از این افتخارات توسط ژوزه مورینیو کسب شدهاست.[۶][۷]
این باشگاه بههمراه ورزشگاه استمفورد بریج که با ظرفیت ۴۱٬۸۴۱ نفر[۱] در همسایگی منطقه فولام (منطقه SW6 1HS لندن) قرار دارد،[۸] در سال ۲۰۰۳ توسط رومن آبراموویچ تاجر، به مبلغ ۱۴۰ میلیون پوند خریداری شد.[۹]
باشگاه چلسی از فصل ۱۹۶۴ - ۱۹۶۵ اقدام به استفاده از پیراهن و شورت ورزشی آبی روشن و جورابهای سفید رنگ کرد و تا امروز نیز غالباً این رویه ادامه داشتهاست. تا پیش از آن هیچگاه لباس و شورت بازیکنان این باشگاه یکرنگ نبودهاست.[۱۰]
نماد باشگاه چندین بار تغییر پیدا کردهاست که از دههٔ ۱۹۵۰ تا کنون، نماد شیر به عنوان نماد اصلی باشگاه برگزیده شدهاست.[۱۱] این باشگاه به طور میانگین در جایگاه پنجم پایدارترین تیمهای فوتبال انگلیس قرار دارد.[۱۲] همچنین این تیم با میانگین ۴۱٬۴۰۳ تماشاگر در فصل ۲۰۰۹ – ۲۰۱۰ لیگ برتر انگلیس در رده ششم قرار گرفتهاست.[۱۳]
محتویات [نهفتن] ۱ تاریخچه۲ استمفورد بریج۳ آرم و نماد باشگاه۴ لباس تیم۵ طرفداران و رقابتها۶ رکوردها۷ چلسی در فرهنگ عامه۸ تیم فوتبال زنان چلسی۹ بازیکنان۹.۱ ترکیب اصلی۹.۲ بازیکنان خارج شده به صورت قرضی۹.۳ تیم آکادمی باشگاه چلسی۹.۴ بهترین بازیکنان باشگاه (۲۰۱۳–۱۹۶۷)۱۰ بهترین مربیان تاریخ باشگاه۱۱ کادر فنی کنونی۱۲ افتخارات۱۳ پانویس۱۴ پیوند به بیرون
تاریخچه[ویرایش]اولین تیم باشگاه فوتبال چلسی در سپتامبر ۱۹۰۵
باشگاه فوتبال چلسی در مارس ۱۹۰۵ رسماً بنیان نهاده شد[۱۴] و در مدت زمان کوتاهی به مسابقات فوتبال انگلیس راه یافت. در سالهای نخستین، این باشگاه دستاوردهای اندکی بهدست آورد که میتوان به رسیدن به فینال جام حذفی فوتبال انگلستان در سال ۱۹۱۵ اشاره کرد. در بازی پایانی پس از باخت در برابر باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد قهرمانی را از دست داد ولی با این وجود برای بازیکنان خود شهرت فراوان کسب کرد.[۱۵]
تد دریک بازیکن سابق باشگاه فوتبال آرسنال و انگلیس در سال ۱۹۵۲ میلادی[۱۶] به عنوان سرمربی به چلسی آمد و شروع به نوسازی باشگاه کرد. وی توانست باشگاه فوتبال چلسی را در فصل ۵۵–۱۹۵۴ قهرمان لیگ دسته اول انگلستان کند.[۱۷] فصل بعد یوفا، جام باشگاههای اروپا را راهاندازی کرد اما با اعتراض تیمهای لیگ برتر و فدراسیون فوتبال، چلسی پیش از شروع بازیها، از جام کنار گذاشته شد.[۱۸]نمودار نتایج تیم چلسی از فصل ۰۶ - ۱۹۰۵ تا فصل ۰۸ - ۲۰۰۷
چلسی در دهه ۱۹۶۰ به رقابت با حریفان در لیگ دسته اول، جام اتحادیه و جام حذفی پرداخت که در فصل ۶۵–۱۹۶۴ توانست قهرمان جام اتحادیه فوتبال انگلیس شود.[۱۹] چلسی در سال ۱۹۷۰، پس از پیروزی با نتیجه ۲–۱ مقابل باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، قهرمان جام حذفی فوتبال انگلیس شد،[۲۰] همچنین توانست نخستین قهرمانی اروپایی خود را در جام در جام اروپا با پیروزی مقابل باشگاه فوتبال رئال مادرید در آتن به دست آورد.[۲۱]
اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی و اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی دوران نابسامانی برای چلسی بود، باشگاه دچار مشکلات مالی بسیاری شده بود،[۲۲] فروش ستارگان، باشگاه را با افت شدیدی مواجه کرد.[۲۳] در سال ۱۹۸۲ باشگاه توسط کن بیتس خریداری شد.[۲۴] چلسی در مسابقات بخت کمی برای نتیجهگیری داشت و برای نخستین بار در حال سقوط به لیگ دسته سوم بود ولی جان نیل توانست چلسی را در فصل ۸۴–۱۹۸۳ به لیگ بالاتر برساند. این تیم که در سال ۱۹۸۸ بار دیگر به لیگ دسته دوم سقوط کرده بود، بلافاصله در فصل ۸۹–۱۹۸۸ به لیگ دسته اول بازگشت.[۲۵]مراسم اهدای مدال پس از اولین قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا توسط تیم چلسی - ۲۰۱۲
بعد از یک نبرد طولانی مدت قانونی، کن بیتس به مالکیت مطلق بر ورزشگاه باشگاه در سال ۱۹۹۲ رسید.[۲۶] چلسی در سال ۱۹۹۴ به فینال جام حذفی فوتبال انگلستان راه یافت اما نتوانست قهرمانی این مسابقات را به دست آورد.[۲۷] در سال ۱۹۹۶ رود گولیت به عنوان بازیکن - مربی هدایت باشگاه چلسی را به دست گرفت،[۲۸] وی در سال ۱۹۹۷ جام حذفی فوتبال انگلستان را تصاحب کرد.[۲۹] گولیت در سال ۱۹۹۸ جای خود را جان لوکا ویالی داد.[۳۰] او نیز به نفع یک ایتالیایی دیگر یعنی کلودیو رانیری برکنار شد. رانیری از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ سرمربی باشگاه چلسی بود.[۳۱]
در ژوئن ۲۰۰۳ میلادی، بیتس باشگاه فوتبال چلسی را به مبلغ ۱۴۰ میلیون پوند، به یک میلیاردر روستبار به نام رومن آبراموویچ فروخت که این رویداد به بزرگترین خرید و فروش باشگاه در تاریخ فوتبال انگلستان تبدیل شد.[۹] این در حالی بود که رانیری قادر به نتیجهگیری مناسب نبود به همین دلیل ژوزه مورینیو جایگزین او شد که توانست چلسی را به جایگاه بهتری برساند.[۳۲] چلسی با مورینیو دو قهرمانی در لیگ برتر انگلیس در فصلهای (۰۵-۲۰۰۴[۳۳] و ۰۶–۲۰۰۵[۳۴]) به دست آورد.
همچنین مورینیو قهرمانی جام حذفی (۲۰۰۷[۳۵]) و جام اتحادیه (۲۰۰۵[۳۶] و ۲۰۰۷[۳۷]) را به افتخارات باشگاه اضافه کرد. در سپتامبر ۲۰۰۷ آورام گرانت جایگزین مورینیو شد.[۳۸] در همان فصل چلسی برای اولین بار به فینال لیگ قهرمانان اروپا صعود کرد اما در ضربات پنالتی، بازی را به تیم منچستر یونایتد واگذار کرد،[۳۹] در پی این نتیجه گرانت اخراج شد.[۴۰]
مربی بعدی فیلیپه اسکولاری بود که در ژوئیه ۲۰۰۸ به چلسی پیوست.[۴۱] اسکولاری نیز به دلیل نتایج ضعیف تیمی از کار برکنار شد.[۴۲] گاس هیدینگ مربی هلندی به عنوان سرمربی جدید باشگاه چلسی انتخاب شد[۴۳] و توانست این تیم را در سال ۲۰۰۹ قهرمان جام حذفی فوتبال انگلیس کند.[۴۴] اما مربی سابق باشگاه آث میلان کارلو آنچلوتی به عنوان مربی جدید باشگاه چلسی برگزیده شد.[۴۵] وی در اولین فصل حضورش موفق به کسب قهرمانی در لیگ برتر انگلیس و جام حذفی فوتبال انگلیس موسوم به دوگانه انگلیس شد.[۴۶] آنجلوتی در ماه مه ۲۰۱۱ از چلسی جدا شد و آندره ویلاس-بوآس مربی سابق تیمپورتو جایگزین وی شد.[۴۷]
آندره ویلاس-بوآس که با قراردادی ۱۵ میلیون یورویی (۱۳٬۳ میلیون پوند) در ژوئن ۲۰۱۱ به عنوان سرمربی باشگاه چلسی انتخاب شده بود[۴۸] در ۴ مارس ۲۰۱۲ به دلایل نتایج ضعیف از کار برکنار شد.[۴۹] پس از برکناری ویلاس بوآس، روبرتو دی ماتئو که به عنوان دستیار در باشگاه چلسی فعالیت میکرد به صورت موقت سرمربی تیم شد.[۵۰] دی ماتئو توانست چلسی را به مقام قهرمانی جام حذفی فوتبال انگلستان ۲۰۱۲[۵۱]و همچنین برای اولین بار به قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۲ با نتیجه ۴ بر ۳ در ضربات پنالتی مقابل باشگاه فوتبال بایرن مونیخ برساند.[۵]. با این حال در فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳، باخت سه بر هیچ چلسی مقابل یوونتوس در جام قهرمانان اروپا باعث اخراج وی شد و سرمربیگیری این تیم تا پایان فصل به رافائل بنیتز رسید.[۵۲][۵۳][۵۴] تنها موفقیت باشگاه چلسی به همراه بنیتز قهرمانی در لیگ اروپا ۲۰۱۳ با نتیجه دو بر یک مقابل تیم بنفیکا بود.[۵۵]استمفورد بریج[ویرایش]نوشتار اصلی: استمفورد بریج
چلسی در مقابل وست برومویچ آلبیون در ۲۳ سپتامبر ۱۹۰۵؛ چلسی ۱ – ۰ برنده شد.
استمفورد بریج تنها ورزشگاه باشگاه چلسی از ابتدا تاکنون بوده که رسماً از تاریخ ۲۸ آوریل ۱۸۷۷ افتتاح شدهاست.[۵۶] در ۲۸ سال اول تاسیس،استمفورد بریج مورد استفاده دیگر ورزشها به غیر از فوتبال مانند ورزش دو و میدانی نیز قرار داشته.[۵۷] در سال ۱۹۰۴ میلادی برادران گاس میرس وجوزف میرس ورزشگاه را خریداری کردهاند تا فقط بازیهای تیم چلسی در آن برگزار شود.[۵۶]
خانواده میرز برای طراحی جدید ورزشگاه، آرشیبالد لیتش که یکی از برجستهترین معماران اروپا بود را انتخاب کردند که طرح اصلی ورزشگاه کنونی را طراحی و اجرا کند.[۵۸]
آنها پیشنهاد اجاره باشگاه را به باشگاه فوتبال فولهام دادند اما این پشنهاد رد شد بنابراین صاحبان باشگاه تصمیم به استفاده از زمین در موارد دیگر گرفتند.[۵۹]
طراحی و تهیه نقشه اصلی ورزشگاه شروع شد به طوری که جایگاه تماشاگران در حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده بود.[۵۶] در اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی ساخت جایگاه جنوبی ورزشگاه که دارای سقف بود انجام شد. این ورزشگاه به خانه هواداران باشگاه چلسی تبدیل شد که وفادارترین و پورشورترین تماشاگران در دهههای ۱۹۶۰، ۷۰ و ۸۰ میلادی بودند.[۶۰]نمایی از غرب ورزشگاه استمفورد بریج
در سالهای پایانی دهه ۱۹۶۰ میلادی و اوایل ۱۹۷۰ میلادی طرح جدید ورزشگاه با ظرفیت ۵۰۰۰۰ نفر را اجرا کردند که تماماً دارای صندلی بود.[۵۶] ساخت قسمت شرقی ورزشگاه در دهه ۱۹۷۰ آغاز شد که هزینهای بسیاری برای باشگاه به همراه داشت که منجر به فروختن ورزشگاه به توسعهدهندگان آن شد و تا اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی یک جنگ طولانی مدت قانونی را ایجاد کرد.[۵۶] قسمتهای شمال، شرق و بخشهایی از جنوب ورزشگاه که تماماً دارای صندلی بود تا سال ۲۰۰۱ به طور کامل تکمیل شد.[۵۷]آرم و نماد باشگاه[ویرایش]
از ابتدای تأسیس باشگاه چلسی تا کنون چهار نماد و آرم در تاریخ باشگاه چلسی مورد استفاده قرار گرفته و همه تحت تغییرات جزئی انتخاب شده بودند.[۶۱] در سال ۱۹۰۵ اولین آرم باشگاه انتخاب شد که نمادی از یک بازنشسته باشگاه بود. لقب بازنشستگان به مدت نیم قرن در باشگاه چلسی مورد استفاده قرار گرفت[۶۲] در سال ۱۹۵۲ میلادی تد دریک در راستای تغییر و تحول در باشگاه اصرار به حذف نام بازنشسته داشت به همین دلیل نماد جدید انتخاب شد.[۶۳]
نماد شیر آبی رنگ نماد بعدی باشگاه چلسی بود به مدت سه دهه مورد استفاده قرار گرفت[۶۴] این آرم از سه گل رز قرمز به نمایندگی از کشور انگلستان و دو توپ فوتبال در حاشیهها تشکیل میشد که در سال ۱۹۶۰ میلادی با تصویب نهایی مورد استفاده قرار گرفت.[۶۳]
در سال ۱۹۸۶ میلادی کن بیتس مالک باشگاه چلسی برای ایجاد تغییر و تحول نماد آرم باشگاه را تغییر داد.[۶۳] آرم جدید شامل دایرهای آبی رنگ بود که شیر زرد رنگ و کلمات C.F.C در میان آن قرار گرفته بودند، این نماد با مدت ۱۹ سال به عنوان آرم اصلی باشگاه چلسی به کار برده میشد.[۶۱] با روی کار آمدن مدیریت جدید در رأس باشگاه آرم باشگاه بار دیگر تغییر کرد و دومین نماد تاریخ باشگاه چلسی یعنی نماد شیر آبی رنگ با اندکی تغییر دوباره مورد استفاده قرار گرفت.[۱۱]
آرم باشگاه چلسی از سال ۱۹۵۳–۱۹۰۵
آرم باشگاه چلسی از سال ۱۹۸۶–۱۹۵۳
آرم باشگاه چلسی از سال ۲۰۰۵–۱۹۸۶
آرم باشگاه چلسی از سال ۲۰۰۵-تاکنونلباس تیم[ویرایش]نخستین لباس تیم چلسی - سالهای ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۲
تیم چلسی همیشه لباس آبی بر تن کردهاست البته در ابتدا رنگ آبی لباس روشنتر از لباس کنونی بودهاست. همچنین رنگ جورابها در ابتدا آبی تیره بوده اما اکنون از رنگ سفید استفاده میشود، شورت ورزشی نیز از سفید به آبی تغییر رنگ دادهاست. این تغییرات در سال ۱۹۱۲ انجام شدهاست.[۶۵] در دهه ۱۹۶۰ میلادی تامی دوچرتی که مربی چلسی بود خواهان تغییر شورت آبی و جوراب سفید برای تغییر و تحول شده بود که این تغییر در فصل ۱۹۶۵ - ۱۹۶۴ لحاظ شد.[۶۶]
در دهه ۱۹۶۰ در یک بازی تیم چلسی لباس راه راه سفید و مشکی همانند لباس تیم اینتر میلان بر تن کردهاست.[۶۷] از دیگر لباسهای به یاد ماندنی چلسی میتوان به لباس با راه راه سبز در دهه ۱۹۸۰، لباس با راه راههای سفید و قرمز در اوایل دهه ۱۹۹۰ و لباس با راه راههای سربی و نارنجی در اواسط دهه ۱۹۹۰ اشاره کرد.[۶۸]
شرکت آدیداس حامی و تأمینکننده لباسهای ورزشی باشگاه چلسی است که بر اساس قرارداد سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ میلادی اسپانسر این باشگاه بودهاست. پیش از این شرکتآمبرو در سالهای (۸۱–۱۹۶۸)، Le Coq Sportif در سالهای (۸۶–۱۹۸۱)، مجموعه باشگاه چلسی در سالهای (۸۷–۱۹۸۶) و همچنین شرکت آمبرو در سالهای (۲۰۰۶–۱۹۸۷) پشتیبان و اسپانسر لباسهای ورزشی باشگاه چلسی بودهاند. باشگاه در اواسط فصل ۸۴–۱۹۸۳ با شرکت گلف ایر به عنوان اسپانسر باشگاه و تبلیغات بر روی پیراهنهای ورزشی تیم به توافق رسیدند. پس از آن باشگاه با شرکت گرانگ فارمس و بای لین تی و کمپانی ایتالیایی سیمود قبل از قرارداد طولانی مدت با شرکت سازنده کامپیوتر کمودور اینترنشنال در سال ۱۹۸۹ قرارداد همکاری امضاء کردهاند. اسپانسرهای بعدی باشگاه شرکتهای کورس در سالهای (۹۷–۱۹۹۵)، اتوگلس در سالهای (۲۰۰۱–۱۹۹۷) و هواپیمایی امارات در سالهای (۲۰۰۵–۲۰۰۱) بودهاند. شرکت سامسونگ اسپانسر فعلی باشگاه چلسی است[۶۹] که در فصل ۰۸–۲۰۰۷ میلادی به تبلیغات در زمینه گوشی موبایل پرداختهاست.[۷۰]طرفداران و رقابتها[ویرایش]طرفداران تیم چلسی در بازی چلسی و تاتنهام - ۱۱ مارس ۲۰۰۶
هواداران باشگاه چلسی به طور متوسط در رده پنجم حضور مداوم در ورزشگاههای خود قرار دارند.[۷۱] همچنین این تیم با داشتن ۴۰٬۰۰۰ تماشاگر به طور ثابت در هر بازی در ورزشگاه استمفورد بریج در رده پنجم تیمهای انگلیسی قرار دارد. میانگین تماشاگران چلسی نیز ۴۱٬۴۲۳ نفر است.[۱۳] چلسی با داشتن هواداران بسیار در نقاط مختلف لندن و انگلیس اعم از اقشار کارگر و ثروتمند از تیمهای محبوب در کشور انگلستان و جهان محسوب میشود.[۷۲]
شهرآورد غرب و شمال لندن از مهمترین بازیهای چلسی در شهر لندن است. براساس نظرسنجی سال ۲۰۰۴ توسط سایت Planetfootball.com نشان میدهد که هواداران تیم چلسی تیمهای آرسنال، تاتنهام و منچستر یونایتد را مهمترین رقیبان تیم خود میدانند.[۷۳] رقابت چلسی و تاتنهام از فینال جام اتحادیه فوتبال انگلیس در سال ۱۹۶۷ شروع شدهاست که اولین فینال مابین این دو تیم لندنی بوده. همچنین بازیهای دو تیم چلسی و لیدز یونایتد در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ از حساسیتهای زیاد برخوردار بودهاست، مخصوصاً فینال بحث برانگیز جام اتحادیه در سال ۱۹۷۰.[۷۴] رقابت با تیم لیورپول نیز پس از بازی نیمهنهایی این دو تیم در لیگ قهرمانان اروپا و انتقال فرناندو تورس از لیورپول به چلسی شدت گرفتهاست.[۷۵]رکوردها[ویرایش]نوشتار اصلی: فهرست سوابق و آمارهای باشگاه فوتبال چلسیفرانک لمپارد بازیکن حال حاضر چلسی و رکورددار بیشترین بازی و بیشترین گلزده در بین بازیکنان تیم
بیشترین حضور و بازی برای تیم چلسی در اختیار رون هریس کاپیتان سابق چلسی با ۷۹۵ بازی مابین سالهای ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۰ میباشد که بعید است بهزودی این رکورد شکسته شود.[۷۶] فرانک لمپارد با بیش از ۵۰۰ بازی رکورددار بیشترین بازی در بین بازیکن حال حاضر باشگاهاست.[۷۷] در بین دروازهبانان نیز پیتر بونتی با ۶۰۰ بازی (۷۹–۱۹۵۹) یکی از رکورداران تاریخ باشگاه چلسی است.[۷۸]
فرانک لمپارد (–۲۰۰۱) با ۲۰۳ گل زده و بابی تامبلینگ (۱۹۷۰-۱۹۵۹) با ۲۰۲ گلزده برای چلسی گلزنترین بازیکنان این باشگاه از ابتدا تاکنون بودهاند. دیگر بازیکنانی که بیش از ۱۰۰ گل برای باشگاه چلسی به ثمر رساندهاند میتوان به کری دیکسون (۹۲–۱۹۸۳)، دیدیه دروگبا (۲۰۱۲–۲۰۰۴)، روی بنتلی (۵۶–۱۹۴۸)، پیتر آسگود (۷۴–۱۹۶۴ و ۷۹–۱۹۷۸)، جیمی گریوس(۶۱–۱۹۵۷)، جورج میلس (۳۹–۱۹۲۹) و جورج هیلسدون (۱۲–۱۹۰۶) اشاره کرد. گریوس نیز با ۴۳ گل بهترین گلزن تاریخ باشگاه در یک فصل (۶۱–۱۹۶۰) محسوب میشود.[۷۷][۷۶]
بیشترین حضور هواداران و تماشاگران در ورزشگاه خانگی چلسی که به صورت رسمی ثبت شده در بازی با تیم آرسنال در مسابقات لیگ دسته اول انگلستان در سال ۱۹۳۵ بودهاست که ۸۲٬۹۰۵ در ورزشگاه حضور داشتهاند[۷۹] بازسازی ورزشگاه استمفورد بریج و نصب صندلی در تمام جایگاهها در دهه ۱۹۹۰ میلادی،[۸۰] ظرفیت ورزشگاه را به ۴۱٬۸۴۱ نفر کاهش داد.[۱]
چلسی رکوردهای متعددی در انگلستان و اروپا در اختیار دارد، بیشترین امتیاز کسب شده در یک فصل (۹۵ امتیاز)، کمترین گل خورده در یک فصل (۱۵ گل)،[۸۱] بیشترین پیروزی در یک فصل (۲۹ بازی)[۸۲]، بیشترین بازی بدون گلخورده در یک فصل (۲۵ بازی)[۸۳] (تماماً در فصل ۰۵–۲۰۰۴) و بیشترین بازی بدون گلخورده از ابتدای فصل (۶ بازی) (در فصل ۰۶–۲۰۰۵) از آن جملهاست.[۸۴]
این باشگاه با پیروزی ۲۱ بر صفر مقابل باشگاه فوتبال Jeunesse Hautcharage در جام در جام اروپا سال ۱۹۷۱ یک رکورد در مسابقات اروپایی به جا گذاشتهاست.[۸۵] چلسی رکورد ۸۶ بازی بدون شکست در ورزشگاه خانگی خود از ۲۰ مارس ۲۰۰۴ تا ۲۶ اکتبر ۲۰۰۸ را در اختیار دارد. همچنین چلسی ۶۳ بازی بدون شکست مابین سالهای ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰ را به همراه تیم لیورپول در اختیار دارد.[۸۶][۸۷] چلسی رکورد ۱۱ بازی بدون شکست مابین ۲۵ آوریل ۲۰۰۸ تا ۶ دسامبر ۲۰۰۸ را نیز در اختیار دارد.[۸۸]
چلسی در فهرست رکوردداران «اولینها» به همراه تیم آرسنال برای اولین بار در تاریخ ۲۵ اوت ۱۹۲۸ در بازی مقابل سوانسی تاون لباسهای دارای شماره برتن کردهاند.[۸۹] تیم چلسی برای اولین بار در انگلستان در یک مسابقه داخلی با هواپیما برای دیدار با باشگاه فوتبال نیوکاسل در تاریخ ۱۹ آوریل ۱۹۵۷ سفر کردهاست[۹۰] و برای اولین بار در لیگ دسته اول در روز یکشنبه مسابقه دادهاست، این بازی در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۹۷۴ مقابل تیم استوک سیتی بودهاست. همچنین چلسی در یک بازی مقابل تیم فوتبال ساوتهمپتون که در سال ۱۹۹۹ برگزار شدهاست بدون بازیکن انگلیسی و ایرلندی به میدان رفتهاست.[۹۱] چلسی در ۱۹ مه ۲۰۰۷ اولین تیم پیروز در ورزشگاه جدید ومبلی و آخرین تیم پیروز در ورزشگاه ومبلی قبل از بازسازی بودهاست.[۹۲] چلسی در فصل ۱۰-۲۰۰۹ برای اولین بار به رکورد ۱۰۰ گلزده در یک فصل در تاریخ لیگ برتر رسیدهاست.[۴۶]چلسی در فرهنگ عامه[ویرایش]جشن بازیکنان تیم چلسی بعد از دو قهرمانی در فصل ۱۰–۲۰۰۹
در سال ۱۹۳۰ فیلم بازی بزرگ با مضمونی فوتبالی ساخته شده[۹۳] که در آن جک کوک بازیکن سابق باشگاه چلسی و بازیکن آن زمان باشگاه میلوال به بازی پرداختهاست. این بازیکن در صحنههای مختلفی از این فیلم مانند سکانسهایی که در ورزشگاه استمفورد بریج ساخته شدهاست حضور پیدا کرده، همچنیناندرو ویلسون، جورج میلس و سام میلینگتون به عنوان بازیگر مهمان نیز در این فیلم حضور داشتهاند.[۹۴] به دلیل سوابق منفی هواداران باشگاه چلسی در زمینه خشونتهای فوتبالی در فیلمهایی همانند کارخانه فوتبال به این موضوع پرداخته شدهاست.[۹۵]
چلسی تا دهه ۱۹۵۰ رابطه نزدیکی با سالنهای موسیقی داشت و بازیکنانی مانند جورج روبی در زمینه موسیقی نیز فعال بودند.[۹۶]
تک آهنگ «آبی رنگ است» که برای فینال جام حذفی ۱۹۷۲ انگلستان با صدای تمامی بازیکنان تیم چلسی ساخته شدهبود توانست در رتبه پنجم موسیقیهای سال این کشور قرار بگیرد.[۹۷] بعدها آهنگ «سفید رنگ است» با اقتباس از این آهنگ برای تیم ونکوور ویتکاپس ساخته شدهاست.[۹۸]همچنین آهنگ «روز آبی» به دلیل رسیدن تیم چلسی به فینال جام اتحادیه فوتبال انگلستان در سال ۱۹۹۷ توسط سوگز و به همراه بازیکنان باشگاه خوانده شد که توانست تا رتبه ۲۲ بهترین آهنگهای انگلیس نیز صعود کند.[۹۹] برایان آدامز از هواداران تیم چلسی[۱۰۰] آهنگ «ما برد میخواهیم» را برای این تیم خواندهاست.[۱۰۱]تیم فوتبال زنان چلسی[ویرایش]نوشتار اصلی: باشگاه فوتبال زنان چلسی
باشگاه چلسی در زمینه فوتبال زنان نیز فعالیت دارد که از سال ۲۰۰۴ وابسته به تیم مردان در مسابقات حضور پیدا کردهاست.[۱۰۲] آنها بازیهای خانگی خود را در زمین امپریال فیلدز انجام میدهند.[۱۰۳] این تیم در جام سوری کانتی در سالهای ۲۰۰۳، ۲۰۰۴، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ قهرمان شدهاست[۱۰۴] و برای اولین بار بعد از قهرمانی در لیگ جنوبی فوتبال زنان انگلیس (۲۰۰۵) به لیگ برتر ملی انگلیس صعود کرد. این تیم فصل ۱۰–۲۰۰۹ را با قرار گرفتن در رده سوم به پایان رساند که بهترین رتبه این تیم از ابتدا تاکنون بودهاست. تیم زنان چلسی یکی از ۸ تیم مؤسس سوپرلیگ فوتبال زنان انگلیس است.[۱۰۵]جان تری کاپیتان فعلی باشگاه مردان چلسی مدیر داخلی تیم زنان باشگاه چلسی است.[۱۰۶]بازیکنان[ویرایش]
بازیکنان باشگاه چلسی و تغییرات آن تا ۲۰ ژانویه ۲۰۱۲.[۱۰۷]ترکیب اصلی[ویرایش]شمارهنقشبازیکن۱دروازهبانپیتر چک (کاپیتان سوم)۲مدافعبرانیسلاو ایوانوویچ۳مدافعاشلی کول۴مدافعدیوید لوییز۵هافبکمایکل اسین۷هافبکرامیرس۸هافبکفرانک لمپارد (کاپیتان دوم)۹مهاجمفرناندو تورس۱۰هافبکخوان ماتا۱۱هافبکاسکار۱۲هافبکجان ابی میکل۱۳مهاجمویکتور موسز۱۴مهاجمآندره شورله۱۵هافبککوین ده بروینشمارهنقشبازیکن۱۶هافبکمارکو فن خینکل۱۷هافبکادن آزار۱۸مهاجمروملو لوکاکو۱۹مهاجمدمبا با۲۲هافبکویلیان۲۳دروازهبانمارک شوارزر۲۴مدافعگری کیهیل۲۶مدافعجان تری ۲۸مدافعسزار آزپیلیکوئتا۳۳مدافعتوماش کالاس۳۴مدافعرایان برتراند۴۰دروازهبانهنریکه هیلاریو۴۶دروازهبانجمال بلکمن-مدافعساموئل اتوئوبازیکنان خارج شده به صورت قرضی[ویرایش]شمارهنقشبازیکن۶هافبکاوریول رومئو (به والنسیا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴)۲۱هافبکمارکو مارین (به سویا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴)۲۹دروازهبانتیبوت کورتویس (به اتلتیکو مادرید تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴)شمارهنقشبازیکن۳۱مهاجمگائل کاکوتا (به ویتسآرنهم تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴)۳۵مهاجملوکاس پیازون (به ویتسآرنهم تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴)۳۸مدافعپاتریک فن آنهولت (به ویتسآرنهم تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴)تیم آکادمی باشگاه چلسی[ویرایش]نوشتار اصلی: آکادمی و تیم دوم باشگاه فوتبال چلسی
آکادمی و تیم دوم باشگاه فوتبال چلسی متشکل از بازیکنان زیر ۲۱ سال و رزرو باشگاه چلسی است. این تیم وظیفه یافتن بازیکنان جوان و با استعداد برای آموزش و پشتیبانی از تیم اصلی باشگاه چلسی را دارد.[۱۰۸]بهترین بازیکنان باشگاه (۲۰۱۳–۱۹۶۷)[ویرایش]نوشتار اصلی: فهرست بازیکنان باشگاه فوتبال چلسیجیانفرانکو زولاجان تری
بهترین بازیکنان باشگاه فوتبال چلسی از سال ۱۹۶۷ تا ۲۰۱۳ به شرح زیر است:[۱۰۹]سالبازیکن۱۹۶۷ پیتر بونتی۱۹۶۸ چارلی کوک۱۹۶۹ دیوید وب۱۹۷۰ جان هولینس۱۹۷۱ جان هولینس۱۹۷۲ دیوید وب۱۹۷۳ پیتر آسگود۱۹۷۴ گری لوک۱۹۷۵ چارلی کوک۱۹۷۶ رای ویلکینز۱۹۷۷ رای ویلکینز۱۹۷۸ میکی دروی۱۹۷۹ تامی لانگلی۹۸۰ کلایو واکر۱۹۸۱ پتار بورتا۱۹۸۲ مایک فیلری۱۹۸۳ جوی جونز۱۹۸۴ پت نوین۱۹۸۵ دیوید اسپیدی۱۹۸۶ ادی نیدژویسکی۱۹۸۷ پت نوین۱۹۸۸ تونی دوریگو۱۹۸۹ گراهام روبرتس۱۹۹۰ کن مونکو سالبازیکن۱۹۹۱ اندی تاونسند۱۹۹۲ پائول الیوت۱۹۹۳ فرانک سینکلر۱۹۹۴ استیو کلارک۱۹۹۵ ارلند جانسن۱۹۹۶ رود گولیت۱۹۹۷ مارک هیوز۱۹۹۸ دنیس ویسه۱۹۹۹ جانفرانکو زولا۲۰۰۰ دنیس ویسه۲۰۰۱ جان تری۲۰۰۲ کارلو کودیچینی۲۰۰۳ جانفرانکو زولا۲۰۰۴ فرانک لمپارد۲۰۰۵ فرانک لمپارد۲۰۰۶ جان تری۲۰۰۷ مایکل اسین۲۰۰۸ جو کول۲۰۰۹ فرانک لمپارد۲۰۱۰ دیدیه دروگبا۲۰۱۱ پیتر چک۲۰۱۲ خوان ماتا۲۰۱۳ خوان ماتابهترین مربیان تاریخ باشگاه[ویرایش]نوشتار اصلی: فهرست مربیان باشگاه فوتبال چلسی
بهترین مربیان تاریخ باشگاه چلسی براساس جامهای بدست آورده به شرح زیر است:[۱۱۰][۱۱۱]نامتاریخافتخارات تد دریک۱۹۵۲–۱۹۶۱اولین قهرمانی در لیگ انگلستان، جام خیریه انگلیس تامی دوچرتی۱۹۶۲–۱۹۶۷جام اتحادیه دیو سکستون۱۹۶۷–۱۹۷۴جام حذفی، جام در جام اروپا جان نیل۱۹۸۱–۱۹۸۵قهرمانی در لیگ دسته دو انگلیس جان هولینس۱۹۸۵–۱۹۸۸فول ممبرز کاپ بابی کمپل۱۹۸۸–۱۹۹۱قهرمانی در لیگ دسته دو انگلیس، فول ممبرز کاپ رود گولیت۱۹۹۶–۱۹۹۸جام حذفی جان لوکا ویالی۱۹۹۸–۲۰۰۰جام اتحادیه، جام حذفی، جام خیریه انگلیس، جام در جام اروپا، سوپر جام اروپا ژوزه مورینیو۲۰۰۴–۲۰۰۷۲ لیگ برتر انگلستان، ۲ جام اتحادیه، جام حذفی، جام خیریه انگلیس گاس هیدینگ۲۰۰۹جام حذفی کارلو آنجلوتی۲۰۰۹–۲۰۱۱لیگ برتر انگلستان، جام حذفی، جام خیریه انگلیس روبرتو دیماتئو۲۰۱۲جام حذفی، لیگ قهرمانان اروپا رافائل بنیتز۲۰۱۳لیگ اروپاکادر فنی کنونی[ویرایش]ژوزه مورینیوپست[۱۱۲]نامسرمربی ژوزه مورینیومربی-دستیار روی فاریادستیار استیو هلنددستیار سیلوینو لورودستیار ژوزه مورایسمدیر فنی مایکل امنالومربی دروازبانها کریستوف لولیچونمربی بدنساز کریس جونزپزشک باشگاه پاکو بیوشکامدیر تیم جوانان آدریان ویواشافتخارات[ویرایش]
افتخارات و قهرمانیهای باشگاه فوتبال چلسی به شرح زیر است:[۱۱۳][۱۱۴][۱۱۵][۱۱۶]دوره۱۹۰۶۱۹۰۷۱۹۱۱۱۹۱۲۱۹۱۴۱۹۱۵۱۹۲۹۱۹۳۰۱۹۵۴۱۹۵۵۱۹۵۵۱۹۶۲۱۹۶۳۱۹۶۴۱۹۶۵۱۹۶۶۱۹۶۷۱۹۶۹۱۹۷۰۱۹۷۰۱۹۷۰۱۹۷۱۱۹۷۱۱۹۷۲دسته اول / لیگ برتردسته دومجام حذفی فوتبال انگلستانجام اتحادیه فوتبال انگلیسجام خیریهجام در جام اروپادوره۱۹۷۶۱۹۷۷۱۹۸۳۱۹۸۴۱۹۸۵۱۹۸۶۱۹۸۸۱۹۸۹۱۹۸۹۱۹۹۰۱۹۹۳۱۹۹۴۱۹۹۶۱۹۹۷۱۹۹۷۱۹۹۷۱۹۹۸۱۹۹۸۱۹۹۹۲۰۰۰۲۰۰۰۲۰۰۱۲۰۰۲دسته اول / لیگ برتردسته دومجام حذفی فوتبال انگلستانجام اتحادیه فوتبال انگلستانجام خیریهجام در جام اروپاسوپرجام اروپافول ممبرز کاپدوره۲۰۰۳۲۰۰۴۲۰۰۴۲۰۰۵۲۰۰۵۲۰۰۵۲۰۰۶۲۰۰۶۲۰۰۶۲۰۰۷۲۰۰۷۲۰۰۷۲۰۰۸۲۰۰۸۲۰۰۹۲۰۰۹۲۰۰۹۲۰۱۰۲۰۱۰۲۰۱۰۲۰۱۱لیگ برترجام حذفی فوتبال انگلستانجام اتحادیه فوتبال انگلستانجام خیریهلیگ قهرمانان اروپادوره۲۰۱۱۲۰۱۲۲۰۱۲۲۰۱۲۲۰۱۳۲۰۱۳۲۰۱۴لیگ برترجام حذفی فوتبال انگلستانجام اتحادیه فوتبال انگلستانجام خیریهلیگ قهرمانان اروپاجام باشگاههای جهانلیگ اروپاپان
باشگاه فوتبال چلسی (به انگلیسی: .Chelsea F.C) یک باشگاه فوتبال انگلیسی در غرب لندن است که در سال ۱۹۰۵ بنا نهاده شد.[۲] این باشگاه در لیگ برتر انگلستان بازی میکند و همواره در ردههای بالای فوتبال انگلیس قرار داشتهاست. چلسی چهار دوره قهرمان لیگ برتر انگلستانشدهاست و همچنین هفت قهرمانی در جام حذفی فوتبال انگلستان و چهار قهرمانی در جام اتحادیه فوتبال انگلیس را در کارنامهٔ خود دارد. این تیم در مسابقات اروپایی نیز توانستهاست دو قهرمانی در جام در جام اروپا،[۳] یک قهرمانی در سوپر جام اروپا[۴] و یک قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا۲۰۱۲[۵]به دست آورد.
چلسی نخستین مقام قهرمانی خود را در سال ۱۹۵۵ میلادی و در لیگ دسته اول انگلستان به دست آورد. این باشگاه چند جام نیز در دهههای۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به دست آورد، اما تا سال ۱۹۹۷ نتوانست جام مهم دیگری را کسب کند. دهه ابتدایی قرن بیست و یکم درخشانترین و موفقیتآمیزترین دوره تاریخ باشگاه چلسی به واسطهٔ قهرمانی در لیگ برتر جزیره در سالهای ۲۰۰۵، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و رسیدن به فینال لیگ قهرمانان اروپا در ۲۰۰۸ بودهاست. بخش عمدهای از این افتخارات توسط ژوزه مورینیو کسب شدهاست.[۶][۷]
این باشگاه بههمراه ورزشگاه استمفورد بریج که با ظرفیت ۴۱٬۸۴۱ نفر[۱] در همسایگی منطقه فولام (منطقه SW6 1HS لندن) قرار دارد،[۸] در سال ۲۰۰۳ توسط رومن آبراموویچ تاجر، به مبلغ ۱۴۰ میلیون پوند خریداری شد.[۹]
باشگاه چلسی از فصل ۱۹۶۴ - ۱۹۶۵ اقدام به استفاده از پیراهن و شورت ورزشی آبی روشن و جورابهای سفید رنگ کرد و تا امروز نیز غالباً این رویه ادامه داشتهاست. تا پیش از آن هیچگاه لباس و شورت بازیکنان این باشگاه یکرنگ نبودهاست.[۱۰]
نماد باشگاه چندین بار تغییر پیدا کردهاست که از دههٔ ۱۹۵۰ تا کنون، نماد شیر به عنوان نماد اصلی باشگاه برگزیده شدهاست.[۱۱] این باشگاه به طور میانگین در جایگاه پنجم پایدارترین تیمهای فوتبال انگلیس قرار دارد.[۱۲] همچنین این تیم با میانگین ۴۱٬۴۰۳ تماشاگر در فصل ۲۰۰۹ – ۲۰۱۰ لیگ برتر انگلیس در رده ششم قرار گرفتهاست.[۱۳]
محتویات [نهفتن] ۱ تاریخچه۲ استمفورد بریج۳ آرم و نماد باشگاه۴ لباس تیم۵ طرفداران و رقابتها۶ رکوردها۷ چلسی در فرهنگ عامه۸ تیم فوتبال زنان چلسی۹ بازیکنان۹.۱ ترکیب اصلی۹.۲ بازیکنان خارج شده به صورت قرضی۹.۳ تیم آکادمی باشگاه چلسی۹.۴ بهترین بازیکنان باشگاه (۲۰۱۳–۱۹۶۷)۱۰ بهترین مربیان تاریخ باشگاه۱۱ کادر فنی کنونی۱۲ افتخارات۱۳ پانویس۱۴ پیوند به بیرون
تاریخچه[ویرایش]اولین تیم باشگاه فوتبال چلسی در سپتامبر ۱۹۰۵
باشگاه فوتبال چلسی در مارس ۱۹۰۵ رسماً بنیان نهاده شد[۱۴] و در مدت زمان کوتاهی به مسابقات فوتبال انگلیس راه یافت. در سالهای نخستین، این باشگاه دستاوردهای اندکی بهدست آورد که میتوان به رسیدن به فینال جام حذفی فوتبال انگلستان در سال ۱۹۱۵ اشاره کرد. در بازی پایانی پس از باخت در برابر باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد قهرمانی را از دست داد ولی با این وجود برای بازیکنان خود شهرت فراوان کسب کرد.[۱۵]
تد دریک بازیکن سابق باشگاه فوتبال آرسنال و انگلیس در سال ۱۹۵۲ میلادی[۱۶] به عنوان سرمربی به چلسی آمد و شروع به نوسازی باشگاه کرد. وی توانست باشگاه فوتبال چلسی را در فصل ۵۵–۱۹۵۴ قهرمان لیگ دسته اول انگلستان کند.[۱۷] فصل بعد یوفا، جام باشگاههای اروپا را راهاندازی کرد اما با اعتراض تیمهای لیگ برتر و فدراسیون فوتبال، چلسی پیش از شروع بازیها، از جام کنار گذاشته شد.[۱۸]نمودار نتایج تیم چلسی از فصل ۰۶ - ۱۹۰۵ تا فصل ۰۸ - ۲۰۰۷
چلسی در دهه ۱۹۶۰ به رقابت با حریفان در لیگ دسته اول، جام اتحادیه و جام حذفی پرداخت که در فصل ۶۵–۱۹۶۴ توانست قهرمان جام اتحادیه فوتبال انگلیس شود.[۱۹] چلسی در سال ۱۹۷۰، پس از پیروزی با نتیجه ۲–۱ مقابل باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، قهرمان جام حذفی فوتبال انگلیس شد،[۲۰] همچنین توانست نخستین قهرمانی اروپایی خود را در جام در جام اروپا با پیروزی مقابل باشگاه فوتبال رئال مادرید در آتن به دست آورد.[۲۱]
اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی و اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی دوران نابسامانی برای چلسی بود، باشگاه دچار مشکلات مالی بسیاری شده بود،[۲۲] فروش ستارگان، باشگاه را با افت شدیدی مواجه کرد.[۲۳] در سال ۱۹۸۲ باشگاه توسط کن بیتس خریداری شد.[۲۴] چلسی در مسابقات بخت کمی برای نتیجهگیری داشت و برای نخستین بار در حال سقوط به لیگ دسته سوم بود ولی جان نیل توانست چلسی را در فصل ۸۴–۱۹۸۳ به لیگ بالاتر برساند. این تیم که در سال ۱۹۸۸ بار دیگر به لیگ دسته دوم سقوط کرده بود، بلافاصله در فصل ۸۹–۱۹۸۸ به لیگ دسته اول بازگشت.[۲۵]مراسم اهدای مدال پس از اولین قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا توسط تیم چلسی - ۲۰۱۲
بعد از یک نبرد طولانی مدت قانونی، کن بیتس به مالکیت مطلق بر ورزشگاه باشگاه در سال ۱۹۹۲ رسید.[۲۶] چلسی در سال ۱۹۹۴ به فینال جام حذفی فوتبال انگلستان راه یافت اما نتوانست قهرمانی این مسابقات را به دست آورد.[۲۷] در سال ۱۹۹۶ رود گولیت به عنوان بازیکن - مربی هدایت باشگاه چلسی را به دست گرفت،[۲۸] وی در سال ۱۹۹۷ جام حذفی فوتبال انگلستان را تصاحب کرد.[۲۹] گولیت در سال ۱۹۹۸ جای خود را جان لوکا ویالی داد.[۳۰] او نیز به نفع یک ایتالیایی دیگر یعنی کلودیو رانیری برکنار شد. رانیری از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ سرمربی باشگاه چلسی بود.[۳۱]
در ژوئن ۲۰۰۳ میلادی، بیتس باشگاه فوتبال چلسی را به مبلغ ۱۴۰ میلیون پوند، به یک میلیاردر روستبار به نام رومن آبراموویچ فروخت که این رویداد به بزرگترین خرید و فروش باشگاه در تاریخ فوتبال انگلستان تبدیل شد.[۹] این در حالی بود که رانیری قادر به نتیجهگیری مناسب نبود به همین دلیل ژوزه مورینیو جایگزین او شد که توانست چلسی را به جایگاه بهتری برساند.[۳۲] چلسی با مورینیو دو قهرمانی در لیگ برتر انگلیس در فصلهای (۰۵-۲۰۰۴[۳۳] و ۰۶–۲۰۰۵[۳۴]) به دست آورد.
همچنین مورینیو قهرمانی جام حذفی (۲۰۰۷[۳۵]) و جام اتحادیه (۲۰۰۵[۳۶] و ۲۰۰۷[۳۷]) را به افتخارات باشگاه اضافه کرد. در سپتامبر ۲۰۰۷ آورام گرانت جایگزین مورینیو شد.[۳۸] در همان فصل چلسی برای اولین بار به فینال لیگ قهرمانان اروپا صعود کرد اما در ضربات پنالتی، بازی را به تیم منچستر یونایتد واگذار کرد،[۳۹] در پی این نتیجه گرانت اخراج شد.[۴۰]
مربی بعدی فیلیپه اسکولاری بود که در ژوئیه ۲۰۰۸ به چلسی پیوست.[۴۱] اسکولاری نیز به دلیل نتایج ضعیف تیمی از کار برکنار شد.[۴۲] گاس هیدینگ مربی هلندی به عنوان سرمربی جدید باشگاه چلسی انتخاب شد[۴۳] و توانست این تیم را در سال ۲۰۰۹ قهرمان جام حذفی فوتبال انگلیس کند.[۴۴] اما مربی سابق باشگاه آث میلان کارلو آنچلوتی به عنوان مربی جدید باشگاه چلسی برگزیده شد.[۴۵] وی در اولین فصل حضورش موفق به کسب قهرمانی در لیگ برتر انگلیس و جام حذفی فوتبال انگلیس موسوم به دوگانه انگلیس شد.[۴۶] آنجلوتی در ماه مه ۲۰۱۱ از چلسی جدا شد و آندره ویلاس-بوآس مربی سابق تیمپورتو جایگزین وی شد.[۴۷]
آندره ویلاس-بوآس که با قراردادی ۱۵ میلیون یورویی (۱۳٬۳ میلیون پوند) در ژوئن ۲۰۱۱ به عنوان سرمربی باشگاه چلسی انتخاب شده بود[۴۸] در ۴ مارس ۲۰۱۲ به دلایل نتایج ضعیف از کار برکنار شد.[۴۹] پس از برکناری ویلاس بوآس، روبرتو دی ماتئو که به عنوان دستیار در باشگاه چلسی فعالیت میکرد به صورت موقت سرمربی تیم شد.[۵۰] دی ماتئو توانست چلسی را به مقام قهرمانی جام حذفی فوتبال انگلستان ۲۰۱۲[۵۱]و همچنین برای اولین بار به قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۲ با نتیجه ۴ بر ۳ در ضربات پنالتی مقابل باشگاه فوتبال بایرن مونیخ برساند.[۵]. با این حال در فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳، باخت سه بر هیچ چلسی مقابل یوونتوس در جام قهرمانان اروپا باعث اخراج وی شد و سرمربیگیری این تیم تا پایان فصل به رافائل بنیتز رسید.[۵۲][۵۳][۵۴] تنها موفقیت باشگاه چلسی به همراه بنیتز قهرمانی در لیگ اروپا ۲۰۱۳ با نتیجه دو بر یک مقابل تیم بنفیکا بود.[۵۵]استمفورد بریج[ویرایش]نوشتار اصلی: استمفورد بریج
چلسی در مقابل وست برومویچ آلبیون در ۲۳ سپتامبر ۱۹۰۵؛ چلسی ۱ – ۰ برنده شد.
استمفورد بریج تنها ورزشگاه باشگاه چلسی از ابتدا تاکنون بوده که رسماً از تاریخ ۲۸ آوریل ۱۸۷۷ افتتاح شدهاست.[۵۶] در ۲۸ سال اول تاسیس،استمفورد بریج مورد استفاده دیگر ورزشها به غیر از فوتبال مانند ورزش دو و میدانی نیز قرار داشته.[۵۷] در سال ۱۹۰۴ میلادی برادران گاس میرس وجوزف میرس ورزشگاه را خریداری کردهاند تا فقط بازیهای تیم چلسی در آن برگزار شود.[۵۶]
خانواده میرز برای طراحی جدید ورزشگاه، آرشیبالد لیتش که یکی از برجستهترین معماران اروپا بود را انتخاب کردند که طرح اصلی ورزشگاه کنونی را طراحی و اجرا کند.[۵۸]
آنها پیشنهاد اجاره باشگاه را به باشگاه فوتبال فولهام دادند اما این پشنهاد رد شد بنابراین صاحبان باشگاه تصمیم به استفاده از زمین در موارد دیگر گرفتند.[۵۹]
طراحی و تهیه نقشه اصلی ورزشگاه شروع شد به طوری که جایگاه تماشاگران در حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده بود.[۵۶] در اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی ساخت جایگاه جنوبی ورزشگاه که دارای سقف بود انجام شد. این ورزشگاه به خانه هواداران باشگاه چلسی تبدیل شد که وفادارترین و پورشورترین تماشاگران در دهههای ۱۹۶۰، ۷۰ و ۸۰ میلادی بودند.[۶۰]نمایی از غرب ورزشگاه استمفورد بریج
در سالهای پایانی دهه ۱۹۶۰ میلادی و اوایل ۱۹۷۰ میلادی طرح جدید ورزشگاه با ظرفیت ۵۰۰۰۰ نفر را اجرا کردند که تماماً دارای صندلی بود.[۵۶] ساخت قسمت شرقی ورزشگاه در دهه ۱۹۷۰ آغاز شد که هزینهای بسیاری برای باشگاه به همراه داشت که منجر به فروختن ورزشگاه به توسعهدهندگان آن شد و تا اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی یک جنگ طولانی مدت قانونی را ایجاد کرد.[۵۶] قسمتهای شمال، شرق و بخشهایی از جنوب ورزشگاه که تماماً دارای صندلی بود تا سال ۲۰۰۱ به طور کامل تکمیل شد.[۵۷]آرم و نماد باشگاه[ویرایش]
از ابتدای تأسیس باشگاه چلسی تا کنون چهار نماد و آرم در تاریخ باشگاه چلسی مورد استفاده قرار گرفته و همه تحت تغییرات جزئی انتخاب شده بودند.[۶۱] در سال ۱۹۰۵ اولین آرم باشگاه انتخاب شد که نمادی از یک بازنشسته باشگاه بود. لقب بازنشستگان به مدت نیم قرن در باشگاه چلسی مورد استفاده قرار گرفت[۶۲] در سال ۱۹۵۲ میلادی تد دریک در راستای تغییر و تحول در باشگاه اصرار به حذف نام بازنشسته داشت به همین دلیل نماد جدید انتخاب شد.[۶۳]
نماد شیر آبی رنگ نماد بعدی باشگاه چلسی بود به مدت سه دهه مورد استفاده قرار گرفت[۶۴] این آرم از سه گل رز قرمز به نمایندگی از کشور انگلستان و دو توپ فوتبال در حاشیهها تشکیل میشد که در سال ۱۹۶۰ میلادی با تصویب نهایی مورد استفاده قرار گرفت.[۶۳]
در سال ۱۹۸۶ میلادی کن بیتس مالک باشگاه چلسی برای ایجاد تغییر و تحول نماد آرم باشگاه را تغییر داد.[۶۳] آرم جدید شامل دایرهای آبی رنگ بود که شیر زرد رنگ و کلمات C.F.C در میان آن قرار گرفته بودند، این نماد با مدت ۱۹ سال به عنوان آرم اصلی باشگاه چلسی به کار برده میشد.[۶۱] با روی کار آمدن مدیریت جدید در رأس باشگاه آرم باشگاه بار دیگر تغییر کرد و دومین نماد تاریخ باشگاه چلسی یعنی نماد شیر آبی رنگ با اندکی تغییر دوباره مورد استفاده قرار گرفت.[۱۱]
آرم باشگاه چلسی از سال ۱۹۵۳–۱۹۰۵
آرم باشگاه چلسی از سال ۱۹۸۶–۱۹۵۳
آرم باشگاه چلسی از سال ۲۰۰۵–۱۹۸۶
آرم باشگاه چلسی از سال ۲۰۰۵-تاکنونلباس تیم[ویرایش]نخستین لباس تیم چلسی - سالهای ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۲
تیم چلسی همیشه لباس آبی بر تن کردهاست البته در ابتدا رنگ آبی لباس روشنتر از لباس کنونی بودهاست. همچنین رنگ جورابها در ابتدا آبی تیره بوده اما اکنون از رنگ سفید استفاده میشود، شورت ورزشی نیز از سفید به آبی تغییر رنگ دادهاست. این تغییرات در سال ۱۹۱۲ انجام شدهاست.[۶۵] در دهه ۱۹۶۰ میلادی تامی دوچرتی که مربی چلسی بود خواهان تغییر شورت آبی و جوراب سفید برای تغییر و تحول شده بود که این تغییر در فصل ۱۹۶۵ - ۱۹۶۴ لحاظ شد.[۶۶]
در دهه ۱۹۶۰ در یک بازی تیم چلسی لباس راه راه سفید و مشکی همانند لباس تیم اینتر میلان بر تن کردهاست.[۶۷] از دیگر لباسهای به یاد ماندنی چلسی میتوان به لباس با راه راه سبز در دهه ۱۹۸۰، لباس با راه راههای سفید و قرمز در اوایل دهه ۱۹۹۰ و لباس با راه راههای سربی و نارنجی در اواسط دهه ۱۹۹۰ اشاره کرد.[۶۸]
شرکت آدیداس حامی و تأمینکننده لباسهای ورزشی باشگاه چلسی است که بر اساس قرارداد سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ میلادی اسپانسر این باشگاه بودهاست. پیش از این شرکتآمبرو در سالهای (۸۱–۱۹۶۸)، Le Coq Sportif در سالهای (۸۶–۱۹۸۱)، مجموعه باشگاه چلسی در سالهای (۸۷–۱۹۸۶) و همچنین شرکت آمبرو در سالهای (۲۰۰۶–۱۹۸۷) پشتیبان و اسپانسر لباسهای ورزشی باشگاه چلسی بودهاند. باشگاه در اواسط فصل ۸۴–۱۹۸۳ با شرکت گلف ایر به عنوان اسپانسر باشگاه و تبلیغات بر روی پیراهنهای ورزشی تیم به توافق رسیدند. پس از آن باشگاه با شرکت گرانگ فارمس و بای لین تی و کمپانی ایتالیایی سیمود قبل از قرارداد طولانی مدت با شرکت سازنده کامپیوتر کمودور اینترنشنال در سال ۱۹۸۹ قرارداد همکاری امضاء کردهاند. اسپانسرهای بعدی باشگاه شرکتهای کورس در سالهای (۹۷–۱۹۹۵)، اتوگلس در سالهای (۲۰۰۱–۱۹۹۷) و هواپیمایی امارات در سالهای (۲۰۰۵–۲۰۰۱) بودهاند. شرکت سامسونگ اسپانسر فعلی باشگاه چلسی است[۶۹] که در فصل ۰۸–۲۰۰۷ میلادی به تبلیغات در زمینه گوشی موبایل پرداختهاست.[۷۰]طرفداران و رقابتها[ویرایش]طرفداران تیم چلسی در بازی چلسی و تاتنهام - ۱۱ مارس ۲۰۰۶
هواداران باشگاه چلسی به طور متوسط در رده پنجم حضور مداوم در ورزشگاههای خود قرار دارند.[۷۱] همچنین این تیم با داشتن ۴۰٬۰۰۰ تماشاگر به طور ثابت در هر بازی در ورزشگاه استمفورد بریج در رده پنجم تیمهای انگلیسی قرار دارد. میانگین تماشاگران چلسی نیز ۴۱٬۴۲۳ نفر است.[۱۳] چلسی با داشتن هواداران بسیار در نقاط مختلف لندن و انگلیس اعم از اقشار کارگر و ثروتمند از تیمهای محبوب در کشور انگلستان و جهان محسوب میشود.[۷۲]
شهرآورد غرب و شمال لندن از مهمترین بازیهای چلسی در شهر لندن است. براساس نظرسنجی سال ۲۰۰۴ توسط سایت Planetfootball.com نشان میدهد که هواداران تیم چلسی تیمهای آرسنال، تاتنهام و منچستر یونایتد را مهمترین رقیبان تیم خود میدانند.[۷۳] رقابت چلسی و تاتنهام از فینال جام اتحادیه فوتبال انگلیس در سال ۱۹۶۷ شروع شدهاست که اولین فینال مابین این دو تیم لندنی بوده. همچنین بازیهای دو تیم چلسی و لیدز یونایتد در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ از حساسیتهای زیاد برخوردار بودهاست، مخصوصاً فینال بحث برانگیز جام اتحادیه در سال ۱۹۷۰.[۷۴] رقابت با تیم لیورپول نیز پس از بازی نیمهنهایی این دو تیم در لیگ قهرمانان اروپا و انتقال فرناندو تورس از لیورپول به چلسی شدت گرفتهاست.[۷۵]رکوردها[ویرایش]نوشتار اصلی: فهرست سوابق و آمارهای باشگاه فوتبال چلسیفرانک لمپارد بازیکن حال حاضر چلسی و رکورددار بیشترین بازی و بیشترین گلزده در بین بازیکنان تیم
بیشترین حضور و بازی برای تیم چلسی در اختیار رون هریس کاپیتان سابق چلسی با ۷۹۵ بازی مابین سالهای ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۰ میباشد که بعید است بهزودی این رکورد شکسته شود.[۷۶] فرانک لمپارد با بیش از ۵۰۰ بازی رکورددار بیشترین بازی در بین بازیکن حال حاضر باشگاهاست.[۷۷] در بین دروازهبانان نیز پیتر بونتی با ۶۰۰ بازی (۷۹–۱۹۵۹) یکی از رکورداران تاریخ باشگاه چلسی است.[۷۸]
فرانک لمپارد (–۲۰۰۱) با ۲۰۳ گل زده و بابی تامبلینگ (۱۹۷۰-۱۹۵۹) با ۲۰۲ گلزده برای چلسی گلزنترین بازیکنان این باشگاه از ابتدا تاکنون بودهاند. دیگر بازیکنانی که بیش از ۱۰۰ گل برای باشگاه چلسی به ثمر رساندهاند میتوان به کری دیکسون (۹۲–۱۹۸۳)، دیدیه دروگبا (۲۰۱۲–۲۰۰۴)، روی بنتلی (۵۶–۱۹۴۸)، پیتر آسگود (۷۴–۱۹۶۴ و ۷۹–۱۹۷۸)، جیمی گریوس(۶۱–۱۹۵۷)، جورج میلس (۳۹–۱۹۲۹) و جورج هیلسدون (۱۲–۱۹۰۶) اشاره کرد. گریوس نیز با ۴۳ گل بهترین گلزن تاریخ باشگاه در یک فصل (۶۱–۱۹۶۰) محسوب میشود.[۷۷][۷۶]
بیشترین حضور هواداران و تماشاگران در ورزشگاه خانگی چلسی که به صورت رسمی ثبت شده در بازی با تیم آرسنال در مسابقات لیگ دسته اول انگلستان در سال ۱۹۳۵ بودهاست که ۸۲٬۹۰۵ در ورزشگاه حضور داشتهاند[۷۹] بازسازی ورزشگاه استمفورد بریج و نصب صندلی در تمام جایگاهها در دهه ۱۹۹۰ میلادی،[۸۰] ظرفیت ورزشگاه را به ۴۱٬۸۴۱ نفر کاهش داد.[۱]
چلسی رکوردهای متعددی در انگلستان و اروپا در اختیار دارد، بیشترین امتیاز کسب شده در یک فصل (۹۵ امتیاز)، کمترین گل خورده در یک فصل (۱۵ گل)،[۸۱] بیشترین پیروزی در یک فصل (۲۹ بازی)[۸۲]، بیشترین بازی بدون گلخورده در یک فصل (۲۵ بازی)[۸۳] (تماماً در فصل ۰۵–۲۰۰۴) و بیشترین بازی بدون گلخورده از ابتدای فصل (۶ بازی) (در فصل ۰۶–۲۰۰۵) از آن جملهاست.[۸۴]
این باشگاه با پیروزی ۲۱ بر صفر مقابل باشگاه فوتبال Jeunesse Hautcharage در جام در جام اروپا سال ۱۹۷۱ یک رکورد در مسابقات اروپایی به جا گذاشتهاست.[۸۵] چلسی رکورد ۸۶ بازی بدون شکست در ورزشگاه خانگی خود از ۲۰ مارس ۲۰۰۴ تا ۲۶ اکتبر ۲۰۰۸ را در اختیار دارد. همچنین چلسی ۶۳ بازی بدون شکست مابین سالهای ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰ را به همراه تیم لیورپول در اختیار دارد.[۸۶][۸۷] چلسی رکورد ۱۱ بازی بدون شکست مابین ۲۵ آوریل ۲۰۰۸ تا ۶ دسامبر ۲۰۰۸ را نیز در اختیار دارد.[۸۸]
چلسی در فهرست رکوردداران «اولینها» به همراه تیم آرسنال برای اولین بار در تاریخ ۲۵ اوت ۱۹۲۸ در بازی مقابل سوانسی تاون لباسهای دارای شماره برتن کردهاند.[۸۹] تیم چلسی برای اولین بار در انگلستان در یک مسابقه داخلی با هواپیما برای دیدار با باشگاه فوتبال نیوکاسل در تاریخ ۱۹ آوریل ۱۹۵۷ سفر کردهاست[۹۰] و برای اولین بار در لیگ دسته اول در روز یکشنبه مسابقه دادهاست، این بازی در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۹۷۴ مقابل تیم استوک سیتی بودهاست. همچنین چلسی در یک بازی مقابل تیم فوتبال ساوتهمپتون که در سال ۱۹۹۹ برگزار شدهاست بدون بازیکن انگلیسی و ایرلندی به میدان رفتهاست.[۹۱] چلسی در ۱۹ مه ۲۰۰۷ اولین تیم پیروز در ورزشگاه جدید ومبلی و آخرین تیم پیروز در ورزشگاه ومبلی قبل از بازسازی بودهاست.[۹۲] چلسی در فصل ۱۰-۲۰۰۹ برای اولین بار به رکورد ۱۰۰ گلزده در یک فصل در تاریخ لیگ برتر رسیدهاست.[۴۶]چلسی در فرهنگ عامه[ویرایش]جشن بازیکنان تیم چلسی بعد از دو قهرمانی در فصل ۱۰–۲۰۰۹
در سال ۱۹۳۰ فیلم بازی بزرگ با مضمونی فوتبالی ساخته شده[۹۳] که در آن جک کوک بازیکن سابق باشگاه چلسی و بازیکن آن زمان باشگاه میلوال به بازی پرداختهاست. این بازیکن در صحنههای مختلفی از این فیلم مانند سکانسهایی که در ورزشگاه استمفورد بریج ساخته شدهاست حضور پیدا کرده، همچنیناندرو ویلسون، جورج میلس و سام میلینگتون به عنوان بازیگر مهمان نیز در این فیلم حضور داشتهاند.[۹۴] به دلیل سوابق منفی هواداران باشگاه چلسی در زمینه خشونتهای فوتبالی در فیلمهایی همانند کارخانه فوتبال به این موضوع پرداخته شدهاست.[۹۵]
چلسی تا دهه ۱۹۵۰ رابطه نزدیکی با سالنهای موسیقی داشت و بازیکنانی مانند جورج روبی در زمینه موسیقی نیز فعال بودند.[۹۶]
تک آهنگ «آبی رنگ است» که برای فینال جام حذفی ۱۹۷۲ انگلستان با صدای تمامی بازیکنان تیم چلسی ساخته شدهبود توانست در رتبه پنجم موسیقیهای سال این کشور قرار بگیرد.[۹۷] بعدها آهنگ «سفید رنگ است» با اقتباس از این آهنگ برای تیم ونکوور ویتکاپس ساخته شدهاست.[۹۸]همچنین آهنگ «روز آبی» به دلیل رسیدن تیم چلسی به فینال جام اتحادیه فوتبال انگلستان در سال ۱۹۹۷ توسط سوگز و به همراه بازیکنان باشگاه خوانده شد که توانست تا رتبه ۲۲ بهترین آهنگهای انگلیس نیز صعود کند.[۹۹] برایان آدامز از هواداران تیم چلسی[۱۰۰] آهنگ «ما برد میخواهیم» را برای این تیم خواندهاست.[۱۰۱]تیم فوتبال زنان چلسی[ویرایش]نوشتار اصلی: باشگاه فوتبال زنان چلسی
باشگاه چلسی در زمینه فوتبال زنان نیز فعالیت دارد که از سال ۲۰۰۴ وابسته به تیم مردان در مسابقات حضور پیدا کردهاست.[۱۰۲] آنها بازیهای خانگی خود را در زمین امپریال فیلدز انجام میدهند.[۱۰۳] این تیم در جام سوری کانتی در سالهای ۲۰۰۳، ۲۰۰۴، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ قهرمان شدهاست[۱۰۴] و برای اولین بار بعد از قهرمانی در لیگ جنوبی فوتبال زنان انگلیس (۲۰۰۵) به لیگ برتر ملی انگلیس صعود کرد. این تیم فصل ۱۰–۲۰۰۹ را با قرار گرفتن در رده سوم به پایان رساند که بهترین رتبه این تیم از ابتدا تاکنون بودهاست. تیم زنان چلسی یکی از ۸ تیم مؤسس سوپرلیگ فوتبال زنان انگلیس است.[۱۰۵]جان تری کاپیتان فعلی باشگاه مردان چلسی مدیر داخلی تیم زنان باشگاه چلسی است.[۱۰۶]بازیکنان[ویرایش]
بازیکنان باشگاه چلسی و تغییرات آن تا ۲۰ ژانویه ۲۰۱۲.[۱۰۷]ترکیب اصلی[ویرایش]شمارهنقشبازیکن۱دروازهبانپیتر چک (کاپیتان سوم)۲مدافعبرانیسلاو ایوانوویچ۳مدافعاشلی کول۴مدافعدیوید لوییز۵هافبکمایکل اسین۷هافبکرامیرس۸هافبکفرانک لمپارد (کاپیتان دوم)۹مهاجمفرناندو تورس۱۰هافبکخوان ماتا۱۱هافبکاسکار۱۲هافبکجان ابی میکل۱۳مهاجمویکتور موسز۱۴مهاجمآندره شورله۱۵هافبککوین ده بروینشمارهنقشبازیکن۱۶هافبکمارکو فن خینکل۱۷هافبکادن آزار۱۸مهاجمروملو لوکاکو۱۹مهاجمدمبا با۲۲هافبکویلیان۲۳دروازهبانمارک شوارزر۲۴مدافعگری کیهیل۲۶مدافعجان تری ۲۸مدافعسزار آزپیلیکوئتا۳۳مدافعتوماش کالاس۳۴مدافعرایان برتراند۴۰دروازهبانهنریکه هیلاریو۴۶دروازهبانجمال بلکمن-مدافعساموئل اتوئوبازیکنان خارج شده به صورت قرضی[ویرایش]شمارهنقشبازیکن۶هافبکاوریول رومئو (به والنسیا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴)۲۱هافبکمارکو مارین (به سویا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴)۲۹دروازهبانتیبوت کورتویس (به اتلتیکو مادرید تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴)شمارهنقشبازیکن۳۱مهاجمگائل کاکوتا (به ویتسآرنهم تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴)۳۵مهاجملوکاس پیازون (به ویتسآرنهم تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴)۳۸مدافعپاتریک فن آنهولت (به ویتسآرنهم تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴)تیم آکادمی باشگاه چلسی[ویرایش]نوشتار اصلی: آکادمی و تیم دوم باشگاه فوتبال چلسی
آکادمی و تیم دوم باشگاه فوتبال چلسی متشکل از بازیکنان زیر ۲۱ سال و رزرو باشگاه چلسی است. این تیم وظیفه یافتن بازیکنان جوان و با استعداد برای آموزش و پشتیبانی از تیم اصلی باشگاه چلسی را دارد.[۱۰۸]بهترین بازیکنان باشگاه (۲۰۱۳–۱۹۶۷)[ویرایش]نوشتار اصلی: فهرست بازیکنان باشگاه فوتبال چلسیجیانفرانکو زولاجان تری
بهترین بازیکنان باشگاه فوتبال چلسی از سال ۱۹۶۷ تا ۲۰۱۳ به شرح زیر است:[۱۰۹]سالبازیکن۱۹۶۷ پیتر بونتی۱۹۶۸ چارلی کوک۱۹۶۹ دیوید وب۱۹۷۰ جان هولینس۱۹۷۱ جان هولینس۱۹۷۲ دیوید وب۱۹۷۳ پیتر آسگود۱۹۷۴ گری لوک۱۹۷۵ چارلی کوک۱۹۷۶ رای ویلکینز۱۹۷۷ رای ویلکینز۱۹۷۸ میکی دروی۱۹۷۹ تامی لانگلی۹۸۰ کلایو واکر۱۹۸۱ پتار بورتا۱۹۸۲ مایک فیلری۱۹۸۳ جوی جونز۱۹۸۴ پت نوین۱۹۸۵ دیوید اسپیدی۱۹۸۶ ادی نیدژویسکی۱۹۸۷ پت نوین۱۹۸۸ تونی دوریگو۱۹۸۹ گراهام روبرتس۱۹۹۰ کن مونکو سالبازیکن۱۹۹۱ اندی تاونسند۱۹۹۲ پائول الیوت۱۹۹۳ فرانک سینکلر۱۹۹۴ استیو کلارک۱۹۹۵ ارلند جانسن۱۹۹۶ رود گولیت۱۹۹۷ مارک هیوز۱۹۹۸ دنیس ویسه۱۹۹۹ جانفرانکو زولا۲۰۰۰ دنیس ویسه۲۰۰۱ جان تری۲۰۰۲ کارلو کودیچینی۲۰۰۳ جانفرانکو زولا۲۰۰۴ فرانک لمپارد۲۰۰۵ فرانک لمپارد۲۰۰۶ جان تری۲۰۰۷ مایکل اسین۲۰۰۸ جو کول۲۰۰۹ فرانک لمپارد۲۰۱۰ دیدیه دروگبا۲۰۱۱ پیتر چک۲۰۱۲ خوان ماتا۲۰۱۳ خوان ماتابهترین مربیان تاریخ باشگاه[ویرایش]نوشتار اصلی: فهرست مربیان باشگاه فوتبال چلسی
بهترین مربیان تاریخ باشگاه چلسی براساس جامهای بدست آورده به شرح زیر است:[۱۱۰][۱۱۱]نامتاریخافتخارات تد دریک۱۹۵۲–۱۹۶۱اولین قهرمانی در لیگ انگلستان، جام خیریه انگلیس تامی دوچرتی۱۹۶۲–۱۹۶۷جام اتحادیه دیو سکستون۱۹۶۷–۱۹۷۴جام حذفی، جام در جام اروپا جان نیل۱۹۸۱–۱۹۸۵قهرمانی در لیگ دسته دو انگلیس جان هولینس۱۹۸۵–۱۹۸۸فول ممبرز کاپ بابی کمپل۱۹۸۸–۱۹۹۱قهرمانی در لیگ دسته دو انگلیس، فول ممبرز کاپ رود گولیت۱۹۹۶–۱۹۹۸جام حذفی جان لوکا ویالی۱۹۹۸–۲۰۰۰جام اتحادیه، جام حذفی، جام خیریه انگلیس، جام در جام اروپا، سوپر جام اروپا ژوزه مورینیو۲۰۰۴–۲۰۰۷۲ لیگ برتر انگلستان، ۲ جام اتحادیه، جام حذفی، جام خیریه انگلیس گاس هیدینگ۲۰۰۹جام حذفی کارلو آنجلوتی۲۰۰۹–۲۰۱۱لیگ برتر انگلستان، جام حذفی، جام خیریه انگلیس روبرتو دیماتئو۲۰۱۲جام حذفی، لیگ قهرمانان اروپا رافائل بنیتز۲۰۱۳لیگ اروپاکادر فنی کنونی[ویرایش]ژوزه مورینیوپست[۱۱۲]نامسرمربی ژوزه مورینیومربی-دستیار روی فاریادستیار استیو هلنددستیار سیلوینو لورودستیار ژوزه مورایسمدیر فنی مایکل امنالومربی دروازبانها کریستوف لولیچونمربی بدنساز کریس جونزپزشک باشگاه پاکو بیوشکامدیر تیم جوانان آدریان ویواشافتخارات[ویرایش]
افتخارات و قهرمانیهای باشگاه فوتبال چلسی به شرح زیر است:[۱۱۳][۱۱۴][۱۱۵][۱۱۶]دوره۱۹۰۶۱۹۰۷۱۹۱۱۱۹۱۲۱۹۱۴۱۹۱۵۱۹۲۹۱۹۳۰۱۹۵۴۱۹۵۵۱۹۵۵۱۹۶۲۱۹۶۳۱۹۶۴۱۹۶۵۱۹۶۶۱۹۶۷۱۹۶۹۱۹۷۰۱۹۷۰۱۹۷۰۱۹۷۱۱۹۷۱۱۹۷۲دسته اول / لیگ برتردسته دومجام حذفی فوتبال انگلستانجام اتحادیه فوتبال انگلیسجام خیریهجام در جام اروپادوره۱۹۷۶۱۹۷۷۱۹۸۳۱۹۸۴۱۹۸۵۱۹۸۶۱۹۸۸۱۹۸۹۱۹۸۹۱۹۹۰۱۹۹۳۱۹۹۴۱۹۹۶۱۹۹۷۱۹۹۷۱۹۹۷۱۹۹۸۱۹۹۸۱۹۹۹۲۰۰۰۲۰۰۰۲۰۰۱۲۰۰۲دسته اول / لیگ برتردسته دومجام حذفی فوتبال انگلستانجام اتحادیه فوتبال انگلستانجام خیریهجام در جام اروپاسوپرجام اروپافول ممبرز کاپدوره۲۰۰۳۲۰۰۴۲۰۰۴۲۰۰۵۲۰۰۵۲۰۰۵۲۰۰۶۲۰۰۶۲۰۰۶۲۰۰۷۲۰۰۷۲۰۰۷۲۰۰۸۲۰۰۸۲۰۰۹۲۰۰۹۲۰۰۹۲۰۱۰۲۰۱۰۲۰۱۰۲۰۱۱لیگ برترجام حذفی فوتبال انگلستانجام اتحادیه فوتبال انگلستانجام خیریهلیگ قهرمانان اروپادوره۲۰۱۱۲۰۱۲۲۰۱۲۲۰۱۲۲۰۱۳۲۰۱۳۲۰۱۴لیگ برترجام حذفی فوتبال انگلستانجام اتحادیه فوتبال انگلستانجام خیریهلیگ قهرمانان اروپاجام باشگاههای جهانلیگ اروپاپان
+ نوشته شده در جمعه بیست و نهم آذر ۱۳۹۲ ساعت 9:22 توسط amir hoseyn
|
ریبری
| ||
| شناسنامه | ||
|---|---|---|
| نام کامل | فرانک ریبری | |
| زادروز | ۷ آوریل ۱۹۸۳ (۳۰ سال) | |
| زادگاه | بولونی سور مر، فرانسه | |
| قد | ۱۷۰ سانتیمتر[۱] | |
| اطلاعات باشگاهی | ||
| باشگاه کنونی | بایرن مونیخ | |
| شمارهٔ پیراهن | ۷ | |
| پُست | هافبک | |
| باشگاههای جوانان | ||
| ۱۹۸۹–۱۹۹۶ ۱۹۹۳–۱۹۹۹ ۱۹۹۹-۲۰۰۰ | کونتی بولونی لیل بولونی | |
| باشگاههای حرفهای | ||
| سالها | باشگاهها | بازی (گل) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۲ ۲۰۰۲–۲۰۰۳ ۲۰۰۳–۲۰۰۴ ۲۰۰۴-۲۰۰۵ ۲۰۰۵ ۲۰۰۵–۲۰۰۷ ۲۰۰۷- | بولونی آلس استاد برستوا متز گالاتاسرای المپیک مارسی بایرن مونیخ | ۲۸ (۶) ۱۹ (۱) ۳۵ (۳) ۲۰ (۱) ۱۴ (۰) ۶۰ (۱۱) ۱۳۶ (۴۶) |
| تیم ملی | ||
| ۲۰۰۴-۲۰۰۶ ۲۰۰۶– | زیر ۲۱ سال فرانسه فرانسه | ۱۳ (۲) ۶۹ (۱۱) |
+ نوشته شده در جمعه بیست و نهم آذر ۱۳۹۲ ساعت 9:21 توسط amir hoseyn
|
| ||
| شناسنامه | ||
|---|---|---|
| نام کامل | فرانک ریبری | |
| زادروز | ۷ آوریل ۱۹۸۳ (۳۰ سال) | |
| زادگاه | بولونی سور مر، فرانسه | |
| قد | ۱۷۰ سانتیمتر[۱] | |
| اطلاعات باشگاهی | ||
| باشگاه کنونی | بایرن مونیخ | |
| شمارهٔ پیراهن | ۷ | |
| پُست | هافبک | |
| باشگاههای جوانان | ||
| ۱۹۸۹–۱۹۹۶ ۱۹۹۳–۱۹۹۹ ۱۹۹۹-۲۰۰۰ | کونتی بولونی لیل بولونی | |
| باشگاههای حرفهای | ||
| سالها | باشگاهها | بازی (گل) |
| ۲۰۰۰–۲۰۰۲ ۲۰۰۲–۲۰۰۳ ۲۰۰۳–۲۰۰۴ ۲۰۰۴-۲۰۰۵ ۲۰۰۵ ۲۰۰۵–۲۰۰۷ ۲۰۰۷- | بولونی آلس استاد برستوا متز گالاتاسرای المپیک مارسی بایرن مونیخ | ۲۸ (۶) ۱۹ (۱) ۳۵ (۳) ۲۰ (۱) ۱۴ (۰) ۶۰ (۱۱) ۱۳۶ (۴۶) |
| تیم ملی | ||
| ۲۰۰۴-۲۰۰۶ ۲۰۰۶– | زیر ۲۱ سال فرانسه فرانسه | ۱۳ (۲) ۶۹ (۱۱) |
فرانک ریبری (تلفظ فرانسوی: [fʁɑk ʁibeʁi])؛ متولد ۷ آوریل ۱۹۸۳ بازیکن فوتبال فرانسوی است که در حال حاضر برای باشگاه بایرن مونیخ در بوندسلیگا بازی میکند.
وی سابقه بازی در تیمهای متز، گالاتاسرای،[۲] المپیک مارسی[۳] و بایرن مونیخ[۴] را دارد. ریبری در سال ۲۰۱۳ به عنوان بهترین بازیکن سال اروپا انتخاب شد. ریبری ۶۹ بازی و ۱۱ گل ملی در کارنامه خود دارد.
آمار[ویرایش]
بینالملی[ویرایش]
- Correct as of 16 October 2012. [۵]
| تیم ملی | فصل | بازی | گل | پاس گل |
|---|---|---|---|---|
| فرانسه | ۲۰۰۵–۰۶ | ۱۰ | ۱ | ۴ |
| ۲۰۰۶–۰۷ | ۸ | ۱ | ۳ | |
| ۲۰۰۷–۰۸ | ۱۲ | ۲ | ۲ | |
| ۲۰۰۸–۰۹ | ۸ | ۳ | ۱ | |
| ۲۰۰۹–۱۰ | ۱۰ | ۰ | ۱ | |
| ۲۰۱۰–۱۱ | ۴ | ۰ | ۰ | |
| ۲۰۱۱–۱۲ | ۱۲ | ۳ | ۲ | |
| ۲۰۱۲–۱۳ | ۵ | ۱ | ۲ | |
| مجموع | ۶۹ | ۱۱ | ۱۵ | |
گلهای ملی[ویرایش]
| # | تاریخ | ورزشگاه | حریف | گل | نتیجه | رقابت |
|---|---|---|---|---|---|---|
| ۱ | ۲۷ ژوئن ۲۰۰۶ | ورزشگاه آ و دی-آرنا, هانوور, آلمان | اسپانیا | مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ | ||
| ۲ | ۲ ژوئن ۲۰۰۷ | ورزشگاه استاد دو فرانس, سن-دنی, فرانسه |  اوکراین | مرحله مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ | ||
| ۳ | ۲۶ مارس ۲۰۰۸ | ورزشگاه استاد دو فرانس, سن-دنی, فرانسه |  انگلیس | دوستانه | ||
| ۴ | ۳ ژوئن ۲۰۰۸ | ورزشگاه استاد دو فرانس, سن-دنی, فرانسه |  کلمبیا | دوستانه | ||
| ۵ | ۱۱ اکتبر ۲۰۰۸ | ورزشگاه فارول, کونستانس, رومانی |  رومانی | مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ | ||
| ۶ | ۲۸ مارس ۲۰۰۹ | ورزشگاه داریوس و گیرناس, کاوناس, لیتوانی |  لیتوانی | مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ | ||
| ۷ | ۱ آوریل ۲۰۰۹ | ورزشگاه استاد دو فرانس, سن-دنی, فرانسه | لیتوانی | مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ | ||
| ۸ | ۲۷ مه ۲۰۱۲ | ورزشگاه استاد دو هاینوت, والنسین, فرانسه |  ایسلند | دوستانه | ||
| ۹ | ۳۱ مه ۲۰۱۲ | ورزشگاه آگوست دلاون, رنس, فرانسه |  صربستان | دوستانه | ||
| ۱۰ | ۵ ژوئن ۲۰۱۲ | ورزشگاهامام آرنا, لو مان, فراسنه |  استونی | دوستانه | ||
| ۱۱ | ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۲ | ورزشگاه استاد دو فرانس, سن-دنی, فرانسه |  بلاروس | مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ |
زندگی خصوصی[ویرایش]
او به اسلام گرویده است. او دو دختر به نامهای هیزیا و شاهین و پسری به نام سیف الاسلام دارد.[۶] زن او اصلیت الجزایری دارد. او پس از گرویدن به اسلام نام بلال یوسف محمد را اختیار کرده است.[۷]
افتخارات[ویرایش]
- جام حذفی فوتبال ترکیه: ۲۰۰۵
- جام اینترتوتو: ۲۰۰۵
- بوندس لیگا: ۰۸–۲۰۰۷، ۱۰–۲۰۰۹، ۱۳–۲۰۱۲
- جام حذفی فوتبال آلمان: ۲۰۰۸، ۲۰۱۰، ۲۰۱۳
- سوپر جام فوتبال آلمان: ۲۰۱۰، ۲۰۱۲
- لیگ کاپ آلمان:۲۰۰۷
- لیگ قهرمانان اروپا : قهرمان: ۱۳–۲۰۱۲ نایب قهرمان: ۱۰–۲۰۰۹، ۱۲–۲۰۱۱
ملی
- تیم ملی فوتبال فرانسه: نایب قهرمان جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶
شخصی
- بازیکن جوان سال یوانافتی: ۲۰۰۵–۰۶
- زننده گل سال لیگ ۱ فرانسه: ۲۰۰۵–۰۶
- بازیکن ماه فرانسه: آگوست ۲۰۰۴, اکتبر ۲۰۰۵, نوامبر ۲۰۰۵, آوریل ۲۰۰۶
- بازیکن فوتبال سال فرانسه: ۲۰۰۷, ۲۰۰۸
- بازیکن سال اروپا اسپورت مدیا: ۰۸–۲۰۰۷
- بازیکن فوتبال سال آلمان: ۲۰۰۸
- حضور در تیم منتخب یوفا: ۲۰۰۸
+ نوشته شده در جمعه بیست و نهم آذر ۱۳۹۲ ساعت 9:19 توسط amir hoseyn
|
4 قالب وبلاگ مسی و 1 قالب وبلاگ رونالدو
قالب شماره 79
|
 |  |
 |  |
 |
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 22:9 توسط amir hoseyn
|
جدول لیگ چند کشور در 92/9/27
- جدول واليبال ليگ برتر
- امتیاز
- بازیها
- تیم
- 19
- 8
- متين ورامين
- 1
- 18
- 8
- باريج اسانس
- 2
- 14
- 8
- ميزان خراسان
- 3
- 12
- 8
- پيکان تهران
- 4
- 12
- 8
- کاله مازندران
- 5
- 12
- 8
- شهرداري اروميه
- 6
- 12
- 8
- شهرداري تبريز
- 7
- 12
- 8
- جواهري گنبد
- 8
- 11
- 8
- نوين کشاورز
- 9
- 9
- 8
- آلومينيومالمهدي
- 10
- 8
- 8
- شهرداريزاهدان
- 11
- 5
- 8
- سايپا البرز
- 12
end-tableجدول جام ملت هاي آسيا مقدماتي-گروه B
- امتیاز
- بازیها
- تیم
- 13
- 5
- ايران
- 1
- 9
- 5
- كويت
- 2
- 5
- 5
- لبنان
- 3
- 0
- 5
- تايلند
- 4
- جدول انگليس ليگ برتر
- امتیاز
- بازیها
- تیم
- 35
- 16
- آرسنال
- 1
- 33
- 16
- ليورپول
- 2
- 33
- 16
- چلسي
- 3
- 32
- 16
- منچسترسيتي
- 4
- 31
- 16
- اورتون
- 5
- 27
- 16
- نيوکسل
- 6
- 27
- 16
- تاتنهام
- 7
- 25
- 16
- منچستريونايتد
- 8
- 24
- 16
- ساوتهمپتون
- 9
- 20
- 16
- سوانسي
- 10
- 19
- 16
- استون ويلا
- 11
- 19
- 16
- هال سيتي
- 12
- 18
- 16
- استوك سيتي
- 13
- 18
- 16
- نوريچ
- 14
- 17
- 16
- کارديف
- 15
- 15
- 16
- وست برومويچ
- 16
- 14
- 16
- وستهام
- 17
- 13
- 16
- کريستال پالاس
- 18
- 13
- 16
- فولام
- 19
- 9
- 16
- ساندرلند
- 20
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 17:57 توسط amir hoseyn
|
سمیر نصری فرانسه
|
|
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 13:4 توسط amir hoseyn
|
سمیر نصری عربی
سمير نصري
من ويكيبيديا، الموسوعة الحرة
سمير نصري  | ||
|---|---|---|
 | ||
| معلومات شخصية | ||
| الاسم الكامل | سمير نصري | |
| تاريخ الولادة | 26 يونيو 1987 | |
| مكان الولادة | مارسيليا، فرنسا | |
| الطول | 5 قدم 10 إنش (1.78 متر) | |
| المركز | جناح | |
| معلومات الأندية | ||
| النادي الحالي | نادي مانشستر سيتي | |
| الرقم | 19 | |
| أندية فئة الشباب | ||
| نادي مارسيليا | ||
| الأندية الاحترافية* | ||
| الأعوام | النادي | الظهور (الأهداف) |
| 2004–2008 2011 - 2008 2011 | نادي مارسيليا آرسنال نادي مانشستر سيتي | 121 (11) 87 (18) |
| المنتخب الوطني | ||
| 2002–2003 2003 2004– 2005 2007– | منتخب فرنسا تحت 15 سنة منتخب فرنسا تحت 16 سنة منتخب فرنسا تحت 17 سنة منتخب فرنسا تحت 18 سنه منتخب فرنسا | 18 (8) 18 (8) 4 (0) 10 (5) 15 (2) |
* عدد مرات الظهور بالأندية وعدد الأهداف | ||
سمير نصري (بالفرنسية: Samir Nasri)، لاعب كرة قدم فرنسي من أصل جزائري من مدينة مسكيانة. ولد في 26 يونيو 1987 بمنطقة La Gavotte Peyret in Septèmes-les-Vallons شمال مدينة مرسيليا,كان يلعب في فريق أولمبيك مرسيليا والمنتخب الوطني الفرنسي تعتبره الأوساط الرياضية الأوروبية خليفة زين الدين زيدان على عرش الكرة المستديرة.
محتويات
[أخف]حياته[عدل]
تنحدر أمه وسيلة من مدينة بسكرة وقد كانت تعمل مدبرة منزل وأبوه حميد من مدينة قسنطينة وقد كان يعمل كسائق حافلة، قبل أن يصبح المدير الشخصي لابنه سمير. وسمير أكبر أخوته الأربعة وهم سونيا ووليد ومالك. كما أن لسمير علاقة بلاعبة التنس تاتيانا غولوفين.
هاجر جدى سمير نصري من تونس إلى فرنسا تحديدا إلى مدينة الجنوب الفرنسي مرسيليا وهناك كانت بداية سمير نصري في ممارسة كرة القدم، كان سمير نصري غالبا مايلعب الكره في الطرقات وعندها تعلم واتقن الكثير من المهارات في كرة القدم قام أبواه بتسجيله في أحد الأندية المحلية الصغيرة وبعد أن لعب سنتين في هذا النادي وتحديدا في عام 1996 انضم إلى نادي مارسيليا [1].
مسيرته الكروية[عدل]
مرسيليا
انضم سمير نصري إلى نادي مرسيليا وهو في التاسعة من عمره وتدرج في الفئات السنية إلى ان بلغ الفريق الأول.
لعب سمير نصري أول مبارياته في الدوري الفرنسي في موسم 2004/2005 وكان يبلغ من العمر 17 عاما. وشارك في 13 مباراة كلاعب أساسي و 11 مبارة كلاعب بديل وسجل هدفا واحدا. في الموسم التالي شارك في 30 مباراة في الدوري وسجل هدفا وحيدا، وشارك في 10 مباريات في كأس الاتحاد الأوروبي دون أن يحرز أي هدف. ظهر سمير نصري في موسم 2006/2007 في 37 مباراة مسجلا ثلاثة أهداف وقد ساهم سمير نصري في حصول الفريق على المركز الرابع بعد الانتصار على نادي سوشو الفرنسي قبل نهاية الدوري بأربع مراحل ليضع هذا الانتصار مرسيليا في تصفيات كأس الاتحاد الأوروبي. وفي الموسم الأخير لسمير نصري في مرسيليا لعب 30 مباراة مسجلا 6 أهداف.
كان سمير نصري ضمن تشكيلة مرسيليا التي خسرت نهائي كأس فرنسا في موسمي 2006 ضد باريس سان جرمان و 2007 ضد نادي سوشو.
آرسنال[عدل]
في الحادي عشر من يوليو 2008 وقع سمير عقدا طويل الأمد مع آرسنال قادما من نادي مارسيليا مقابل 12 مليون جنيه استرليني. كان ظهور سمير نصري الأول مع آرسنال في 30 من يوليو ضد نادي شتوتغارت الألماني في مبارة ودية. اما على الصعيد الرسمي فكان ظهوره الأول في الدوري الإنجليزي الممتاز في 16 أغسطس ضد ويست بروميتش ألبيون في الجولة الأولى من الدوري وكانت بداية قوية لسمير نصري عندما استطاع تسجيل أول أهدافه في الدقيقة الرابعة من المباراة ! وفي 27 من أغسطس كان الظهور الأول لسمير نصري في دوري أبطال أوروبا ضد تونتي واستطاع تسجيل هدف في الدقيقة 26 جاعلا بدايته في دوري أبطال أوروبا بنفس الطريقة التي بدأها في الدوري، كما ساهم سمير نصري بفوز آرسنال على مانشستر يونايتد في الدوري عندما قام بتسجيل هدفين مانحا نقاط الفوز لفريقه.
في موسم 2009/2010 تعرض سمير لإصابة في عظمة الساق في معسكر الفريق الاعدادي في النمسا وغاب عن بداية الموسم.
سجل سمير أحد أجمل الأهداف في دوري أبطال أوروبا 2009-2010 ضد نادي بورتو البرتغالي حيث تلاعب بثلاثة مدافعين قبل أن يسجل هدفا من زاوية صعبة.
مانشستر سيتي[عدل]
أعلن مانشستر سيتي الإنجليزي يوم الأربعاء الموافق 25 آب 2011 تعاقده رسميا مع الدولي الفرنسي سمير نصري من مواطنه آرسنال بعقد يمتد لأربعة أعوام. وقال مانشستر سيتي في بيانه "انضم الدولي الفرنسي إلى النادي من آرسنال في عقد يمتد لأربعة أعوام وسيلتقي بزملائه الجدد الخميس. سيرتدي القميص رقم 19". وكان آرسنال أعلن انه توصل إلى اتفاق مبدئي مع مانشستر سيتي المتصدر بشأن انتقال نصري إلى صفوف الأخير، كاشفا في بيانه: "يستطيع النادي أن يؤكد بأنه توصل إلى اتفاق بشأن انتقال سمير نصري إلى صفوف مانشستر سيتي". وكان انتقال نصري الذي كلف مانشستر سيتي 24 مليون جنيه بحسب وسائل الإعلام المحلية، يلوح في الأفق منذ أيام كثيرة خصوصا بعدما استبعد عن مباراتي الدور الفاصل لمسابقة دوري أبطال أوروبا أمام اودينيزي الإيطالي حتى يتمكن من خوض دور المجموعات للمسابقة ذاتها مع مانشستر سيتي.
مسيرته الدولية[عدل]
لعب سمير نصري لجميع الفئات العمرية للمنتخب الفرنسي وكان ضمن مجموعة اللاعبين الذين حققوا كأس امم أوروبا للناشئين عام 2004، وقد سجل الهدف الوحيد في المباراة النهائية. وفي قرار غريب من مدرب فرنسا، لم يستدعى لكأس العالم 2010 حيث قدم منتخب فرنسا أداءً مخيبا وأقصي من دور المجموعات.
سجل سمير هدف التعادل لمنتخب فرنسا في مرمى منتخب إنكلترا خلال مبارة الفريقين ضمن كأس الأمم الأوروبية لكرة القدم 2012.
إنجازاته الشخصية[عدل]
- جائزة أفضل لاعب صاعد بالدوري الفرنسي لعام 2006 - 20000
- اختياره ضمن تشكيلة الدوري الفرنسي لعام 2006 - 2007
- أفضل لاعب في الدوري الإنجليزي لشهر ديسمبر 2010
- أفضل لاعب فرنسي لعام 2010
- أفضل لاعب في الدوري الإنجليزي حسب استفتاء مشجعي الدوري الإنجليزي لأشهر أكتوبر 2010 وديسمبر 2010 ويناير 2011
- اختياره ضمن تشكيلة الدوري الإنجليزي لعام 2010 - 2011
- اختياره ضمن تشكيلة الدوري الفرنسي لعام 2009_ 2008
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 13:2 توسط amir hoseyn
|
سمیر نصری انگلیسی
Samir NasriNasri with France at the UEFA Euro 2012Personal informationFull nameSamir Ben Saïd Nasri[1]Date of birth26 June 1987 (age 26)Place of birthMarseille, FranceHeight1.75 m (5 ft 9 in)[2]Playing positionAttacking MidfielderClub informationCurrent clubManchester CityNumber8Youth career1995–1997Pennes Mirabeau1997–2004MarseilleSenior career*YearsTeamApps†(Gls)†2004–2008Marseille121(11)2008–2011Arsenal86(18)2011–Manchester City74(11)National team‡2002–2003France U1616(8)2003–2004France U1716(6)2004–2005France U184(0)2005–2006France U1910(5)2006–2007France U214(0)2007–France41(5)* Senior club appearances and goals counted for the domestic league only and correct as of 14 December 2013.
† Appearances (Goals).‡ National team caps and goals correct as of 10 September 2013
Samir Nasri (born 26 June 1987) is a French international footballer who plays for English club Manchester City in the Premier League and theFrance national team. He primarily plays as an attacking midfielder and a winger, although he has also been deployed in central midfield. Nasri is known for his technical ability, creativity, pace, and ability to read the game.[3][4] Of Algerian heritage, he is described as a player whose "vision and imagination make him an unpredictable opponent".[5] His playing style, ability, and cultural background have drawn comparisons to French legend Zinedine Zidane.[6][7]
Nasri began his football career playing for local youth clubs in his hometown of Marseille. At the age of nine, he joined professional clubOlympique de Marseille and spent the next seven years developing in the club's youth academy at La Commanderie, the club's training center. In the 2004–05 season, Nasri made his professional debut in September 2004 at the age of 17 against Sochaux. In the following season, he became a regular starter in the team and also participated in European competition for the first time after playing in the 2005–06 edition of the UEFA Cup. In the 2006–07 campaign, Nasri won the National Union of Professional Footballers (UNFP) Young Player of the Year award and was also named to the Team of the Year. He finished his career with Marseille amassing over 160 appearances. He played in the teams that reached back-to-backCoupe de France finals in 2006 and 2007.
In June 2008, Nasri joined Premier League club Arsenal agreeing to a four-year contract. He reached prominence with the team in his third season winning the Professional Footballers' Association (PFA) Fans' Player of the Month award on three occasions and being named to the association'sTeam of the Year. In December 2010, he was named the French Player of the Year for his performances during the calendar year.[8] In August 2011, after three seasons with Arsenal, Nasri joined Manchester City on a four-year contract. In his first season with the club, he won his first major honour as a player as the club won the 2011–12 edition of the Premier League.
Nasri is a former French youth international and has represented his nation at every level for which he was eligible. Prior to playing for the senior team, he played on the under-17 team that won the 2004 UEFA European Under-17 Football Championship. Nasri made his senior international debut in March 2007 in a friendly match against Austria. Two months later, he scored his first senior international goal in a 1–0 UEFA Euro 2008 qualifying win over Georgia. Nasri has represented France at two major international tournaments: UEFA Euro 2008 and UEFA Euro 2012.
Contents [hide] 1 Personal life2 Club career2.1 Early career2.2 Marseille2.2.1 Debut season2.2.2 2005–06 season2.2.3 2006–07 season2.2.4 2007–08 season2.3 Arsenal2.3.1 2008–09 season2.3.2 2009–10 season2.3.3 Breakthrough season2.4 Manchester City3 International career3.1 Youth3.2 Senior4 Style of play5 Career statistics5.1 Club5.2 International5.2.1 International goals6 Honours6.1 Club6.2 International6.3 Individual7 References8 External links
Personal life
Nasri was born in Septèmes-les-Vallons, a northern suburb of the Marseille, to French nationals of Algerian descent.[9][10] His mother, Ouassila Ben Saïd, and father, Abdelhafid Nasri, were both born in France; his father being born and raised in Marseille, while his mother being from nearby Salon-de-Provence.[10][11] Nasri's grandparents emigrated to France from Algeria.[12] His mother is a housewife and his father previously worked as a bus driver before becoming his son's personal manager. At the start of his football career, Nasri initially played under his mother's surname, Ben Saïd, before switching to Nasri, his father's surname, following his selection to the France under-16 team.[13] He is the eldest of four children and is a non-practising Muslim.[14] Nasri has a younger sister named Sonia and twin brothers named Walid and Malik.[10] All four were raised in La Gavotte Peyret. After joining Arsenal in England, Nasri settled in Hampstead, a district of North London.[15]Club careerEarly career
While growing up in La Gavotte Peyret, Nasri grew an attraction to the sport of football at a young age.[7] He regularly played the sport on the streets where he learned many of his skills. Upon noticing his prodigious talent, his parents signed him up to play with the local club in his hometown. Nasri spent one year playing with the club in La Gavotte Peyret before moving to Pennes Mirabeau in nearby Mirabeau at the age of seven. While playing with Pennes, Nasri was discovered by Marseille scout Freddy Assolen who had been informed of the player's talent through localword of mouth.[10][16] After noticing Nasri's skill in person, Assolen recruited the player to travel with a group of other young players to Italy to participate in a youth tournament where they would play against the youth academies of Milan and Juventus. Nasri impressed at the tournament and Assolen was jokingly told by a Milan scout that "he (Nasri) stays here, you leave him".[10] After returning to France, Marseille officials organized a meeting with the player's father and the group agreed to allow Nasri insertion into the club's academy at the age of nine.Marseille
"He could do everything with the ball: stepovers, dribbling, shooting with the right or the left. In fact, I wasn’t even sure whether he was left or right-footed."Freddy Assolen, upon noticing Nasri's skill at the age of nine.[16]
Upon entering the Marseille youth academy, Nasri quickly impressed. Upon moving to Bastide, where the club's youth players reside, his style of play began to take shape. In 2007, Nasri admitted that the move to Bastide really helped his game stating, "That’s where I really started to progress. Training was different and the facilities are beautiful, all of which helps you work well."[16]As a result of his quick progression, Nasri was an integral part of every youth team he was a part of winning several trophies, such as the Championnat de Provence, Coupe de Provence, and the Ligue de la Méditerranée. After spending most of the 2003–04 season playing with the club's under-18 team, for the latter part of the season, the now 16-year old Nasri was promoted to the club's reserve team in the Championnat de France amateur, the fourth division of French football. He appeared primarily as a substitute in a few matches during the campaign as the reserve team failed to rebound from its bad start to the season, which resulted in a 16th place finish and relegation to the Championnat de France amateur 2.[17]Debut season
Ahead of the 2004–05 season, several clubs were reported to be interested in signing Nasri, most notably English clubs Arsenal, Chelsea, Liverpool, and Newcastle.[18] In an effort to decrease the speculation, Nasri was offered a three-year professional contract by Marseille officials led by president Pape Diouf and manager José Anigo. On 13 August 2004, Nasri agreed to the contract. Marseille officials had been eager to sign Nasri to a contract in an attempt to not undergo a situation similar to the departure of Mathieu Flamini, in which the player departed the club without Marseille receiving any compensation.[19] As a result of his professsional contract, Nasri was promoted to the senior team by Anigo and assigned the number 22 shirt. He began the season playing on the club's reserve team and appeared in four matches before earning a call up to the senior team in September 2004.[20] Nasri made his professional debut on 12 September in a 2–0 league defeat to Sochaux appearing as a substitute for Bruno Cheyrou.[21] On 17 October, he made his first professional start playing the entire match in a 1–1 draw with Saint-Étienne.[22] Nasri featured heavily within the team under Anigo and later Philippe Troussier. In the team's first match following the winter break, he scored his first professional goal in a 2–1 away victory over Lille.[23]Nasri finished his rookie campaign with 25 total appearances, one goal, and two assists.2005–06 seasonNasri taking a corner during his time with Marseille.
The 2005–06 season saw Marseille boosted by the arrival of attackers Franck Ribéry and Djibril Cissé; the latter arriving after having a successful loan stint with the club the previous season. Nasri, who was now given a more prominent role within the team by new manager Jean Fernandez, formed impressive partnerships with the two along with lead striker Mamadou Niang.[16] He appeared in 49 total matches, which included appearances in both the UEFA Cupand the UEFA Intertoto Cup. Nasri made his European debut on 16 July 2005 in the first round of the 2005 UEFA Intertoto Cup against Swiss club BSC Young Boys. Marseille won the first leg 3–2. In the second leg, Nasri scored his first European goal in a 2–1 win. Marseille ultimately won the competition after beating Spanish outfit Deportivo de La Coruña 5–3 on aggregate. In the league, Nasri appeared in 30 matches, 25 as a starter. He scored his only league goal of the season on 29 April 2007 in a 4–2 win over Sochaux.[24] In the Coupe de France, Nasri appeared in five matches as Marseille reached the final of the competition where the club faced Le Classique rivals Paris Saint-Germain. Nasri appeared as a substitute in the match as Marseille were defeated 2–1. Following the season, Nasri signed a two-year contract extension with the club until 2009.[25]2006–07 season
Nasri began the 2006–07 season playing under Albert Emon, his fourth different manager in three years. Despite this, Marseille's now heightened popularity saw increased speculation from writers and supporters that the club would finally win its first league title since the 1991–92 season. Nasri began the season on a quick note scoring the second goal in the team's 3–1 win over Paris Saint-Germain in September 2006.[26] On 29 April 2007, Nasri scored a goal in Marseille's 4–2 hammering of Sochaux.[27] Marseille were due to face the same club in the 2007 Coupe de France Final just days later and were, subsequently, heavy favorites as a result of the team's two-goal victory in the previous match. However, Sochaux recorded an upset victory defeating Marseille 5–4 on penalties after the match ended 2–2 following extra time. On the final match day of the season, Nasri converted the only goal in a 1–0 win over Sedan.[28] The victory secured 2nd place for Marseille and was the club's best finish since finishing runner-up to Bordeaux in the 1998–99 season. Nasri finished the season with a career-high 50 appearances, 37 of them in the league. For his efforts, he was awarded the UNFP Young Player of the Yearaward and named to the Team of the Year.[29] Nasri was also voted the Club Player of the Year by supporters, receiving 62% of the votes ahead of the likes of Ribéry and Niang.[29]2007–08 seasonNasri with Marseille in 2008.
Similar to his previous three years at Marseille, Nasri began the new season under new management as the club was now being led by the Belgian Eric Gerets. Due to the departure of Ribéry to Bayern Munich, Gerets installed Nasri as the focal point of the attack and he responding by having his best season at the club. He appeared in 42 total matches scoring a career-high six goals and also assisting on a career-high 15 goals. Nasri formed partnerships in the midfield with winger Mathieu Valbuena and midfielders Lorik Cana and Benoît Cheyrou as Marseille boasted the third-best attack in the league behind champions Lyonand Bordeaux, who finished 1st and 2nd in the league, respectively. Nasri, initially, struggled during the infancy of the campaign due to dealing with the effects of a severely sprained ankle suffered in the pre-season.[30] He failed to score a goal or provide an assist in the team's first eight league matches. On 24 November 2007, he assisted on two goals in a 2–0 victory over Metz.[31] Nasri closed out the fall season by assisting on the equalizing goal in a 2–2 draw with Bordeaux and making the final pass on the game-winning goal against Le Mans.[32][33]
Following the winter break, Nasri's goal-scoring began to take form. In late January, he scored goals in back-to-back matches against Nancy and Caen.[34][35]In European competition, Nasri participated in the UEFA Champions League for the first time in his career, however he failed to make an impact in the four group stage matches he appeared in. He missed the club's upset victory over Liverpool at Anfield due to dealing with a bout of meningitis.[36][37][38][39] Marseille ultimately finished the group in third place, which resulted in the team qualifying for the Round of 32 of the UEFA Cup. The club was defeated in the Round of 16 by Russian club Zenit Saint Petersburg despite being up 3–1 heading into the second leg. Of those three goals Marseille scored in the first leg, Nasri assisted on two of them. On 16 March 2008, Nasri scored a goal in a 3–3 draw with Lens.[40] A month later, he scored the game-winning goal in a 2–1 victory over Metz.[41] In his final match with Marseille against Strasbourg, Nasri scored a goal and assisted on another in a 4–3 victory.[42] Marseille finished the league campaign in 3rd place, which resulted in the club qualifying for the UEFA Champions League for the second consecutive season. On 8 May 2008, with all the transfer speculation surrounding the player, Nasri surprised many by signing a three-year contract extension with the club until 2012.[43]Arsenal2008–09 season
"Samir is a student of football – he lives for the game. He loves training and watches game after game on TV. He uses things he has seen to help correct mistakes in his own game. When you genuinely love football this is what makes the difference."Arsenal scout Gilles Grimandi on Nasri.[44]
A week later, despite signing a contract extension with Marseille, Nasri was linked with a move to Premier League club Arsenal. Arsenal manager Arsène Wenger had been tracking Nasri since watching him play at the 2004 UEFA European Under-17 Football Championship.[44] It was later revealed that the contract extension Nasri signed with Marseille was simply protocol to allow Marseille to get a higher transfer fee for the player. The Bouches-du-Rhône-based club was seeking £14 million for the young midfielder.[45] Ahead of UEFA Euro 2008, both Nasri's agent and Wenger admitted that offers were made for the player and that a move to the English club was imminent.[46][47] The deal was ultimately concluded following the competition on 11 July 2008 with Nasri agreeing to a four-year contract.[48] The transfer fee was undisclosed, but has been purported to be in the region of £12 million.[49] Upon arriving to the club, Nasri admitted that Wenger was one of the primary reasons for him joining the club stating "The fact that Arsène Wenger gives great opportunities to young players is very important for me. Arsène has a great reputation and he is one of the best managers in the world".[29]Nasri preparing to take acorner kick for Arsenal
Nasri was given the number 8 shirt and made his club debut on 30 July 2008 in a friendly match against German club VfB Stuttgart in a 3–1 win.[50][51] He made his Premier League debut in the team's first game of the season on 16 August 2008 against West Bromwich Albion. In the match, Nasri scored his first league goal scoring with a close range effort, after four minutes in a 1–0 victory.[52] As a result of his debut goal, he became the 83rd player in Premier League history to score on his league debut and the 22nd Arsenal player.[53] On 27 August, Nasri scored his second goal for the club in the team's 2008–09 UEFA Champions League third round qualifying second leg tie against Dutch club Twente.[54] Arsenal won the match 4–0 and the tie 6–0 on aggregate.[55] After dealing with injuries for the most of September, Nasri return to form in October scoring his third goal of the season in a 3–1 win over Everton.[56] On 8 November, Nasri scored both of Arsenal's goals in a 2–1 win over Manchester United.[57][58]
Following his performance against Manchester United, Nasri struggled to make an impact with the team statistics-wise failing to score a goal or provide an assist in the team's next four matches. On 21 December, he assisted on the opening goal scored by Robin van Persie in the team's 1–1 draw with Liverpool.[59]Nasri returned to his scoring form in the new year. On 17 January 2009, he scored the second goal in the club's 3–1 win over Hull City at the KC Stadium.[60] It took Nasri another two months to score another goal, which came in Arsenal's 3–1 away win against Newcastle United.[61] He finished his first campaign at Arsenal appearing in 44 matches, scoring seven goals, and providing five assists.2009–10 season
On 21 July 2009, while participating in a training match during pre-season with Arsenal in Bad Waltersdorf, Nasri suffered a broken leg. The injury required two to three months of rest and, as a result, Nasri missed the opening of the 2009–10 Premier League season.[62] He made his debut late in the campaign on 25 October 2009 in a Football League Cup tie against Liverpool. Nasri played the entire match in a 2–1 win.[63] On 4 November, he scored his first goal of the season in the team's Champions League group stage match against Dutch outfit AZ.[64] Three weeks later, Nasri converted another Champions League goal, this time against Belgium club Standard Liège in a 2–0 win.[65] He featured heavily with the team during the winter months and he ended the 2009 calendar year by scoring a goal and providing an assist 4–1 win over Portsmouth away at Fratton Park.[66]Nasri taking a corner kick for Arsenal.
After going nearly two months without scoring a goal, Nasri marked his goal-scoring return in emphatic fashion in the team's 5–0 second leg victory over Portuguese club Porto in the Round of 16 of the Champions League knockout stage. The goal, described by English newspaper The Guardiancolumnist David Lacey as "reminiscent of a lost art in British football", showcased Nasri's dribbling, as well as his individuality.[67] Upon receiving the ball on the right wing from midfielder Abou Diaby, Nasri dribbled through and past three Porto players in a small area of space before bringing the ball past wingback Álvaro Pereira and driving it across the goalkeeper, sending the ball in off the far post. Nasri goal was subsequently compared by the English media to similar goals that occurred in the country.[68][69][70] Three weeks later, after appearing as a substitute in the second half, Nasri scored the opening goal against Birmingham City. Birmingham later equalized through a late goal from Kevin Phillips. The draw ended a string of seven consecutive league victories for Arsenal and Wenger admitted that the draw "was a big blow for our chances (of winning the league)".[71] In the team's final seven league matches, Nasri failed to contribute goals to the team, but did assisted on goals in a 3–2 loss toWigan and a 4–0 home win over Fulham.[72][73] Arsenal ultimately finished the campaign in 3rd place. Nasri concluded his second season at Arsenal appearing 34 games scoring five goals and issuing the same amount of assists.Breakthrough seasonNasri, in the 2010–11 season, delivering a cross.
Ahead of the 2010–11 season, Nasri admitted that he was determined to re-capture his form that resulted in Arsenal signing him two years prior. He also admitted that he did not take missing out on the 2010 FIFA World Cup well stating "When I discovered that I wasn't part of the squad for the World Cup, I got a big slap in the face."[74] However, after speaking to Wenger, who informed him that he should use the non-callup as motivation, he was reassured.[75] Nasri started the campaign well. He was named in Arsenal's starting line-up to play against Liverpool for the first match of the season on 15 August 2010. Nasri played the entire match in a 1–1 draw.[76] After the match, Arsenal confirmed that Nasri had suffered a knee injury that would keep him out for a month.[77] However, the player returned to the team after just three matches helping Arsenal defeat Portuguese outfit Sporting Braga 6–0 in the Champions League on his return.[78] On 21 September, Nasri scored a double in the club's 4–1 extra time victory over North London derby rivals Tottenham Hotspur.[79] Both goals were converted from the penalty spot. Fours days later, Nasri scored another double in a 3–2 home defeat to West Brom.[80]Nasri during the 2010–11 season
Nasri continued his fine form as season wore on. In the club's Champions League group stage tie againstSerbian club FK Partizan, he assisted on a Sébastien Squillaci goal in the team's 3–1 victory.[81] In October 2010, Nasri went on a streak, in which he scored goals in three straight matches. He started the streak by converting a penalty in a 2–1 win over Birmingham City.[82] In the club's following match against Ukrainian competitors Shakhtar Donetsk, Nasri scored on a left-footed volley in a 5–1 victory.[83] He also assisted on a goal in the match. Against Manchester City five days later, he scored the first goal and set up the third in a 3–0 victory.[84] As a result of his performances in October 2010, Nasri was named the PFA Fans' Player of the Month.[85] In November, Nasri was on the score-sheet again netting the opener in a 3–2 defeat to Tottenham.[86] A week later, he scored a volley in a 4–2 win over Aston Villa.[87]
On 4 December, Nasri scored two goals against Fulham to give Arsenal a 2–1 win. The victory placed Arsenal at the top of the league table.[88] The two goals were Nasri's seventh and eighth goals, respectively, in the league and his tenth and 11th overall. Just four days later, Nasri scored a goal in Arsenal's vital last group game against Partizan. Arsenal won the match 3–1.[89] On 13 December, for his performances during the 2010 calendar year, Nasri was named the France Football French Player of the Year beating out Chelsea midfielder Florent Malouda and Lyon goalkeeper Hugo Lloris. He is the first Arsenal player to achieve the honour since Thierry Henry in 2006.[8] Nasri was also rewarded domestically for his performances in December winning the Fans' Player of the Month for the second time in the season and, also, capturing the club's monthly award.[90] He won the award for the second consecutive month in January.[91][92]
Nasri scored his 13th goal of the season in the 3–0 win against Birmingham City on New Year's Day 2011.[93] In the FA Cup, Nasri scored his first-ever goal in the competition in a 3–1 win over Leeds United in the third round.[94] On 30 January 2011, Nasri was forced to leave the team's fourth round FA Cup tie against Huddersfield Town due to a hamstring injury.[95] He, subsequently, missed two weeks and returned to the team ahead of its Champions League knockout round tie with Spanish champions Barcelona. In the first leg, Nasri assisted on the game-winning goal scored by Andrei Arshavin. Arsenal won the match 2–1, but loss the tie 4–3 on aggregate after suffering a 3–1 defeat at the Nou Camp in the second leg.[96][97] On 8 April, Nasri was nominated for both the PFA Players' Player of the Year and PFA Young Player of the Year awards.[98] He lost out on both awards to Tottenham midfielder Gareth Bale and teammate Jack Wilshere, respectively, but was given consolation with an appearance on the association's Team of the Year.Manchester CityNasri (left) and Sergio Agüero parade the Premier League trophy, May 2012.
On 24 August 2011, it was confirmed that Nasri had joined Premier League club Manchester City.[99] The transfer fee was priced in the region of £25 million and the player signed a four-year contract.[100][101] Nasri was assigned the number 19 shirt and made his club debut on 28 August in a league fixture away to Tottenham Hotspur. In the match, he assisted on three goals as Manchester City cruised to a 5–1 win.[102] In the team's next match following the September international break, Nasri assisted on one of Sergio Agüero's three goals in a 3–0 win over Wigan Athletic. On 1 October, he scored his first goal for the club netting the third goal in a 4–0 victory.[103] Nasri also assisted on two goals in the match.[104] After nearly two months without a league goal, on 3 December, Nasri scored his second goal for Manchester City converting a free kick in a 5–1 win against Norwich City.[105] In the following month, Nasri scored his third goal for the club in a 3–2 win against Tottenham Hotspur.[106] On 21 March, he scored the game-winning goal in a 2–1 win over Chelsea after receiving a through ball from teammate Carlos Tévez.[107] On 22 April, he scored in a 2–0 away win againstWolverhampton Wanderers.[108] On 13 May 2012, Nasri won his first Premier League trophy, as Manchester City were crowned Premier League champions for the 2011–12 season after beating Queens Park Rangers 3–2.[109]Samir Nasri during a friendly game between Manchester City and Chelsea F.C. at the Busch Stadium in 2013
At the start of the 2012–13 season, Nasri switched his squad number from 19 to 8. On 12 August, Nasri scored and assisted a goal in the 2012 Community Shield, a 3–2 win against FA Cup winners Chelsea.[110]A week later on the opening day of the 2012–13 Premier League season he scored and assisted again in a 3–2 win, this time against newly promoted Southampton.[111] He then scored against Ajax in a 3–1 loss in the UEFA Champions League. In December 2012, Nasri was criticised for not blocking Robin van Persie's winning goal in the Manchester Derby.[112][113]
In January 2013, Nasri was abused by angry Arsenal fans while walking together with Marouane Chamakh towards the Emirates Stadium. Several Arsenal supporters appeared to insult Nasri and Chamakh, with cuss words and aggressive gestures were hurled especially at Nasri. Things almost turned even nastier as one irate fan got up close and personal. Fortunately, the man was shepherded away by Chamakh and Nasri made it into the ground unscathed.[114]
In March 2013, after a man of the match performance in a 4–0 win against Newcastle United, City manager Roberto Mancini said he "would like to give [Nasri] a punch" due to his inconsistent form.[115] On 14 April, Nasri scored the opening goal as City defeated Chelsea 2–1 in the FA Cup semi-final.[116]
Narsi scored his first goal of the season 2013-2014 in the game against Manchester United in a 4-1 win.[117] On December 1 Narsi scored twice in a 3-0 win over Swansea City.[118]International careerYouth
Nasri has earned caps with all of France's youth teams for which he was eligible. He is a member of the group, commonly known as the Génération 1987, that produced current internationalsHatem Ben Arfa, Karim Benzema, and Jérémy Menez, alongside himself.[44][119] With the under-16 team, Nasri made 16 appearances scoring eight goals. Of the four players, Nasri was the first player to become a regular starter in the team under coach François Blaquart and made his debut in the team's opening match of the campaign against Spain. France won the match 3–0.[120]Nasri scored his first goal for the team on 29 October in its first group stage match against Sweden at the Tournio du Val-de-Marne.[121] On 11 December, Nasri scored the opening goal in the team's 6–1 exhibition thrashing of Greece.[122] At the 2003 Aegean Cup in Turkey, he scored two goals in four matches as France finished the competition in third place. Nasri scored in the team's second group stage match against Israel, a 3–1 win.[123] In the next group stage match, he scored a goal in 5–0 win over the Ukraine.[124] In the third place match against Belgium, Nasri assisted on a goal scored by Ben Arfa.[125] At the Tournio de Montaigu, Nasri scored his only goal in the team's 8–0 win over Gabon in the team's opening group match.[126] France finished the competition runner-up to Italy who defeated France 5–1 in the final match.[127]
At under-17 level, Nasri, Menez, and Ben Arfa were joined by Karim Benzema and tasked with the goal of winning the 2004 UEFA European Under-17 Football Championship on home soil. Nasri made his debut with the team in the opening match of the season against Sweden netting a goal in a 5–2 victory.[128] In the team's second straight yearly appearance at the Tournio du Val-de-Marne, Nasri scored his lone goal in the competition against the United States in a 2–0 win as France were declared champions without conceding a goal.[129] At the 2004 UEFA European Under-17 Football Championship, Nasri contributed to the team by scoring the equalizing goal against Portugal in the competition's semi-finals. France went on to win the match 3–1 to earn a place in the final.[130] In the final match, France faced Spain. In the match, Nasri scored the game-winning goal just a minute from time to give France its first-ever title in the competition.[131] In total with the under-17s, he made 16 appearances and scored six goals. Due to increased playing time at his parent club Marseille, Nasri stint with the under-18 team was uneventful appearing in only four matches.
The foursome of Nasri, Ben Arfa, Benzema, and Menez returned to international play together for under-19 duty. The four were joined by Issiar Dia, Blaise Matuidi, and Serge Gakpé with the objective of winning the 2006 UEFA European Under-19 Football Championship. The team opened the campaign with two friendly matches against Norway. Over the course of the two matches, Nasri scored two goals: one in a 4–0 win and another in a 5–0 victory.[132][133] In the first round of qualification for the tournament, Nasri assisted on two goals in the team's 3–1 win overWales.[134][135] In the team's next group stage match against San Marino, he scored the third goal in a 3–0 victory.[136][137] In the final group match against Austria, Nasri scored the opening goal and provided the assist on a Benzema goal in a 2–0 win.[138][139] In the final round of qualification, Nasri went scoreless. However, despite finishing the round undefeated, France were eliminated after being beaten on points by Scotland. Nasri earned his first call up to the under-21 team under coach René Girard in the team's first match following the 2006 UEFA European Under-21 Football Championship against Belgium. He started the match and was replaced at half-time by Florent Sinama Pongolle.[140] He featured in qualification matches for the 2007 UEFA European Under-21 Football Championship and appeared as a substitute in both legs of the team's surprising defeat to Israel in the qualifying playoffs.[141][142] Despite still being eligible to represent the team until 2009, his appearance in the second leg defeat to Israel was Nasri's last with the team.Senior
On 15 March 2007, Nasri was called up to the senior team for the first time by coach Raymond Domenech for UEFA Euro 2008 qualifying match against Lithuania and a friendly againstAustria.[143] Nasri admitted that he was "very happy and very proud" to be called into the national team and revealed that the fact that he was called up for an important European championship qualifier made the selection more rewarding.[144] He appeared on the bench in the match against Lithuania, but failed to make an appearance. Nasri made his international debut on 28 March against Austria at the age of 19. He started the match and assisted on the only goal after delivering a free kick low into the box that youth international teammate Benzema converted.[144] Nasri returned to the team in June for matches and, on 6 June, scored his first international goal in a 1–0 Euro qualifying win over Georgia.[145] On 16 November, Nasri scored his second international goal in a friendly match against Morocco.[146] As a result of his performances domestically and with the national team, he was named to the 23-man squad to participate in UEFA Euro 2008. Nasri made his debut in the tournament on 9 June 2008 in the team's opening group stage match against Romania appearing as a substitute.[147] He did not appear in the team's 4–1 loss to theNetherlands, but did appear in the team's final group stage match against Italy. Nasri appeared as a substitute for the injured Franck Ribéry in the tenth minute. Following defender's Éric Abidal'sred card in the 24th minute, Nasri was taken out of the match in order for defender Jean-Alain Boumsong to take Abidal's spot in the lineup.[148]
"When I started out in the French national side, Henry had been out with a back injury and I had been sitting in a place on the coach which, on his return, turned out to be where he sat. As soon as I discovered that I got up and let him sit down. Many people were looking for excuses because we had done badly in the Euros but I certainly don't think you can blame that on the fact that I sat in Thierry Henry's seat."Nasri on the issue brought up by Gallas.[149]
In November 2008, Nasri, among several other young players in the team, was accused of being insolent during the team's campaign at the European Championship. The accusation came from domestic teammate William Gallas who inserted the charge in his autobiography. Though the accused was unnamed in the book, following its release, the player became widely identified as Nasri.[150][151][152] Gallas used an example of Nasri's insolence for when the young player sat in Thierry Henry's seat on the team bus and refused to move, which, according to Gallas, was undermining the striker's seniority. The incident ultimately led to a verbal exchange between Nasri and Gallas during a training session.[7] In response, Nasri played down the incident stating that Gallas was overreacting to a problem that did not exist.[7] In 2010, after failing to make the World Cup squad, he opened up about the situation stating that during Gallas' final year at Arsenal, he was one of "four or five" Arsenal players who did not speak to the defender.[153] The feud culminated on 20 November 2010 when Nasri lived up to a pledge that he would not shake the hand of Gallas, who was now playing for Tottenham, during the pre-match festivities.[154][155]Nasri dribbles past a Sweden defender at UEFA Euro 2012.
In the 2008–09 season, Nasri appeared in only three matches with the national team. After playing against Lithuania on 28 March 2009, the midfielder failed to represent France for the almost a year and a half. During the 2009–10 season, after constant failed selections, Nasri grew weary of his chances of appearing with the team at the 2010 FIFA World Cup.[156] In the end, he didn't appear with the team failing to make the 23-man squad or even the preliminary squad.[157] Nasri admitted that he took the non-call up hard recalling "Not being one of those 23 names, it was difficult." The player also viewed the non-invite from a positive perspective stating "But maybe it was for the best in the end, and not just because France had a horrible World Cup. It helped me as a person. I told myself I need to work harder, to make sure I don’t miss the next one."[7]
Nasri returned to the national team under the reign of new coach Laurent Blanc for the team's friendly against Norway on 11 August 2010.[158] He missed the September call ups due to injury before returning to the team in October for UEFA Euro 2012 qualifying matches against Romania and Luxembourg. On 25 March 2011, Nasri captained the national team for the first time in its 2–0 Euro qualification win over Luxembourg. He provided the assist on the opening goal scored by Philippe Mexès.[159] In the team's final Euro qualifier againstBosnia and Herzegovina, Nasri scored the equalizing goal, converting a penalty in a 1–1 draw. The point gained from the stalemate secured a UEFA Euro 2012 qualifying spot for France.[160] After appearing regularly in qualifying for UEFA Euro 2012, on 29 May 2012, Nasri was named to the squad to participate in the competition.[161] In the team's opening group stage match against England, he scored the equalizing goal in a 1–1 draw.[162]Nasri and Scott Parker at Euro 2012
After France's elimination from UEFA Euro 2012 at the hands of Spain, Nasri was reportedly involved in a row with a French journalist. The reporter asked for his assessment of the match, which Nasri responded with an astonishing foul-mouthed outburst.[163] Following his misbehaviour Samir Nasri has been given a three-match international ban.[164]Style of playNasri attempting a shot in a 2008 UEFA Cup match with Marseille againstSpartak Moscow.
In his early years at Marseille, Nasri was deployed in several positions, most notably as a deep-lying midfielder and a wide midfielder primarily on the right side as he was deemed too small to play in the middle of the park.[165] After two years of developing his physical traits, in the 2006–07 season, manager Albert Emon inserted Nasri into the playmaker role, where his vision, technical skill, and ability to read and understand the game suited him.[165] Since that season, Nasri has been primarily deployed in the position or as a central attacking midfielder at both club and international level.[165] The player has personally admitted that playing centrally is his preference.[156][166][167] However, as a result of his versatility, Nasri can also function on the wing and spent the majority of his career at Arsenal occupying the role in the team's 4–3–3 formation.[168][169] His close control with the ball, speed, dribbling, crossing, and ability to use both feet suits the position well, which has resulted in former manager Arsène Wenger deploying Nasri in the role during the player's four-year stay at the club. Nasri often featured centrally for Arsenal in the absence of former club captain Cesc Fàbregas.
In 2009, in order to accommodate the arrival of Russian attacker Andrei Arshavin, it was recommended by both Wenger and former national team coach Raymond Domenech that Nasri revert to his role as a deep-lying midfielder so the player could showcase his underrated defensive abilities.[170] Nasri is also an underrated direct free kick and penalty kick taker. The player had previously developed a superstition with regards to taking spot kicks, but conquered the issue after successfully converting two penalties in the team's Carling Cup victory over Tottenham in 2010.[171] Wenger describes Nasri as a "young, quick and technically outstanding player".[49] He is described in a similar fashion by club scout Gilles Grimandi who states that Nasri is "a fantastic athlete, he's quick, flexible and good with his feet".[44] Nasri's playing style, ability, and cultural background have drawn comparisons to French legend Zinedine Zidane.[6] After joining Arsenal and excelling on the wing, the English media began comparing him to former club player and compatriotRobert Pirès.[172] Nasri has often attempted to disassociate himself from the two players, particularly the former player stating "There's only one Zidane, just as there was only one Platini".[173]Career statisticsClubAs of 14 December 2013.[174][175][176][177]ClubSeasonLeagueCup[178]EuropeTotalAppsGoalsAppsGoalsAppsGoalsAppsGoalsMarseille2004–0524110002512005–06301501414922006–0737370605032007–083064080426Total1211117028116612Arsenal2008–09296501014472009–1026220633452010–113010838246152011–1210000010Total861815324612527Manchester City2011–1231551904562012–1327232613852013–141640041205Total74118319210316Career Total2814040671939455InternationalAs of 10 September 2013[179]National teamSeasonAppsGoalsFrance2006–07312007–08912008–09302009–10002010–11702011–121322012–13002013–1431Total385International goals#DateVenueOpponentScoreResultCompetition16 June 2007Stade de l'Abbé Deschamps, Auxerre, France Georgia1–01–0UEFA Euro 2008 qualifying216 November 2007Stade de France, Saint-Denis, France Morocco2–12–2Friendly311 October 2011Stade de France, Saint-Denis, France Bosnia and Herzegovina1–11–1UEFA Euro 2012 qualifying411 June 2012Donbass Arena, Donetsk, Ukraine England1–11–1UEFA Euro 2012510 September 2013Central Stadium, Gomel, Belarus Belarus2–32–42014 FIFA World Cup qualificationCorrect as of 10 September 2013Honours
† Appearances (Goals).‡ National team caps and goals correct as of 10 September 2013
Samir Nasri (born 26 June 1987) is a French international footballer who plays for English club Manchester City in the Premier League and theFrance national team. He primarily plays as an attacking midfielder and a winger, although he has also been deployed in central midfield. Nasri is known for his technical ability, creativity, pace, and ability to read the game.[3][4] Of Algerian heritage, he is described as a player whose "vision and imagination make him an unpredictable opponent".[5] His playing style, ability, and cultural background have drawn comparisons to French legend Zinedine Zidane.[6][7]
Nasri began his football career playing for local youth clubs in his hometown of Marseille. At the age of nine, he joined professional clubOlympique de Marseille and spent the next seven years developing in the club's youth academy at La Commanderie, the club's training center. In the 2004–05 season, Nasri made his professional debut in September 2004 at the age of 17 against Sochaux. In the following season, he became a regular starter in the team and also participated in European competition for the first time after playing in the 2005–06 edition of the UEFA Cup. In the 2006–07 campaign, Nasri won the National Union of Professional Footballers (UNFP) Young Player of the Year award and was also named to the Team of the Year. He finished his career with Marseille amassing over 160 appearances. He played in the teams that reached back-to-backCoupe de France finals in 2006 and 2007.
In June 2008, Nasri joined Premier League club Arsenal agreeing to a four-year contract. He reached prominence with the team in his third season winning the Professional Footballers' Association (PFA) Fans' Player of the Month award on three occasions and being named to the association'sTeam of the Year. In December 2010, he was named the French Player of the Year for his performances during the calendar year.[8] In August 2011, after three seasons with Arsenal, Nasri joined Manchester City on a four-year contract. In his first season with the club, he won his first major honour as a player as the club won the 2011–12 edition of the Premier League.
Nasri is a former French youth international and has represented his nation at every level for which he was eligible. Prior to playing for the senior team, he played on the under-17 team that won the 2004 UEFA European Under-17 Football Championship. Nasri made his senior international debut in March 2007 in a friendly match against Austria. Two months later, he scored his first senior international goal in a 1–0 UEFA Euro 2008 qualifying win over Georgia. Nasri has represented France at two major international tournaments: UEFA Euro 2008 and UEFA Euro 2012.
Contents [hide] 1 Personal life2 Club career2.1 Early career2.2 Marseille2.2.1 Debut season2.2.2 2005–06 season2.2.3 2006–07 season2.2.4 2007–08 season2.3 Arsenal2.3.1 2008–09 season2.3.2 2009–10 season2.3.3 Breakthrough season2.4 Manchester City3 International career3.1 Youth3.2 Senior4 Style of play5 Career statistics5.1 Club5.2 International5.2.1 International goals6 Honours6.1 Club6.2 International6.3 Individual7 References8 External links
Personal life
Nasri was born in Septèmes-les-Vallons, a northern suburb of the Marseille, to French nationals of Algerian descent.[9][10] His mother, Ouassila Ben Saïd, and father, Abdelhafid Nasri, were both born in France; his father being born and raised in Marseille, while his mother being from nearby Salon-de-Provence.[10][11] Nasri's grandparents emigrated to France from Algeria.[12] His mother is a housewife and his father previously worked as a bus driver before becoming his son's personal manager. At the start of his football career, Nasri initially played under his mother's surname, Ben Saïd, before switching to Nasri, his father's surname, following his selection to the France under-16 team.[13] He is the eldest of four children and is a non-practising Muslim.[14] Nasri has a younger sister named Sonia and twin brothers named Walid and Malik.[10] All four were raised in La Gavotte Peyret. After joining Arsenal in England, Nasri settled in Hampstead, a district of North London.[15]Club careerEarly career
While growing up in La Gavotte Peyret, Nasri grew an attraction to the sport of football at a young age.[7] He regularly played the sport on the streets where he learned many of his skills. Upon noticing his prodigious talent, his parents signed him up to play with the local club in his hometown. Nasri spent one year playing with the club in La Gavotte Peyret before moving to Pennes Mirabeau in nearby Mirabeau at the age of seven. While playing with Pennes, Nasri was discovered by Marseille scout Freddy Assolen who had been informed of the player's talent through localword of mouth.[10][16] After noticing Nasri's skill in person, Assolen recruited the player to travel with a group of other young players to Italy to participate in a youth tournament where they would play against the youth academies of Milan and Juventus. Nasri impressed at the tournament and Assolen was jokingly told by a Milan scout that "he (Nasri) stays here, you leave him".[10] After returning to France, Marseille officials organized a meeting with the player's father and the group agreed to allow Nasri insertion into the club's academy at the age of nine.Marseille
"He could do everything with the ball: stepovers, dribbling, shooting with the right or the left. In fact, I wasn’t even sure whether he was left or right-footed."Freddy Assolen, upon noticing Nasri's skill at the age of nine.[16]
Upon entering the Marseille youth academy, Nasri quickly impressed. Upon moving to Bastide, where the club's youth players reside, his style of play began to take shape. In 2007, Nasri admitted that the move to Bastide really helped his game stating, "That’s where I really started to progress. Training was different and the facilities are beautiful, all of which helps you work well."[16]As a result of his quick progression, Nasri was an integral part of every youth team he was a part of winning several trophies, such as the Championnat de Provence, Coupe de Provence, and the Ligue de la Méditerranée. After spending most of the 2003–04 season playing with the club's under-18 team, for the latter part of the season, the now 16-year old Nasri was promoted to the club's reserve team in the Championnat de France amateur, the fourth division of French football. He appeared primarily as a substitute in a few matches during the campaign as the reserve team failed to rebound from its bad start to the season, which resulted in a 16th place finish and relegation to the Championnat de France amateur 2.[17]Debut season
Ahead of the 2004–05 season, several clubs were reported to be interested in signing Nasri, most notably English clubs Arsenal, Chelsea, Liverpool, and Newcastle.[18] In an effort to decrease the speculation, Nasri was offered a three-year professional contract by Marseille officials led by president Pape Diouf and manager José Anigo. On 13 August 2004, Nasri agreed to the contract. Marseille officials had been eager to sign Nasri to a contract in an attempt to not undergo a situation similar to the departure of Mathieu Flamini, in which the player departed the club without Marseille receiving any compensation.[19] As a result of his professsional contract, Nasri was promoted to the senior team by Anigo and assigned the number 22 shirt. He began the season playing on the club's reserve team and appeared in four matches before earning a call up to the senior team in September 2004.[20] Nasri made his professional debut on 12 September in a 2–0 league defeat to Sochaux appearing as a substitute for Bruno Cheyrou.[21] On 17 October, he made his first professional start playing the entire match in a 1–1 draw with Saint-Étienne.[22] Nasri featured heavily within the team under Anigo and later Philippe Troussier. In the team's first match following the winter break, he scored his first professional goal in a 2–1 away victory over Lille.[23]Nasri finished his rookie campaign with 25 total appearances, one goal, and two assists.2005–06 seasonNasri taking a corner during his time with Marseille.
The 2005–06 season saw Marseille boosted by the arrival of attackers Franck Ribéry and Djibril Cissé; the latter arriving after having a successful loan stint with the club the previous season. Nasri, who was now given a more prominent role within the team by new manager Jean Fernandez, formed impressive partnerships with the two along with lead striker Mamadou Niang.[16] He appeared in 49 total matches, which included appearances in both the UEFA Cupand the UEFA Intertoto Cup. Nasri made his European debut on 16 July 2005 in the first round of the 2005 UEFA Intertoto Cup against Swiss club BSC Young Boys. Marseille won the first leg 3–2. In the second leg, Nasri scored his first European goal in a 2–1 win. Marseille ultimately won the competition after beating Spanish outfit Deportivo de La Coruña 5–3 on aggregate. In the league, Nasri appeared in 30 matches, 25 as a starter. He scored his only league goal of the season on 29 April 2007 in a 4–2 win over Sochaux.[24] In the Coupe de France, Nasri appeared in five matches as Marseille reached the final of the competition where the club faced Le Classique rivals Paris Saint-Germain. Nasri appeared as a substitute in the match as Marseille were defeated 2–1. Following the season, Nasri signed a two-year contract extension with the club until 2009.[25]2006–07 season
Nasri began the 2006–07 season playing under Albert Emon, his fourth different manager in three years. Despite this, Marseille's now heightened popularity saw increased speculation from writers and supporters that the club would finally win its first league title since the 1991–92 season. Nasri began the season on a quick note scoring the second goal in the team's 3–1 win over Paris Saint-Germain in September 2006.[26] On 29 April 2007, Nasri scored a goal in Marseille's 4–2 hammering of Sochaux.[27] Marseille were due to face the same club in the 2007 Coupe de France Final just days later and were, subsequently, heavy favorites as a result of the team's two-goal victory in the previous match. However, Sochaux recorded an upset victory defeating Marseille 5–4 on penalties after the match ended 2–2 following extra time. On the final match day of the season, Nasri converted the only goal in a 1–0 win over Sedan.[28] The victory secured 2nd place for Marseille and was the club's best finish since finishing runner-up to Bordeaux in the 1998–99 season. Nasri finished the season with a career-high 50 appearances, 37 of them in the league. For his efforts, he was awarded the UNFP Young Player of the Yearaward and named to the Team of the Year.[29] Nasri was also voted the Club Player of the Year by supporters, receiving 62% of the votes ahead of the likes of Ribéry and Niang.[29]2007–08 seasonNasri with Marseille in 2008.
Similar to his previous three years at Marseille, Nasri began the new season under new management as the club was now being led by the Belgian Eric Gerets. Due to the departure of Ribéry to Bayern Munich, Gerets installed Nasri as the focal point of the attack and he responding by having his best season at the club. He appeared in 42 total matches scoring a career-high six goals and also assisting on a career-high 15 goals. Nasri formed partnerships in the midfield with winger Mathieu Valbuena and midfielders Lorik Cana and Benoît Cheyrou as Marseille boasted the third-best attack in the league behind champions Lyonand Bordeaux, who finished 1st and 2nd in the league, respectively. Nasri, initially, struggled during the infancy of the campaign due to dealing with the effects of a severely sprained ankle suffered in the pre-season.[30] He failed to score a goal or provide an assist in the team's first eight league matches. On 24 November 2007, he assisted on two goals in a 2–0 victory over Metz.[31] Nasri closed out the fall season by assisting on the equalizing goal in a 2–2 draw with Bordeaux and making the final pass on the game-winning goal against Le Mans.[32][33]
Following the winter break, Nasri's goal-scoring began to take form. In late January, he scored goals in back-to-back matches against Nancy and Caen.[34][35]In European competition, Nasri participated in the UEFA Champions League for the first time in his career, however he failed to make an impact in the four group stage matches he appeared in. He missed the club's upset victory over Liverpool at Anfield due to dealing with a bout of meningitis.[36][37][38][39] Marseille ultimately finished the group in third place, which resulted in the team qualifying for the Round of 32 of the UEFA Cup. The club was defeated in the Round of 16 by Russian club Zenit Saint Petersburg despite being up 3–1 heading into the second leg. Of those three goals Marseille scored in the first leg, Nasri assisted on two of them. On 16 March 2008, Nasri scored a goal in a 3–3 draw with Lens.[40] A month later, he scored the game-winning goal in a 2–1 victory over Metz.[41] In his final match with Marseille against Strasbourg, Nasri scored a goal and assisted on another in a 4–3 victory.[42] Marseille finished the league campaign in 3rd place, which resulted in the club qualifying for the UEFA Champions League for the second consecutive season. On 8 May 2008, with all the transfer speculation surrounding the player, Nasri surprised many by signing a three-year contract extension with the club until 2012.[43]Arsenal2008–09 season
"Samir is a student of football – he lives for the game. He loves training and watches game after game on TV. He uses things he has seen to help correct mistakes in his own game. When you genuinely love football this is what makes the difference."Arsenal scout Gilles Grimandi on Nasri.[44]
A week later, despite signing a contract extension with Marseille, Nasri was linked with a move to Premier League club Arsenal. Arsenal manager Arsène Wenger had been tracking Nasri since watching him play at the 2004 UEFA European Under-17 Football Championship.[44] It was later revealed that the contract extension Nasri signed with Marseille was simply protocol to allow Marseille to get a higher transfer fee for the player. The Bouches-du-Rhône-based club was seeking £14 million for the young midfielder.[45] Ahead of UEFA Euro 2008, both Nasri's agent and Wenger admitted that offers were made for the player and that a move to the English club was imminent.[46][47] The deal was ultimately concluded following the competition on 11 July 2008 with Nasri agreeing to a four-year contract.[48] The transfer fee was undisclosed, but has been purported to be in the region of £12 million.[49] Upon arriving to the club, Nasri admitted that Wenger was one of the primary reasons for him joining the club stating "The fact that Arsène Wenger gives great opportunities to young players is very important for me. Arsène has a great reputation and he is one of the best managers in the world".[29]Nasri preparing to take acorner kick for Arsenal
Nasri was given the number 8 shirt and made his club debut on 30 July 2008 in a friendly match against German club VfB Stuttgart in a 3–1 win.[50][51] He made his Premier League debut in the team's first game of the season on 16 August 2008 against West Bromwich Albion. In the match, Nasri scored his first league goal scoring with a close range effort, after four minutes in a 1–0 victory.[52] As a result of his debut goal, he became the 83rd player in Premier League history to score on his league debut and the 22nd Arsenal player.[53] On 27 August, Nasri scored his second goal for the club in the team's 2008–09 UEFA Champions League third round qualifying second leg tie against Dutch club Twente.[54] Arsenal won the match 4–0 and the tie 6–0 on aggregate.[55] After dealing with injuries for the most of September, Nasri return to form in October scoring his third goal of the season in a 3–1 win over Everton.[56] On 8 November, Nasri scored both of Arsenal's goals in a 2–1 win over Manchester United.[57][58]
Following his performance against Manchester United, Nasri struggled to make an impact with the team statistics-wise failing to score a goal or provide an assist in the team's next four matches. On 21 December, he assisted on the opening goal scored by Robin van Persie in the team's 1–1 draw with Liverpool.[59]Nasri returned to his scoring form in the new year. On 17 January 2009, he scored the second goal in the club's 3–1 win over Hull City at the KC Stadium.[60] It took Nasri another two months to score another goal, which came in Arsenal's 3–1 away win against Newcastle United.[61] He finished his first campaign at Arsenal appearing in 44 matches, scoring seven goals, and providing five assists.2009–10 season
On 21 July 2009, while participating in a training match during pre-season with Arsenal in Bad Waltersdorf, Nasri suffered a broken leg. The injury required two to three months of rest and, as a result, Nasri missed the opening of the 2009–10 Premier League season.[62] He made his debut late in the campaign on 25 October 2009 in a Football League Cup tie against Liverpool. Nasri played the entire match in a 2–1 win.[63] On 4 November, he scored his first goal of the season in the team's Champions League group stage match against Dutch outfit AZ.[64] Three weeks later, Nasri converted another Champions League goal, this time against Belgium club Standard Liège in a 2–0 win.[65] He featured heavily with the team during the winter months and he ended the 2009 calendar year by scoring a goal and providing an assist 4–1 win over Portsmouth away at Fratton Park.[66]Nasri taking a corner kick for Arsenal.
After going nearly two months without scoring a goal, Nasri marked his goal-scoring return in emphatic fashion in the team's 5–0 second leg victory over Portuguese club Porto in the Round of 16 of the Champions League knockout stage. The goal, described by English newspaper The Guardiancolumnist David Lacey as "reminiscent of a lost art in British football", showcased Nasri's dribbling, as well as his individuality.[67] Upon receiving the ball on the right wing from midfielder Abou Diaby, Nasri dribbled through and past three Porto players in a small area of space before bringing the ball past wingback Álvaro Pereira and driving it across the goalkeeper, sending the ball in off the far post. Nasri goal was subsequently compared by the English media to similar goals that occurred in the country.[68][69][70] Three weeks later, after appearing as a substitute in the second half, Nasri scored the opening goal against Birmingham City. Birmingham later equalized through a late goal from Kevin Phillips. The draw ended a string of seven consecutive league victories for Arsenal and Wenger admitted that the draw "was a big blow for our chances (of winning the league)".[71] In the team's final seven league matches, Nasri failed to contribute goals to the team, but did assisted on goals in a 3–2 loss toWigan and a 4–0 home win over Fulham.[72][73] Arsenal ultimately finished the campaign in 3rd place. Nasri concluded his second season at Arsenal appearing 34 games scoring five goals and issuing the same amount of assists.Breakthrough seasonNasri, in the 2010–11 season, delivering a cross.
Ahead of the 2010–11 season, Nasri admitted that he was determined to re-capture his form that resulted in Arsenal signing him two years prior. He also admitted that he did not take missing out on the 2010 FIFA World Cup well stating "When I discovered that I wasn't part of the squad for the World Cup, I got a big slap in the face."[74] However, after speaking to Wenger, who informed him that he should use the non-callup as motivation, he was reassured.[75] Nasri started the campaign well. He was named in Arsenal's starting line-up to play against Liverpool for the first match of the season on 15 August 2010. Nasri played the entire match in a 1–1 draw.[76] After the match, Arsenal confirmed that Nasri had suffered a knee injury that would keep him out for a month.[77] However, the player returned to the team after just three matches helping Arsenal defeat Portuguese outfit Sporting Braga 6–0 in the Champions League on his return.[78] On 21 September, Nasri scored a double in the club's 4–1 extra time victory over North London derby rivals Tottenham Hotspur.[79] Both goals were converted from the penalty spot. Fours days later, Nasri scored another double in a 3–2 home defeat to West Brom.[80]Nasri during the 2010–11 season
Nasri continued his fine form as season wore on. In the club's Champions League group stage tie againstSerbian club FK Partizan, he assisted on a Sébastien Squillaci goal in the team's 3–1 victory.[81] In October 2010, Nasri went on a streak, in which he scored goals in three straight matches. He started the streak by converting a penalty in a 2–1 win over Birmingham City.[82] In the club's following match against Ukrainian competitors Shakhtar Donetsk, Nasri scored on a left-footed volley in a 5–1 victory.[83] He also assisted on a goal in the match. Against Manchester City five days later, he scored the first goal and set up the third in a 3–0 victory.[84] As a result of his performances in October 2010, Nasri was named the PFA Fans' Player of the Month.[85] In November, Nasri was on the score-sheet again netting the opener in a 3–2 defeat to Tottenham.[86] A week later, he scored a volley in a 4–2 win over Aston Villa.[87]
On 4 December, Nasri scored two goals against Fulham to give Arsenal a 2–1 win. The victory placed Arsenal at the top of the league table.[88] The two goals were Nasri's seventh and eighth goals, respectively, in the league and his tenth and 11th overall. Just four days later, Nasri scored a goal in Arsenal's vital last group game against Partizan. Arsenal won the match 3–1.[89] On 13 December, for his performances during the 2010 calendar year, Nasri was named the France Football French Player of the Year beating out Chelsea midfielder Florent Malouda and Lyon goalkeeper Hugo Lloris. He is the first Arsenal player to achieve the honour since Thierry Henry in 2006.[8] Nasri was also rewarded domestically for his performances in December winning the Fans' Player of the Month for the second time in the season and, also, capturing the club's monthly award.[90] He won the award for the second consecutive month in January.[91][92]
Nasri scored his 13th goal of the season in the 3–0 win against Birmingham City on New Year's Day 2011.[93] In the FA Cup, Nasri scored his first-ever goal in the competition in a 3–1 win over Leeds United in the third round.[94] On 30 January 2011, Nasri was forced to leave the team's fourth round FA Cup tie against Huddersfield Town due to a hamstring injury.[95] He, subsequently, missed two weeks and returned to the team ahead of its Champions League knockout round tie with Spanish champions Barcelona. In the first leg, Nasri assisted on the game-winning goal scored by Andrei Arshavin. Arsenal won the match 2–1, but loss the tie 4–3 on aggregate after suffering a 3–1 defeat at the Nou Camp in the second leg.[96][97] On 8 April, Nasri was nominated for both the PFA Players' Player of the Year and PFA Young Player of the Year awards.[98] He lost out on both awards to Tottenham midfielder Gareth Bale and teammate Jack Wilshere, respectively, but was given consolation with an appearance on the association's Team of the Year.Manchester CityNasri (left) and Sergio Agüero parade the Premier League trophy, May 2012.
On 24 August 2011, it was confirmed that Nasri had joined Premier League club Manchester City.[99] The transfer fee was priced in the region of £25 million and the player signed a four-year contract.[100][101] Nasri was assigned the number 19 shirt and made his club debut on 28 August in a league fixture away to Tottenham Hotspur. In the match, he assisted on three goals as Manchester City cruised to a 5–1 win.[102] In the team's next match following the September international break, Nasri assisted on one of Sergio Agüero's three goals in a 3–0 win over Wigan Athletic. On 1 October, he scored his first goal for the club netting the third goal in a 4–0 victory.[103] Nasri also assisted on two goals in the match.[104] After nearly two months without a league goal, on 3 December, Nasri scored his second goal for Manchester City converting a free kick in a 5–1 win against Norwich City.[105] In the following month, Nasri scored his third goal for the club in a 3–2 win against Tottenham Hotspur.[106] On 21 March, he scored the game-winning goal in a 2–1 win over Chelsea after receiving a through ball from teammate Carlos Tévez.[107] On 22 April, he scored in a 2–0 away win againstWolverhampton Wanderers.[108] On 13 May 2012, Nasri won his first Premier League trophy, as Manchester City were crowned Premier League champions for the 2011–12 season after beating Queens Park Rangers 3–2.[109]Samir Nasri during a friendly game between Manchester City and Chelsea F.C. at the Busch Stadium in 2013
At the start of the 2012–13 season, Nasri switched his squad number from 19 to 8. On 12 August, Nasri scored and assisted a goal in the 2012 Community Shield, a 3–2 win against FA Cup winners Chelsea.[110]A week later on the opening day of the 2012–13 Premier League season he scored and assisted again in a 3–2 win, this time against newly promoted Southampton.[111] He then scored against Ajax in a 3–1 loss in the UEFA Champions League. In December 2012, Nasri was criticised for not blocking Robin van Persie's winning goal in the Manchester Derby.[112][113]
In January 2013, Nasri was abused by angry Arsenal fans while walking together with Marouane Chamakh towards the Emirates Stadium. Several Arsenal supporters appeared to insult Nasri and Chamakh, with cuss words and aggressive gestures were hurled especially at Nasri. Things almost turned even nastier as one irate fan got up close and personal. Fortunately, the man was shepherded away by Chamakh and Nasri made it into the ground unscathed.[114]
In March 2013, after a man of the match performance in a 4–0 win against Newcastle United, City manager Roberto Mancini said he "would like to give [Nasri] a punch" due to his inconsistent form.[115] On 14 April, Nasri scored the opening goal as City defeated Chelsea 2–1 in the FA Cup semi-final.[116]
Narsi scored his first goal of the season 2013-2014 in the game against Manchester United in a 4-1 win.[117] On December 1 Narsi scored twice in a 3-0 win over Swansea City.[118]International careerYouth
Nasri has earned caps with all of France's youth teams for which he was eligible. He is a member of the group, commonly known as the Génération 1987, that produced current internationalsHatem Ben Arfa, Karim Benzema, and Jérémy Menez, alongside himself.[44][119] With the under-16 team, Nasri made 16 appearances scoring eight goals. Of the four players, Nasri was the first player to become a regular starter in the team under coach François Blaquart and made his debut in the team's opening match of the campaign against Spain. France won the match 3–0.[120]Nasri scored his first goal for the team on 29 October in its first group stage match against Sweden at the Tournio du Val-de-Marne.[121] On 11 December, Nasri scored the opening goal in the team's 6–1 exhibition thrashing of Greece.[122] At the 2003 Aegean Cup in Turkey, he scored two goals in four matches as France finished the competition in third place. Nasri scored in the team's second group stage match against Israel, a 3–1 win.[123] In the next group stage match, he scored a goal in 5–0 win over the Ukraine.[124] In the third place match against Belgium, Nasri assisted on a goal scored by Ben Arfa.[125] At the Tournio de Montaigu, Nasri scored his only goal in the team's 8–0 win over Gabon in the team's opening group match.[126] France finished the competition runner-up to Italy who defeated France 5–1 in the final match.[127]
At under-17 level, Nasri, Menez, and Ben Arfa were joined by Karim Benzema and tasked with the goal of winning the 2004 UEFA European Under-17 Football Championship on home soil. Nasri made his debut with the team in the opening match of the season against Sweden netting a goal in a 5–2 victory.[128] In the team's second straight yearly appearance at the Tournio du Val-de-Marne, Nasri scored his lone goal in the competition against the United States in a 2–0 win as France were declared champions without conceding a goal.[129] At the 2004 UEFA European Under-17 Football Championship, Nasri contributed to the team by scoring the equalizing goal against Portugal in the competition's semi-finals. France went on to win the match 3–1 to earn a place in the final.[130] In the final match, France faced Spain. In the match, Nasri scored the game-winning goal just a minute from time to give France its first-ever title in the competition.[131] In total with the under-17s, he made 16 appearances and scored six goals. Due to increased playing time at his parent club Marseille, Nasri stint with the under-18 team was uneventful appearing in only four matches.
The foursome of Nasri, Ben Arfa, Benzema, and Menez returned to international play together for under-19 duty. The four were joined by Issiar Dia, Blaise Matuidi, and Serge Gakpé with the objective of winning the 2006 UEFA European Under-19 Football Championship. The team opened the campaign with two friendly matches against Norway. Over the course of the two matches, Nasri scored two goals: one in a 4–0 win and another in a 5–0 victory.[132][133] In the first round of qualification for the tournament, Nasri assisted on two goals in the team's 3–1 win overWales.[134][135] In the team's next group stage match against San Marino, he scored the third goal in a 3–0 victory.[136][137] In the final group match against Austria, Nasri scored the opening goal and provided the assist on a Benzema goal in a 2–0 win.[138][139] In the final round of qualification, Nasri went scoreless. However, despite finishing the round undefeated, France were eliminated after being beaten on points by Scotland. Nasri earned his first call up to the under-21 team under coach René Girard in the team's first match following the 2006 UEFA European Under-21 Football Championship against Belgium. He started the match and was replaced at half-time by Florent Sinama Pongolle.[140] He featured in qualification matches for the 2007 UEFA European Under-21 Football Championship and appeared as a substitute in both legs of the team's surprising defeat to Israel in the qualifying playoffs.[141][142] Despite still being eligible to represent the team until 2009, his appearance in the second leg defeat to Israel was Nasri's last with the team.Senior
On 15 March 2007, Nasri was called up to the senior team for the first time by coach Raymond Domenech for UEFA Euro 2008 qualifying match against Lithuania and a friendly againstAustria.[143] Nasri admitted that he was "very happy and very proud" to be called into the national team and revealed that the fact that he was called up for an important European championship qualifier made the selection more rewarding.[144] He appeared on the bench in the match against Lithuania, but failed to make an appearance. Nasri made his international debut on 28 March against Austria at the age of 19. He started the match and assisted on the only goal after delivering a free kick low into the box that youth international teammate Benzema converted.[144] Nasri returned to the team in June for matches and, on 6 June, scored his first international goal in a 1–0 Euro qualifying win over Georgia.[145] On 16 November, Nasri scored his second international goal in a friendly match against Morocco.[146] As a result of his performances domestically and with the national team, he was named to the 23-man squad to participate in UEFA Euro 2008. Nasri made his debut in the tournament on 9 June 2008 in the team's opening group stage match against Romania appearing as a substitute.[147] He did not appear in the team's 4–1 loss to theNetherlands, but did appear in the team's final group stage match against Italy. Nasri appeared as a substitute for the injured Franck Ribéry in the tenth minute. Following defender's Éric Abidal'sred card in the 24th minute, Nasri was taken out of the match in order for defender Jean-Alain Boumsong to take Abidal's spot in the lineup.[148]
"When I started out in the French national side, Henry had been out with a back injury and I had been sitting in a place on the coach which, on his return, turned out to be where he sat. As soon as I discovered that I got up and let him sit down. Many people were looking for excuses because we had done badly in the Euros but I certainly don't think you can blame that on the fact that I sat in Thierry Henry's seat."Nasri on the issue brought up by Gallas.[149]
In November 2008, Nasri, among several other young players in the team, was accused of being insolent during the team's campaign at the European Championship. The accusation came from domestic teammate William Gallas who inserted the charge in his autobiography. Though the accused was unnamed in the book, following its release, the player became widely identified as Nasri.[150][151][152] Gallas used an example of Nasri's insolence for when the young player sat in Thierry Henry's seat on the team bus and refused to move, which, according to Gallas, was undermining the striker's seniority. The incident ultimately led to a verbal exchange between Nasri and Gallas during a training session.[7] In response, Nasri played down the incident stating that Gallas was overreacting to a problem that did not exist.[7] In 2010, after failing to make the World Cup squad, he opened up about the situation stating that during Gallas' final year at Arsenal, he was one of "four or five" Arsenal players who did not speak to the defender.[153] The feud culminated on 20 November 2010 when Nasri lived up to a pledge that he would not shake the hand of Gallas, who was now playing for Tottenham, during the pre-match festivities.[154][155]Nasri dribbles past a Sweden defender at UEFA Euro 2012.
In the 2008–09 season, Nasri appeared in only three matches with the national team. After playing against Lithuania on 28 March 2009, the midfielder failed to represent France for the almost a year and a half. During the 2009–10 season, after constant failed selections, Nasri grew weary of his chances of appearing with the team at the 2010 FIFA World Cup.[156] In the end, he didn't appear with the team failing to make the 23-man squad or even the preliminary squad.[157] Nasri admitted that he took the non-call up hard recalling "Not being one of those 23 names, it was difficult." The player also viewed the non-invite from a positive perspective stating "But maybe it was for the best in the end, and not just because France had a horrible World Cup. It helped me as a person. I told myself I need to work harder, to make sure I don’t miss the next one."[7]
Nasri returned to the national team under the reign of new coach Laurent Blanc for the team's friendly against Norway on 11 August 2010.[158] He missed the September call ups due to injury before returning to the team in October for UEFA Euro 2012 qualifying matches against Romania and Luxembourg. On 25 March 2011, Nasri captained the national team for the first time in its 2–0 Euro qualification win over Luxembourg. He provided the assist on the opening goal scored by Philippe Mexès.[159] In the team's final Euro qualifier againstBosnia and Herzegovina, Nasri scored the equalizing goal, converting a penalty in a 1–1 draw. The point gained from the stalemate secured a UEFA Euro 2012 qualifying spot for France.[160] After appearing regularly in qualifying for UEFA Euro 2012, on 29 May 2012, Nasri was named to the squad to participate in the competition.[161] In the team's opening group stage match against England, he scored the equalizing goal in a 1–1 draw.[162]Nasri and Scott Parker at Euro 2012
After France's elimination from UEFA Euro 2012 at the hands of Spain, Nasri was reportedly involved in a row with a French journalist. The reporter asked for his assessment of the match, which Nasri responded with an astonishing foul-mouthed outburst.[163] Following his misbehaviour Samir Nasri has been given a three-match international ban.[164]Style of playNasri attempting a shot in a 2008 UEFA Cup match with Marseille againstSpartak Moscow.
In his early years at Marseille, Nasri was deployed in several positions, most notably as a deep-lying midfielder and a wide midfielder primarily on the right side as he was deemed too small to play in the middle of the park.[165] After two years of developing his physical traits, in the 2006–07 season, manager Albert Emon inserted Nasri into the playmaker role, where his vision, technical skill, and ability to read and understand the game suited him.[165] Since that season, Nasri has been primarily deployed in the position or as a central attacking midfielder at both club and international level.[165] The player has personally admitted that playing centrally is his preference.[156][166][167] However, as a result of his versatility, Nasri can also function on the wing and spent the majority of his career at Arsenal occupying the role in the team's 4–3–3 formation.[168][169] His close control with the ball, speed, dribbling, crossing, and ability to use both feet suits the position well, which has resulted in former manager Arsène Wenger deploying Nasri in the role during the player's four-year stay at the club. Nasri often featured centrally for Arsenal in the absence of former club captain Cesc Fàbregas.
In 2009, in order to accommodate the arrival of Russian attacker Andrei Arshavin, it was recommended by both Wenger and former national team coach Raymond Domenech that Nasri revert to his role as a deep-lying midfielder so the player could showcase his underrated defensive abilities.[170] Nasri is also an underrated direct free kick and penalty kick taker. The player had previously developed a superstition with regards to taking spot kicks, but conquered the issue after successfully converting two penalties in the team's Carling Cup victory over Tottenham in 2010.[171] Wenger describes Nasri as a "young, quick and technically outstanding player".[49] He is described in a similar fashion by club scout Gilles Grimandi who states that Nasri is "a fantastic athlete, he's quick, flexible and good with his feet".[44] Nasri's playing style, ability, and cultural background have drawn comparisons to French legend Zinedine Zidane.[6] After joining Arsenal and excelling on the wing, the English media began comparing him to former club player and compatriotRobert Pirès.[172] Nasri has often attempted to disassociate himself from the two players, particularly the former player stating "There's only one Zidane, just as there was only one Platini".[173]Career statisticsClubAs of 14 December 2013.[174][175][176][177]ClubSeasonLeagueCup[178]EuropeTotalAppsGoalsAppsGoalsAppsGoalsAppsGoalsMarseille2004–0524110002512005–06301501414922006–0737370605032007–083064080426Total1211117028116612Arsenal2008–09296501014472009–1026220633452010–113010838246152011–1210000010Total861815324612527Manchester City2011–1231551904562012–1327232613852013–141640041205Total74118319210316Career Total2814040671939455InternationalAs of 10 September 2013[179]National teamSeasonAppsGoalsFrance2006–07312007–08912008–09302009–10002010–11702011–121322012–13002013–1431Total385International goals#DateVenueOpponentScoreResultCompetition16 June 2007Stade de l'Abbé Deschamps, Auxerre, France Georgia1–01–0UEFA Euro 2008 qualifying216 November 2007Stade de France, Saint-Denis, France Morocco2–12–2Friendly311 October 2011Stade de France, Saint-Denis, France Bosnia and Herzegovina1–11–1UEFA Euro 2012 qualifying411 June 2012Donbass Arena, Donetsk, Ukraine England1–11–1UEFA Euro 2012510 September 2013Central Stadium, Gomel, Belarus Belarus2–32–42014 FIFA World Cup qualificationCorrect as of 10 September 2013Honours
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 13:1 توسط amir hoseyn
|
سمیر نصری
سمیر نصری
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 Nasri with تیم ملی فوتبال فرانسه at the جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲ | |||
| شناسنامه | |||
|---|---|---|---|
| نام کامل | سمیر نصری Samir Ben Saïd Nasri[۱] | ||
| زادروز | ۲۶ ژوئن ۱۹۸۷ (۲۶ سال) | ||
| زادگاه | مارسی, France | ||
| قد | ۱٫۷۵ متر (۵ پا ۹ اینچ)[۲] | ||
| پست | هافبک | ||
| اطلاعات باشگاهی | |||
| باشگاه کنونی | باشگاه فوتبال منچستر سیتی | ||
| شمارهٔ پیراهن | ۸ | ||
| باشگاههای جوانان | |||
| ۱۹۹۵–۱۹۹۷ | Pennes Mirabeau | ||
| ۱۹۹۷–۲۰۰۴ | باشگاه فوتبال المپیک مارسی | ||
| باشگاههای حرفهای* | |||
| سالها | باشگاهها | بازی† | (گل)† |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۸ | باشگاه فوتبال المپیک مارسی | ۱۲۱ | (۱۱) |
| ۲۰۰۸–۲۰۱۱ | باشگاه فوتبال آرسنال | ۸۶ | (۱۸) |
| ۲۰۱۱– | باشگاه فوتبال منچستر سیتی | ۶۲ | (۸) |
| تیم ملی‡ | |||
| ۲۰۰۲–۲۰۰۳ | France U۱۶ | ۱۶ | (۸) |
| ۲۰۰۳–۲۰۰۴ | France U۱۷ | ۱۶ | (۶) |
| ۲۰۰۴–۲۰۰۵ | France U۱۸ | ۴ | (۰) |
| ۲۰۰۵–۲۰۰۶ | France U۱۹ | ۱۰ | (۵) |
| ۲۰۰۶–۲۰۰۷ | تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فرانسه | ۴ | (۰) |
| ۲۰۰۷– | تیم ملی فوتبال فرانسه | ۳۸ | (۵) |
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 12:59 توسط amir hoseyn
|
ژاوی
ژاوی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 | ||
| شناسنامه | ||
|---|---|---|
| نام کامل | ژاویر هرناندز کروز | |
| زادروز | ۲۵ ژانویه ۱۹۸۰ (۳۲ سال سن) | |
| زادگاه | تراسا، اسپانیا | |
| قد | ۱٫۷۰ متر | |
| اطلاعات باشگاهی | ||
| باشگاه کنونی | بارسلونا | |
| شمارهٔ پیراهن | ۶ | |
| پُست | هافبک میانی | |
| باشگاههای جوانان | ||
| ۱۹۹۱–۱۹۹۷ | بارسلونا | |
| باشگاههای حرفهای | ||
| سالها | باشگاهها | بازی (گل) |
| ۱۹۹۷–۱۹۹۹ ۱۹۹۸–تاکنون | بارسلونا (ب) بارسلونا | ۶۱ (۴) ۴۴۲ (۵۳) |
| تیم ملی | ||
| ۲۰۰۰ تاکنون ۱۹۹۸ تاکنون | اسپانیا کاتالونیا | ۱۲۰ (۱۲) ۱۳(۲) |
ژاویر هرناندز کروز (به اسپانیایی: Xavier Hernández Creus) (زادهٔ ۲۵ ژانویه ۱۹۸۰ در تراسا)، معروف به ژاوی بازیکن باشگاه فوتبال بارسلونا و تیم ملی فوتبال اسپانیا است. او در تیم ملی اسپانیا و تیم بارسلونا نقش هافبک مرکزی را دارد. ژاوی که از سن ۱۱ سالگی در بارسلونابوده است. اولین بازی خود برای تیم بارسلونا را در ۱۸ آگوست ۱۹۹۸ و مقابل مایورکا انجام داده است. او از آن زمان در ۶۷۳ مسابقه رسمی شرکت کرده و ۸۰ گل و بیش از ۱۸۰ پاس گل برای بیش از ۵۰ بازیکن داده است. ژاوی اولین بازیکن بارسلونا است که بیش از ۱۵۰ بازی بینالمللی را در کارنامه دارد. از سال ۲۰۰۰ تاکنون ژاوی ۱۱۹ بازی ملی داشته و به همراه تیم یورو ۲۰۰۸، جام جهانی ۲۰۱۰ و یورو ۲۰۱۲ را از آن خود کرده است. در یورو ۲۰۰۸ او بهترین بازیکن جام خوانده شد. ژاوی ۵ بار نامزد بهترین فوتبالیست جهان شده و ۳ بار در سالهای ۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ عنوان سومی بهترین بازیکن جهان را دریافت کرده است. او ۴ بار توسط فدراسیون بینالمللی تاریخ فوتبال (IFFHS)به عنوان بهترین بازی ساز فوتبال شناخته شده است. ژاوی ۵ بار در تیم سال اروپا حضور داشته ۲۰۰۸،۲۰۰۹،۲۰۱۰،۲۰۱۱،۲۰۱۲. در ۲۰۱۱ او دومین بازیکن برتر اروپا شد.
محتویات
[نهفتن]اوایل زندگی[ویرایش]
ژاوی که در تراسا، بارسلونا، کاتولونیا به دنیا آمده، محصولی از آکادمی فوتبال بارسلونا، لاماسیا است که از سن ۱۱ سالگی جز ثابتی در تیم بارسلونا بوده است. پدرش گواگیم بازیکن اسبق تیم فوتبال سابادل بوده است. ژاوی که در تیم آکادمی راه خود را مشخص کرده عضوی کلیدی از تیم یوردی گونزالو در بارسونا ب بود که از به دستهٔ دومی راه یافتند.
تیمهای باشگاهی[ویرایش]
بارسلونا[ویرایش]
تیمملی[ویرایش]
ژاوی توانایی زیادی در پاس دهی و بازی خوانی دارد و در تیم ملی هم در تورنمنت های زیادی شرکت کرده است:المپیک 2000،جام جهانی 2002،یورو 2004،جام جهانی 2006،یورو 2008 ،جام جهانی 2010 و یورو 2012 .
یورو 2008[ویرایش]
بعد از بازی فینال که با برتری 1-0 اسپانیا بر آلمان همراه بود،ژاوی برترین بازیکن ایت تورنمنت انتخاب شد.ژاوی در این تورنمنت برترین هافبک بود،دفاع و تکل،شکل دهی حمله و پاس های زیاد او منجر به دومین قهرمانی اسپانیا در این تورنمنت بعد از قهرمانی در یورو 1964 بود. اندی روکسبورگ رئیس کمیته ی تاکتیکی و تکنیکی یوفا در مورد انتخاب ژاوی گفت:"ما ژاوی را برگزیدیم چونکه کلمه ای به نام سبک فوتبال اسپانیا را مشخص کرد.او در بازی روان بود و با کنترل،پاس دهی و بازکردن فضا برای اسپانیا زمینه را برای قهرمانی اسپانیا فراهم کرد".
- در نیمه نهایی او گل اول اسپانیا را به روسیه زد بازی که در نهایت با برتری 3-0 اسپانیا به پایان رسید.
- در فینال هم او توپ را هدایت کرد و به سمت زمین آلمان ها برد و با پاس به فرناندو تورس بازی را بر آلمان ها تمام کرد.
جام جهانی 2010[ویرایش]
ژاوی جزئی از لیست 23 نفره ی تیم ملی اسپانیا بود و این تورنمنت با قهرمانی اسپانیا به پایان رسید.ژاوی در این تورنمنت 669 پاس داد که از این میان 599 پاس سالم داشت یعنی 90 درصد پاس سالم. ژاوی در این تورنمنت 80.02 کیلومتر دوید یعنی در هر مسابقه 11.5 کیلومتر و در فینال 15 کیلومتر دوید.
- در یک شانزدهم نهایی و در مقابل پرتغال ژاوی پاس گل را به داوید ویا داد و در دقیقه ی 63 سبب برتری 1-0 مقابل پرتغال شد.داوید ویا توپ را با پای چپ زد و توپ پس از برخورد به ادواردو با شوت پای راست خود داوید ویا وارد دروازه شد.
- در نیمه نهایی و در مقابل آلمان ژاوی ضربه ی کرنری را زد که با ضربه ی سر پویول به گل تبدیل شد.بازی که با پیروزی 1-0 مقابل آلمان به پایان رسید.
یورو 2012[ویرایش]
"پم،پم،پم"ژاوی صدای پاس بین او اینیستا را این گونه توصیف کرده است.
- در بازی های گروه ی C،و در مقابل ایرلند ژاوی رکورد بیشترین پاس رد و بدل شده در این تورنمنت ها را شکست.136 پاس (127 پاس صحیح و 94درصد پاس درست).رکورد قبلی مربوط به رونالد کومان بود که در یورو 1992 و در بازی هلند و دانمارک به ثبت رسیده بود.ژاوی و اینیستا 229 پاس دادند که بیشتر از پاس های رد و بدل شده ی 11 نفر ایرلندی ها بود.
- در فینال که با برتری 4-0 مقابل ایتالیا بود،ژاوی 2 پاس گل داد یکی به یوردی آلبا و دیگری به فرناندو تورس و به این ترتیب تنها بازیکنی لقب گرفت که در دو فینال یورو پاس گل داده است.با قهرمانی در این تورنمنت ژاوی موفقترین بازیکن تاریخ تیم ملی اسپانیا شد،افتخاری که قبلاً مشترکاً بین ژاوی و پویول بود و چون پویول این جام را به خاطر مصدومیت از دست داد، ژاوی به پر افتخارترین بازیکن تاریخ اسپانیا تبدیل شد.
سبک بازی[ویرایش]
ژاوی یکی از بهترین بازیسازهای نسل خود و یا شاید بهترین بازیساز در طول تاریخ فوتبال باشد. توانایی ژاوی متکی بر پیدا کردن و بهره وری از فضا است. خود ژاوی در این مورد میگوید"این چیزی است که من انجام میدهم، نگاه برای پیدا کردن فضا. هر روز. من همیشه نگاه میکنم تا فضایی پیدا کنم". ژاوی دید و بازی خوانی عالی، پاسهای دقیق نقطهای و توانایی کنترل توپ در سطح جهانی است که به او این اجازه را میدهد که در جریان بازی توپ از دست نرود. توانایی ژاوی در کنترل بازی به او لقب عروسک استاد را داده است. توانایی منحصربهفرد دیگر در بازی ژاوی چرخش های هوشمندانه و زیبای اوست که مداوما تکرار می شود و بازی را از روزنه های بسته به فضاهای بازتر منتقل می کند.
جوایز و افتخارات[ویرایش]
رده ی باشگاهی[ویرایش]
- لالیگا(7):99-1998، 05-2004 ،06-2005 ،09-2008 ،10-2009 ،11-2010 ،13-2012;
- سوپر کاپ اسپانیا(5):2005، 2006 ،2009، 2010، 2011 ;
- جام قهرمانان باشگاه های اروپا(3):06-2005، 09-2008، 11-2010 ;
- جام حذفی اسپانیا(2):09-2008، 12-2011 ;
- سوپرکاپ اروپا(2):2009 ،2011 ;
- جام قهرمانی باشگاه های جهان:2009 ،2011 ;
تیم ملی[ویرایش]
- جام قهرمانی جوانان جهان:1999
- مدال نقره ی المپیک تابستانی: 2000
- جام قهرمانی یوفا:2008 ،2012
- جام جهانی 2010:
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 12:58 توسط amir hoseyn
|
لیونل مسی عربی
ليونيل ميسيمن ويكيبيديا، الموسوعة الحرةليونيل ميسي معلومات شخصيةالاسم الكاملليونيل أندريس ميسي كوكسيتيني[1]الجنسيةقالب:معطيات بلد الأرجنتين أرجنتينيتاريخ الولادة24 يونيو 1987 (العمر 26 سنة)[2]مكان الولادةروساريو، الأرجنتين[2]الطول1.69 م (5 قدم 7 إنش)[2]المركزمهاجم (جناح)معلومات الأنديةالنادي الحاليقالب:معطيات بلد إسبانيا برشلونةالرقم10أندية فئة الشباب1995–20002000–2003قالب:معطيات بلد الأرجنتين نيولز أولد بويزقالب:معطيات بلد إسبانيا برشلونةالأندية الاحترافية*الأعوامالناديالظهور (الأهداف)20032004–20052004–قالب:معطيات بلد إسبانيا برشلونة جـقالب:معطيات بلد إسبانيا برشلونة بقالب:معطيات بلد إسبانيا برشلونة10 (5)22 (10)235 (202)المنتخب الوطني200520082005–قالب:معطيات بلد الأرجنتين الأرجنتين تحت-20قالب:معطيات بلد الأرجنتين الأرجنتين تحت-23قالب:معطيات بلد الأرجنتين الأرجنتين16 (11)5 (2)75(31)
* عدد مرات الظهور بالأندية وعدد الأهدافيحسب بالنسبة للدوري المحلي فقطوهو محدث في 27 يناير 2013.** عدد مرات الظهور بالمنتخب وعدد الأهداف محدثفي 1 ديسمبر 2012.
ليونيل "ليو" أندريس ميسي كوتشيتيني (بالإسبانية: Lionel Andrés "Leo" Messi)؛[3] مواليد 24 يونيو 1987، هو لاعب كرة قدم يلعب حاليا لنادي برشلونة والمنتخب الأرجنتيني كمهاجم وجناح. يعتبر أحد أفضل لاعبي كرة القدم في جيله إن لم يكن أفضلهم،[4][5][6] حيث ترشح عدة مرات لجائزة الكرة الذهبية وأفضل لاعب كرة قدم في العالم وهو بسن 20 و 21 وفاز بهما بسن 22. [7][8][9][10] قورنت طريقة لعبه ومهاراته بتلك الخاصة بدييغو مارادونا والذي أعلن بنفسه إن ميسي "خليفته".[11][12]
بدأ ميسي بلعب كرة القدم في سن مبكرة وسرعان ما تم اكتشاف قدراته على يد برشلونة. وغادر روساريو القائمة على فريق شباب نيولز أولد بويز في عام 2000 وانتقل مع عائلته إلى أوروبا، كما عرض برشلونة له العلاج لنقص هرمونات النمو. في أول ظهور له في موسم 2004-05، حطم رقماً قياسيًّا مسجلاً باسم فريقه لأصغر لاعب يسجل هدفاً في الدوري. وتم تكريمه، ولكن التكريم الأكبر بالنسبة له كان فوز برشلونة بالدوري في أول موسم له معه، إذ حصل على كأس الدوريوكأس السوبر الإسباني وكأس دوري أبطال أوروبا في سنة 2006. بدأت انطلاقته في موسم 2005-2006 بانضمامه للفريق الأول، وفي موسم 2006-07 سجل ثلاثة أهداف (هاتريك) في الكلاسيكو، وأنهى الموسم برصيد 14 هدفاً في 26 مباراة. وربما كان موسم 2008-09 من أنجح مواسمه، حيث أن ميسي سجل فيه 38 هدفاً ولعب دوراً أساسياً في الحصول على الثلاثية: كأس الدوري وإسبانيا ودوري الأبطال. وفي الموسم التالي 2009-10، سجل ميسي 47 هدفا في جميع المسابقات، ليتمكن من معادلة رقم رونالدو السابق مع برشلونة. وتفوق على هذا الرقم في موسم 2010-11 بثلاثة وخمسون هدفاً في جميع المسابقات.
بحلول عام 2011، كان ميسي قد فاز مع برشلونة بخمسة ألقاب دوري أسباني، وثلاثة ألقاب دوري الأبطال، وسجل في نهائيين، ضد مانشستر يونايتد في نهائي دوري أبطال أوروبا عاميّ 2009 و2011. وعلى الرغم من أنه لم يكن متواجداً على أرضية الملعب حينما فاز برشلونة على آرسنال في نهائي دوري أبطال أوروبا لعام 2006، إلا أنه تسلم ميدالية الفائزين بالبطولة. بعد تسجيله 12 هدفاً في دوري أبطال أوروبا 2010–2011، استحال ميسي ثالث لاعب (بعد جيرد مولر وجان بيير بابان) يعتلي صدارة الهدافين في ثلاث مواسم متتالية من حملات كأس الأندية الأوروبية البطلة. ومع ذلك، يُعتبر ميسي أول من فاز بلقب هداف دوري أبطال أوروبا لمدة ثلاث سنوات متتالية بعد تغيير دوري الأبطال في عام 1992.[13]
وكان ميسي هداف كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005 برصيد ستة أهداف، من بينهم اثنان في المباراة النهائية. بعد ذلك بوقت قصير، أصبح لاعب مهم وأساسي في المنتخب الأرجنتيني. في عام 2006، أصبح أصغر أرجنتيني يلعب في بطولة كأس العالم لكرة القدم وحصل على الميدالية الفضية في بطولة كوبا أمريكا في العام التالي. في عام 2008، في بكين، فاز بأول ألقابه الدولية، وهي الميدالية الذهبية الأولمبية، مع المنتخب الأرجنتيني الأولمبي. على الصعيد الدولي سجل ميسي 23 هدفا في 68 مباراة.
محتويات [أخف] 1 نشأته2 مسيرته الكروية2.1 برشلونة2.1.1 موسم 2005-062.1.2 موسم 2006-072.1.3 موسم 2007-082.1.4 موسم 2008-092.1.5 موسم 2009-102.1.6 موسم 2010-112.1.7 موسم 2011-122.1.8 موسم 2012–133 المنتخب3.1 كأس العالم 20063.2 كوبا أمريكا 20073.3 الألعاب الأولمبية الصيفية 20083.4 كأس العالم 20103.5 كوبا أمريكا 20114 خارج كرة القدم4.1 حياته الشخصية4.2 الأعمال الخيرية4.3 الثروة4.4 الإعلام5 إحصاءات المهنة5.1 برشلونة بي5.2 النادي الأول5.3 الدولية5.4 الأهداف الدولية5.4.1 تحت-205.4.2 تحت-235.4.3 الفريق الأول6 الجوائز والإنجازات6.1 النادي6.2 الأرجنتين6.3 الفردية7 مصادر8 وصلات خارجية
نشأته
ولد ميسي في 24 يونيو سنة 1987 جنوب مدينة روساريو، في مقاطعة "سانتا في"، بالأرجنتين، لوالدين هما خورخي هوراسيو ميسي (مواليد 1958)، عامل في أحد المصانع، وسيليا ماريا كوتشيتيني، عاملة نظافة،[14][15][16] وتنحدر عائلة والده من أصول إيطالية، وبالتحديد إلى مدينة أنكونا، التي هاجر منها جده، أنجيلو ميسي، سنة 1883.[17][18] لديه شقيقين أكبر منه سنًا هما رودريغو وماتياس وكذلك أخت، تُدعى ماريا سول.[19] في سن الخامسة، بدأ ميسي لعب كرة القدم لنادي محلي يدربه والده خورخي يسمى غراندولي.[20] في عام 1995، انتقل ميسي إلى نيولز أولد بويز في مدينة روساريو، مسقط رأسه.[20] اكتشف في ربيعه الحادي عشر أنه يعاني من نقص هرمونات النمو،[21] وأظهر نادي ريفر بليترغبته في ضم ميسي، لكن إدارته افتقرت إلى المال الكافي لدفع تكاليف علاج حالته، البالغة 900$ شهريًا.[16] استقطب ميسي انتباه كارلوس ريكساش، المدير الرياضي لنادي برشلونة، الذي سمع بموهبته عبر اتصال من أقارب ميسي فيلاردة، كتلونيا، فحصلت عائلة ميسي على فرصة لتعرضه على نادي برشلونة، فانتقل مع والده إلى إسبانيا،[16] حيث عرض موهبته على إدارة النادي، فأذهلهم إلى درجة أنهم عرضوا على عائلة ميسي الانتقال إلى إسبانيا مقابل التكفل بمصاريف علاجه.[20] بناءً على هذا، انتقلت العائلة إلى أوروبا وبدأ ميسي يلعب في فرق الشباب في النادي.[22]مسيرته الكرويةبرشلونة
يمكن اعتبار يوم 14 ديسمبر 2000 يوماً تاريخاً في تاريخ نادي برشلونة؛ ففي هذا اليوم نجح السكرتير الفني للنادي في توقيع أول عقد مع الفتى الأرجنتيني ابن الاثنا عشر ربيعاً، حيث تم الأتفاق المبدئي بينهما وتم تدوينه على منديل طعام، لعب ميسي أول مباراة رسمية له مع الفريق الأول في مباراة ودية ضد جوزيه مورينيو عندما كان يدرب بورتو في 16 نوفمبر 2003 (بعمر 16 سنة و 145 يوم).[23][24] بعد أقل من عام، استدعاه المدرب فرانك ريكارد ليلعب لأول مرة في الدوري ضد إسبانيول في 16 أكتوبر 2004 (بعمر 17 سنة و 114 يوم)، ليصبح ثالث أصغر لاعب يلعب مع صفوف الفريق الأول وأصغر لاعب يلعب مع برشلونة في الدوري الأسباني (رقم قياسي حطمه زميله بويان كركيتش في سبتمبر 2007). يرجح الكثيرين أن بداية ليونيل ميسي الحقيقية كانت عندما سجل هدفه الأول أمام الباسيتي، وذلك بعد تمريرة من قبل اللاعب رونالدينيو ليسددها ميسي كرة ساقطة فوق حارس المرمى، وبهذا الهدف استحال ميسي أصغر لاعب في تاريخ برشلونة يسجل هدفاً في الدوري الأسباني، وهو بعمر 17 سنة و 10 أشهر و 7 أيام،[25] واستمر يحمل هذا اللقب حتى عام 2007 عندما حطم بويان كركيتش هذا الرقم القياسي.[26] قال ميسي عن مدربه السابق ريكارد: «لن أنسى أبدا حقيقة أنه وراء بدء مسيرتي، وأنه وضع ثقته بي حين كنت في السابعة أو السادسة عشرة فقط».[27]موسم 2005-06مقارنة بيليه ومارادونا ستنتهي.—دييغو مارادونا، في إجابته حول ما إذا فاز ميسي بكأس العالم لسنة 2010.[28]
في 16 سبتمبر، أعلن برشلونة، للمرة الثانية في غضون ثلاثة أشهر، تجديده لعقد ميسي حتى شهر يونيو من عام 2014؛ وفي هذه المرة حُسبت أجرته كأجرة لاعب أساسي في الفريق الأول.[20] حصل ميسي على الجنسية الإسبانية في 26 سبتمبر سنة 2005،[29] ليتمكن أخيراً من اللعب لأول مرة في أول موسم له في الدوري الإسباني. جرت أول مبارة لميسي على أرض ملعب الكامب نو في دوري أبطال أوروبا بتاريخ 27 سبتمبر من نفس العام، ضد نادي أودينيزي الإيطالي.[23] لوحظ مدى إعجاب المشجعين بميسي، عندما قاموا بالتصفيق له بحفاوة بالغة لحظة استبداله، على ما قدمه في المباراة وانسجامه مع رونالدينيو، مما أدى إلى فوز لبرشلونة.[30]
أحرز ميسي ستة أهداف في 17 مباراة في الدوري الإسباني، وسجل هدف واحد في دوري أبطال أوروبا في ستة مباريات. انتهى موسمه مبكراً في 7 مارس 2006، عندما تعرض لتمزق عضلي في فخذه الأيمن خلال مباراة الإياب من الدور الثاني لدوري أبطال أوروبا ضد تشلسي.[31] ومع ذلك أنهى برشلونة هذا الموسم كبطل لإسبانيا وأوروبا.[32][33]موسم 2006-07ميسي في مباراة ضد نادي رينجرز في سنة 2007.
في موسم 2006-07، فرض ميسي نفسه كلاعب أساسي للفريق الأول، بتسجيله 14 هدفاً في 26 مباراة.[34] في 12 نوفمبر، وخلال مباراة ضد نادي ريال سرقسطة، أصيب ميسي بكسر في مشط القدم، أبعده عن الملاعب طيلة ثلاثة أشهر.[35][36] تعافى ميسي من إصابته في الأرجنتين، وجاءت عودته للعب ضد راسينغ سانتاندر في 11 فبراير،[37] حيث دخل اللقاء كلاعب بديل في الشوط الثاني. في 11 مارس، شهد الكلاسيكو ميسي في قمة مستواه، بإحرازه هاتريك وإهدائه برشلونة التعادل 3-3، وأتى التعادل الأخير في الوقت المحتسب بدل الضائع.[38] وبذلك أصبح أول لاعب، منذ إيفان زامورانو (لريال مدريد في موسم 1994-95)، يسجل هاتريك في الكلاسيكو.[39] كما أصبح أصغر لاعب في التاريخ يحقق هذا الأمر. وبقرب نهاية الموسم بدأ بهز شباك خصومه أكثر فأكثر؛ فتمكن من تسجيل 11 هدفًا من أصل 14 في الدوري للموسم في آخر 13 مباراة.[40]ميسي قبل وقت قصير من تسجيل هدفه الشهير في مرمى نادي خيتافي.
أثبت ميسي أيضاً أنه "مارادونا الجديد"، من خلال تكرار أهداف مارادونا الأكثر شهرة في العالم في موسم واحد.[41] في 18 أبريل 2007، سجل هدفين في بطولة كأس ملك إسبانيا في النصف النهائي ضد خيتافي، وكان أحد تلك الأهداف شبيهًا إلى حد كبير بهدف مارادونا الشهير ضد إنجلترا في نهائيات كأس العالم لسنة 1986 في المكسيك، المعروف باسم هدف القرن.[42] وقامت الصحف العالمية الرياضية بمقارنته بمارادونا، ووصفت الصحف الإسبانية ميسي بأنه "ميسيدونا"،[43] حيث أنه تمكن تقريباً من ركض نفس المسافة، ألا وهي 62 متر (203 قدم)، وتغلب على نفس العدد من اللاعبين (ستة، بما في ذلك حارس المرمى)، وسجل من وضع مماثل للغاية، وركض نحو الراية الركنية مثلما فعل مارادونا في المكسيك قبل 21 سنة.[41] في مؤتمر صحافي بعد المباراة، قال زميل ميسي في الفريق ديكو: "إنه أفضل هدف رأيته في حياتي".[44] سجل ميسي هدفاً آخرًا ضد إسبانيول، كان مماثلاً أيضًا لهدف مارادونا ضد إنجلترا في الدور الربع النهائي من بطولة كأس العالم، إذ قفز نحو الكرة ولامست يده ليركلها داخل شباك الحارس كارلوس كاميني،[45] وقد احتج عدد من لاعبي إسبانيول قائلين بعدم جواز احتساب الهدف بسبب لمس ميسي الكرة، الأمر الذي أكدته لقطات الإعادة، غير أن الهدف احتسب.[45]موسم 2007-08ميسي يقود برشلونة إلى الفوز بنتيجة 2-0 أمامنادي إشبيلية، على ملعب الكامب نو في 22 سبتمبر 2007.
ضمن موسم 2007-08، سجل ميسي خمسة أهداف في غضون أسبوع ليقود برشلونة إلى المراكز الأربعة الأولى في الدوري الأسباني. يوم 19 سبتمبر سجل مرة عندما هزم برشلونةليون بنتيجة 3-0 على أرضه في مباراة دوري أبطال أوروبا.[46] سجل هدفين في مرمى اشبيلية في 22 سبتمبر[47] ثم في 26 سبتمبر، سجل ميسي هدفين آخرين في مباراة الفوز 4-1 على ريال سرقسطة.[48] وجاء الهدف التالي في مباراة الإياب بالفوز 4-1 ضد نادي ليفانتي في 29 سبتمبر 2007. هدفه الثاني في دوري أبطال أوروبا لهذا الموسم جاء ضد نادي شتوتغارت، وفي 27 فبراير، لعب ميسي مباراته الرسمية المئة بقميص برشلونة ضد نادي فالنسيا.[49]
رُشح ميسي لجائزة اتحاد اللاعبين المحترفين تشكيلة العام في فئة الهجوم،[50] وأظهر استطلاع للرأي أجري على الإنترنت لصحيفة ماركا الإسبانية، أن معظم المعجبين صوتوا لميسي كأفضل لاعب في العالم، حيث حصل على 77% من الأصوات.[51] ذكر بعض المحررين من الصحف التابعة لبرشلونة، مثل صحيفتا الموندو ديبورتيفو والسبورت، ذكروا أنه يجب أن تعطى الكرة الذهبية لميسي، وهو الرأي الذي أيده فرانز بيكنباور.[52] كذلك صرّح بعض مخضرمي كرة القدم، مثل فرانشيسكو توتي، أنه يعتقد أن يكون ميسي أحد أفضل لاعبي كرة القدم حالياً في العالم.[53] غاب ميسي لمدة ستة أسابيع عن الملاعب إثر إصابة في 4 مارس، عندما تعرض لتمزق عضلي في فخذه الأيسر خلال مباراة دوري أبطال أوروبا أمام نادي سيلتيك. وكانت هذه هي المرة الرابعة في ثلاثة مواسم يعاني فيها ميسي هذا النوع من الإصابة.[54] بعد عودته من الإصابة سجل ميسي هدفه الأخير في موسم 2007-08 ضد فالنسيا في 4 مايو 2008، ليفوز برشلونة بنتيجة 6-0. عند انتهاء الموسم تمكن ميسي من تسجيل 16 هدفاً وصنع 13 هدف في جميع البطولات.موسم 2008-09
بعد رحيل رونالدينيو عن النادي، ورث ميسي قميصه حامل الرقم 10.[55] في 1 أكتوبر 2008، خلال مباراة دوري أبطال أوروبا ضد شاختار دونيتسك، سجل ميسي هدفين في الدقائق السبع الأخيرة، بعد نزوله بديلاً لتييري هنري، ليقلب نتيجة 0-1 إلى فوز 2-1 لبرشلونة.[56] كانت مباراة الدوري القادمة ضد أتلتيكو مدريد، مباراة وصفت بمثابة معركة ودية بين ميسي وصديقه الحميم سيرجيو أغويرو.[57] سجل ميسي هدفاً من ركلة حرة، وصنع آخر فيما تقدم برشلونة بالفوز بالمباراة 6-1.[58] أحرز ميسي هدفين آخرين مثيرين للإعجاب ضد إشبيلية بتسجليه من تسديدة من 23 متراً (25 ياردة) ومن ثم دحرجة الكرة حول حارس المرمى وتسجيله من زاوية ضيقة للطرف الآخر.[59] في 13 ديسمبر 2008، في أول كلاسيكو لهذا الموسم، سجل ميسي الهدف الثاني في المباراة التي فاز بها برشلونة 2-0 على ريال مدريد،[60] كما حصل على المركز الثاني لجائزة أفضل لاعب في العالم لسنة 2008 بستمائة وثمانية وسبعون نقطة.[9]
سجل ميسي أول هاتريك لعام 2009 في مباراة كأس ملك إسبانيا ضد أتلتيكو مدريد التي فاز بها برشلونة بنتيجة 3-1.[61] سجل ميسي هدفين آخرين مهمين في 1 فبراير 2009، بنزوله بديلاً في الشوط الثاني ليساعد برشلونة في هزيمة راسينغ سانتاندر بنتيجة 1-2، بعد أن كانت 1-0، وكان الهدف الثاني الهدف رقم 5000 لبرشلونة في الدوري.[62] في الجولة الثامنة والعشرون من الدوري الإسباني، سجل ميسي هدفه الثلاثين لهذا الموسم في جميع البطولات، ليساعد فريقه للفوز بنتيجة 6-0 على نادي مالقا.[63] في 8 أبريل 2009، سجل مرتين ضد بايرن ميونيخ في دوري أبطال أوروبا، ليسجل رقماً قياسياً شخصياً بثمانية أهداف في البطولة.[64] في 18 أبريل، حقق ميسي هدفه العشرين في الدوري لهذا الموسم بالفوز على مضيفه خيتافي 1-0، ليسمح لبرشلونة بالحفاظ على فارق الست النقاط في صدارة جدول الدوري عن ريال مدريد.[65]
باقتراب نهاية موسم برشلونة، سجل ميسي هدفين، ليتوج بالفوز 6-2 على ريال مدريد في ملعب سانتياغو برنابيو،[66] وقد اعتبرت هذه الهزيمة الأقسى لريال مدريد منذ عام 1930،[67] وبعد تسجيل كل هدف، كان ميسي يركض نحو الجماهير وآلات التصوير ويرفع قميصه وليعرض قميص آخرى كتب عليه Síndrome X Fràgil، أي "مرض متلازمة أكس الهشة"، لإظهار دعمه للأطفال الذين يعانون من هذا المرض.[68]
شارك ميسي في صناعة هدف أندريس إنيستا في الوقت المحتسب بدل الضائع ضد نادي تشيلسي في دوري أبطال أوروبا في الدور قبل النهائي ليرسل برشلونة مباشرة لمواجهة مانشستر يونايتد في النهائي. فاز ميسي في أول بطولة كأس ملك إسبانيا في 13 مايو، وأحرز هدفاً وصنع اثنين آخرين، في الفوز بنتيجة 4-1 على أتلتيك بيلباو.[69] وساعد فريقه بالحصول على الثنائية من خلال الفوز بالدوري الإسباني. في 27 مايو ساعد برشلونة في الفوز بدوري أبطال أوروبا بتسجيله الهدف الثاني في الدقيقة 70، الأمر الذي منح الفريق فارق هدفين؛ أيضاً أصبح الهداف الأول في دوري أبطال أوروبا، وأصغرهم سناً في تاريخ البطولة، برصيد تسعة أهداف،[70] وفاز أيضاً بجائزة أفضل مهاجم وأفضل لاعب للأرقام، مختتمًا سنة مذهلة في أوروبا.[71] جعل هذا الانتصار برشلونة تتربع على عرش بطولة كأس ملك إسبانيا، والدوري الأسباني ودوري أبطال أوروبا في موسم واحد،[72] وقد كانت هذه المرة الأولى التي فاز فيها نادي إسباني بالثلاثية.[73]موسم 2009-10ميسي في قيادة هجمة في مباراة ضمن بطولة كأس جوان غامبر بين برشلونة ومانشستر سيتيعلى ملعب الكامب نو.
بعد الفوز بكأس السوبر الأوروبي لعام 2009، أكد مدرب برشلونة جوسيب غوارديولا بأن ميسي أفضل لاعب رآه في حياته.[74] يوم 18 سبتمبر، وقع ميسي عقداً جديداً مع برشلونة، جاري حتى عام 2016 مع وضع بند بشرط جزائي بقيمة 250 مليون يورو، ليكون ميسي، إلى جانب زلاتان إبراهيموفتش، أعلى اللاعبين أجراً في الدوري الإسباني، حيث أنهما يحصلان على 9.5 مليون يورو سنوياً.[75][76] بعد أربعة أيام، في 22 سبتمبر، سجل ميسي هدفين وصنع آخر في فوز برشلونة بنتيجة 4-1 على راسينغ سانتاندر في الدوري الإسباني.[77] سجل هدفه الأوروبي الأول لهذا الموسم في 29 سبتمبر بالفوز 2-0 على دينامو كييف،[78] ورفع رصيده من الأهداف إلى ستة أهداف في سبع مباريات في الدوري الإسباني، عندما قاد برشلونة للفوز على ريال سرقسطة بنتيجة 6-1 على ملعب الكامب نو.[79][80]
توّج ميسي بجائزة الكرة الذهبية، في 1 ديسمبر 2009، بسحق أقرب منافسيه، ألا وهو الوصيف كريستيانو رونالدو، بفارق كبير لم يحدث في تاريخ هذه الجائزة، وهو أربعمائة وثلاثة وسبعون صوتاً مقابل 233 صوتاً.[81][82][83] بعد ذلك، نقلت مجلة فرانس فوتبول قول ميسي: «أهدي هذه الجائزة لعائلتي، والتي كانت حاضرة دائماً عندما كنت بحاجة لها وشعرت أحياناً أنهم أكثر عاطفة مني».[84]ميسي في كأس العالم للأندية سنة 2009.
يوم 19 ديسمبر، سجل ميسي هدف الفوز في المباراة النهائية لكأس العالم للأندية لعام 2009 ضد نادي إستوديانتيس دو لا بلاتا في أبو ظبي، ليمنح النادي لقبه السادس لهذا العام.[85] وبعد ذلك بيومين، حصل على جائزة أفضل لاعب كرة قدم في العالم، ليهزم كل من كريستيانو رونالدو وتشافي هيرنانديز وريكاردو كاكا وأندريس إنيستا للحصول على الجائزة. وكانت هذه هي المرة الأولى التي يفوز بها ميسي، ليُصبح أول أرجنتيني يحصل على هذا الشرف منذ ابتكار الجائزة.[86] في 10 يناير 2010، سجل ميسي أول هاتريك له في عام 2010 وأول هاتريك في هذا الموسم ضد تينيريفي بالفوز بنتيجة 0-5،[87] وفي يوم 17 يناير سجل هدفه المئوي مع النادي في مباراة الفوز 4-0 على نادي إشبيلية.[88]
ثم بدأ ميسي في مسار رائع بتسجيله 11 هدفا في خمس مباريات. أولاً سجل في الدقيقة 84 أمام نادي مالقا بالفوز 2-1،[89] ثم سجل هدفين ضد ألميريا في مباراة التعادل 2-2.[90] تابع تألقه بأسبوع مثير للإعجاب حيث سجل ثمانية أهداف؛ بدأ بتسجيله هاتريك أمام نادي فالنسيا بفوز الذهاب 3-0، ثم سجل هدفين في مرمى شتوتغارت، في مباراة الفوز 4-0 التي ضمنت لبرشلونة التأهل إلى الدور ربع النهائي من دوري أبطال أوروبا،[91] وأخيراً سجل هاتريك آخر ضد ريال سرقسطة في الفوز بنتيجة 4-2 إياباً،[92] ليصبح أول لاعب لبرشلونة يسجلهاتريك بشكل متتالٍ في الدوري الإسباني.[93] لعب مباراته الرسمية رقم 200 مع برشلونة ضد أوساسونا يوم 24 مارس 2010.[94]لا يمكن إيقاف ميسي بمجرد أن يبدأ انطلاقته. إنه اللاعب الوحيد الذي يستطيع تغيير اتجاهه وهو ينطلق بنفس السرعة.
إنه أفضل لاعب في العالم بفارق جيد. إنه مثل البلاي ستيشن. يمكنه الاستفادة من كل خطأ نرتكبه.—أرسين فينغر بعد فوز برشلونة 4-1 علىآرسنال.[95][96]
في 6 أبريل 2010، سجل ميسي أربعة أهداف في مباراة واحدة للمرة الأولى في مسيرته، في مباراة الفوز على الأرض 4-1 على آرسنال في دوري أبطال أوروبا خلال الربع النهائي، مباراة الإياب.[97][98][99] وشهدت هذه المباراة أيضاً تجاوزه لريفالدو ليصبح الهداف التاريخي لبرشلونة في بطولة دوري أبطال أوروبا.[100] في 10 أبريل، سجل ميسي هدفه الأربعين لهذا الموسم عندما أحرز الهدف الأول في الفوز بنتيجة 2-0 خارج أرضه ضد غريمه التقليدي ريال مدريد في الكلاسيكو.[101] في 1 مايو، لعب ميسي مباراته الخمسين لهذا الموسم وسجل هدفي الفوز 4-1 خارج الأرض ضد نادي فياريال.[102] بعد ثلاثة أيام فقط، وبالتحديد في 4 مايو، سجل ميسي هدفين في فوز آخر بنتيجة 4-1 على الأرض أمام نادي تينيريفي.[103] سجل ميسي هدفه الثاني والثلاثين لهذا الموسم في الدوري الإسباني في 8 مايو، في مباراة الفوز خارج الأرض أمام إشبيلية،[104] وفي المباراة النهائية ضد بلد الوليد، سجل هدفين في الشوط الثاني ليعادل رقم رونالدو السابق بأربعة وثلاثون هدفاً، الذي حققه في موسم 1996-97 بقميص برشلونة،[105][106] ولينتهي بفارق أربعة أهداف خلف الرقم القياسي السابق المسجل باسم تيلمو زارا (38).[107] يوم 3 يونيو 2010، حصل على جائزة أفضل لاعب في الدوري الإسباني للسنة الثانية على التوالي.[108]موسم 2010-11
في 21 أغسطس 2010، سجل ميسي هاتريك في أولى بدايته لهذا الموسم في الفوز بنتيجة 4-0 على إشبيلية في كأس السوبر الإسباني، ليساعد برشلونة على تأمين أول ألقاب هذا الموسم بعد خسارة مباراة الذهاب بنتيجة 1-3.[109] كما بدأ موسمه في الدوري بهدف، سجله بعد مرور ثلاث دقائق فقط ضد راسينغ سانتاندر في 29 أغسطس 2010. ثم تابع تألقه في مباراة مرحلة المجموعات بدوري أبطال أوروبا ضد باناثينايكوس حيث سجل هدفين، وصنع اثنين آخرين كما كان بإمكانه تسجيل هدفين أيضاً.
في 19 سبتمبر 2010، تعرض ميسي لإصابة في الكاحل بسبب تتدخل متعمد من مدافع أتلتيكو مدريد توماش أويفالوشي في الدقيقة 92 من مباراة الجولة الثالثة على ملعب فيسينتي كالديرون. لأول وهلة كان يخشى أن ميسي تعرض لكسر في الكاحل التي كان يمكن أن تبعد لاعب نجم عن الملاعب لمدة لا تقل عن ستة أشهر، لكن أظهر التصوير بالرنين المغناطيسي في اليوم التالي أنه تعرض لالتواء في الأربطة الداخلية والخارجية لكاحله الأيمن فقط.[110] وقال زميله ديفيد فيا بعد مشاهدة اللقطة: "التدخل على ميسي كان وحشيًا"، وأضاف أيضاً أنه يعتقد أن مدافع أتليتيكو "لم يتدخل لإيذاء ميسي".[111] وتسبب الحادث باهتمام وسائل الإعلام على نطاق واسع وطرح المناقشة من المساواة في حماية جميع اللاعبين في المباريات.
بعد عودة ميسي، سجل هدف التعادل 1-1 ضد نادي ريال مايوركا، ثم سجل هدفين آخريين في دوري أبطال أوروبا ضد نادي كوبنهاغن وساعد الفريق بالفوز بنتيجة 2-0 على ملعبه.[112] تابع تسجيله للأهداف المثيرة للإعجاب بثنائيات ضد سرقسطة، وإشبيلية. بعد شهر أكتوبر المثمر، بدأ بالتهديف في نوفمبر في مباراة التعادل 1-1 خارج الأرض أمام كوبنهاغن ومباراة الفوز ضد خيتافي خارج الأرض،[113] وفي المباراة التالية ضد فياريال، سجل هدفاً رائعا جمع بينه وبين بيدرو، أعطى برشلونة التقدم بنتيجة 2-1، قبل أن يسجل هدفًا آخر ليفوز برشلونة بنتيجة 3-1. وكانت هذه المباراة السابعة على التوالي التي يسجل بها ميسي، ويكسر رقمه القياسي السابق الخاص. كما حقق انجازًا بتسجيله 50 هدفاً في السنة التقويمية لعام 2010 مع الهدف الأول، بينما مع الهدف الثاني، حقق هذا الإنجاز ذاته مرة أخرى، هذه المرة نظراً لأنه سجل الأهداف وهو يرتدي قميص برشلونة في عام 2010. سجل ميسي الهاتريك الثاني له لهذا الموسم ضد نادي ألميريا، ليقود برشلونة إلى فوز مثير بثمانية نقاط مقابل لا شيء خارج الأرض، وقد كان هدفه الثاني هو الهدف رقم 100 له في الدوري الإسباني.[114] وسجل في مباراته التاسعة على التوالي (المباراة العاشرة تشمل الودية ضد البرازيل) في الفوز خارج الأرض 3-0 على باناثينايكوس.[115]ميسي يلعب ضد ريال مدريد في مباراة دوري أبطال أوروبا.
توقف تهديف ميسي المستمر يوم 29 نوفمبر في الكلاسيكو، غير أن برشلونة تمكن من الفوز بنتيجة 5-0.[116] وفي المباراة التالية سجل ميسي هدفين وصنع واحدًا ضدأوساسونا،[117] ثم تابع بثنائيتين في مرمى ريال سوسيداد.[118] فاز برشلونة بالمباراة بنتيجة 5-1، في الدربي حامل اسم المدينة، حيث عاون ميسي زملائه بيدرو وفيا على تسجيل هدف لكل منهما.[119] وجاء هدفه الأول في سنة 2011 ضد ديبورتيفو لاكورونيا من ركلة حرة، ففاز فريقه بنتيجة 4-0 خارج الأرض، وفي هذه المرة أيضًا تعاون مع لبيدرو وفيا.[120]
فاز ميسي بجائزة الكرة الذهبية عام 2010، متفوقاً على زملاءه ببرشلونة تشافي وإنيستا.[121] وقد ترشح ميسي للجائزة للعام الرابع على التوالي.[122] بعد يومين فقط من حصوله على الجائزة سجل أول هاتريك في السنة والثالث لهذا الموسم ضد ريال بيتيس.[123] وبدأ الجولة الثانية من الدوري بهدف، بتسجيله ركلة الجزاء الثانية له ضدراسينغ سانتاندر.[124] بعد أن سجل ركلة الجزاء، كشف ميسي عن رسالة كتبها على القميص الداخلي تقول، "عيد ميلاد سعيد، مامي".[125] وتابع تألقه التهديفي بهدفين ضد ألميريا في الدور قبل النهائي بكأس ملك إسبانيا،[126] وتابعها بهدفين آخريين في أقل من أسبوع لاحق ضد إيركوليس.[127] في 5 فبراير، حطم برشلونة الرقم القياسي للانتصارات المتتالية في الدوري بستة عشر انتصار، بعد أن هزم أتلتيكو مدريد بنتيجة 3-0 على أرض ملعب الكامب نو.[128] سجل ليونيل ميسي هاتريك ليضمن الفوز لفريقه وبعد المباراة صرح: «إنه لشرف أن تكون قادرًا على تجاوز رقم قياسي مسجل باسم عظيم مثل دي ستيفانو»، و«إذا كان الرقم المسجل دام لفترة طويلة، فذلك لأنه من الصعب جدًا التغلب عليه، ولقد وصلنا إلى ذلك بالفوز على فريق قوي للغاية يمر بوضع سيء، الأمر الذي جعل هذا الإنجاز أكثر صعوبة حتى».[129]
بعد مباراتين بالتعادل السلبي، سجل هدف الفوز ضد أتلتيك بيلباو ليفوز برشلونة بنتيجة 2-1.[130] في الأسبوع التالي، سجل أول هدف بالرأس له لهذا الموسم ضد ريال مايوركا، ليفوز فريقه بنتيجة 3-0 خارج الأرض.[131] وكان هذا الانتصار معادلة للرقم القياسي المسجل باسم النادي الباسكي ريال سوسييداد بالدوري الإسباني في موسم 1979-80 بعدم الخسارة خارج الأرض طيلة 19 مباراة. وقد حطم الرقم القياسي بعد مرور ثلاثة أيام عندما سجل ميسي هدف المباراة الوحيد على مضيفه نادي فالنسيا.[132] في 8 مارس، سجل ميسي هدفين في مرمى آرسنال في مباراة دوري أبطال أوروبا على الكامب نو، وليساعد برشلونة بالفوز 3-1 والتأهل إلى الدور ربع النهائي من البطولة.[133] بعد فشله في التسجيل لمدة شهر سجل هدفين ضد ألميريا؛ وكان الهدف الثاني هدفه السابع والأربعين لهذا الموسم، معادلاً رقمه القياسي من الموسم السابق.[134] عاد ميسي وتجاوز رقمه القياسي في 12 أبريل 2011 عندما سجّل هدف الفوز ضد شاختار دونيتسك في مباراة دوري أبطال أوروبا، الأمر الذي وضعه في كتاب الأرقام القياسية لأكثر اللاعبين تسجيلاً للأهداف في تاريخ برشلونة بموسم واحد.[135] سجل الهدف الثامن له فيالكلاسيكو في مباراة التعادل 1-1 على ملعب سانتياغو بيرنابيو. في 23 أبريل سجل ميسي هدفه الخمسين لهذا الموسم بالفوز بنتيجة 2-0 على المضيف أوساسونا، حيث دخل كبديل في الدقيقة 60.[136]
في مباراة الذهاب من النصف النهائي لدوري أبطال أوروبا قدم أداءاً لا ينسى، بتسجيله هدفين ضد ريال مدريد في مباراة الفوز 2-0، وقد أُُشيد بالهدف الثاني باعتباره أحد أفضل الأهداف في هذه المرحلة من البطولة.[137] في نهائي دوري أبطال أوروبا على ملعب ويمبلي، سجل ميسي هدف الحسم في المباراة ليعطي برشلونة لقبه الثالث في ست سنوات، والرابع بالإجمالي.[138]موسم 2011-12ميسي وبرشلونة يحتفلون بفوزهم بكأس العالم للأندية لعام 2011.
بدأ ميسي هذا الموسم برفع كأس السوبر الإسباني مع برشلونة، بتسجيله ثلاثة أهداف وصنع هدفين في الفوز 5-4 ضد ريال مدريد.[139] استمرت أدواره الكبيرة في المباراة الرسمية التالية التي لعبت ضد بورتو عندما سجل مرة أخرى بعد تمريرة خلفية خاطئة من فريدي جوارين قبل أن يصنع هدف لسيسك فابريغاس ليمنح برشلونة الفوز بنتيجة 2-0، وكأس السوبر الأوروبي،[140] البطولة الرسمية الوحيدة التي لم يسجل بها من قبل.[141] بدأ ميسي حملة الدوري الأسباني بهدفين في مرمى فياريال،[142] وأكملها بهاتريك في مباراتي الإياب ضدأوساسونا،[143] وأتليتيكو مدريد.[144]
أظهر ميسي في مباراة بالدوري امام أوساسونا في 17 سبتمبر، لماذا يعتبر هو أفضل لاعب كرة قدم في العالم، داخل وخارج الملعب. بعد تسجيل هدفه الأول من هاتريك في الفوز 8-0، أنجز ميسي احتفالية خاصة من أجل سفيان، طفل مغربي ذو العشر سنوات والذي يعاني من متلازمة لورين ساندرو، حالة طبية نادرة التي يمكن أن تؤدي في النهاية إلى فقدان الأطراف السفلى. في حين عادة ما يشير ميسي إلى السماء بعد تسجيل أي هدف، لكنه لمس ميسي ساقيه كإهداء من أجل سفيان.[145]
في أغسطس، أصبح ميسي ثاني أعلى هداف متجاوزاً لاديسلاو كوبالا بمئة وأربعة وتسعين هدفا، ولم يتفوق عليه إلا سيزار رودريغيز الفاريز بمئتين وخمسة وثلاثين هدفا في جميع المسابقات الرسمية.[146]ميسي أثناء مباراة برشلونة مع ريال مدريد فيكأس ملك إسبانيا 2011–12.
في 28 سبتمبر، سجل ميسي أول هدفين له لهذا الموسم في دوري الأبطال ضد باتي بوريسوف،[147] ليصبح ثاني الهدافين في تاريخ برشلونة، بمعادلته للاديسلاو كوبالا، بمائة وأربعة وتسعين هدفا في جميع المسابقات الرسمية.[148] وقد تجاوز هذا الرقم حين سجل هدفين في مرمى رسينغ سانتاندر.[149] فكان ميسي على بعد هدف لتخطي حاجز 200 هدف بعد هاتريك آخر على ملعب الكامب نو ضد ريال مايوركا وأصبح حينها ثاني أفضل هداف في تاريخ برشلونة في الدوري بمائة واثنين وثلاثين هدف، بفارق هدف واحد امام كوبالا.[150] سجل هدفه رقم 200 مع برشلونة واثنين آخرين جزءًا من الهاتريك في مباراته التالية ضد فيكتوريا بيلزن في دوري ابطال أوروبا.[151] سجل أول أهدافه في السان ماميس بالوقت المحتسب بدل الضائع لتنتهي المباراة بنتيجة 2-2 مع أتلتيك بيلباو،[152] ثم تبعها بهدف في مرمى ريال سرقسطة،[153] سُجل من ركلة جزاء ليفوز برشلونة بنتيجة 3-2 خارج الأرض أمام ميلان في مرحلة المجموعات من دوري أبطال أوروبا 2011-12.[154] سجل أيضا للمرة الأولى ضد رايو فاليكانو ليفوز فريقه بنتيجة 4-0 على ملعب الكامب نو[155] وتلاه بهدف في مرمى ليفانتيليحقق فوزًا آخر بنتيجة 5-0 على أرضية الكامب نو.[156]
سجل ميسي هدفين في نهائي كأس العالم ضد نادي سانتوس وكان قد اقر بأنه رجل المباراة وحصل أيضا على جائزة الكرة الذهبية لأدائه خلال البطولة.[157]
توّج ميسي بجائزة أفضل لاعب في أوروبا 2011، بتفوقه على كل من زميله في الفريق تشافي هيرنانديز وكريستيانو رونالدو لاعب ريال مدريد. وتوّج أيضاً بجائزة كرة فيفا الذهبية 2011 بتفوقه مجددا على زميله في الفريق تشابي وكريستيانو رونالدو. و بفوزه بكرة الفيفا الذهبية مجددا، أصبح ميسي رابع لاعب يحرز ثلاث كرات ذهبية، بعد يوهان كرويف، ميشيل بلاتيني وماركو فان باستن وثاني لاعب يفوز بكرة الفيفا الذهبية للمرة الثالثة على التوالي، بعد ميشيل بلاتيني (ومع ذلك، اثنتين من جائزة الكرة الذهبية التي حصل عليهما هي كرة الفيفا الذهبية، التي فاز بهما على التوالي).
في 20 مارس 2012 أصبح ميسي الهداف التاريخي لبرشلونة بعد أن أحرز هاتريك في مرمى غرناطة في بطولة الدوري الإسباني متجاوزاً سيزار الفاريز صاحب 232 هدف مع النادي.[158] وفي الثالث من أبريل، سجَّل ميسي هدفين بركلات الترجيح ضد نادي ميلان خلال ربع نهائي إياب دوري أبطال أوروبا، كاسرًا رقمه القياسي الخاص، ليكون بذلك اللاعب الوحيد إلى جانب رود فان نيستلروي الذي سجَّل 12 هدفًا خلال موسم واحد لدوري أبطال أوروبا، كما سمحت له هذه الأهداف أن يُعادل رقم جوزيه ألتافيني الذي سبق وسجَّل 14 هدفًا خلال بطولة أوروبيَّة واحدة خلال موسم 1962–63.[159] لم يتمكن ميسي من التسجيل خلال النصف نهائي، إذ أخطأ ركلة جزاء مهمة خلال مباراة الإياب الثانية، فأصابت كرته عارضة المرمى.[160] في 11 أبريل سجَّل ميسي هدفه الحادي والستين للموسم ضد نادي خيتافي،[161] وفي الثاني من مايو سجَّل هدفًا ضد نادي مالقا ليتفوق بذلك على جيرد مولر ويحطم رقمه القياسي (67 هدفًا خلال موسم 1972–73) بثمانية وستين هدفًا ليُصبح بذلك أفضل مُسجّل أهداف في التاريخ خلال موسم واحد في أوروبا.[162][163] ثمَّ عاد وسجَّل 4 أهداف أخرى في 5 مايو ليرفع رصيده إلى رقم غير مسبوق وهو 72 هدف. وفي 25 مايو عاد ميسي ليُسجل مجددًا في نهائي كأس ملك إسبانيا، مُساعدًا برشلونة على الفوز بكأسهم الإسباني السادس والعشرين، رافعًا ب1 لك رصيد أهدافه في جميع المنافسات إلى 73 هدفًا،[164][165] كما أنهى ميسي هذا الموسم بصفته أفضل مسجلي الاتحاد الأوروبي لكرة القدم للمرة الرابعة على التوالي، بأربعة عشرة هدفًا.[164]موسم 2012–13
خلال مباراة برشلونة الأولى لهذا الموسم ضد ريال سوسيداد، تابع ميسي تسجيل الأهداف حتى أنهى المباراة بنتيجة 5–1، ثمَّ أضاف هدفًا آخر في ركلة جزاء بمباراة ضد ريال مدريد انتهت لصالح برشلونة 3–2، وذلك في 23 أغسطس في مبارة الإياب من كأس السوبر الإسباني 2012.[166] أضاف ميسي إلى رصيده هدفًا آخر في مباراة الإياب الثانية من كأس السوبر الإسباني في ركلة حرَّة، على أنَّ برشلونة انهزمت في هذا اللقاء لصالح ريال مدريد.[167] شكَّل هذا الهدف الهدف الخامس عشر لميسي في مباريات الكلاسيكو، مما جعله أفضل مسجّل في تلك المباريات، ولم يحل إلّا ثانيًا بعد ألفريدو دي ستيفانو، صاحب الأهداف الثمانية عشر.[168][169] حصل ميسي على المركز الثاني في مسابقة جائزة أفضل لاعب بالاتحاد الأوروبي لكرة القدم، بعد كريستيانو رونالدو، على الرغم من أنَّ كلًا منهما حصل على 17 صوتًا. خلال ظهوره الثالث بالدوري، مرر ميسي الكرة إلى زميله أدريانو الذي سجَّل الهدف الوحيد ضد نادي فالنسيا.[170] سجَّل ميسي هدفين إضافيين ضد نادي خيتافي في 15 سبتمبر وأضاف آخر في مباراة ضد سبارتاك موسكو في 20 سبتمبر،[171] مما رفع رصيده في هذا الموسم إلى 10 أهداف.[172]"بقي رصيدي صامدًا مدَّة 40 سنة - 85 هدفًا في السنة - والآن حطَّمه أفضل لاعب في العالم، وإنني مسرورٌ لأجله. إنه لاعبٌ مذهل، لاعبٌ مارد."— —جيرد مولر بعد أن حطَّم ميسي رقمه القياسي.[173]
في 11 نوفمبر، سجَّل ميسي هدفين ضد ريال مايوركا، ليصل رصيد أهدافه إلى 76 هدفًا في سنة 2012، كاسحًا رقم بيليه القياسي البالغ 75 هدفًا في سنة 1958، واقترب مقدار 9 أهداف من رقم الأسطورة الألماني جيرد مولر الذي دخل موسوعة غينيس للأرقام القياسيَّة بفضل عدد أهدافه.[174][175] حقق ميسي هدفيه السابع والسبعين والثامن والسبعين ضد ريال سرقسطة في ملعب الكامب نو، فاقترب مقدار 7 أهداف من رقم مولر.[176] وفي 20 نوفمبر سجَّل هدفين آخرين ضد سبارتاك موسكو، فبلغ رصيد أهدافه 80، واقترب مقدار 5 أهداف من رقم مولر القياسي.[177] تابع ميسي مشوار تسجيله ضد نادي ليفانتي في 25 نوفمبر، حيث سجل هدفه الحادي والثمانين والثاني والثمانين،[178] وفي 1 ديسمبر سجَّل هدفين آخرين ضد نادي أتلتيك بيلباو، فلم يبقى سوى هدف واحد يحول بينه وبين كسر رقم مولر القياسي،[179] وفي 9 ديسمبر سجَّل هدفين آخرين ليكسر بذلك رقمه القياسي.[180][181][182] في 12 ديسمبر رفع ميسي رصيده إلى 88 هدفًا، وفي 16 من ذات الشهر رفع رصيده مجددًا إلى 90 هدف.[183]
بتاريخ 18 ديسمبر 2012، اُعلن عن تجديد إدارة نادي برشلونة لعقد ميسي ليمتد حتى 30 يونيو 2018.[184]المنتخب
ظهر ميسي لأول مرة مع منتخب الأرجنتين تحت-20 سنة في شهر يونيو عام 2004، في مباراة ودية ضد الباراغواي.[185] في سنة 2005 كان جزءاً من الفريق الذي فاز ببطولة كأس العالم للشباب تحت 20 سنة في هولندا، حيث فاز بالكرة الذهبية والحذاء الذهبي،[186] بتسجيله في المباريات الأربع الأخيرة للأرجنتين وإحرازه ما مجموع ستة أهداف في البطولة.
لعب أول مباراة دولية كاملة في 17 أغسطس سنة 2005 ضد منتخب المجر في سن الثامنة عشر. نزل كبديل في الدقيقة 63، لكنه طرد في الدقيقة 65 بعد أن رأى الحكم، ماركوس ميرك، أنه نطح المدافع فيلموس فانتشاك، الذي كان يسحب قميص ميسي. وكان هذا القرار مثير للجدل وادعى مارادونا أيضاً إن هذا القرار متعمد.[187][188] وعاد ميسي للفريق يوم 3 سبتمبر بخسارة الأرجنتين 1-0 ضمن تصفيات كأس العالم خارج أرضه أمام الباراغواي. وقال قبل المباراة: "هذه إعادة لأول ظهور، فالأولى كانت قصيرة قليلاً".[189] ثم خاض أول مباراة له مع الأرجنتين ضد منتخب البيرو، وبعد المباراة وصف بيكرمان ميسي بأنه "جوهرة".[190]
في 28 مارس سنة 2009، في التصفيات المؤهلة لنهائيات كأس العالم ضد فنزويلا، ارتدى ميسي القميص رقم 10 لأول مرة مع الأرجنتين. وكانت هذه المباراة الرسمية الأولى لدييغو مارادونا كمدرب للأرجنتين. فازت الأرجنتين بنتيجة 4-0 في المباراة وبافتتاح ميسي التسجيل.[191]
في 17 نوفمبر 2010، سجل ميسي هدفاً في اللحظة الأخيرة ضد المنافس الأمريكي الجنوبي البرازيل بعد مجهود فردي ليساعد فريقه بالفوز بنتيجة 1-0 في مباراة ودية، لُعبت في الدوحة. وكانت هذه هي المرة الأولى التي يسجل بها أمام البرازيل على مستوى الكبار.[192] سجل ميسي هدفاً آخر في آخر لحظة في 9 فبراير 2011 ضد البرتغال من ركلة جزاء أعطت فريقه الفوز بنتيجة 2-1 في مباراة ودية، لعبت في جنيف، سويسرا.كأس العالم 2006
هددت الإصابة التي أبعدت ميسي عن اللعب لمدة شهرين في نهاية موسم 2005-06 وجوده في كأس العالم لعام 2006. ومع ذلك، تم اختيار ميسي في منتخب الأرجنتين للبطولة في 15 مايو 2006. كما أنه لعب في المباراة الأخيرة قبل كأس العالم ضد المنتخب الأرجنتيني تحت 20 سنة لمدة 15 دقيقة، ومباراة ودية ضد أنغولا لمدة 64 دقيقة،[193][194] كما كان قد شهد فوز الأرجنتين في المباراة الافتتاحية ضد ساحل العاج من مقاعد البدلاء.[195] في المباراة التالية ضد صربيا والجبل الأسود، أصبح ميسي أصغر لاعب يمثل الأرجنتين في كأس العالم عندما دخل كبديل لماكسي رودريغيز في الدقيقة 74. صنع هدف هرنان كريسبو في غضون دقائق من دخوله المباراة وسجل أيضا الهدف الأخير، ليفوز منتخب بلاده بنتيجة 6-0، مما يجعله أصغر هداف في البطولة وسادس أصغر هداف في تاريخ كأس العالم.[196] بدأ ميسي في مباراة الأرجنتين التالية 0-0 أمام هولندا.[197] في المباراة التالية ضد المكسيك، دخل ميسي بديلا في الدقيقة 84، وكانت النتيجة تعادل 1-1، وكاد أن يسجل هدفاً، ولكنه احتسب تسلل في وقت حاجة الأرجنتين إلى هدف في الوقت الاضافي لتمضي قدماً.[198][199] ترك المدرب خوسيه بيكرمان ميسي على مقاعد البدلاء في مباراة الربع النهائي ضد ألمانيا، التي خسرتها الأرجنتين 4-2 في ركلات الترجيح.[200]كوبا أمريكا 2007ميسي في كوبا أمريكا 2007.
لعب ميسي المباراة الأولى له في كوبا أمريكا 2007 في 29 يونيو من نفس العام، عندما هزمت الأرجنتين الولايات المتحدة بنتيجة 4-1 في المباراة الأولى. في هذه المباراة، أظهر قدراته كصانع ألعاب، إذ صنع هدفاً لزميله المهاجم هرنان كريسبو، والعديد من التسديدات على المرمى. دخل تيفيز بديلاً لميسي في الدقيقة 79 وسجل فيما بعد.[201]
كانت المباراة الثانية له ضد منتخب كولومبيا، التي حصل فيها على ركلة جزاء وحولها كريسبو إلى تعادل بنتيجة 1-1. كما لعب دوراً في هدف الأرجنتين الثاني عندما تمت عرقلته خارج منطقة الجزاء، مما أتاح لخوان رومان ريكيلمي بالتسجيل من ركلة حرة، لتصبح غلة الأرجنتين 3-1. وكانت النتيجة النهائية للمباراة 4-2 لصالح الأرجنتين لتضمن لها مكاناً في الدور الربع النهائي في البطولة.[202]
في المباراة الثالثة، ضد الباراغواي، أراح المدرب ميسي بعد التأهل بالفعل لدور الثمانية، ثم دخل من على مقاعد البدلاء مكان استبان كامبياسو في الدقيقة 64، حينما كانت النتيجة لا تزال 0-0. في الدقيقة 79، صنع هدف لخافيير ماسكيرانو.[203] في الدور الربع النهائي، فيما واجهت الأرجنتين البيرو، سجل ميسي الهدف الثاني من المباراة، إثر تمريرة ريكيلمي، لتفوز الأرجنتين بنتيجة 4-0.[204] خلال مباراة الدور نصف النهائي ضد المكسيك، سجل ميسي كرة ساقطة فوق أوسفالدو سانشيز لتصل الأرجنتين إلى المباراة النهائية بعد فوزهها بنتيجة 3-0.[205] وقد خسرت الأرجنتين أمام البرازيل 3-0 في المباراة النهائية.[206]الألعاب الأولمبية الصيفية 2008ميسي في المبارة نصف النهائية ضد البرازيل في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008.
بعد أن مُنع ميسي من اللعب للأرجنتين في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008،[207] وافقت إدارة نادي برشلونة على تركه يرحل بعد أن تفاهم مع المدرب المعين حديثاً جوسيب غوارديولا.[208] إنضم ميسي بعد ذلك لتشكيلة الأرجنتين وسجل الهدف الأول في الفوز 2-1 على ساحل العاج.[208] ثم سجل الهدف الأول، وصنع لأنخل دي ماريا في الشوط الثاني ليقود فريقه بالفوز 2-1 في الوقت الإضافي على هولندا.[209] وظهر أيضاً في مباراة الأرجنتين ضد منافسه البرازيل، التي فازت بها الأرجنتين بنتيجة 3-0، وبالتالي تقدمت إلى المباراة النهائية. في مباراة الميدالية الذهبية، صنع ميسي مرة أخرى لدي ماريا هدف المباراة الوحيد في الفوز على نيجيريا 1-0.[210]كأس العالم 2010
لعب ميسي مع الأرجنتين في المباراة الافتتاحية بأكملها، وقاد المنتخب للفوز بنتيجة 1–0 ضد نيجيريا. كانت له عدة فرص للتسجيل لكن تم ايقافها مراراً وتكراراً من قبل فانسون إنياما.[211] بدأ ميسي في مباراة الأرجنتين التالية بالفوز 4-1 على كوريا الجنوبية؛ وقد شارك في جميع أهداف فريقه وساعد غونزالو هيغواين بتسجيل هاتريك.[212] في المباراة الثالثة والأخيرة من مرحلة المجموعات كان ميسي القائد للأرجنتين في مباراة الفوز 2-0 على اليونان، مرة أخرى كان مركز نقطة لعب الأرجنتين وكان رجل المباراة.[213]
في دور الستة عشر صنع لكارلوس تيفيز ليسجل الهدف الأول في مباراة الفوز 3-1 ضد المكسيك. وإحتسب الحكم هذا الهدف على الرغم من أنه كان تسلل واضح.[214] انتهت بطولة كأس العالم للأرجنتين بخسارة 4-0 امام ألمانيا.[215]كوبا أمريكا 2011
شارك ميسي في بطولة كوبا أمريكا 2011 في الأرجنتين، حيث لم يسجل أي هدف ولكنه صنع ثلاث أهداف. وتم اختياره كرجل المباراة في مباراتين ضد بوليفيا (1-1) وكوستاريكا (3-0). خرجت الأرجنتين من الدور الربع النهائي فيركلات ترجيحية ضد الأوروغواي (1-1 وقت إضافي)، وسجل ميسي أول ركلة ترجيح.خارج كرة القدمحياته الشخصية
خاض ميسي أول علاقة غرامية مع ليموس ماكارينا، وهي فتاة من مسقط رأسه في روساريو. ويقال أنه تعرف عليها من جهة والد الفتاة عندما عاد إلى روساريو للتعافي من إصابته قبل أيام قليلة من بدء كأس العالم لسنة 2006،[216][217] كما قيل بأنه ارتبط سابقًا بعارضة الإغراء الأرجنتينية لوسيانا سالازار.[218][219] في يناير 2009، صرّح لبرنامج "هاتريك برسا"، الذي يعرض على "قناة 33" الكتالونية: "لدي صديقة وهي تعيش في الأرجنتين. وأنا مسترخي وسعيد".[219] وقد شوهد مع فتاة، تدعى أنتونيلا روكوزو،[220] في كرنفال في سيدجيس بعد ديربي برشلونة وإسبانيول، والأخيرة مواطنه من روساريو أيضًا.[221]
اثنين من أبناء عمه يلعبون كرة القدم أيضاً، وهما: ماكسي، الذي يلعب كجناح لنادي أوليمبيا من الباراغواي، وإيمانويل بيانكوتشي، الذي يلعب كلاعب خط وسط للنادي الأسباني غيرونا.[222][223] رزق ميسي بمولود من صديقته أنتونيلا روكوزو يوم 2 نوفمبر 2012 وقد أطلق عليه اسم تياجو.الأعمال الخيرية
في عام 2007 أنشأ ميسي مؤسسة ليو ميسي، وهي مؤسسة خيرية تساهم في تأمين التعليم والرعاية الصحية للأطفال.[224][225] في مقابلة مع موقع معجبين، قال ميسي: «إكتسابي القليل من الشهرة الآن أتاح لي الفرصة لمساعدة الناس الذين هم بحاجة لها حقا، وخاصة الأطفال».[226] رداً على صعوبات ميسي الطفولية العلاجية، تدعم مؤسسة ليو ميسي تشخيص الأطفال الأرجنتينين الذين يعانون من ظروف صحية من خلال تقديم العلاج في إسبانيا وتشمل النقل والمستشفيات وتكاليف الشفاء.[227] ويتم دعم مؤسسة ميسي من نشاطه الخاص بجمع التبرعات بمساعدة إضافية من هرباليفي.
في 11 مارس 2010 تم تعيين ميسي سفيراً للنوايا الحسنة لليونيسيف،[228] وذلك بهدف دعم حقوق الطفل. ويتم دعم ميسي في هذا من قبل نادي برشلونة، الذي يتمتع أيضاً بعلاقة قوية مع اليونيسيف.[229]الثروة
في مارس 2010، صنفته مجلة فرانس فوتبول على قمة قائمة أغنى لاعبي كرة القدم في العالم، بتسعة وعشرون مليون جنيه إسترليني في الجمع بين الإيرادات الآتية من الرواتب، المكافآت والأرباح خارج الملعب.[230]الإعلاممثال على شعبية ونفوذ ميسي في جميع أنحاء العالم. صورت في أروناتشال براديش، شمال شرق الهند.ميسي على غلاف لعبة برو إفلوشن سوكر 2011.
ظهر ميسي على غلاف لعبة الفيديو برو إيفولشن سوكر 2009 وبرو إفلوشن سوكر 2011، وشارك أيضاً في الحملات الترويجية للألعاب.[231][232] يُعتبر ميسي، إلى جانب فرناندو توريس،[233] وجها لعبة برو إفلوشن سوكر 2010، وقد شارك أيضا في التقاط الحركات والإعلان.[234][235][236] ومع ذلك، في نوفمبر 2011 قدم ميسي كالوجه الجديد للمنافس الأول للبرو إيفولشن سوكر في مجموعة ألعاب الفيديو لكرة القدم فيفا في أول ظهور له كنجم غلاف لسلسلة القادمة من فيفا ستريت 2012. وترعى ميسي الشركة الألمانية الرياضية أديداس ويظهر في الإعلانات التلفزيونية الخاصة بهم.[237] في يونيو 2010 وقع ميسي أيضاً عقداً لمدة ثلاث سنوات مع هرباليفي،[238] التي تدعم كذلك مؤسسة ليو ميسي.
في أبريل 2011، اختير ميسي في "تايم 100" 2011، قائمة المجلة السنوية لأكثر الأشخاص تأثيراً في العالم.[239] أيضا في أبريل 2011، أطلق ميسي صفحة الفيسبوك وخلال ساعات قليلة حصدت صفحته أكثر من ستة ملايين معجب، صفحة الفيسبوك خاصته لديها أكثر من 37 مليون معجب حتى أغسطس 2012.[239]إحصاءات المهنة
آخر تحديث: 8 نيسان 2012.[240][241]برشلونة بيالناديالموسمالدوريالكأسدوري الأبطالكأس السوبركأس السوبر الأوروبيكأس العالم للأنديةالمجموعالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفبرشلونة سي2003–0485—————85برشلونة بي2004–05226—————226النادي الأولالناديالموسمالدوريالكأسدوري الأبطالكأس السوبركأس السوبر الأوروبيكأس العالم للأنديةالمجموعالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفبرشلونة2004–05710100100———9102005–061763210611000——25842006–0726142221510200100000361732007–08281012300961———4016132008–093123118621295———5138182009–1035341031011801201012205347112010–1133311877313123230——5553242011–1237501673411144232111221739129المجموع21416971321910665114782312441329253102الدوليةالمنتخبالسنةالظهورالأهدافصنع الأهدافالأرجنتين2005500200672220071363200882120091032201010222011134102012130المجموع682321الأهداف الدوليةتحت-20هدفالتاريخمكان اللقاءالخصمالنتيجةالحصيلةالمسابقة[242][243]114 يونيو 2005أركي ستاديون، أنسكيده، هولندا مصر1–02–0كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005222 يونيو 2005اونايف ستاديون، إيمن، هولندا كولومبيا1–12–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005324 يونيو 2005أركي ستاديون، أنسكيده، هولندا إسبانيا3–13–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005428 يونيو 2005جالجينوارد ستاديون، أوتريخت، هولندا البرازيل1–02–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 200552 يوليو 2005جالجينوارد ستاديون، أوتريخت، هولندا نيجيريا1–02–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 200562 يوليو 2005جالجينوارد ستاديون، أوتريخت، هولندا نيجيريا2–12–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005تحت-23هدفالتاريخمكان اللقاءالخصمالنتيجةالحصيلةالمسابقة17 أغسطس 2008ملعب شانغهاي، شانغهاي، الصين ساحل العاج1–02–1الألعاب الأولمبية الصيفية 2008216 أغسطس 2008ملعب شانغهاي، شانغهاي، الصين هولندا1–02–1الألعاب الأولمبية الصيفية 2008الفريق الأولهدفالتاريخمكان اللقاءالخصمالنتيجةالحصيلةالمسابقة11 مارس 2006سانت جاكوب بارك، بازل، سويسرا كرواتيا2–3خسارةودية216 يونيو 2006فيلتينز أرينا، غيلسنكيرشن، ألمانيا صربيا والجبل الأسود6–0فوزكأس العالم 200635 يونيو 2007كامب نو، برشلونة، إسبانيا الجزائر4–3فوزودية58 يوليو 2007متروبوليتانو دي فتبول دي لارا، باركيسيميتو، فنزويلا بيرو4–0فوزكوبا أمريكا 2007611 يوليو 2007بوليدبورتيفو كاتشاماي، بويرتو أورداز، فنزويلا المكسيك3–0فوزكوبا أمريكا 2007716 أكتوبر 2007خوسيه باتشنتشو روميرو، ماراكايبو، فنزويلا فنزويلا2–0فوزتصفيات كأس العالم 2010820 نوفمبر 2007ملعب نيميسيو كاماتشو، بوغوتا، كولومبيا كولومبيا1–2خسارةتصفيات كأس العالم 201094 يونيو 2008ملعب كوالكوم، سان دييغو، الولايات المتحدة المكسيك4–1فوزودية1011 أكتوبر 2008أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين الأوروغواي2–1فوزتصفيات كأس العالم 20101111 فبراير 2009ستاد فيلودروم، مارسيليا، فرنسا فرنسا2–0فوزودية1228 مارس 2009أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين فنزويلا4–0فوزتصفيات كأس العالم 20101314 نوفمبر 2009ملعب فيسينتي كالديرون، مدريد، إسبانيا إسبانيا1–2خسارةودية147 سبتمبر 2010أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين إسبانيا4–1فوزودية1517 نوفمبر 2010ستاد خليفة الدولي، الدوحة، قطر البرازيل1–0فوزودية169 فبراير 2011ملعب جنيف، جنيف، سويسرا البرتغال2–1فوزودية1720 يونيو 2011ستاد أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتينقالب:معطيات بلد ألبانيا ألبانيا0-4فوزودية188 أكتوبر 2011أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين تشيلي4–1فوزتصفيات كأس العالم 20141915 نوفمبر 2011ستاد بارانكويلا، بارانكويلا، كولومبيا كولومبيا1–2فوزتصفيات كأس العالم 20142029 فبراير 2012دي سويس وانكدورف،برن، سويسرا سويسرا3-1فوزودية2129 فبراير 2012دي سويس وانكدورف،برن، سويسرا سويسرا3-1فوزودية2229 فبراير 2012دي سويس وانكدورف،برن، سويسرا سويسرا3-1فوزوديةالجوائز والإنجازاتالناديجائزة الكرة الذهبية التي حصل عليها ميسي عام 2009.برشلونةالدوري الإسباني: 52004–05، 2005–06، 2008–09، 2009–10، 2010–11كأس ملك إسبانيا: 22008–09، 2011–12كأس السوبر الإسباني: 52005، 2006، 2009، 2010، 2011دوري أبطال أوروبا: 32005–06، 2008–09، 2010–11كأس السوبر الأوروبي: 22010، 2012كأس العالم لأندية كرة القدم: 22009، 2012الأرجنتينكأس العالم للشباب تحت 20 سنة: 12005الميدالية الذهبية الاولمبية: 12008الفرديةكرة الفيفا الذهبية: 42010، 2011، 2012الكرة الذهبية: 42009، 2010، 2011، 2012أفضل لاعب بالعالم: 12009فريق السنة: 32008، 2009، 2010أفضل لاعب اوربي تحت-21: 12007أفضل لاعب في الدوري الإسباني: 32009، 2010، 2011هداف الدوري الإسباني: 22010، 2012هداف كأس ملك إسبانيا: 12011أفضل لاعب أجنبي في الدوري الإسباني: 32007، 2009، 2010أفضل لاعب لاتيني في الدوري الأسباني: 42007، 2009، 2010، 2011الحذاء الذهبي الأوروبي: 22010، 2012هداف دوري أبطال أوروبا: 42009، 2010، 2011، 2012أفضل لاعب في دوري أبطال أوروبا: 12009الويفا أفضل لاعب في أوروبا: 12011أفضل مهاجم في دوري أبطال أوروبا: 12009رجل مباراة نهائي دوري أبطال أوروبا: 12011الجماهير' رجل مباراة نهائي دوري أبطال أوروبا: 22009، 2011فريق السنة: 32008، 2009، 2010أفضل لاعب أرجنتيني: 52005، 2007، 2008، 2009، 2010أفضل لاعب في العالم: 32009، 2010، 2011أفضل لاعب شاب بالعام: 32006، 2007، 2008أفضل لاعب شاب مميز بالعام: 22007، 2008التشكيلة المثالية: 42007، 2008، 2009، 2010كأس العالم للشباب تحت 20 سنة أفضل لاعب: 12005هداف كأس العالم للشباب تحت 20 سنة: 12005كوبا أمريكا أفضل لاعب شاب في البطولة: 12007وورلد سوكرأفضل لاعب في العام: 32009، 2011، 2012أفضل لاعب صاعد بالعام: 32006، 2007، 2008كأس العالم للأندية الكرة الذهبية: 12009فريق السنة: 52005-06، 2007-08، 2008-09، 2009-10، 2010-11جائزة اونز دور: 22009، 2010جائزة برافو: 12007توتوسبورت الفتى الذهبي: 12005جائزة اسطورة ماركا: 12009يويفا أفضل هدف في العام: 12007
* عدد مرات الظهور بالأندية وعدد الأهدافيحسب بالنسبة للدوري المحلي فقطوهو محدث في 27 يناير 2013.** عدد مرات الظهور بالمنتخب وعدد الأهداف محدثفي 1 ديسمبر 2012.
ليونيل "ليو" أندريس ميسي كوتشيتيني (بالإسبانية: Lionel Andrés "Leo" Messi)؛[3] مواليد 24 يونيو 1987، هو لاعب كرة قدم يلعب حاليا لنادي برشلونة والمنتخب الأرجنتيني كمهاجم وجناح. يعتبر أحد أفضل لاعبي كرة القدم في جيله إن لم يكن أفضلهم،[4][5][6] حيث ترشح عدة مرات لجائزة الكرة الذهبية وأفضل لاعب كرة قدم في العالم وهو بسن 20 و 21 وفاز بهما بسن 22. [7][8][9][10] قورنت طريقة لعبه ومهاراته بتلك الخاصة بدييغو مارادونا والذي أعلن بنفسه إن ميسي "خليفته".[11][12]
بدأ ميسي بلعب كرة القدم في سن مبكرة وسرعان ما تم اكتشاف قدراته على يد برشلونة. وغادر روساريو القائمة على فريق شباب نيولز أولد بويز في عام 2000 وانتقل مع عائلته إلى أوروبا، كما عرض برشلونة له العلاج لنقص هرمونات النمو. في أول ظهور له في موسم 2004-05، حطم رقماً قياسيًّا مسجلاً باسم فريقه لأصغر لاعب يسجل هدفاً في الدوري. وتم تكريمه، ولكن التكريم الأكبر بالنسبة له كان فوز برشلونة بالدوري في أول موسم له معه، إذ حصل على كأس الدوريوكأس السوبر الإسباني وكأس دوري أبطال أوروبا في سنة 2006. بدأت انطلاقته في موسم 2005-2006 بانضمامه للفريق الأول، وفي موسم 2006-07 سجل ثلاثة أهداف (هاتريك) في الكلاسيكو، وأنهى الموسم برصيد 14 هدفاً في 26 مباراة. وربما كان موسم 2008-09 من أنجح مواسمه، حيث أن ميسي سجل فيه 38 هدفاً ولعب دوراً أساسياً في الحصول على الثلاثية: كأس الدوري وإسبانيا ودوري الأبطال. وفي الموسم التالي 2009-10، سجل ميسي 47 هدفا في جميع المسابقات، ليتمكن من معادلة رقم رونالدو السابق مع برشلونة. وتفوق على هذا الرقم في موسم 2010-11 بثلاثة وخمسون هدفاً في جميع المسابقات.
بحلول عام 2011، كان ميسي قد فاز مع برشلونة بخمسة ألقاب دوري أسباني، وثلاثة ألقاب دوري الأبطال، وسجل في نهائيين، ضد مانشستر يونايتد في نهائي دوري أبطال أوروبا عاميّ 2009 و2011. وعلى الرغم من أنه لم يكن متواجداً على أرضية الملعب حينما فاز برشلونة على آرسنال في نهائي دوري أبطال أوروبا لعام 2006، إلا أنه تسلم ميدالية الفائزين بالبطولة. بعد تسجيله 12 هدفاً في دوري أبطال أوروبا 2010–2011، استحال ميسي ثالث لاعب (بعد جيرد مولر وجان بيير بابان) يعتلي صدارة الهدافين في ثلاث مواسم متتالية من حملات كأس الأندية الأوروبية البطلة. ومع ذلك، يُعتبر ميسي أول من فاز بلقب هداف دوري أبطال أوروبا لمدة ثلاث سنوات متتالية بعد تغيير دوري الأبطال في عام 1992.[13]
وكان ميسي هداف كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005 برصيد ستة أهداف، من بينهم اثنان في المباراة النهائية. بعد ذلك بوقت قصير، أصبح لاعب مهم وأساسي في المنتخب الأرجنتيني. في عام 2006، أصبح أصغر أرجنتيني يلعب في بطولة كأس العالم لكرة القدم وحصل على الميدالية الفضية في بطولة كوبا أمريكا في العام التالي. في عام 2008، في بكين، فاز بأول ألقابه الدولية، وهي الميدالية الذهبية الأولمبية، مع المنتخب الأرجنتيني الأولمبي. على الصعيد الدولي سجل ميسي 23 هدفا في 68 مباراة.
محتويات [أخف] 1 نشأته2 مسيرته الكروية2.1 برشلونة2.1.1 موسم 2005-062.1.2 موسم 2006-072.1.3 موسم 2007-082.1.4 موسم 2008-092.1.5 موسم 2009-102.1.6 موسم 2010-112.1.7 موسم 2011-122.1.8 موسم 2012–133 المنتخب3.1 كأس العالم 20063.2 كوبا أمريكا 20073.3 الألعاب الأولمبية الصيفية 20083.4 كأس العالم 20103.5 كوبا أمريكا 20114 خارج كرة القدم4.1 حياته الشخصية4.2 الأعمال الخيرية4.3 الثروة4.4 الإعلام5 إحصاءات المهنة5.1 برشلونة بي5.2 النادي الأول5.3 الدولية5.4 الأهداف الدولية5.4.1 تحت-205.4.2 تحت-235.4.3 الفريق الأول6 الجوائز والإنجازات6.1 النادي6.2 الأرجنتين6.3 الفردية7 مصادر8 وصلات خارجية
نشأته
ولد ميسي في 24 يونيو سنة 1987 جنوب مدينة روساريو، في مقاطعة "سانتا في"، بالأرجنتين، لوالدين هما خورخي هوراسيو ميسي (مواليد 1958)، عامل في أحد المصانع، وسيليا ماريا كوتشيتيني، عاملة نظافة،[14][15][16] وتنحدر عائلة والده من أصول إيطالية، وبالتحديد إلى مدينة أنكونا، التي هاجر منها جده، أنجيلو ميسي، سنة 1883.[17][18] لديه شقيقين أكبر منه سنًا هما رودريغو وماتياس وكذلك أخت، تُدعى ماريا سول.[19] في سن الخامسة، بدأ ميسي لعب كرة القدم لنادي محلي يدربه والده خورخي يسمى غراندولي.[20] في عام 1995، انتقل ميسي إلى نيولز أولد بويز في مدينة روساريو، مسقط رأسه.[20] اكتشف في ربيعه الحادي عشر أنه يعاني من نقص هرمونات النمو،[21] وأظهر نادي ريفر بليترغبته في ضم ميسي، لكن إدارته افتقرت إلى المال الكافي لدفع تكاليف علاج حالته، البالغة 900$ شهريًا.[16] استقطب ميسي انتباه كارلوس ريكساش، المدير الرياضي لنادي برشلونة، الذي سمع بموهبته عبر اتصال من أقارب ميسي فيلاردة، كتلونيا، فحصلت عائلة ميسي على فرصة لتعرضه على نادي برشلونة، فانتقل مع والده إلى إسبانيا،[16] حيث عرض موهبته على إدارة النادي، فأذهلهم إلى درجة أنهم عرضوا على عائلة ميسي الانتقال إلى إسبانيا مقابل التكفل بمصاريف علاجه.[20] بناءً على هذا، انتقلت العائلة إلى أوروبا وبدأ ميسي يلعب في فرق الشباب في النادي.[22]مسيرته الكرويةبرشلونة
يمكن اعتبار يوم 14 ديسمبر 2000 يوماً تاريخاً في تاريخ نادي برشلونة؛ ففي هذا اليوم نجح السكرتير الفني للنادي في توقيع أول عقد مع الفتى الأرجنتيني ابن الاثنا عشر ربيعاً، حيث تم الأتفاق المبدئي بينهما وتم تدوينه على منديل طعام، لعب ميسي أول مباراة رسمية له مع الفريق الأول في مباراة ودية ضد جوزيه مورينيو عندما كان يدرب بورتو في 16 نوفمبر 2003 (بعمر 16 سنة و 145 يوم).[23][24] بعد أقل من عام، استدعاه المدرب فرانك ريكارد ليلعب لأول مرة في الدوري ضد إسبانيول في 16 أكتوبر 2004 (بعمر 17 سنة و 114 يوم)، ليصبح ثالث أصغر لاعب يلعب مع صفوف الفريق الأول وأصغر لاعب يلعب مع برشلونة في الدوري الأسباني (رقم قياسي حطمه زميله بويان كركيتش في سبتمبر 2007). يرجح الكثيرين أن بداية ليونيل ميسي الحقيقية كانت عندما سجل هدفه الأول أمام الباسيتي، وذلك بعد تمريرة من قبل اللاعب رونالدينيو ليسددها ميسي كرة ساقطة فوق حارس المرمى، وبهذا الهدف استحال ميسي أصغر لاعب في تاريخ برشلونة يسجل هدفاً في الدوري الأسباني، وهو بعمر 17 سنة و 10 أشهر و 7 أيام،[25] واستمر يحمل هذا اللقب حتى عام 2007 عندما حطم بويان كركيتش هذا الرقم القياسي.[26] قال ميسي عن مدربه السابق ريكارد: «لن أنسى أبدا حقيقة أنه وراء بدء مسيرتي، وأنه وضع ثقته بي حين كنت في السابعة أو السادسة عشرة فقط».[27]موسم 2005-06مقارنة بيليه ومارادونا ستنتهي.—دييغو مارادونا، في إجابته حول ما إذا فاز ميسي بكأس العالم لسنة 2010.[28]
في 16 سبتمبر، أعلن برشلونة، للمرة الثانية في غضون ثلاثة أشهر، تجديده لعقد ميسي حتى شهر يونيو من عام 2014؛ وفي هذه المرة حُسبت أجرته كأجرة لاعب أساسي في الفريق الأول.[20] حصل ميسي على الجنسية الإسبانية في 26 سبتمبر سنة 2005،[29] ليتمكن أخيراً من اللعب لأول مرة في أول موسم له في الدوري الإسباني. جرت أول مبارة لميسي على أرض ملعب الكامب نو في دوري أبطال أوروبا بتاريخ 27 سبتمبر من نفس العام، ضد نادي أودينيزي الإيطالي.[23] لوحظ مدى إعجاب المشجعين بميسي، عندما قاموا بالتصفيق له بحفاوة بالغة لحظة استبداله، على ما قدمه في المباراة وانسجامه مع رونالدينيو، مما أدى إلى فوز لبرشلونة.[30]
أحرز ميسي ستة أهداف في 17 مباراة في الدوري الإسباني، وسجل هدف واحد في دوري أبطال أوروبا في ستة مباريات. انتهى موسمه مبكراً في 7 مارس 2006، عندما تعرض لتمزق عضلي في فخذه الأيمن خلال مباراة الإياب من الدور الثاني لدوري أبطال أوروبا ضد تشلسي.[31] ومع ذلك أنهى برشلونة هذا الموسم كبطل لإسبانيا وأوروبا.[32][33]موسم 2006-07ميسي في مباراة ضد نادي رينجرز في سنة 2007.
في موسم 2006-07، فرض ميسي نفسه كلاعب أساسي للفريق الأول، بتسجيله 14 هدفاً في 26 مباراة.[34] في 12 نوفمبر، وخلال مباراة ضد نادي ريال سرقسطة، أصيب ميسي بكسر في مشط القدم، أبعده عن الملاعب طيلة ثلاثة أشهر.[35][36] تعافى ميسي من إصابته في الأرجنتين، وجاءت عودته للعب ضد راسينغ سانتاندر في 11 فبراير،[37] حيث دخل اللقاء كلاعب بديل في الشوط الثاني. في 11 مارس، شهد الكلاسيكو ميسي في قمة مستواه، بإحرازه هاتريك وإهدائه برشلونة التعادل 3-3، وأتى التعادل الأخير في الوقت المحتسب بدل الضائع.[38] وبذلك أصبح أول لاعب، منذ إيفان زامورانو (لريال مدريد في موسم 1994-95)، يسجل هاتريك في الكلاسيكو.[39] كما أصبح أصغر لاعب في التاريخ يحقق هذا الأمر. وبقرب نهاية الموسم بدأ بهز شباك خصومه أكثر فأكثر؛ فتمكن من تسجيل 11 هدفًا من أصل 14 في الدوري للموسم في آخر 13 مباراة.[40]ميسي قبل وقت قصير من تسجيل هدفه الشهير في مرمى نادي خيتافي.
أثبت ميسي أيضاً أنه "مارادونا الجديد"، من خلال تكرار أهداف مارادونا الأكثر شهرة في العالم في موسم واحد.[41] في 18 أبريل 2007، سجل هدفين في بطولة كأس ملك إسبانيا في النصف النهائي ضد خيتافي، وكان أحد تلك الأهداف شبيهًا إلى حد كبير بهدف مارادونا الشهير ضد إنجلترا في نهائيات كأس العالم لسنة 1986 في المكسيك، المعروف باسم هدف القرن.[42] وقامت الصحف العالمية الرياضية بمقارنته بمارادونا، ووصفت الصحف الإسبانية ميسي بأنه "ميسيدونا"،[43] حيث أنه تمكن تقريباً من ركض نفس المسافة، ألا وهي 62 متر (203 قدم)، وتغلب على نفس العدد من اللاعبين (ستة، بما في ذلك حارس المرمى)، وسجل من وضع مماثل للغاية، وركض نحو الراية الركنية مثلما فعل مارادونا في المكسيك قبل 21 سنة.[41] في مؤتمر صحافي بعد المباراة، قال زميل ميسي في الفريق ديكو: "إنه أفضل هدف رأيته في حياتي".[44] سجل ميسي هدفاً آخرًا ضد إسبانيول، كان مماثلاً أيضًا لهدف مارادونا ضد إنجلترا في الدور الربع النهائي من بطولة كأس العالم، إذ قفز نحو الكرة ولامست يده ليركلها داخل شباك الحارس كارلوس كاميني،[45] وقد احتج عدد من لاعبي إسبانيول قائلين بعدم جواز احتساب الهدف بسبب لمس ميسي الكرة، الأمر الذي أكدته لقطات الإعادة، غير أن الهدف احتسب.[45]موسم 2007-08ميسي يقود برشلونة إلى الفوز بنتيجة 2-0 أمامنادي إشبيلية، على ملعب الكامب نو في 22 سبتمبر 2007.
ضمن موسم 2007-08، سجل ميسي خمسة أهداف في غضون أسبوع ليقود برشلونة إلى المراكز الأربعة الأولى في الدوري الأسباني. يوم 19 سبتمبر سجل مرة عندما هزم برشلونةليون بنتيجة 3-0 على أرضه في مباراة دوري أبطال أوروبا.[46] سجل هدفين في مرمى اشبيلية في 22 سبتمبر[47] ثم في 26 سبتمبر، سجل ميسي هدفين آخرين في مباراة الفوز 4-1 على ريال سرقسطة.[48] وجاء الهدف التالي في مباراة الإياب بالفوز 4-1 ضد نادي ليفانتي في 29 سبتمبر 2007. هدفه الثاني في دوري أبطال أوروبا لهذا الموسم جاء ضد نادي شتوتغارت، وفي 27 فبراير، لعب ميسي مباراته الرسمية المئة بقميص برشلونة ضد نادي فالنسيا.[49]
رُشح ميسي لجائزة اتحاد اللاعبين المحترفين تشكيلة العام في فئة الهجوم،[50] وأظهر استطلاع للرأي أجري على الإنترنت لصحيفة ماركا الإسبانية، أن معظم المعجبين صوتوا لميسي كأفضل لاعب في العالم، حيث حصل على 77% من الأصوات.[51] ذكر بعض المحررين من الصحف التابعة لبرشلونة، مثل صحيفتا الموندو ديبورتيفو والسبورت، ذكروا أنه يجب أن تعطى الكرة الذهبية لميسي، وهو الرأي الذي أيده فرانز بيكنباور.[52] كذلك صرّح بعض مخضرمي كرة القدم، مثل فرانشيسكو توتي، أنه يعتقد أن يكون ميسي أحد أفضل لاعبي كرة القدم حالياً في العالم.[53] غاب ميسي لمدة ستة أسابيع عن الملاعب إثر إصابة في 4 مارس، عندما تعرض لتمزق عضلي في فخذه الأيسر خلال مباراة دوري أبطال أوروبا أمام نادي سيلتيك. وكانت هذه هي المرة الرابعة في ثلاثة مواسم يعاني فيها ميسي هذا النوع من الإصابة.[54] بعد عودته من الإصابة سجل ميسي هدفه الأخير في موسم 2007-08 ضد فالنسيا في 4 مايو 2008، ليفوز برشلونة بنتيجة 6-0. عند انتهاء الموسم تمكن ميسي من تسجيل 16 هدفاً وصنع 13 هدف في جميع البطولات.موسم 2008-09
بعد رحيل رونالدينيو عن النادي، ورث ميسي قميصه حامل الرقم 10.[55] في 1 أكتوبر 2008، خلال مباراة دوري أبطال أوروبا ضد شاختار دونيتسك، سجل ميسي هدفين في الدقائق السبع الأخيرة، بعد نزوله بديلاً لتييري هنري، ليقلب نتيجة 0-1 إلى فوز 2-1 لبرشلونة.[56] كانت مباراة الدوري القادمة ضد أتلتيكو مدريد، مباراة وصفت بمثابة معركة ودية بين ميسي وصديقه الحميم سيرجيو أغويرو.[57] سجل ميسي هدفاً من ركلة حرة، وصنع آخر فيما تقدم برشلونة بالفوز بالمباراة 6-1.[58] أحرز ميسي هدفين آخرين مثيرين للإعجاب ضد إشبيلية بتسجليه من تسديدة من 23 متراً (25 ياردة) ومن ثم دحرجة الكرة حول حارس المرمى وتسجيله من زاوية ضيقة للطرف الآخر.[59] في 13 ديسمبر 2008، في أول كلاسيكو لهذا الموسم، سجل ميسي الهدف الثاني في المباراة التي فاز بها برشلونة 2-0 على ريال مدريد،[60] كما حصل على المركز الثاني لجائزة أفضل لاعب في العالم لسنة 2008 بستمائة وثمانية وسبعون نقطة.[9]
سجل ميسي أول هاتريك لعام 2009 في مباراة كأس ملك إسبانيا ضد أتلتيكو مدريد التي فاز بها برشلونة بنتيجة 3-1.[61] سجل ميسي هدفين آخرين مهمين في 1 فبراير 2009، بنزوله بديلاً في الشوط الثاني ليساعد برشلونة في هزيمة راسينغ سانتاندر بنتيجة 1-2، بعد أن كانت 1-0، وكان الهدف الثاني الهدف رقم 5000 لبرشلونة في الدوري.[62] في الجولة الثامنة والعشرون من الدوري الإسباني، سجل ميسي هدفه الثلاثين لهذا الموسم في جميع البطولات، ليساعد فريقه للفوز بنتيجة 6-0 على نادي مالقا.[63] في 8 أبريل 2009، سجل مرتين ضد بايرن ميونيخ في دوري أبطال أوروبا، ليسجل رقماً قياسياً شخصياً بثمانية أهداف في البطولة.[64] في 18 أبريل، حقق ميسي هدفه العشرين في الدوري لهذا الموسم بالفوز على مضيفه خيتافي 1-0، ليسمح لبرشلونة بالحفاظ على فارق الست النقاط في صدارة جدول الدوري عن ريال مدريد.[65]
باقتراب نهاية موسم برشلونة، سجل ميسي هدفين، ليتوج بالفوز 6-2 على ريال مدريد في ملعب سانتياغو برنابيو،[66] وقد اعتبرت هذه الهزيمة الأقسى لريال مدريد منذ عام 1930،[67] وبعد تسجيل كل هدف، كان ميسي يركض نحو الجماهير وآلات التصوير ويرفع قميصه وليعرض قميص آخرى كتب عليه Síndrome X Fràgil، أي "مرض متلازمة أكس الهشة"، لإظهار دعمه للأطفال الذين يعانون من هذا المرض.[68]
شارك ميسي في صناعة هدف أندريس إنيستا في الوقت المحتسب بدل الضائع ضد نادي تشيلسي في دوري أبطال أوروبا في الدور قبل النهائي ليرسل برشلونة مباشرة لمواجهة مانشستر يونايتد في النهائي. فاز ميسي في أول بطولة كأس ملك إسبانيا في 13 مايو، وأحرز هدفاً وصنع اثنين آخرين، في الفوز بنتيجة 4-1 على أتلتيك بيلباو.[69] وساعد فريقه بالحصول على الثنائية من خلال الفوز بالدوري الإسباني. في 27 مايو ساعد برشلونة في الفوز بدوري أبطال أوروبا بتسجيله الهدف الثاني في الدقيقة 70، الأمر الذي منح الفريق فارق هدفين؛ أيضاً أصبح الهداف الأول في دوري أبطال أوروبا، وأصغرهم سناً في تاريخ البطولة، برصيد تسعة أهداف،[70] وفاز أيضاً بجائزة أفضل مهاجم وأفضل لاعب للأرقام، مختتمًا سنة مذهلة في أوروبا.[71] جعل هذا الانتصار برشلونة تتربع على عرش بطولة كأس ملك إسبانيا، والدوري الأسباني ودوري أبطال أوروبا في موسم واحد،[72] وقد كانت هذه المرة الأولى التي فاز فيها نادي إسباني بالثلاثية.[73]موسم 2009-10ميسي في قيادة هجمة في مباراة ضمن بطولة كأس جوان غامبر بين برشلونة ومانشستر سيتيعلى ملعب الكامب نو.
بعد الفوز بكأس السوبر الأوروبي لعام 2009، أكد مدرب برشلونة جوسيب غوارديولا بأن ميسي أفضل لاعب رآه في حياته.[74] يوم 18 سبتمبر، وقع ميسي عقداً جديداً مع برشلونة، جاري حتى عام 2016 مع وضع بند بشرط جزائي بقيمة 250 مليون يورو، ليكون ميسي، إلى جانب زلاتان إبراهيموفتش، أعلى اللاعبين أجراً في الدوري الإسباني، حيث أنهما يحصلان على 9.5 مليون يورو سنوياً.[75][76] بعد أربعة أيام، في 22 سبتمبر، سجل ميسي هدفين وصنع آخر في فوز برشلونة بنتيجة 4-1 على راسينغ سانتاندر في الدوري الإسباني.[77] سجل هدفه الأوروبي الأول لهذا الموسم في 29 سبتمبر بالفوز 2-0 على دينامو كييف،[78] ورفع رصيده من الأهداف إلى ستة أهداف في سبع مباريات في الدوري الإسباني، عندما قاد برشلونة للفوز على ريال سرقسطة بنتيجة 6-1 على ملعب الكامب نو.[79][80]
توّج ميسي بجائزة الكرة الذهبية، في 1 ديسمبر 2009، بسحق أقرب منافسيه، ألا وهو الوصيف كريستيانو رونالدو، بفارق كبير لم يحدث في تاريخ هذه الجائزة، وهو أربعمائة وثلاثة وسبعون صوتاً مقابل 233 صوتاً.[81][82][83] بعد ذلك، نقلت مجلة فرانس فوتبول قول ميسي: «أهدي هذه الجائزة لعائلتي، والتي كانت حاضرة دائماً عندما كنت بحاجة لها وشعرت أحياناً أنهم أكثر عاطفة مني».[84]ميسي في كأس العالم للأندية سنة 2009.
يوم 19 ديسمبر، سجل ميسي هدف الفوز في المباراة النهائية لكأس العالم للأندية لعام 2009 ضد نادي إستوديانتيس دو لا بلاتا في أبو ظبي، ليمنح النادي لقبه السادس لهذا العام.[85] وبعد ذلك بيومين، حصل على جائزة أفضل لاعب كرة قدم في العالم، ليهزم كل من كريستيانو رونالدو وتشافي هيرنانديز وريكاردو كاكا وأندريس إنيستا للحصول على الجائزة. وكانت هذه هي المرة الأولى التي يفوز بها ميسي، ليُصبح أول أرجنتيني يحصل على هذا الشرف منذ ابتكار الجائزة.[86] في 10 يناير 2010، سجل ميسي أول هاتريك له في عام 2010 وأول هاتريك في هذا الموسم ضد تينيريفي بالفوز بنتيجة 0-5،[87] وفي يوم 17 يناير سجل هدفه المئوي مع النادي في مباراة الفوز 4-0 على نادي إشبيلية.[88]
ثم بدأ ميسي في مسار رائع بتسجيله 11 هدفا في خمس مباريات. أولاً سجل في الدقيقة 84 أمام نادي مالقا بالفوز 2-1،[89] ثم سجل هدفين ضد ألميريا في مباراة التعادل 2-2.[90] تابع تألقه بأسبوع مثير للإعجاب حيث سجل ثمانية أهداف؛ بدأ بتسجيله هاتريك أمام نادي فالنسيا بفوز الذهاب 3-0، ثم سجل هدفين في مرمى شتوتغارت، في مباراة الفوز 4-0 التي ضمنت لبرشلونة التأهل إلى الدور ربع النهائي من دوري أبطال أوروبا،[91] وأخيراً سجل هاتريك آخر ضد ريال سرقسطة في الفوز بنتيجة 4-2 إياباً،[92] ليصبح أول لاعب لبرشلونة يسجلهاتريك بشكل متتالٍ في الدوري الإسباني.[93] لعب مباراته الرسمية رقم 200 مع برشلونة ضد أوساسونا يوم 24 مارس 2010.[94]لا يمكن إيقاف ميسي بمجرد أن يبدأ انطلاقته. إنه اللاعب الوحيد الذي يستطيع تغيير اتجاهه وهو ينطلق بنفس السرعة.
إنه أفضل لاعب في العالم بفارق جيد. إنه مثل البلاي ستيشن. يمكنه الاستفادة من كل خطأ نرتكبه.—أرسين فينغر بعد فوز برشلونة 4-1 علىآرسنال.[95][96]
في 6 أبريل 2010، سجل ميسي أربعة أهداف في مباراة واحدة للمرة الأولى في مسيرته، في مباراة الفوز على الأرض 4-1 على آرسنال في دوري أبطال أوروبا خلال الربع النهائي، مباراة الإياب.[97][98][99] وشهدت هذه المباراة أيضاً تجاوزه لريفالدو ليصبح الهداف التاريخي لبرشلونة في بطولة دوري أبطال أوروبا.[100] في 10 أبريل، سجل ميسي هدفه الأربعين لهذا الموسم عندما أحرز الهدف الأول في الفوز بنتيجة 2-0 خارج أرضه ضد غريمه التقليدي ريال مدريد في الكلاسيكو.[101] في 1 مايو، لعب ميسي مباراته الخمسين لهذا الموسم وسجل هدفي الفوز 4-1 خارج الأرض ضد نادي فياريال.[102] بعد ثلاثة أيام فقط، وبالتحديد في 4 مايو، سجل ميسي هدفين في فوز آخر بنتيجة 4-1 على الأرض أمام نادي تينيريفي.[103] سجل ميسي هدفه الثاني والثلاثين لهذا الموسم في الدوري الإسباني في 8 مايو، في مباراة الفوز خارج الأرض أمام إشبيلية،[104] وفي المباراة النهائية ضد بلد الوليد، سجل هدفين في الشوط الثاني ليعادل رقم رونالدو السابق بأربعة وثلاثون هدفاً، الذي حققه في موسم 1996-97 بقميص برشلونة،[105][106] ولينتهي بفارق أربعة أهداف خلف الرقم القياسي السابق المسجل باسم تيلمو زارا (38).[107] يوم 3 يونيو 2010، حصل على جائزة أفضل لاعب في الدوري الإسباني للسنة الثانية على التوالي.[108]موسم 2010-11
في 21 أغسطس 2010، سجل ميسي هاتريك في أولى بدايته لهذا الموسم في الفوز بنتيجة 4-0 على إشبيلية في كأس السوبر الإسباني، ليساعد برشلونة على تأمين أول ألقاب هذا الموسم بعد خسارة مباراة الذهاب بنتيجة 1-3.[109] كما بدأ موسمه في الدوري بهدف، سجله بعد مرور ثلاث دقائق فقط ضد راسينغ سانتاندر في 29 أغسطس 2010. ثم تابع تألقه في مباراة مرحلة المجموعات بدوري أبطال أوروبا ضد باناثينايكوس حيث سجل هدفين، وصنع اثنين آخرين كما كان بإمكانه تسجيل هدفين أيضاً.
في 19 سبتمبر 2010، تعرض ميسي لإصابة في الكاحل بسبب تتدخل متعمد من مدافع أتلتيكو مدريد توماش أويفالوشي في الدقيقة 92 من مباراة الجولة الثالثة على ملعب فيسينتي كالديرون. لأول وهلة كان يخشى أن ميسي تعرض لكسر في الكاحل التي كان يمكن أن تبعد لاعب نجم عن الملاعب لمدة لا تقل عن ستة أشهر، لكن أظهر التصوير بالرنين المغناطيسي في اليوم التالي أنه تعرض لالتواء في الأربطة الداخلية والخارجية لكاحله الأيمن فقط.[110] وقال زميله ديفيد فيا بعد مشاهدة اللقطة: "التدخل على ميسي كان وحشيًا"، وأضاف أيضاً أنه يعتقد أن مدافع أتليتيكو "لم يتدخل لإيذاء ميسي".[111] وتسبب الحادث باهتمام وسائل الإعلام على نطاق واسع وطرح المناقشة من المساواة في حماية جميع اللاعبين في المباريات.
بعد عودة ميسي، سجل هدف التعادل 1-1 ضد نادي ريال مايوركا، ثم سجل هدفين آخريين في دوري أبطال أوروبا ضد نادي كوبنهاغن وساعد الفريق بالفوز بنتيجة 2-0 على ملعبه.[112] تابع تسجيله للأهداف المثيرة للإعجاب بثنائيات ضد سرقسطة، وإشبيلية. بعد شهر أكتوبر المثمر، بدأ بالتهديف في نوفمبر في مباراة التعادل 1-1 خارج الأرض أمام كوبنهاغن ومباراة الفوز ضد خيتافي خارج الأرض،[113] وفي المباراة التالية ضد فياريال، سجل هدفاً رائعا جمع بينه وبين بيدرو، أعطى برشلونة التقدم بنتيجة 2-1، قبل أن يسجل هدفًا آخر ليفوز برشلونة بنتيجة 3-1. وكانت هذه المباراة السابعة على التوالي التي يسجل بها ميسي، ويكسر رقمه القياسي السابق الخاص. كما حقق انجازًا بتسجيله 50 هدفاً في السنة التقويمية لعام 2010 مع الهدف الأول، بينما مع الهدف الثاني، حقق هذا الإنجاز ذاته مرة أخرى، هذه المرة نظراً لأنه سجل الأهداف وهو يرتدي قميص برشلونة في عام 2010. سجل ميسي الهاتريك الثاني له لهذا الموسم ضد نادي ألميريا، ليقود برشلونة إلى فوز مثير بثمانية نقاط مقابل لا شيء خارج الأرض، وقد كان هدفه الثاني هو الهدف رقم 100 له في الدوري الإسباني.[114] وسجل في مباراته التاسعة على التوالي (المباراة العاشرة تشمل الودية ضد البرازيل) في الفوز خارج الأرض 3-0 على باناثينايكوس.[115]ميسي يلعب ضد ريال مدريد في مباراة دوري أبطال أوروبا.
توقف تهديف ميسي المستمر يوم 29 نوفمبر في الكلاسيكو، غير أن برشلونة تمكن من الفوز بنتيجة 5-0.[116] وفي المباراة التالية سجل ميسي هدفين وصنع واحدًا ضدأوساسونا،[117] ثم تابع بثنائيتين في مرمى ريال سوسيداد.[118] فاز برشلونة بالمباراة بنتيجة 5-1، في الدربي حامل اسم المدينة، حيث عاون ميسي زملائه بيدرو وفيا على تسجيل هدف لكل منهما.[119] وجاء هدفه الأول في سنة 2011 ضد ديبورتيفو لاكورونيا من ركلة حرة، ففاز فريقه بنتيجة 4-0 خارج الأرض، وفي هذه المرة أيضًا تعاون مع لبيدرو وفيا.[120]
فاز ميسي بجائزة الكرة الذهبية عام 2010، متفوقاً على زملاءه ببرشلونة تشافي وإنيستا.[121] وقد ترشح ميسي للجائزة للعام الرابع على التوالي.[122] بعد يومين فقط من حصوله على الجائزة سجل أول هاتريك في السنة والثالث لهذا الموسم ضد ريال بيتيس.[123] وبدأ الجولة الثانية من الدوري بهدف، بتسجيله ركلة الجزاء الثانية له ضدراسينغ سانتاندر.[124] بعد أن سجل ركلة الجزاء، كشف ميسي عن رسالة كتبها على القميص الداخلي تقول، "عيد ميلاد سعيد، مامي".[125] وتابع تألقه التهديفي بهدفين ضد ألميريا في الدور قبل النهائي بكأس ملك إسبانيا،[126] وتابعها بهدفين آخريين في أقل من أسبوع لاحق ضد إيركوليس.[127] في 5 فبراير، حطم برشلونة الرقم القياسي للانتصارات المتتالية في الدوري بستة عشر انتصار، بعد أن هزم أتلتيكو مدريد بنتيجة 3-0 على أرض ملعب الكامب نو.[128] سجل ليونيل ميسي هاتريك ليضمن الفوز لفريقه وبعد المباراة صرح: «إنه لشرف أن تكون قادرًا على تجاوز رقم قياسي مسجل باسم عظيم مثل دي ستيفانو»، و«إذا كان الرقم المسجل دام لفترة طويلة، فذلك لأنه من الصعب جدًا التغلب عليه، ولقد وصلنا إلى ذلك بالفوز على فريق قوي للغاية يمر بوضع سيء، الأمر الذي جعل هذا الإنجاز أكثر صعوبة حتى».[129]
بعد مباراتين بالتعادل السلبي، سجل هدف الفوز ضد أتلتيك بيلباو ليفوز برشلونة بنتيجة 2-1.[130] في الأسبوع التالي، سجل أول هدف بالرأس له لهذا الموسم ضد ريال مايوركا، ليفوز فريقه بنتيجة 3-0 خارج الأرض.[131] وكان هذا الانتصار معادلة للرقم القياسي المسجل باسم النادي الباسكي ريال سوسييداد بالدوري الإسباني في موسم 1979-80 بعدم الخسارة خارج الأرض طيلة 19 مباراة. وقد حطم الرقم القياسي بعد مرور ثلاثة أيام عندما سجل ميسي هدف المباراة الوحيد على مضيفه نادي فالنسيا.[132] في 8 مارس، سجل ميسي هدفين في مرمى آرسنال في مباراة دوري أبطال أوروبا على الكامب نو، وليساعد برشلونة بالفوز 3-1 والتأهل إلى الدور ربع النهائي من البطولة.[133] بعد فشله في التسجيل لمدة شهر سجل هدفين ضد ألميريا؛ وكان الهدف الثاني هدفه السابع والأربعين لهذا الموسم، معادلاً رقمه القياسي من الموسم السابق.[134] عاد ميسي وتجاوز رقمه القياسي في 12 أبريل 2011 عندما سجّل هدف الفوز ضد شاختار دونيتسك في مباراة دوري أبطال أوروبا، الأمر الذي وضعه في كتاب الأرقام القياسية لأكثر اللاعبين تسجيلاً للأهداف في تاريخ برشلونة بموسم واحد.[135] سجل الهدف الثامن له فيالكلاسيكو في مباراة التعادل 1-1 على ملعب سانتياغو بيرنابيو. في 23 أبريل سجل ميسي هدفه الخمسين لهذا الموسم بالفوز بنتيجة 2-0 على المضيف أوساسونا، حيث دخل كبديل في الدقيقة 60.[136]
في مباراة الذهاب من النصف النهائي لدوري أبطال أوروبا قدم أداءاً لا ينسى، بتسجيله هدفين ضد ريال مدريد في مباراة الفوز 2-0، وقد أُُشيد بالهدف الثاني باعتباره أحد أفضل الأهداف في هذه المرحلة من البطولة.[137] في نهائي دوري أبطال أوروبا على ملعب ويمبلي، سجل ميسي هدف الحسم في المباراة ليعطي برشلونة لقبه الثالث في ست سنوات، والرابع بالإجمالي.[138]موسم 2011-12ميسي وبرشلونة يحتفلون بفوزهم بكأس العالم للأندية لعام 2011.
بدأ ميسي هذا الموسم برفع كأس السوبر الإسباني مع برشلونة، بتسجيله ثلاثة أهداف وصنع هدفين في الفوز 5-4 ضد ريال مدريد.[139] استمرت أدواره الكبيرة في المباراة الرسمية التالية التي لعبت ضد بورتو عندما سجل مرة أخرى بعد تمريرة خلفية خاطئة من فريدي جوارين قبل أن يصنع هدف لسيسك فابريغاس ليمنح برشلونة الفوز بنتيجة 2-0، وكأس السوبر الأوروبي،[140] البطولة الرسمية الوحيدة التي لم يسجل بها من قبل.[141] بدأ ميسي حملة الدوري الأسباني بهدفين في مرمى فياريال،[142] وأكملها بهاتريك في مباراتي الإياب ضدأوساسونا،[143] وأتليتيكو مدريد.[144]
أظهر ميسي في مباراة بالدوري امام أوساسونا في 17 سبتمبر، لماذا يعتبر هو أفضل لاعب كرة قدم في العالم، داخل وخارج الملعب. بعد تسجيل هدفه الأول من هاتريك في الفوز 8-0، أنجز ميسي احتفالية خاصة من أجل سفيان، طفل مغربي ذو العشر سنوات والذي يعاني من متلازمة لورين ساندرو، حالة طبية نادرة التي يمكن أن تؤدي في النهاية إلى فقدان الأطراف السفلى. في حين عادة ما يشير ميسي إلى السماء بعد تسجيل أي هدف، لكنه لمس ميسي ساقيه كإهداء من أجل سفيان.[145]
في أغسطس، أصبح ميسي ثاني أعلى هداف متجاوزاً لاديسلاو كوبالا بمئة وأربعة وتسعين هدفا، ولم يتفوق عليه إلا سيزار رودريغيز الفاريز بمئتين وخمسة وثلاثين هدفا في جميع المسابقات الرسمية.[146]ميسي أثناء مباراة برشلونة مع ريال مدريد فيكأس ملك إسبانيا 2011–12.
في 28 سبتمبر، سجل ميسي أول هدفين له لهذا الموسم في دوري الأبطال ضد باتي بوريسوف،[147] ليصبح ثاني الهدافين في تاريخ برشلونة، بمعادلته للاديسلاو كوبالا، بمائة وأربعة وتسعين هدفا في جميع المسابقات الرسمية.[148] وقد تجاوز هذا الرقم حين سجل هدفين في مرمى رسينغ سانتاندر.[149] فكان ميسي على بعد هدف لتخطي حاجز 200 هدف بعد هاتريك آخر على ملعب الكامب نو ضد ريال مايوركا وأصبح حينها ثاني أفضل هداف في تاريخ برشلونة في الدوري بمائة واثنين وثلاثين هدف، بفارق هدف واحد امام كوبالا.[150] سجل هدفه رقم 200 مع برشلونة واثنين آخرين جزءًا من الهاتريك في مباراته التالية ضد فيكتوريا بيلزن في دوري ابطال أوروبا.[151] سجل أول أهدافه في السان ماميس بالوقت المحتسب بدل الضائع لتنتهي المباراة بنتيجة 2-2 مع أتلتيك بيلباو،[152] ثم تبعها بهدف في مرمى ريال سرقسطة،[153] سُجل من ركلة جزاء ليفوز برشلونة بنتيجة 3-2 خارج الأرض أمام ميلان في مرحلة المجموعات من دوري أبطال أوروبا 2011-12.[154] سجل أيضا للمرة الأولى ضد رايو فاليكانو ليفوز فريقه بنتيجة 4-0 على ملعب الكامب نو[155] وتلاه بهدف في مرمى ليفانتيليحقق فوزًا آخر بنتيجة 5-0 على أرضية الكامب نو.[156]
سجل ميسي هدفين في نهائي كأس العالم ضد نادي سانتوس وكان قد اقر بأنه رجل المباراة وحصل أيضا على جائزة الكرة الذهبية لأدائه خلال البطولة.[157]
توّج ميسي بجائزة أفضل لاعب في أوروبا 2011، بتفوقه على كل من زميله في الفريق تشافي هيرنانديز وكريستيانو رونالدو لاعب ريال مدريد. وتوّج أيضاً بجائزة كرة فيفا الذهبية 2011 بتفوقه مجددا على زميله في الفريق تشابي وكريستيانو رونالدو. و بفوزه بكرة الفيفا الذهبية مجددا، أصبح ميسي رابع لاعب يحرز ثلاث كرات ذهبية، بعد يوهان كرويف، ميشيل بلاتيني وماركو فان باستن وثاني لاعب يفوز بكرة الفيفا الذهبية للمرة الثالثة على التوالي، بعد ميشيل بلاتيني (ومع ذلك، اثنتين من جائزة الكرة الذهبية التي حصل عليهما هي كرة الفيفا الذهبية، التي فاز بهما على التوالي).
في 20 مارس 2012 أصبح ميسي الهداف التاريخي لبرشلونة بعد أن أحرز هاتريك في مرمى غرناطة في بطولة الدوري الإسباني متجاوزاً سيزار الفاريز صاحب 232 هدف مع النادي.[158] وفي الثالث من أبريل، سجَّل ميسي هدفين بركلات الترجيح ضد نادي ميلان خلال ربع نهائي إياب دوري أبطال أوروبا، كاسرًا رقمه القياسي الخاص، ليكون بذلك اللاعب الوحيد إلى جانب رود فان نيستلروي الذي سجَّل 12 هدفًا خلال موسم واحد لدوري أبطال أوروبا، كما سمحت له هذه الأهداف أن يُعادل رقم جوزيه ألتافيني الذي سبق وسجَّل 14 هدفًا خلال بطولة أوروبيَّة واحدة خلال موسم 1962–63.[159] لم يتمكن ميسي من التسجيل خلال النصف نهائي، إذ أخطأ ركلة جزاء مهمة خلال مباراة الإياب الثانية، فأصابت كرته عارضة المرمى.[160] في 11 أبريل سجَّل ميسي هدفه الحادي والستين للموسم ضد نادي خيتافي،[161] وفي الثاني من مايو سجَّل هدفًا ضد نادي مالقا ليتفوق بذلك على جيرد مولر ويحطم رقمه القياسي (67 هدفًا خلال موسم 1972–73) بثمانية وستين هدفًا ليُصبح بذلك أفضل مُسجّل أهداف في التاريخ خلال موسم واحد في أوروبا.[162][163] ثمَّ عاد وسجَّل 4 أهداف أخرى في 5 مايو ليرفع رصيده إلى رقم غير مسبوق وهو 72 هدف. وفي 25 مايو عاد ميسي ليُسجل مجددًا في نهائي كأس ملك إسبانيا، مُساعدًا برشلونة على الفوز بكأسهم الإسباني السادس والعشرين، رافعًا ب1 لك رصيد أهدافه في جميع المنافسات إلى 73 هدفًا،[164][165] كما أنهى ميسي هذا الموسم بصفته أفضل مسجلي الاتحاد الأوروبي لكرة القدم للمرة الرابعة على التوالي، بأربعة عشرة هدفًا.[164]موسم 2012–13
خلال مباراة برشلونة الأولى لهذا الموسم ضد ريال سوسيداد، تابع ميسي تسجيل الأهداف حتى أنهى المباراة بنتيجة 5–1، ثمَّ أضاف هدفًا آخر في ركلة جزاء بمباراة ضد ريال مدريد انتهت لصالح برشلونة 3–2، وذلك في 23 أغسطس في مبارة الإياب من كأس السوبر الإسباني 2012.[166] أضاف ميسي إلى رصيده هدفًا آخر في مباراة الإياب الثانية من كأس السوبر الإسباني في ركلة حرَّة، على أنَّ برشلونة انهزمت في هذا اللقاء لصالح ريال مدريد.[167] شكَّل هذا الهدف الهدف الخامس عشر لميسي في مباريات الكلاسيكو، مما جعله أفضل مسجّل في تلك المباريات، ولم يحل إلّا ثانيًا بعد ألفريدو دي ستيفانو، صاحب الأهداف الثمانية عشر.[168][169] حصل ميسي على المركز الثاني في مسابقة جائزة أفضل لاعب بالاتحاد الأوروبي لكرة القدم، بعد كريستيانو رونالدو، على الرغم من أنَّ كلًا منهما حصل على 17 صوتًا. خلال ظهوره الثالث بالدوري، مرر ميسي الكرة إلى زميله أدريانو الذي سجَّل الهدف الوحيد ضد نادي فالنسيا.[170] سجَّل ميسي هدفين إضافيين ضد نادي خيتافي في 15 سبتمبر وأضاف آخر في مباراة ضد سبارتاك موسكو في 20 سبتمبر،[171] مما رفع رصيده في هذا الموسم إلى 10 أهداف.[172]"بقي رصيدي صامدًا مدَّة 40 سنة - 85 هدفًا في السنة - والآن حطَّمه أفضل لاعب في العالم، وإنني مسرورٌ لأجله. إنه لاعبٌ مذهل، لاعبٌ مارد."— —جيرد مولر بعد أن حطَّم ميسي رقمه القياسي.[173]
في 11 نوفمبر، سجَّل ميسي هدفين ضد ريال مايوركا، ليصل رصيد أهدافه إلى 76 هدفًا في سنة 2012، كاسحًا رقم بيليه القياسي البالغ 75 هدفًا في سنة 1958، واقترب مقدار 9 أهداف من رقم الأسطورة الألماني جيرد مولر الذي دخل موسوعة غينيس للأرقام القياسيَّة بفضل عدد أهدافه.[174][175] حقق ميسي هدفيه السابع والسبعين والثامن والسبعين ضد ريال سرقسطة في ملعب الكامب نو، فاقترب مقدار 7 أهداف من رقم مولر.[176] وفي 20 نوفمبر سجَّل هدفين آخرين ضد سبارتاك موسكو، فبلغ رصيد أهدافه 80، واقترب مقدار 5 أهداف من رقم مولر القياسي.[177] تابع ميسي مشوار تسجيله ضد نادي ليفانتي في 25 نوفمبر، حيث سجل هدفه الحادي والثمانين والثاني والثمانين،[178] وفي 1 ديسمبر سجَّل هدفين آخرين ضد نادي أتلتيك بيلباو، فلم يبقى سوى هدف واحد يحول بينه وبين كسر رقم مولر القياسي،[179] وفي 9 ديسمبر سجَّل هدفين آخرين ليكسر بذلك رقمه القياسي.[180][181][182] في 12 ديسمبر رفع ميسي رصيده إلى 88 هدفًا، وفي 16 من ذات الشهر رفع رصيده مجددًا إلى 90 هدف.[183]
بتاريخ 18 ديسمبر 2012، اُعلن عن تجديد إدارة نادي برشلونة لعقد ميسي ليمتد حتى 30 يونيو 2018.[184]المنتخب
ظهر ميسي لأول مرة مع منتخب الأرجنتين تحت-20 سنة في شهر يونيو عام 2004، في مباراة ودية ضد الباراغواي.[185] في سنة 2005 كان جزءاً من الفريق الذي فاز ببطولة كأس العالم للشباب تحت 20 سنة في هولندا، حيث فاز بالكرة الذهبية والحذاء الذهبي،[186] بتسجيله في المباريات الأربع الأخيرة للأرجنتين وإحرازه ما مجموع ستة أهداف في البطولة.
لعب أول مباراة دولية كاملة في 17 أغسطس سنة 2005 ضد منتخب المجر في سن الثامنة عشر. نزل كبديل في الدقيقة 63، لكنه طرد في الدقيقة 65 بعد أن رأى الحكم، ماركوس ميرك، أنه نطح المدافع فيلموس فانتشاك، الذي كان يسحب قميص ميسي. وكان هذا القرار مثير للجدل وادعى مارادونا أيضاً إن هذا القرار متعمد.[187][188] وعاد ميسي للفريق يوم 3 سبتمبر بخسارة الأرجنتين 1-0 ضمن تصفيات كأس العالم خارج أرضه أمام الباراغواي. وقال قبل المباراة: "هذه إعادة لأول ظهور، فالأولى كانت قصيرة قليلاً".[189] ثم خاض أول مباراة له مع الأرجنتين ضد منتخب البيرو، وبعد المباراة وصف بيكرمان ميسي بأنه "جوهرة".[190]
في 28 مارس سنة 2009، في التصفيات المؤهلة لنهائيات كأس العالم ضد فنزويلا، ارتدى ميسي القميص رقم 10 لأول مرة مع الأرجنتين. وكانت هذه المباراة الرسمية الأولى لدييغو مارادونا كمدرب للأرجنتين. فازت الأرجنتين بنتيجة 4-0 في المباراة وبافتتاح ميسي التسجيل.[191]
في 17 نوفمبر 2010، سجل ميسي هدفاً في اللحظة الأخيرة ضد المنافس الأمريكي الجنوبي البرازيل بعد مجهود فردي ليساعد فريقه بالفوز بنتيجة 1-0 في مباراة ودية، لُعبت في الدوحة. وكانت هذه هي المرة الأولى التي يسجل بها أمام البرازيل على مستوى الكبار.[192] سجل ميسي هدفاً آخر في آخر لحظة في 9 فبراير 2011 ضد البرتغال من ركلة جزاء أعطت فريقه الفوز بنتيجة 2-1 في مباراة ودية، لعبت في جنيف، سويسرا.كأس العالم 2006
هددت الإصابة التي أبعدت ميسي عن اللعب لمدة شهرين في نهاية موسم 2005-06 وجوده في كأس العالم لعام 2006. ومع ذلك، تم اختيار ميسي في منتخب الأرجنتين للبطولة في 15 مايو 2006. كما أنه لعب في المباراة الأخيرة قبل كأس العالم ضد المنتخب الأرجنتيني تحت 20 سنة لمدة 15 دقيقة، ومباراة ودية ضد أنغولا لمدة 64 دقيقة،[193][194] كما كان قد شهد فوز الأرجنتين في المباراة الافتتاحية ضد ساحل العاج من مقاعد البدلاء.[195] في المباراة التالية ضد صربيا والجبل الأسود، أصبح ميسي أصغر لاعب يمثل الأرجنتين في كأس العالم عندما دخل كبديل لماكسي رودريغيز في الدقيقة 74. صنع هدف هرنان كريسبو في غضون دقائق من دخوله المباراة وسجل أيضا الهدف الأخير، ليفوز منتخب بلاده بنتيجة 6-0، مما يجعله أصغر هداف في البطولة وسادس أصغر هداف في تاريخ كأس العالم.[196] بدأ ميسي في مباراة الأرجنتين التالية 0-0 أمام هولندا.[197] في المباراة التالية ضد المكسيك، دخل ميسي بديلا في الدقيقة 84، وكانت النتيجة تعادل 1-1، وكاد أن يسجل هدفاً، ولكنه احتسب تسلل في وقت حاجة الأرجنتين إلى هدف في الوقت الاضافي لتمضي قدماً.[198][199] ترك المدرب خوسيه بيكرمان ميسي على مقاعد البدلاء في مباراة الربع النهائي ضد ألمانيا، التي خسرتها الأرجنتين 4-2 في ركلات الترجيح.[200]كوبا أمريكا 2007ميسي في كوبا أمريكا 2007.
لعب ميسي المباراة الأولى له في كوبا أمريكا 2007 في 29 يونيو من نفس العام، عندما هزمت الأرجنتين الولايات المتحدة بنتيجة 4-1 في المباراة الأولى. في هذه المباراة، أظهر قدراته كصانع ألعاب، إذ صنع هدفاً لزميله المهاجم هرنان كريسبو، والعديد من التسديدات على المرمى. دخل تيفيز بديلاً لميسي في الدقيقة 79 وسجل فيما بعد.[201]
كانت المباراة الثانية له ضد منتخب كولومبيا، التي حصل فيها على ركلة جزاء وحولها كريسبو إلى تعادل بنتيجة 1-1. كما لعب دوراً في هدف الأرجنتين الثاني عندما تمت عرقلته خارج منطقة الجزاء، مما أتاح لخوان رومان ريكيلمي بالتسجيل من ركلة حرة، لتصبح غلة الأرجنتين 3-1. وكانت النتيجة النهائية للمباراة 4-2 لصالح الأرجنتين لتضمن لها مكاناً في الدور الربع النهائي في البطولة.[202]
في المباراة الثالثة، ضد الباراغواي، أراح المدرب ميسي بعد التأهل بالفعل لدور الثمانية، ثم دخل من على مقاعد البدلاء مكان استبان كامبياسو في الدقيقة 64، حينما كانت النتيجة لا تزال 0-0. في الدقيقة 79، صنع هدف لخافيير ماسكيرانو.[203] في الدور الربع النهائي، فيما واجهت الأرجنتين البيرو، سجل ميسي الهدف الثاني من المباراة، إثر تمريرة ريكيلمي، لتفوز الأرجنتين بنتيجة 4-0.[204] خلال مباراة الدور نصف النهائي ضد المكسيك، سجل ميسي كرة ساقطة فوق أوسفالدو سانشيز لتصل الأرجنتين إلى المباراة النهائية بعد فوزهها بنتيجة 3-0.[205] وقد خسرت الأرجنتين أمام البرازيل 3-0 في المباراة النهائية.[206]الألعاب الأولمبية الصيفية 2008ميسي في المبارة نصف النهائية ضد البرازيل في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008.
بعد أن مُنع ميسي من اللعب للأرجنتين في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008،[207] وافقت إدارة نادي برشلونة على تركه يرحل بعد أن تفاهم مع المدرب المعين حديثاً جوسيب غوارديولا.[208] إنضم ميسي بعد ذلك لتشكيلة الأرجنتين وسجل الهدف الأول في الفوز 2-1 على ساحل العاج.[208] ثم سجل الهدف الأول، وصنع لأنخل دي ماريا في الشوط الثاني ليقود فريقه بالفوز 2-1 في الوقت الإضافي على هولندا.[209] وظهر أيضاً في مباراة الأرجنتين ضد منافسه البرازيل، التي فازت بها الأرجنتين بنتيجة 3-0، وبالتالي تقدمت إلى المباراة النهائية. في مباراة الميدالية الذهبية، صنع ميسي مرة أخرى لدي ماريا هدف المباراة الوحيد في الفوز على نيجيريا 1-0.[210]كأس العالم 2010
لعب ميسي مع الأرجنتين في المباراة الافتتاحية بأكملها، وقاد المنتخب للفوز بنتيجة 1–0 ضد نيجيريا. كانت له عدة فرص للتسجيل لكن تم ايقافها مراراً وتكراراً من قبل فانسون إنياما.[211] بدأ ميسي في مباراة الأرجنتين التالية بالفوز 4-1 على كوريا الجنوبية؛ وقد شارك في جميع أهداف فريقه وساعد غونزالو هيغواين بتسجيل هاتريك.[212] في المباراة الثالثة والأخيرة من مرحلة المجموعات كان ميسي القائد للأرجنتين في مباراة الفوز 2-0 على اليونان، مرة أخرى كان مركز نقطة لعب الأرجنتين وكان رجل المباراة.[213]
في دور الستة عشر صنع لكارلوس تيفيز ليسجل الهدف الأول في مباراة الفوز 3-1 ضد المكسيك. وإحتسب الحكم هذا الهدف على الرغم من أنه كان تسلل واضح.[214] انتهت بطولة كأس العالم للأرجنتين بخسارة 4-0 امام ألمانيا.[215]كوبا أمريكا 2011
شارك ميسي في بطولة كوبا أمريكا 2011 في الأرجنتين، حيث لم يسجل أي هدف ولكنه صنع ثلاث أهداف. وتم اختياره كرجل المباراة في مباراتين ضد بوليفيا (1-1) وكوستاريكا (3-0). خرجت الأرجنتين من الدور الربع النهائي فيركلات ترجيحية ضد الأوروغواي (1-1 وقت إضافي)، وسجل ميسي أول ركلة ترجيح.خارج كرة القدمحياته الشخصية
خاض ميسي أول علاقة غرامية مع ليموس ماكارينا، وهي فتاة من مسقط رأسه في روساريو. ويقال أنه تعرف عليها من جهة والد الفتاة عندما عاد إلى روساريو للتعافي من إصابته قبل أيام قليلة من بدء كأس العالم لسنة 2006،[216][217] كما قيل بأنه ارتبط سابقًا بعارضة الإغراء الأرجنتينية لوسيانا سالازار.[218][219] في يناير 2009، صرّح لبرنامج "هاتريك برسا"، الذي يعرض على "قناة 33" الكتالونية: "لدي صديقة وهي تعيش في الأرجنتين. وأنا مسترخي وسعيد".[219] وقد شوهد مع فتاة، تدعى أنتونيلا روكوزو،[220] في كرنفال في سيدجيس بعد ديربي برشلونة وإسبانيول، والأخيرة مواطنه من روساريو أيضًا.[221]
اثنين من أبناء عمه يلعبون كرة القدم أيضاً، وهما: ماكسي، الذي يلعب كجناح لنادي أوليمبيا من الباراغواي، وإيمانويل بيانكوتشي، الذي يلعب كلاعب خط وسط للنادي الأسباني غيرونا.[222][223] رزق ميسي بمولود من صديقته أنتونيلا روكوزو يوم 2 نوفمبر 2012 وقد أطلق عليه اسم تياجو.الأعمال الخيرية
في عام 2007 أنشأ ميسي مؤسسة ليو ميسي، وهي مؤسسة خيرية تساهم في تأمين التعليم والرعاية الصحية للأطفال.[224][225] في مقابلة مع موقع معجبين، قال ميسي: «إكتسابي القليل من الشهرة الآن أتاح لي الفرصة لمساعدة الناس الذين هم بحاجة لها حقا، وخاصة الأطفال».[226] رداً على صعوبات ميسي الطفولية العلاجية، تدعم مؤسسة ليو ميسي تشخيص الأطفال الأرجنتينين الذين يعانون من ظروف صحية من خلال تقديم العلاج في إسبانيا وتشمل النقل والمستشفيات وتكاليف الشفاء.[227] ويتم دعم مؤسسة ميسي من نشاطه الخاص بجمع التبرعات بمساعدة إضافية من هرباليفي.
في 11 مارس 2010 تم تعيين ميسي سفيراً للنوايا الحسنة لليونيسيف،[228] وذلك بهدف دعم حقوق الطفل. ويتم دعم ميسي في هذا من قبل نادي برشلونة، الذي يتمتع أيضاً بعلاقة قوية مع اليونيسيف.[229]الثروة
في مارس 2010، صنفته مجلة فرانس فوتبول على قمة قائمة أغنى لاعبي كرة القدم في العالم، بتسعة وعشرون مليون جنيه إسترليني في الجمع بين الإيرادات الآتية من الرواتب، المكافآت والأرباح خارج الملعب.[230]الإعلاممثال على شعبية ونفوذ ميسي في جميع أنحاء العالم. صورت في أروناتشال براديش، شمال شرق الهند.ميسي على غلاف لعبة برو إفلوشن سوكر 2011.
ظهر ميسي على غلاف لعبة الفيديو برو إيفولشن سوكر 2009 وبرو إفلوشن سوكر 2011، وشارك أيضاً في الحملات الترويجية للألعاب.[231][232] يُعتبر ميسي، إلى جانب فرناندو توريس،[233] وجها لعبة برو إفلوشن سوكر 2010، وقد شارك أيضا في التقاط الحركات والإعلان.[234][235][236] ومع ذلك، في نوفمبر 2011 قدم ميسي كالوجه الجديد للمنافس الأول للبرو إيفولشن سوكر في مجموعة ألعاب الفيديو لكرة القدم فيفا في أول ظهور له كنجم غلاف لسلسلة القادمة من فيفا ستريت 2012. وترعى ميسي الشركة الألمانية الرياضية أديداس ويظهر في الإعلانات التلفزيونية الخاصة بهم.[237] في يونيو 2010 وقع ميسي أيضاً عقداً لمدة ثلاث سنوات مع هرباليفي،[238] التي تدعم كذلك مؤسسة ليو ميسي.
في أبريل 2011، اختير ميسي في "تايم 100" 2011، قائمة المجلة السنوية لأكثر الأشخاص تأثيراً في العالم.[239] أيضا في أبريل 2011، أطلق ميسي صفحة الفيسبوك وخلال ساعات قليلة حصدت صفحته أكثر من ستة ملايين معجب، صفحة الفيسبوك خاصته لديها أكثر من 37 مليون معجب حتى أغسطس 2012.[239]إحصاءات المهنة
آخر تحديث: 8 نيسان 2012.[240][241]برشلونة بيالناديالموسمالدوريالكأسدوري الأبطالكأس السوبركأس السوبر الأوروبيكأس العالم للأنديةالمجموعالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفبرشلونة سي2003–0485—————85برشلونة بي2004–05226—————226النادي الأولالناديالموسمالدوريالكأسدوري الأبطالكأس السوبركأس السوبر الأوروبيكأس العالم للأنديةالمجموعالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفالظهورالأهدافصنع هدفبرشلونة2004–05710100100———9102005–061763210611000——25842006–0726142221510200100000361732007–08281012300961———4016132008–093123118621295———5138182009–1035341031011801201012205347112010–1133311877313123230——5553242011–1237501673411144232111221739129المجموع21416971321910665114782312441329253102الدوليةالمنتخبالسنةالظهورالأهدافصنع الأهدافالأرجنتين2005500200672220071363200882120091032201010222011134102012130المجموع682321الأهداف الدوليةتحت-20هدفالتاريخمكان اللقاءالخصمالنتيجةالحصيلةالمسابقة[242][243]114 يونيو 2005أركي ستاديون، أنسكيده، هولندا مصر1–02–0كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005222 يونيو 2005اونايف ستاديون، إيمن، هولندا كولومبيا1–12–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005324 يونيو 2005أركي ستاديون، أنسكيده، هولندا إسبانيا3–13–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005428 يونيو 2005جالجينوارد ستاديون، أوتريخت، هولندا البرازيل1–02–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 200552 يوليو 2005جالجينوارد ستاديون، أوتريخت، هولندا نيجيريا1–02–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 200562 يوليو 2005جالجينوارد ستاديون، أوتريخت، هولندا نيجيريا2–12–1كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2005تحت-23هدفالتاريخمكان اللقاءالخصمالنتيجةالحصيلةالمسابقة17 أغسطس 2008ملعب شانغهاي، شانغهاي، الصين ساحل العاج1–02–1الألعاب الأولمبية الصيفية 2008216 أغسطس 2008ملعب شانغهاي، شانغهاي، الصين هولندا1–02–1الألعاب الأولمبية الصيفية 2008الفريق الأولهدفالتاريخمكان اللقاءالخصمالنتيجةالحصيلةالمسابقة11 مارس 2006سانت جاكوب بارك، بازل، سويسرا كرواتيا2–3خسارةودية216 يونيو 2006فيلتينز أرينا، غيلسنكيرشن، ألمانيا صربيا والجبل الأسود6–0فوزكأس العالم 200635 يونيو 2007كامب نو، برشلونة، إسبانيا الجزائر4–3فوزودية58 يوليو 2007متروبوليتانو دي فتبول دي لارا، باركيسيميتو، فنزويلا بيرو4–0فوزكوبا أمريكا 2007611 يوليو 2007بوليدبورتيفو كاتشاماي، بويرتو أورداز، فنزويلا المكسيك3–0فوزكوبا أمريكا 2007716 أكتوبر 2007خوسيه باتشنتشو روميرو، ماراكايبو، فنزويلا فنزويلا2–0فوزتصفيات كأس العالم 2010820 نوفمبر 2007ملعب نيميسيو كاماتشو، بوغوتا، كولومبيا كولومبيا1–2خسارةتصفيات كأس العالم 201094 يونيو 2008ملعب كوالكوم، سان دييغو، الولايات المتحدة المكسيك4–1فوزودية1011 أكتوبر 2008أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين الأوروغواي2–1فوزتصفيات كأس العالم 20101111 فبراير 2009ستاد فيلودروم، مارسيليا، فرنسا فرنسا2–0فوزودية1228 مارس 2009أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين فنزويلا4–0فوزتصفيات كأس العالم 20101314 نوفمبر 2009ملعب فيسينتي كالديرون، مدريد، إسبانيا إسبانيا1–2خسارةودية147 سبتمبر 2010أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين إسبانيا4–1فوزودية1517 نوفمبر 2010ستاد خليفة الدولي، الدوحة، قطر البرازيل1–0فوزودية169 فبراير 2011ملعب جنيف، جنيف، سويسرا البرتغال2–1فوزودية1720 يونيو 2011ستاد أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتينقالب:معطيات بلد ألبانيا ألبانيا0-4فوزودية188 أكتوبر 2011أنتونيو فيسبوكيو ليبرتي، بوينس آيرس، الأرجنتين تشيلي4–1فوزتصفيات كأس العالم 20141915 نوفمبر 2011ستاد بارانكويلا، بارانكويلا، كولومبيا كولومبيا1–2فوزتصفيات كأس العالم 20142029 فبراير 2012دي سويس وانكدورف،برن، سويسرا سويسرا3-1فوزودية2129 فبراير 2012دي سويس وانكدورف،برن، سويسرا سويسرا3-1فوزودية2229 فبراير 2012دي سويس وانكدورف،برن، سويسرا سويسرا3-1فوزوديةالجوائز والإنجازاتالناديجائزة الكرة الذهبية التي حصل عليها ميسي عام 2009.برشلونةالدوري الإسباني: 52004–05، 2005–06، 2008–09، 2009–10، 2010–11كأس ملك إسبانيا: 22008–09، 2011–12كأس السوبر الإسباني: 52005، 2006، 2009، 2010، 2011دوري أبطال أوروبا: 32005–06، 2008–09، 2010–11كأس السوبر الأوروبي: 22010، 2012كأس العالم لأندية كرة القدم: 22009، 2012الأرجنتينكأس العالم للشباب تحت 20 سنة: 12005الميدالية الذهبية الاولمبية: 12008الفرديةكرة الفيفا الذهبية: 42010، 2011، 2012الكرة الذهبية: 42009، 2010، 2011، 2012أفضل لاعب بالعالم: 12009فريق السنة: 32008، 2009، 2010أفضل لاعب اوربي تحت-21: 12007أفضل لاعب في الدوري الإسباني: 32009، 2010، 2011هداف الدوري الإسباني: 22010، 2012هداف كأس ملك إسبانيا: 12011أفضل لاعب أجنبي في الدوري الإسباني: 32007، 2009، 2010أفضل لاعب لاتيني في الدوري الأسباني: 42007، 2009، 2010، 2011الحذاء الذهبي الأوروبي: 22010، 2012هداف دوري أبطال أوروبا: 42009، 2010، 2011، 2012أفضل لاعب في دوري أبطال أوروبا: 12009الويفا أفضل لاعب في أوروبا: 12011أفضل مهاجم في دوري أبطال أوروبا: 12009رجل مباراة نهائي دوري أبطال أوروبا: 12011الجماهير' رجل مباراة نهائي دوري أبطال أوروبا: 22009، 2011فريق السنة: 32008، 2009، 2010أفضل لاعب أرجنتيني: 52005، 2007، 2008، 2009، 2010أفضل لاعب في العالم: 32009، 2010، 2011أفضل لاعب شاب بالعام: 32006، 2007، 2008أفضل لاعب شاب مميز بالعام: 22007، 2008التشكيلة المثالية: 42007، 2008، 2009، 2010كأس العالم للشباب تحت 20 سنة أفضل لاعب: 12005هداف كأس العالم للشباب تحت 20 سنة: 12005كوبا أمريكا أفضل لاعب شاب في البطولة: 12007وورلد سوكرأفضل لاعب في العام: 32009، 2011، 2012أفضل لاعب صاعد بالعام: 32006، 2007، 2008كأس العالم للأندية الكرة الذهبية: 12009فريق السنة: 52005-06، 2007-08، 2008-09، 2009-10، 2010-11جائزة اونز دور: 22009، 2010جائزة برافو: 12007توتوسبورت الفتى الذهبي: 12005جائزة اسطورة ماركا: 12009يويفا أفضل هدف في العام: 12007
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 12:57 توسط amir hoseyn
|
لیونل مسی
لیونل مسیاز ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزادلیونل مسیشناسنامهنام کامللیونل آندرس مسی[۱]زادروز۲۴ ژوئن ۱۹۸۷ (۲۶ سال)[۱]زادگاهروزاریو، آرژانتین[۱]قد۱٫۶۹ متر (۵ پا ۷ اینچ) [۱]پستمهاجماطلاعات باشگاهیباشگاه کنونیبارسلوناشمارهٔ پیراهن۱۰باشگاههای جوانان۱۹۹۵–۲۰۰۰نیوولز اولد بویز۲۰۰۰–۲۰۰۳بارسلوناباشگاههای حرفهای*سالهاباشگاههابازی†(گل)†۲۰۰۳–۲۰۰۴بارسلونا سی۱۰(۵)۲۰۰۴–۲۰۰۵بارسلونا بی۲۲(۶)۲۰۰۴–بارسلونا۲۵۷(۲۲۳)تیم ملی‡۲۰۰۴̣–۲۰۰۵زیر ۲۰ سالههای آرژانتین۱۸(۱۴)۲۰۰۷–۲۰۰۸زیر ۲۳ سالههای آرژانتین۵(۲)۲۰۰۵–آرژانتین۸۳(۳۷)افتخارات[نمایش]*تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳.‡ آمار بازیها و گلهای ملی بهروز شده در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۱۳
لیونل آندرس مسی[۲] (به اسپانیایی: Lionel Andrés Messi) فوتبالیست عضو بارسلونای اسپانیا و تیم ملی آرژانتین است که در پستهای مهاجم و بالبازی میکند. از او میتوان بهعنوان بهترین بازیکن نسل خود نام برد. همچنین وی از دیدگاه کارشناسان بزرگ فوتبال و تحقیقاته کالج هلند باهوش ترین بازیکن دنیا به حساب میآید. بازیکنی که در یک صدم ثانیه توانایی تصمیم گیری با توپ را دارد.[۳][۴][۵] مسی چهار بار برنده توپ طلای اروپا و جهان و یکبار هم به عنوان بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال جهان برگزیده شده است. او همچنین بهترین بازیکن سال فوتبال جهان در سالهای ۲۰۰۹[۶][۷][۸] ۲۰۱۰،[۹]، ۲۰۱۱[۱۰] و ۲۰۱۲ بودهاست و از این حیث رکورددار است.[۱۱]شیوهٔ بازی او و تواناییهایش باعث شدهاست که وی با دیهگو مارادونا مقایسه شود، این درحالی است که، مارادونا مسی را «جانشین» خود میداند.[۱۲][۱۳]
مسی بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونا در بازیهای رسمی به شمار میآید.[۱۴] او در سال ۲۰۱۲ توانست صاحب رکورد بیشترین گل زده در یک سال با ۹۱ گل شود.[۱۵] البته این رکورد را فیفا ثبت نکرد.[۱۶]
او یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان ۲۰۰۵ بود که توانستند قهرمان آن مسابقات شوند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد. مسی در المپیک پکن نیز به همراه تیم المپیک آرژانتین به مقام قهرمانی دست یافت. او تیم ملی کشورش را در تورنمنتهایی همچون جامهای جهانی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و مسابقات کوپا آمریکا در سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ همراهی کردهاست.
محتویات [نهفتن] ۱ اوایل زندگی۲ تیمهای باشگاهی۲.۱ بارسلونا۲.۱.۱ فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶۲.۱.۲ فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷۲.۱.۳ فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸۲.۱.۴ فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹۲.۱.۵ فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰۲.۱.۶ فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱۲.۱.۷ فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲۲.۱.۸ فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳۳ سابقه ملی۳.۱ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۲ کوپا آمریکا ۲۰۰۷۳.۳ المپیک تابستانی ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ کوپا آمریکا ۲۰۱۱۴ خارج از زمین فوتبال۴.۱ زندگی شخصی۴.۲ حضور در رسانهها و تبلیغات۴.۳ شایعهٔ مرگ مسی۵ رکورد های خارق العاده مسی۶ آمار۶.۱ باشگاهی۶.۲ ملی۷ جوایز و افتخارات۷.۱ افتخارات فردی۷.۲ افتخارات تیمی۸ منابع۹ پیوند به بیرون
اوایل زندگی[ویرایش]
مسی در روزاریو، سانتا فه بهدنیا آمد. پدرش خورخه هوراکیو مسی، کارگر کارخانه بود و مادرش سلیا ماریا کوچیتینی٬ یک نظافتچی نیمهوقت بود.[۱۷][۱۸][۱۹][۲۰] اصلیت والدین مسی ایتالیایی است و به شهرآنکونا باز میگردد. جد او، آنجلو مسی در سال ۱۸۸۳ به آرژانتین مهاجرت کردهاست.[۲۱][۲۲] او از پنج سالگی فوتبال خودش را در تیم گراندولی آغاز کرد؛ تیمی که پدرش در آن زمان مربیش بود.[۲۳] او در سال ۱۹۹۵ به نیوولز اولد بویز رفت تیمی که در همان شهر روزاریو قرار داشت.[۲۳]در سن12 سالگی تشخیص دادهشد که او با کمبود هورمون رشد مواجهاست.[۲۴] ریور پلاته به پیشرفت مسی علاقه نشان داد اما پول کافی برای پرداخت هزینههای درمان بیماری مسی که ۹۰۰ دلار در ماه بود، نداشت.[۲۰]کارلس رکساچ، مدیر ورزشی وقت باشگاه بارسلونا، توسط بستگان مسی در لیدا و کاتالونیا، از استعداد او آگاه شدهبود و مسی وخالهاش آماده برای ترتیب دادن مذاکره با او بودند.[۲۰]رکساچ، بدون کاغذی در دست، پیشنهاد قرارداد مسی را بر روی دستمال کاغذی نوشت.[۲۵][۲۶] بارسلونا پیشنهاد برای پرداخت هزینههای درمانی را پذیرفت به شرط آنکه مسی حاضر به نقل مکان به اسپانیا باشد. مسی و پدرش به بارسلون نقل مکان کردند، جایی که او در آکادمی جوانان باشگاه ثبت نام کرد.[۲۶][۲۳]تیمهای باشگاهی[ویرایش]بارسلونا[ویرایش]
مسی اولین بازی رسمیش را در ترکیب اصلی بارسلونا در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۳ زمانی که ۱۶ سال و ۱۴۵ روز داشت در دیداری دوستانه برابر پورتو انجام داد.[۲۷][۲۸][۲۹] کمتر از یک سال بعد، در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۴، فرانک ریکارد، مسی را در بازی مقابل اسپانیول به میدان فرستاد تا اولین بازیش را در لالیگا انجام دهد (در حالی که ۱۷ سال و ۱۱۴ روز سن داشت). او تاکنون سومین بازیکن جوان بارسا است که در لالیگا بازی کردهاست. جوانترین بازیکنی که در لیگ برای باشگاه به میدان رفتهاست بویان کرکیچ است که این رکورد را در سپتامبر ۲۰۰۷ بهدست آورد. وقتی لیونل نخستین گل خود را برای باشگاه در برابر آلباسته در تاریخ ۱ مه ۲۰۰۵ بهثمر رساند، تنها ۱۷ سال و ده ماه و هفت روز سن داشت و همین هم باعث شد که جوانترین گلزن تاریخ بارسلونا در لالیگا شود.[۳۰] البته تا زمانی که کرکیچ با گل زدن روی پاس گل مسی در سال ۲۰۰۷ این رکورد را بشکند.[۳۱] مسی در مورد سرمربی سابقش، فرانک رایکارد، گفتهاست:واقعیت این است که ریکارد عامل اصلی پیشرفت من بود. اعتمادی که او در موقعی که من فقط شانزده یا هفده ساله بودم به من داشت را هرگز فراموش نخواهم کرد[۳۲]فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶[ویرایش]
در ۱۶ سپتامبر، برای دومین بار در طول سه ماه، بارسلونا اعلام کرد که قرارداد مسی را تمدید کردهاست: وقت آن رسیدهاست که قرارداد او را که دیگر یکی از بازیکنان ترکیب اصلی بهشمار میآید بهبود ببخشیم؛ ما قرارداد مسی را تا ژوئن ۲۰۱۴ تمدید کردهایم.[۲۳] مسی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۵ شهروند اسپانیایی شد.[۳۳] او سپس آماده برای انجام دادن اولین بازی خود در فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶ لیگ دسته اول اسپانیا شد. مسی اولین بازی اروپاییاش را در تاریخ ۲۷ سپتامبر مقابل تیم ایتالیایی اودینزه در لیگ قهرمانان اروپا انجام داد[۲۷] هواداران در ورزشگاه بارسلونا، نیوکمپ، مسی را بهخاطر تسلط بر روی توپ و پاسهای ترکیبی بارونالدینیو که باعث شدهبود بارسلونا امتیاز لازم را کسب کند، تشویق کردند.[۳۴]
مسی شش گل در هفده بازی لیگ زد و یک گل هم در لیگ قهرمانان در شش مسابقه به ثمر رساند. فصل بازی او قبل از موعد مقرر در ۷ مارس ۲۰۰۶ بهپایان رسید؛ چونکه در دیدار مقابل چلسی در مرحله دوم لیگ قهرمانان دچار پارگی عضله در پای دومش شد و مصدوم شد.[۳۵] و بارسلونا در پایان با رایکارد قهرمان اسپانیا و اروپا شد.[۳۶][۳۷]فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷[ویرایش]مسی لحظاتی قبل از گل زدن به ختافه
در فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷، مسی با زدن ۱۴ گل در ۲۶ بازی جایگاه خود را به عنوان یک بازیکن کلیدی تثبیت کرد.[۳۸] در ۱۲ نوامبر، مسی در بازی مقابل ساراگوسااز ناحیه استخوان پا دچار مصدومیت شد که منجر به دوری ۳ ماهه او از حضور در زمینهای فوتبال شد.[۳۹][۴۰] پس از پایان مصدومیت، مسی در روز ۱۱ فوریه در مقابل ریسینگ سانتاندر در نیمهٔ دوم بازی به عنوان یار تعویضی به زمین آمد. در ۱۱ مارس، مسی با آمادگی کامل در الکلاسیکو ظاهر شد و موفق به هتتریک شد تا نتیجهٔ تساوی ۳-۳ را برای بارسای ۱۰ نفره به ارمغان بیاورد.[۴۱] با هتریک در این بازی، او بعد از ایوان زامورانو–که برای رئال مادرید در فصل ۱۹۹۴-۱۹۹۵ موفق به هتتریک شده بود– اولین بازیکنی شد که توانست در الکلاسیکو موفق به انجام این کار شود. او تا انتهای فصل گلهای بیشتری زد. ۱۱ گل از ۱۴ گلی که او در طی فصل به ثمر رساندهبود در ۱۳ بازی آخر به ثمر رسید.[۴۲]
مسی در این فصل توانست یاد بعضی گلهای ویژه مارادونا را زنده کند.[۴۳]در ۱۸ آوریل ۲۰۰۷، او توانست در بازی مرحله نیمه نهایی کوپا دل ری مقابل ختافه دو گل بزند، که یکی از آنها شباهت بسیاری به گل معروف دیهگو مارادونا در بازی مقابل انگلیس در چارچوب جام جهانی ۱۹۸۶ –گلی که با عنوان گل برتر قرن شناخته میشود– داشت.[۴۴]خبرگزاریهای ورزشی به بررسی شباهت بین گل او و گل مارادونا پرداختند و از آن سو رسانههای اسپانیایی به او لقب «مسیدونا» دادند.[۴۵]او تقریباً به اندازه مارادونا یعنی ۶۲ متر (۲۰۳ فوت) در بازی دوید، تعداد یکسانی بازیکن را از پیش روی برداشت (شش بازیکن با احتساب دروازهبان)، از یک منطقه مشابه گل را به ثمر رساند و همچنین از پرچم کرنر آغاز به دویدن کرد. این همانند کاری است که ۲۱ سال پیش مارادونا در مکزیک انجام داد.[۴۳]در کنفرانس خبری بازی، دکو همتیمی مسی گفت: این بهترین گلی بود که در طول زندگیام دیدهام.[۴۳]در بازی با اسپانیول نیز مسی گلی زد که شباهت قابل ملاحظهای با گل دست خدای مارادونا در مقابل انگلیس داشت. مسی خود را به توپ رساند و به وسیلهٔ دستش توپ را به پشت سر کارلوس کامنی، دروازهبان حریف، هدایت کرد.[۴۶]این گل او باعث اعتراض بازیکنان اسپانیول شد و نمایش دوباره این حرکت، نشاندهنده خطای هند لیونل مسی بود.[۴۶]فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸[ویرایش]۲۲ سپتامبر ۲۰۰۷، مسی در حال گل زدن به سویا در ورزشگاه نیوکمپفصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹[ویرایش]فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰[ویرایش]فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱[ویرایش]مسی در حال بازی مقابل رئال مادرید در لیگ قهرمان اروپا
در ۲۱ اوت، مسی در اولین بازیاش در فصل، مقابل سویا در چارچوب سوپرکاپ اسپانیا –که با حساب ۴-۰ به سود بارسلونا به پایان رسید– هتتریک کرد و باعث شد که تیمش فاتح اولین جامش در فصل شود با وجود اینکه بارسا بازی رفت را ۳-۱ واگذار کردهبود.[۴۷] او در روز ۲۹ اوت ۲۰۱۰ لالیگا را با گل مقابل ریسینگ سانتاندر در تنها بعد از سهدقیقه از شروع بازی آغاز کرد.[۴۸] او در لیگ قهرمانان نیز نمایش خوبی داشت و در مقابل پاناتینایکو در بازیای که ۵-۱ به سود بارسلونا پایان یافتهبود دو گل و دو پاس گل داد.[۴۹]
در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۰، مسی در بازی مقابل آتلتیکو مادرید (در چارچوب هفته سوم لالیگا) در دقیقه ۹۲ام بازی، به دلیل تکل خشن توماش اویفالوشی از ناحیهٔ مچ پا مصدوم شد. ابتدا به نظر میرسید که مچ پای مسی شکسته و به گفته برخی باید او را ۶ ماه از میادین فوتبال دور نگاه داشت، اما نتایج امآرآی نشان داد که او دچار پیچخوردگی رباطهای داخلی و خارجی مچ پای راست خود شدهاست.[۵۰]همتیمی مسی، داوید ویا بعد از بازی گفت: تکلی که به مسی زده شد وحشیانه بود؛ این در حالی است که مدافع آتلیتکو مادرید گفت که به منظور مصدوم کردن مسی روی پای این بازیکن نرفته بود.[۵۱]
در بازی با آلمریا، او برای دومین بار در فصل موفق به هتتریک شد و توانست تعداد گلهای خودش در لا لیگا را به عدد ۱۰۰ برساند.[۵۲]
مسی موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن سال ۲۰۱۰ جهان شد و توانست بالاتر از همتیمیهایش، ژاوی و اینسیتا قرار بگیرد.[۵۳]مسی برای چهارمین بار پیاپی بود که در فهرست نامزدهای دریافت جایزه بهترین بازیکن سال جهان قرار گرفته بود.[۵۴]در ۵ فوریه، بارسا توانست رکورد بیشترین پیروزی پیاپی در لیگ را با برد ۳ بر صفر آتلتیکو مادرید در نیوکمپ بشکند و به رکورد ۱۶ برد متوالی در لالیگا دست یابد.[۵۵]مسی با به ثمر رساندن سه گل در بازی و تثبیت پیروزی برای بارسا، بعد از بازی اظهار داشت:برای من افتخار است که رکوردهای بزرگانی چون دی استفانو را بشکنم.[۵۶]فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲[ویرایش]
او توانست در دیدار سوپرکاپ اسپانیا مقابل رئال مادرید در دو دیدار رفت و برگشت سه گل و دو پاس گل بدهد تا تیمش در مجموع ۵-۴ پیروز شود.[۵۷] او در این فصل به همراه تیم بارسلونا و پپ گوردیولا قهرمان کوپا دل ری شدفصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳[ویرایش]
وی توانست در فصل 2012-2013 برای بارسلونا در لالیگا 46 گل به ثمر برساند و آقای گل آن فصل شود. او همچنین در این فصل کفش طلای اروپا را کسب کرد.سابقه ملی[ویرایش]
در ژوئن ۲۰۰۴، او به تیم ملی زیر ۲۰ سالههای آرژانتین برای دیداری دوستانه مقابل پاراگوئه دعوت شد.[۵۸] او در سال ۲۰۰۵ یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان بود که در هلند قهرمان آن مسابقات شدهبودند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد.[۵۹]
مسی اولین بازی خودش را در رده بزرگسالان مقابل مجارستان زمانی که ۱۸ سال داشت در ۱۷ اوت ۲۰۰۵ انجام داد. او در دقیقه ۶۳ به زمین بازی آمد ولی داور بازی، مارکوس مرک او را در دقیقه ۶۵ بهخاطر ضربه زدن به مدافع مجارستان، ویلموش وانکزاک از زمین بازی اخراج کرد. هر چند مدافع مجارستان پیراهن مسی را میکشید. این تصمیم بحث برانگیز بو دو مارادونا نیز ادعا کرد که این تصمیم داور از پیش برنامهریزی شده بود.[۶۰][۶۱] مسی دوباره در روز ۳ سپتامبر در بازی با پاراگوئه در مقدماتی جام جهانی آلمان در ترکیب تیم قرار گرفت و در نهایت بازی با نتیجه ۱-۰ به سود آرژانتین به پایان رسید. او پیش از این بازی گفته بود:مدت حضورم در بازی اول بسیار کوتاه بود، این بازی برای من بازی اول محسوب میشود.[۶۲]
او دومین بازی خودظ را برای آرژانتین در برابر پرو انجام داد. پس از این بازی، پکرمن، سرمربی وقت آرژانتین، مسی را «جواهر» نامید.[۶۳]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
او در این جام جهانی توانست ۱ گل بزند.کوپا آمریکا ۲۰۰۷[ویرایش]مسی در کوپا آمریکا ۲۰۰۷
مسی اولین بازیاش را در کوپا آمریکا در سال ۲۰۰۷ در مقابل ایالات متحده آمریکا انجام داد، در بازیای که آرژانتین با نتیجهٔ ۴-۱ بر حریفش چیره شد. در آن بازی، مسی تواناییهای خود را در نقش بازیساز نشان داد؛ او یک پاس گل داد که توسط هرنان کرسپو تبدیل به گل شد و نیز چندین شوت در چارچوب زد. توز در دقیقهٔ ۷۹ به بازی آمد و جای مسی را در زمین بازی گرفت و چند دقیقهٔ بعد او نیز موفق به گلزنی شد.[۶۴]المپیک تابستانی ۲۰۰۸[ویرایش]مسی در مرحله نیمه پایانی در دیدار مقابل برزیل،المپیک ۲۰۰۸
مسی از حضور در بازیهای آرژانتین در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ منع شدهبود.[۶۵] بارسلونا با مشورت با مربی تازه منصوبشده، جوزپ گواردیولا، اجازه داد که مسی بتواند تیم کشورش را در المپیک همراهی کند.[۶۶]او به تیم ملی المپیک کشورش ملحق شد و توانست گل اول بازی با ساحل عاج را در بازیای که ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسیدهبود به ثمر برساند.[۶۶]او در بازی با هلند هم گل اول بازی را به ثمر رساند و پاس گل دوم را هم به آنخل دی ماریا داد. آن بازی نیز در نهایت در پایان وقت اضافه ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسید.[۶۷] مسی باز هم در مرحله نیمه نهایی بهترین بازیکن میدان لقب گرفت. در دیداری که تیم کشورش با ۳ گل مقابل برزیل پیروز شد و توانست به دیدار فینال راه پیدا کند. مسی با دادن پاس گل به دی ماریا باعث شد که تیمش در دیدار فینال نیز ۱-۰ بازی را از نیجریه ببرد و تیم آرژانتین قهرمان آن مسابقات شود.[۶۸]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
او در این جام جهانی نیز موفق نبودکوپا آمریکا ۲۰۱۱[ویرایش]
مسی کمتر از یک ستاره در مسابقات کوپا آمریکا ۲۰۱۱ حاضر شدهبود. او در این مسابقات برای تیم ملی آرژانتین هیچ گلی به ثمر نرساند و فقط دو شوت در چارچوب داشت.[۶۹]مسی در سال ۲۰۰۹خارج از زمین فوتبال[ویرایش]زندگی شخصی[ویرایش]
او در مدتی رابطهای عاطفی با ماکارنو لموس- که او هم اهل روزاریو بود- داشت. گفته میشود چند روز بعد از بهبود یافتن مسی از بند مصدومیت و چند روز مانده به جام جهانی ۲۰۰۶، این دختر توسط پدرش به او معرفی شدهاست.[۷۰][۷۱]همچنین او رابطهای با مدل آرژانتینی، لوچیانا سالازار داشتهاست.[۷۲][۷۳]همچنین او در ژانویهٔ ۲۰۰۹ در برنامه «هتتریک بارسا» کانال ۳۳ گفت که دوستدختری دارد که در آرژانتین زندگی میکند. من راحت و خوشحال هستم.[۷۳]او دختری با نام آنتونلا روکوتزو را دیده بود. حاصل رابطه لئو با آنتولا، فرزندی به نام تیاگو است.[۷۴] او در مراسم اهدای جوایز بهترین بازیکن سال ۲۰۱۲ جهان در مقر فیفا گفتهاست که این جایزه را به پسرش تقدیم میکند.[۱۱]حضور در رسانهها و تبلیغات[ویرایش]
تصاویر او به شکلی برجسته روی جلد بازیهای فوتبال تکاملی حرفهای ۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱[۷۵] و فیفا ۱۳ بودهاند.[۷۶]شایعهٔ مرگ مسی[ویرایش]
در روز ۲۷ مهٔ ۲۰۱۲، توییتی از سوی شبکه فاکس اسپورتز آمریکا تنها برای ۵۵ ثانیه در صفحهٔ اختصاصی این شبکه در توییتر قرار گرفت که خبر مرگ مسی را اعلام کرد؛ اما مسوؤلان فاکس بلافاصله این توییت را پاک کردند. متن این توییت این بود:با تاسف باید اعلام کنیم که لیونل مسی در هنگام تمرینات، به دلیل ایست قلبی درگذشته است. خدا مسی را بیامرزد.[۷۷]رکورد های خارق العاده مسی[ویرایش]
لیونل آندره مسی رکورد های دست نیافتنی و خارق العاده زیادی زده است. مسی آنقدر رکورد در گینس ثبت کرده که یک خبرنگار اسپانیایی گم شدن کتاب های گینس در کتابخانه ها را به او ربط داده! ارتباط گم شدن کتابهای گینس با لیونل مسی مسی در جدیدترین رکورد خود تا کنون نوزده بازی پی در پی گل زده که رکودی بی سابقه و بی نظیر می باشد.آمار[ویرایش]باشگاهی[ویرایش]
بهروز شده در ۲۶ مه ۲۰۱۲[۲۹][۷۸][۷۹]باشگاهفصللیگ[۸۰]بازیهاگلهابارسلونا سی۲۰۰۳–۰۴ ۳ª۸۵بارسلونا بی۲۰۰۳-۰۴ 2ªB۵۰۲۰۰۴-۰۵ 2ªB۱۷۶مجموع۳۰۱۱باشگاهفصللیگجام حذفیلیگ قهرمانانسوپرجامسوپرجام اروپاباشگاههای جهانمجموعبازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابارسلونا۲۰۰۴-۰۵۷۱۰۱۰۰۱۰۰———۹۱۰۲۰۰۵-۰۶۱۷۶۳۲۱۰۶۱۱۰۰۰——۲۵۸۴۲۰۰۶-۰۷۲۶۱۴۲۲۲۱۵۱۰۲۰۰۱۰۰۰۰۰۳۶۱۷۳۲۰۰۷-۰۸۲۸۱۰۱۲۳۰۰۹۶۱———۴۰۱۶۱۳۲۰۰۸-۰۹۳۱۲۳۱۱۸۶۲۱۲۹۵———۵۱۳۸۱۸۲۰۰۹-۱۰۳۵۳۴۱۰۳۱۰۱۱۸۰۱۲۰۱۰۱۲۲۰۵۳۴۷۱۱۲۰۱۰-۱۱۳۳۳۱۱۸۷۷۳۱۳۱۲۳۲۳۰——۵۵۵۳۲۴۲۰۱۱-۱۲۳۷۵۰۱۶۷۳۴۱۱۱۴۵۲۳۲۱۱۱۲۲۱۶۰۷۳۲۹مجموع۲۱۴۱۶۹۷۲۳۳۲۰۱۰۶۸۵۱۱۵۷۸۲۳۱۲۴۴۱۳۲۹۲۵۳۱۰۲ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۳[۸۱][۸۲][۸۳][۸۴]تیم ملیسالبازیهاگلهاپاس گلهاآرژانتین زیر ۲۰۲۰۰۵۱۶۱۱۳مجموع۱۶۱۱۳آرژانتین زیر ۲۳۲۰۰۸۵۲۲مجموع۵۲۲آرژانتین۲۰۰۵۵۰۰۲۰۰۶۷۲۲۲۰۰۷۱۳۶۳۲۰۰۸۸۲۱۲۰۰۹۱۰۳۲۲۰۱۰۱۰۲۲۲۰۱۱۱۳۴۱۰۲۰۱۲۹۱۲۱۲۰۱۳۶۴۳مجموع۸۲۳۵۲۴جوایز و افتخارات[ویرایش]افتخارات فردی[ویرایش]بهترین بازیکن جوان جهان (۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸)بهترین گلزن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن لالیگا (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ ،۲۰۱۲)بهترین گلزن لالیگا (۲۰۱۰ و ۲۰۱۲)کفش طلای اروپا (۲۰۱۰ و2012 و2013)بازیکن سال فوتبال جهان (۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲)بهترین گلزن لیگ قهرمانان اروپا (۲۰۰۹ ،۲۰۱۰، ۲۰۱۱ )بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونازدن بیشترین گل در یک سال با ۹۱ گلجایزه آلفردو دی استفانو: (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱)افتخارات تیمی[ویرایش]قهرمانی در رقابت های فوتبال زیر بیست سال جهان (۲۰۰۵)قهرمانی در سوپرجام اروپا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا (۰۶-۲۰۰۵ ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لالیگای اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ٬۲۰۱۰-۲۰۰۹، ۱۱-۲۰۱۰، ۲۰۱۲-۲۰۱۳)قهرمانی در سوپر جام اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ۱۰-۲۰۰۹ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در کوپا دل ری (۰۹-۲۰۰۸، ۱۲-۲۰۱۱)قهرمانی در جام باشگاههای جهان (۲۰۰۹ و ۲۰۱۱)
لیونل آندرس مسی[۲] (به اسپانیایی: Lionel Andrés Messi) فوتبالیست عضو بارسلونای اسپانیا و تیم ملی آرژانتین است که در پستهای مهاجم و بالبازی میکند. از او میتوان بهعنوان بهترین بازیکن نسل خود نام برد. همچنین وی از دیدگاه کارشناسان بزرگ فوتبال و تحقیقاته کالج هلند باهوش ترین بازیکن دنیا به حساب میآید. بازیکنی که در یک صدم ثانیه توانایی تصمیم گیری با توپ را دارد.[۳][۴][۵] مسی چهار بار برنده توپ طلای اروپا و جهان و یکبار هم به عنوان بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال جهان برگزیده شده است. او همچنین بهترین بازیکن سال فوتبال جهان در سالهای ۲۰۰۹[۶][۷][۸] ۲۰۱۰،[۹]، ۲۰۱۱[۱۰] و ۲۰۱۲ بودهاست و از این حیث رکورددار است.[۱۱]شیوهٔ بازی او و تواناییهایش باعث شدهاست که وی با دیهگو مارادونا مقایسه شود، این درحالی است که، مارادونا مسی را «جانشین» خود میداند.[۱۲][۱۳]
مسی بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونا در بازیهای رسمی به شمار میآید.[۱۴] او در سال ۲۰۱۲ توانست صاحب رکورد بیشترین گل زده در یک سال با ۹۱ گل شود.[۱۵] البته این رکورد را فیفا ثبت نکرد.[۱۶]
او یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان ۲۰۰۵ بود که توانستند قهرمان آن مسابقات شوند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد. مسی در المپیک پکن نیز به همراه تیم المپیک آرژانتین به مقام قهرمانی دست یافت. او تیم ملی کشورش را در تورنمنتهایی همچون جامهای جهانی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و مسابقات کوپا آمریکا در سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ همراهی کردهاست.
محتویات [نهفتن] ۱ اوایل زندگی۲ تیمهای باشگاهی۲.۱ بارسلونا۲.۱.۱ فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶۲.۱.۲ فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷۲.۱.۳ فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸۲.۱.۴ فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹۲.۱.۵ فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰۲.۱.۶ فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱۲.۱.۷ فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲۲.۱.۸ فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳۳ سابقه ملی۳.۱ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۲ کوپا آمریکا ۲۰۰۷۳.۳ المپیک تابستانی ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ کوپا آمریکا ۲۰۱۱۴ خارج از زمین فوتبال۴.۱ زندگی شخصی۴.۲ حضور در رسانهها و تبلیغات۴.۳ شایعهٔ مرگ مسی۵ رکورد های خارق العاده مسی۶ آمار۶.۱ باشگاهی۶.۲ ملی۷ جوایز و افتخارات۷.۱ افتخارات فردی۷.۲ افتخارات تیمی۸ منابع۹ پیوند به بیرون
اوایل زندگی[ویرایش]
مسی در روزاریو، سانتا فه بهدنیا آمد. پدرش خورخه هوراکیو مسی، کارگر کارخانه بود و مادرش سلیا ماریا کوچیتینی٬ یک نظافتچی نیمهوقت بود.[۱۷][۱۸][۱۹][۲۰] اصلیت والدین مسی ایتالیایی است و به شهرآنکونا باز میگردد. جد او، آنجلو مسی در سال ۱۸۸۳ به آرژانتین مهاجرت کردهاست.[۲۱][۲۲] او از پنج سالگی فوتبال خودش را در تیم گراندولی آغاز کرد؛ تیمی که پدرش در آن زمان مربیش بود.[۲۳] او در سال ۱۹۹۵ به نیوولز اولد بویز رفت تیمی که در همان شهر روزاریو قرار داشت.[۲۳]در سن12 سالگی تشخیص دادهشد که او با کمبود هورمون رشد مواجهاست.[۲۴] ریور پلاته به پیشرفت مسی علاقه نشان داد اما پول کافی برای پرداخت هزینههای درمان بیماری مسی که ۹۰۰ دلار در ماه بود، نداشت.[۲۰]کارلس رکساچ، مدیر ورزشی وقت باشگاه بارسلونا، توسط بستگان مسی در لیدا و کاتالونیا، از استعداد او آگاه شدهبود و مسی وخالهاش آماده برای ترتیب دادن مذاکره با او بودند.[۲۰]رکساچ، بدون کاغذی در دست، پیشنهاد قرارداد مسی را بر روی دستمال کاغذی نوشت.[۲۵][۲۶] بارسلونا پیشنهاد برای پرداخت هزینههای درمانی را پذیرفت به شرط آنکه مسی حاضر به نقل مکان به اسپانیا باشد. مسی و پدرش به بارسلون نقل مکان کردند، جایی که او در آکادمی جوانان باشگاه ثبت نام کرد.[۲۶][۲۳]تیمهای باشگاهی[ویرایش]بارسلونا[ویرایش]
مسی اولین بازی رسمیش را در ترکیب اصلی بارسلونا در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۳ زمانی که ۱۶ سال و ۱۴۵ روز داشت در دیداری دوستانه برابر پورتو انجام داد.[۲۷][۲۸][۲۹] کمتر از یک سال بعد، در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۴، فرانک ریکارد، مسی را در بازی مقابل اسپانیول به میدان فرستاد تا اولین بازیش را در لالیگا انجام دهد (در حالی که ۱۷ سال و ۱۱۴ روز سن داشت). او تاکنون سومین بازیکن جوان بارسا است که در لالیگا بازی کردهاست. جوانترین بازیکنی که در لیگ برای باشگاه به میدان رفتهاست بویان کرکیچ است که این رکورد را در سپتامبر ۲۰۰۷ بهدست آورد. وقتی لیونل نخستین گل خود را برای باشگاه در برابر آلباسته در تاریخ ۱ مه ۲۰۰۵ بهثمر رساند، تنها ۱۷ سال و ده ماه و هفت روز سن داشت و همین هم باعث شد که جوانترین گلزن تاریخ بارسلونا در لالیگا شود.[۳۰] البته تا زمانی که کرکیچ با گل زدن روی پاس گل مسی در سال ۲۰۰۷ این رکورد را بشکند.[۳۱] مسی در مورد سرمربی سابقش، فرانک رایکارد، گفتهاست:واقعیت این است که ریکارد عامل اصلی پیشرفت من بود. اعتمادی که او در موقعی که من فقط شانزده یا هفده ساله بودم به من داشت را هرگز فراموش نخواهم کرد[۳۲]فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶[ویرایش]
در ۱۶ سپتامبر، برای دومین بار در طول سه ماه، بارسلونا اعلام کرد که قرارداد مسی را تمدید کردهاست: وقت آن رسیدهاست که قرارداد او را که دیگر یکی از بازیکنان ترکیب اصلی بهشمار میآید بهبود ببخشیم؛ ما قرارداد مسی را تا ژوئن ۲۰۱۴ تمدید کردهایم.[۲۳] مسی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۵ شهروند اسپانیایی شد.[۳۳] او سپس آماده برای انجام دادن اولین بازی خود در فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۶ لیگ دسته اول اسپانیا شد. مسی اولین بازی اروپاییاش را در تاریخ ۲۷ سپتامبر مقابل تیم ایتالیایی اودینزه در لیگ قهرمانان اروپا انجام داد[۲۷] هواداران در ورزشگاه بارسلونا، نیوکمپ، مسی را بهخاطر تسلط بر روی توپ و پاسهای ترکیبی بارونالدینیو که باعث شدهبود بارسلونا امتیاز لازم را کسب کند، تشویق کردند.[۳۴]
مسی شش گل در هفده بازی لیگ زد و یک گل هم در لیگ قهرمانان در شش مسابقه به ثمر رساند. فصل بازی او قبل از موعد مقرر در ۷ مارس ۲۰۰۶ بهپایان رسید؛ چونکه در دیدار مقابل چلسی در مرحله دوم لیگ قهرمانان دچار پارگی عضله در پای دومش شد و مصدوم شد.[۳۵] و بارسلونا در پایان با رایکارد قهرمان اسپانیا و اروپا شد.[۳۶][۳۷]فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷[ویرایش]مسی لحظاتی قبل از گل زدن به ختافه
در فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷، مسی با زدن ۱۴ گل در ۲۶ بازی جایگاه خود را به عنوان یک بازیکن کلیدی تثبیت کرد.[۳۸] در ۱۲ نوامبر، مسی در بازی مقابل ساراگوسااز ناحیه استخوان پا دچار مصدومیت شد که منجر به دوری ۳ ماهه او از حضور در زمینهای فوتبال شد.[۳۹][۴۰] پس از پایان مصدومیت، مسی در روز ۱۱ فوریه در مقابل ریسینگ سانتاندر در نیمهٔ دوم بازی به عنوان یار تعویضی به زمین آمد. در ۱۱ مارس، مسی با آمادگی کامل در الکلاسیکو ظاهر شد و موفق به هتتریک شد تا نتیجهٔ تساوی ۳-۳ را برای بارسای ۱۰ نفره به ارمغان بیاورد.[۴۱] با هتریک در این بازی، او بعد از ایوان زامورانو–که برای رئال مادرید در فصل ۱۹۹۴-۱۹۹۵ موفق به هتتریک شده بود– اولین بازیکنی شد که توانست در الکلاسیکو موفق به انجام این کار شود. او تا انتهای فصل گلهای بیشتری زد. ۱۱ گل از ۱۴ گلی که او در طی فصل به ثمر رساندهبود در ۱۳ بازی آخر به ثمر رسید.[۴۲]
مسی در این فصل توانست یاد بعضی گلهای ویژه مارادونا را زنده کند.[۴۳]در ۱۸ آوریل ۲۰۰۷، او توانست در بازی مرحله نیمه نهایی کوپا دل ری مقابل ختافه دو گل بزند، که یکی از آنها شباهت بسیاری به گل معروف دیهگو مارادونا در بازی مقابل انگلیس در چارچوب جام جهانی ۱۹۸۶ –گلی که با عنوان گل برتر قرن شناخته میشود– داشت.[۴۴]خبرگزاریهای ورزشی به بررسی شباهت بین گل او و گل مارادونا پرداختند و از آن سو رسانههای اسپانیایی به او لقب «مسیدونا» دادند.[۴۵]او تقریباً به اندازه مارادونا یعنی ۶۲ متر (۲۰۳ فوت) در بازی دوید، تعداد یکسانی بازیکن را از پیش روی برداشت (شش بازیکن با احتساب دروازهبان)، از یک منطقه مشابه گل را به ثمر رساند و همچنین از پرچم کرنر آغاز به دویدن کرد. این همانند کاری است که ۲۱ سال پیش مارادونا در مکزیک انجام داد.[۴۳]در کنفرانس خبری بازی، دکو همتیمی مسی گفت: این بهترین گلی بود که در طول زندگیام دیدهام.[۴۳]در بازی با اسپانیول نیز مسی گلی زد که شباهت قابل ملاحظهای با گل دست خدای مارادونا در مقابل انگلیس داشت. مسی خود را به توپ رساند و به وسیلهٔ دستش توپ را به پشت سر کارلوس کامنی، دروازهبان حریف، هدایت کرد.[۴۶]این گل او باعث اعتراض بازیکنان اسپانیول شد و نمایش دوباره این حرکت، نشاندهنده خطای هند لیونل مسی بود.[۴۶]فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸[ویرایش]۲۲ سپتامبر ۲۰۰۷، مسی در حال گل زدن به سویا در ورزشگاه نیوکمپفصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹[ویرایش]فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰[ویرایش]فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱[ویرایش]مسی در حال بازی مقابل رئال مادرید در لیگ قهرمان اروپا
در ۲۱ اوت، مسی در اولین بازیاش در فصل، مقابل سویا در چارچوب سوپرکاپ اسپانیا –که با حساب ۴-۰ به سود بارسلونا به پایان رسید– هتتریک کرد و باعث شد که تیمش فاتح اولین جامش در فصل شود با وجود اینکه بارسا بازی رفت را ۳-۱ واگذار کردهبود.[۴۷] او در روز ۲۹ اوت ۲۰۱۰ لالیگا را با گل مقابل ریسینگ سانتاندر در تنها بعد از سهدقیقه از شروع بازی آغاز کرد.[۴۸] او در لیگ قهرمانان نیز نمایش خوبی داشت و در مقابل پاناتینایکو در بازیای که ۵-۱ به سود بارسلونا پایان یافتهبود دو گل و دو پاس گل داد.[۴۹]
در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۰، مسی در بازی مقابل آتلتیکو مادرید (در چارچوب هفته سوم لالیگا) در دقیقه ۹۲ام بازی، به دلیل تکل خشن توماش اویفالوشی از ناحیهٔ مچ پا مصدوم شد. ابتدا به نظر میرسید که مچ پای مسی شکسته و به گفته برخی باید او را ۶ ماه از میادین فوتبال دور نگاه داشت، اما نتایج امآرآی نشان داد که او دچار پیچخوردگی رباطهای داخلی و خارجی مچ پای راست خود شدهاست.[۵۰]همتیمی مسی، داوید ویا بعد از بازی گفت: تکلی که به مسی زده شد وحشیانه بود؛ این در حالی است که مدافع آتلیتکو مادرید گفت که به منظور مصدوم کردن مسی روی پای این بازیکن نرفته بود.[۵۱]
در بازی با آلمریا، او برای دومین بار در فصل موفق به هتتریک شد و توانست تعداد گلهای خودش در لا لیگا را به عدد ۱۰۰ برساند.[۵۲]
مسی موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن سال ۲۰۱۰ جهان شد و توانست بالاتر از همتیمیهایش، ژاوی و اینسیتا قرار بگیرد.[۵۳]مسی برای چهارمین بار پیاپی بود که در فهرست نامزدهای دریافت جایزه بهترین بازیکن سال جهان قرار گرفته بود.[۵۴]در ۵ فوریه، بارسا توانست رکورد بیشترین پیروزی پیاپی در لیگ را با برد ۳ بر صفر آتلتیکو مادرید در نیوکمپ بشکند و به رکورد ۱۶ برد متوالی در لالیگا دست یابد.[۵۵]مسی با به ثمر رساندن سه گل در بازی و تثبیت پیروزی برای بارسا، بعد از بازی اظهار داشت:برای من افتخار است که رکوردهای بزرگانی چون دی استفانو را بشکنم.[۵۶]فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲[ویرایش]
او توانست در دیدار سوپرکاپ اسپانیا مقابل رئال مادرید در دو دیدار رفت و برگشت سه گل و دو پاس گل بدهد تا تیمش در مجموع ۵-۴ پیروز شود.[۵۷] او در این فصل به همراه تیم بارسلونا و پپ گوردیولا قهرمان کوپا دل ری شدفصل ۲۰۱۲-۲۰۱۳[ویرایش]
وی توانست در فصل 2012-2013 برای بارسلونا در لالیگا 46 گل به ثمر برساند و آقای گل آن فصل شود. او همچنین در این فصل کفش طلای اروپا را کسب کرد.سابقه ملی[ویرایش]
در ژوئن ۲۰۰۴، او به تیم ملی زیر ۲۰ سالههای آرژانتین برای دیداری دوستانه مقابل پاراگوئه دعوت شد.[۵۸] او در سال ۲۰۰۵ یکی از اعضای تیم ملی جوانان آرژانتین در جام جهانی جوانان بود که در هلند قهرمان آن مسابقات شدهبودند. او در آن مسابقات بهترین بازیکن و همچنین بهترین گلزن آن مسابقات شد.[۵۹]
مسی اولین بازی خودش را در رده بزرگسالان مقابل مجارستان زمانی که ۱۸ سال داشت در ۱۷ اوت ۲۰۰۵ انجام داد. او در دقیقه ۶۳ به زمین بازی آمد ولی داور بازی، مارکوس مرک او را در دقیقه ۶۵ بهخاطر ضربه زدن به مدافع مجارستان، ویلموش وانکزاک از زمین بازی اخراج کرد. هر چند مدافع مجارستان پیراهن مسی را میکشید. این تصمیم بحث برانگیز بو دو مارادونا نیز ادعا کرد که این تصمیم داور از پیش برنامهریزی شده بود.[۶۰][۶۱] مسی دوباره در روز ۳ سپتامبر در بازی با پاراگوئه در مقدماتی جام جهانی آلمان در ترکیب تیم قرار گرفت و در نهایت بازی با نتیجه ۱-۰ به سود آرژانتین به پایان رسید. او پیش از این بازی گفته بود:مدت حضورم در بازی اول بسیار کوتاه بود، این بازی برای من بازی اول محسوب میشود.[۶۲]
او دومین بازی خودظ را برای آرژانتین در برابر پرو انجام داد. پس از این بازی، پکرمن، سرمربی وقت آرژانتین، مسی را «جواهر» نامید.[۶۳]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
او در این جام جهانی توانست ۱ گل بزند.کوپا آمریکا ۲۰۰۷[ویرایش]مسی در کوپا آمریکا ۲۰۰۷
مسی اولین بازیاش را در کوپا آمریکا در سال ۲۰۰۷ در مقابل ایالات متحده آمریکا انجام داد، در بازیای که آرژانتین با نتیجهٔ ۴-۱ بر حریفش چیره شد. در آن بازی، مسی تواناییهای خود را در نقش بازیساز نشان داد؛ او یک پاس گل داد که توسط هرنان کرسپو تبدیل به گل شد و نیز چندین شوت در چارچوب زد. توز در دقیقهٔ ۷۹ به بازی آمد و جای مسی را در زمین بازی گرفت و چند دقیقهٔ بعد او نیز موفق به گلزنی شد.[۶۴]المپیک تابستانی ۲۰۰۸[ویرایش]مسی در مرحله نیمه پایانی در دیدار مقابل برزیل،المپیک ۲۰۰۸
مسی از حضور در بازیهای آرژانتین در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ منع شدهبود.[۶۵] بارسلونا با مشورت با مربی تازه منصوبشده، جوزپ گواردیولا، اجازه داد که مسی بتواند تیم کشورش را در المپیک همراهی کند.[۶۶]او به تیم ملی المپیک کشورش ملحق شد و توانست گل اول بازی با ساحل عاج را در بازیای که ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسیدهبود به ثمر برساند.[۶۶]او در بازی با هلند هم گل اول بازی را به ثمر رساند و پاس گل دوم را هم به آنخل دی ماریا داد. آن بازی نیز در نهایت در پایان وقت اضافه ۲-۱ به سود آرژانتین به پایان رسید.[۶۷] مسی باز هم در مرحله نیمه نهایی بهترین بازیکن میدان لقب گرفت. در دیداری که تیم کشورش با ۳ گل مقابل برزیل پیروز شد و توانست به دیدار فینال راه پیدا کند. مسی با دادن پاس گل به دی ماریا باعث شد که تیمش در دیدار فینال نیز ۱-۰ بازی را از نیجریه ببرد و تیم آرژانتین قهرمان آن مسابقات شود.[۶۸]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
او در این جام جهانی نیز موفق نبودکوپا آمریکا ۲۰۱۱[ویرایش]
مسی کمتر از یک ستاره در مسابقات کوپا آمریکا ۲۰۱۱ حاضر شدهبود. او در این مسابقات برای تیم ملی آرژانتین هیچ گلی به ثمر نرساند و فقط دو شوت در چارچوب داشت.[۶۹]مسی در سال ۲۰۰۹خارج از زمین فوتبال[ویرایش]زندگی شخصی[ویرایش]
او در مدتی رابطهای عاطفی با ماکارنو لموس- که او هم اهل روزاریو بود- داشت. گفته میشود چند روز بعد از بهبود یافتن مسی از بند مصدومیت و چند روز مانده به جام جهانی ۲۰۰۶، این دختر توسط پدرش به او معرفی شدهاست.[۷۰][۷۱]همچنین او رابطهای با مدل آرژانتینی، لوچیانا سالازار داشتهاست.[۷۲][۷۳]همچنین او در ژانویهٔ ۲۰۰۹ در برنامه «هتتریک بارسا» کانال ۳۳ گفت که دوستدختری دارد که در آرژانتین زندگی میکند. من راحت و خوشحال هستم.[۷۳]او دختری با نام آنتونلا روکوتزو را دیده بود. حاصل رابطه لئو با آنتولا، فرزندی به نام تیاگو است.[۷۴] او در مراسم اهدای جوایز بهترین بازیکن سال ۲۰۱۲ جهان در مقر فیفا گفتهاست که این جایزه را به پسرش تقدیم میکند.[۱۱]حضور در رسانهها و تبلیغات[ویرایش]
تصاویر او به شکلی برجسته روی جلد بازیهای فوتبال تکاملی حرفهای ۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱[۷۵] و فیفا ۱۳ بودهاند.[۷۶]شایعهٔ مرگ مسی[ویرایش]
در روز ۲۷ مهٔ ۲۰۱۲، توییتی از سوی شبکه فاکس اسپورتز آمریکا تنها برای ۵۵ ثانیه در صفحهٔ اختصاصی این شبکه در توییتر قرار گرفت که خبر مرگ مسی را اعلام کرد؛ اما مسوؤلان فاکس بلافاصله این توییت را پاک کردند. متن این توییت این بود:با تاسف باید اعلام کنیم که لیونل مسی در هنگام تمرینات، به دلیل ایست قلبی درگذشته است. خدا مسی را بیامرزد.[۷۷]رکورد های خارق العاده مسی[ویرایش]
لیونل آندره مسی رکورد های دست نیافتنی و خارق العاده زیادی زده است. مسی آنقدر رکورد در گینس ثبت کرده که یک خبرنگار اسپانیایی گم شدن کتاب های گینس در کتابخانه ها را به او ربط داده! ارتباط گم شدن کتابهای گینس با لیونل مسی مسی در جدیدترین رکورد خود تا کنون نوزده بازی پی در پی گل زده که رکودی بی سابقه و بی نظیر می باشد.آمار[ویرایش]باشگاهی[ویرایش]
بهروز شده در ۲۶ مه ۲۰۱۲[۲۹][۷۸][۷۹]باشگاهفصللیگ[۸۰]بازیهاگلهابارسلونا سی۲۰۰۳–۰۴ ۳ª۸۵بارسلونا بی۲۰۰۳-۰۴ 2ªB۵۰۲۰۰۴-۰۵ 2ªB۱۷۶مجموع۳۰۱۱باشگاهفصللیگجام حذفیلیگ قهرمانانسوپرجامسوپرجام اروپاباشگاههای جهانمجموعبازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابازیهاگلهاپاس گلهابارسلونا۲۰۰۴-۰۵۷۱۰۱۰۰۱۰۰———۹۱۰۲۰۰۵-۰۶۱۷۶۳۲۱۰۶۱۱۰۰۰——۲۵۸۴۲۰۰۶-۰۷۲۶۱۴۲۲۲۱۵۱۰۲۰۰۱۰۰۰۰۰۳۶۱۷۳۲۰۰۷-۰۸۲۸۱۰۱۲۳۰۰۹۶۱———۴۰۱۶۱۳۲۰۰۸-۰۹۳۱۲۳۱۱۸۶۲۱۲۹۵———۵۱۳۸۱۸۲۰۰۹-۱۰۳۵۳۴۱۰۳۱۰۱۱۸۰۱۲۰۱۰۱۲۲۰۵۳۴۷۱۱۲۰۱۰-۱۱۳۳۳۱۱۸۷۷۳۱۳۱۲۳۲۳۰——۵۵۵۳۲۴۲۰۱۱-۱۲۳۷۵۰۱۶۷۳۴۱۱۱۴۵۲۳۲۱۱۱۲۲۱۶۰۷۳۲۹مجموع۲۱۴۱۶۹۷۲۳۳۲۰۱۰۶۸۵۱۱۵۷۸۲۳۱۲۴۴۱۳۲۹۲۵۳۱۰۲ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۳[۸۱][۸۲][۸۳][۸۴]تیم ملیسالبازیهاگلهاپاس گلهاآرژانتین زیر ۲۰۲۰۰۵۱۶۱۱۳مجموع۱۶۱۱۳آرژانتین زیر ۲۳۲۰۰۸۵۲۲مجموع۵۲۲آرژانتین۲۰۰۵۵۰۰۲۰۰۶۷۲۲۲۰۰۷۱۳۶۳۲۰۰۸۸۲۱۲۰۰۹۱۰۳۲۲۰۱۰۱۰۲۲۲۰۱۱۱۳۴۱۰۲۰۱۲۹۱۲۱۲۰۱۳۶۴۳مجموع۸۲۳۵۲۴جوایز و افتخارات[ویرایش]افتخارات فردی[ویرایش]بهترین بازیکن جوان جهان (۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸)بهترین گلزن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن جام جهانی زیر بیست سال (۲۰۰۵)بهترین بازیکن لالیگا (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ ،۲۰۱۲)بهترین گلزن لالیگا (۲۰۱۰ و ۲۰۱۲)کفش طلای اروپا (۲۰۱۰ و2012 و2013)بازیکن سال فوتبال جهان (۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲)بهترین گلزن لیگ قهرمانان اروپا (۲۰۰۹ ،۲۰۱۰، ۲۰۱۱ )بهترین گلزن تاریخ باشگاه بارسلونازدن بیشترین گل در یک سال با ۹۱ گلجایزه آلفردو دی استفانو: (۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱)افتخارات تیمی[ویرایش]قهرمانی در رقابت های فوتبال زیر بیست سال جهان (۲۰۰۵)قهرمانی در سوپرجام اروپا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا (۰۶-۲۰۰۵ ۰۹-۲۰۰۸ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در لالیگای اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ٬۲۰۱۰-۲۰۰۹، ۱۱-۲۰۱۰، ۲۰۱۲-۲۰۱۳)قهرمانی در سوپر جام اسپانیا (۰۶-۲۰۰۵، ۰۹-۲۰۰۸، ۱۰-۲۰۰۹ و ۱۱-۲۰۱۰)قهرمانی در کوپا دل ری (۰۹-۲۰۰۸، ۱۲-۲۰۱۱)قهرمانی در جام باشگاههای جهان (۲۰۰۹ و ۲۰۱۱)
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 12:54 توسط amir hoseyn
|
کریستیانو رونالدو انگلیسی
From Wikipedia, the free encyclopedia
 | |||
| Personal information | |||
|---|---|---|---|
| Full name | Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro | ||
| Date of birth | 5 February 1985 | ||
| Place of birth | Funchal, Madeira, Portugal | ||
| Height | 1.85 m (6 ft 1 in) | ||
| Playing position | Striker | ||
| Club information | |||
| Current club | Real Madrid | ||
| Number | 7 | ||
| Senior career* | |||
| Years | Team | Apps† | (Gls)† |
| 2002-2003 2003-2009 2009- | Sporting Portugal Manchester United Real Madrid | ||
| National team | |||
| 2003- | Portugal | ||
| * Senior club appearances and goals counted for the domestic league only. † Appearances (Goals). | |||
Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro (spoken IPA [kɾiʃ'tiɐnu ʁu'naɫdu]), (born 5 February 1985 in Funchal, Madeira), better known asCristiano Ronaldo, is a Portuguese football player. He plays for the Spanish club Real Madrid and the Portugal national team.
In 2003, Cristiano Ronaldo joined Manchester United from Sporting Portugal. He was given the number 7. This number had been worn byGeorge Best, Eric Cantona and David Beckham before him.
In the 2007/08 season, he became the only player in the last 25 years to win both the FIFPro "Player of the Year" and the FIFPro "Young Player of the Year" awards in the same season. In that season, he scored a total of 41 goals and won the European Golden Boot, an award which is given to the top scorer.
Ronaldo is currently the second most expensive professional football player of all time, after moving from Manchester United to Real Madrid for approximately £80m.
Contents
[hide]Club career statistics
| Club performance | League | Cup | League Cup | Continental | Total | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Season | Club | League | Apps | Goals | Apps | Goals | Apps | Goals | Apps | Goals | Apps | Goals |
| Portugal | League | Cup of Portugal | Portuguese League Cup | Europe | Total | |||||||
| 2002/03 | Sporting Portugal | Portuguese Liga | 25 | 3 | 3 | 2 | – | 3 | 0 | 31 | 5 | |
| England | League | FA Cup | Football League Cup | Europe | Total | |||||||
| 2003/04 | Manchester United | Premier League | 29 | 4 | 5 | 2 | 1 | 0 | 5 | 0 | 40 | 6 |
| 2004/05 | 33 | 5 | 7 | 4 | 2 | 0 | 8 | 0 | 50 | 9 | ||
| 2005/06 | 33 | 9 | 2 | 0 | 4 | 2 | 8 | 1 | 47 | 12 | ||
| 2006/07 | 34 | 17 | 7 | 3 | 1 | 0 | 11 | 3 | 53 | 23 | ||
| 2007/08 | 34 | 31 | 3 | 3 | 0 | 0 | 11 | 8 | 48 | 42 | ||
| 2008/09 | 33 | 18 | 2 | 1 | 4 | 2 | 12 | 4 | 51 | 25 | ||
| Spain | League | Copa del Rey | Copa de la Liga | Europe | Total | |||||||
| 2009/10 | Real Madrid | La Liga | 29 | 26 | 0 | 0 | – | 6 | 7 | 35 | 33 | |
| 2010/11 | 34 | 40 | 8 | 7 | – | 12 | 6 | 54 | 53 | |||
| Country | Portugal | 25 | 3 | 3 | 2 | – | 3 | 0 | 31 | 5 | ||
| England | 196 | 84 | 26 | 13 | 12 | 4 | 55 | 16 | 289 | 117 | ||
| Spain | 63 | 66 | 8 | 7 | – | 18 | 13 | 89 | 86 | |||
| Total | 284 | 153 | 37 | 15 | 12 | 4 | 76 | 29 | 409 | 208 | ||
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 12:53 توسط amir hoseyn
|
کریستیانو رونالدو انگلیسی
From Wikipedia, the free encyclopedia
| |||
| Personal information | |||
|---|---|---|---|
| Full name | Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro | ||
| Date of birth | 5 February 1985 | ||
| Place of birth | Funchal, Madeira, Portugal | ||
| Height | 1.85 m (6 ft 1 in) | ||
| Playing position | Striker | ||
| Club information | |||
| Current club | Real Madrid | ||
| Number | 7 | ||
| Senior career* | |||
| Years | Team | Apps† | (Gls)† |
| 2002-2003 2003-2009 2009- | Sporting Portugal Manchester United Real Madrid | ||
| National team | |||
| 2003- | Portugal | ||
| * Senior club appearances and goals counted for the domestic league only. † Appearances (Goals). | |||
Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro (spoken IPA [kɾiʃ'tiɐnu ʁu'naɫdu]), (born 5 February 1985 in Funchal, Madeira), better known asCristiano Ronaldo, is a Portuguese football player. He plays for the Spanish club Real Madrid and the Portugal national team.
In 2003, Cristiano Ronaldo joined Manchester United from Sporting Portugal. He was given the number 7. This number had been worn byGeorge Best, Eric Cantona and David Beckham before him.
In the 2007/08 season, he became the only player in the last 25 years to win both the FIFPro "Player of the Year" and the FIFPro "Young Player of the Year" awards in the same season. In that season, he scored a total of 41 goals and won the European Golden Boot, an award which is given to the top scorer.
Ronaldo is currently the second most expensive professional football player of all time, after moving from Manchester United to Real Madrid for approximately £80m.
Contents
[hide]Club career statistics
| Club performance | League | Cup | League Cup | Continental | Total | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Season | Club | League | Apps | Goals | Apps | Goals | Apps | Goals | Apps | Goals | Apps | Goals |
| Portugal | League | Cup of Portugal | Portuguese League Cup | Europe | Total | |||||||
| 2002/03 | Sporting Portugal | Portuguese Liga | 25 | 3 | 3 | 2 | – | 3 | 0 | 31 | 5 | |
| England | League | FA Cup | Football League Cup | Europe | Total | |||||||
| 2003/04 | Manchester United | Premier League | 29 | 4 | 5 | 2 | 1 | 0 | 5 | 0 | 40 | 6 |
| 2004/05 | 33 | 5 | 7 | 4 | 2 | 0 | 8 | 0 | 50 | 9 | ||
| 2005/06 | 33 | 9 | 2 | 0 | 4 | 2 | 8 | 1 | 47 | 12 | ||
| 2006/07 | 34 | 17 | 7 | 3 | 1 | 0 | 11 | 3 | 53 | 23 | ||
| 2007/08 | 34 | 31 | 3 | 3 | 0 | 0 | 11 | 8 | 48 | 42 | ||
| 2008/09 | 33 | 18 | 2 | 1 | 4 | 2 | 12 | 4 | 51 | 25 | ||
| Spain | League | Copa del Rey | Copa de la Liga | Europe | Total | |||||||
| 2009/10 | Real Madrid | La Liga | 29 | 26 | 0 | 0 | – | 6 | 7 | 35 | 33 | |
| 2010/11 | 34 | 40 | 8 | 7 | – | 12 | 6 | 54 | 53 | |||
| Country | Portugal | 25 | 3 | 3 | 2 | – | 3 | 0 | 31 | 5 | ||
| England | 196 | 84 | 26 | 13 | 12 | 4 | 55 | 16 | 289 | 117 | ||
| Spain | 63 | 66 | 8 | 7 | – | 18 | 13 | 89 | 86 | |||
| Total | 284 | 153 | 37 | 15 | 12 | 4 | 76 | 29 | 409 | 208 | ||
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 12:53 توسط amir hoseyn
|
کریستیانو رونالدو
کریستیانو رونالدواز ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزادبرای افراد دیگری با این نام رونالدو (ابهامزدایی) را ببینید.کریستیانو رونالدوشناسنامهنام کاملکریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویروزادروز۵ فوریهٔ ۱۹۸۵ (۲۸ سال)زادگاهفونچال، مادیرا، پرتغالقد۱٫۸۶ متر (۶ پا ۱ اینچ)[۱]پستمهاجماطلاعات باشگاهیباشگاه کنونیرئال مادریدشمارهٔ پیراهن۷باشگاههای جوانان۱۹۹۳–۱۹۹۵آندورینها۱۹۹۵–۱۹۹۷دیپورتیوو ناسیونال۱۹۹۷–۲۰۰۲اسپورتینگباشگاههای حرفهای*سالهاباشگاههابازی†(گل)†۲۰۰۲–۲۰۰۳اسپورتینگ۲۵(۳)۲۰۰۳–۲۰۰۹منچستر یونایتد۱۹۶(۸۴)۲۰۰۹–رئال مادرید۱۴۸(۱۶۲)تیم ملی‡۲۰۰۱–۲۰۰۲پرتغال زیر ۱۷ سال۹(۶)۲۰۰۲–۲۰۰۳پرتغال زیر ۲۰ سال۵(۳)۲۰۰۳پرتغال زیر ۲۱ سال۶(۱)۲۰۰۴پرتغال زیر ۲۳ سال۳(۱)۲۰۰۳–پرتغال۱۰۹(۴۷)*تعداد بازیها و گلها فقط مربوط به بازیهای لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۳.‡ آمار بازیها و گلهای ملی بهروز شده در تاریخ ۱۹ نوامبر ۲۰۱۳
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (به پرتغالی: Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro) (زادهٔ ۵ فوریه ۱۹۸۵)،[۲] که عموماً با نام کریستیانو رونالدوشناخته میشود، بازیکن فوتبال اهل کشور پرتغال است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال رئال مادرید بازی میکند. او در سال ۲۰۰۹ با انتقال ۸۰ میلیون پوندیاش (۹۴ میلیون یورو، ۱۳۱٫۶ میلیون دلار) از منچستر یونایتد به رئال مادرید، به گرانترین بازیکن تاریخ فوتبال جهان تبدیل شد. رکوردی که بر اساس گزارشهای منتشر شده، با انتقال ۱۰۰ میلیون یورویی گرت بیل از تاتنهام به رئال مادرید در سال ۲۰۱۳، شکسته شد.[۳] با حقوق سالیانه ۲۱ میلیون یورو، دارای بالاترین درآمد بین بازیکنان فوتبال جهان است[۴] و رقم قیدشده در قراردادی وی برای جدایی از رئال مادرید، ۱ میلیارد یورو میباشد.[۵]
او فوتبالش را در نوجوانی در تیم آندورینها آغاز کرد. بعد از دو سال به باشگاه فوتبال ناسیونال مادیرا پیوست و پس از آن، به باشگاه اسپورتینگ لیسبون ملحق شد. او در این تیم، نظر الکس فرگوسن سرمربی وقت منچستر یونایتد را به خود جلب کرد و در سال ۲۰۰۳ با قراردادی به ارزش ۱۲٫۲۴ میلیون پوند (۱۵ میلیون یورو) به منچستر یونایتد پیوست. او نخستین جامش در منچستر یونایتد را با قهرمانی در جام حذفی سال ۲۰۰۴ به دست آورد.
وی تا سال ۲۰۰۹ با شیاطین سرخ همبازی بود و چندین بار جام حذفی و لیگ برتر انگلستان را با آنان فتحکرد. او با شیاطین سرخ قهرمان لیگ قهرمانان اروپا،جام خیریه انگلستان و جام باشگاههای جهان و همچنین برندهٔ جایزهٔ انفرادی کفش طلای اروپا شد و آرزوی چهلسالهٔ منچستر را برآوردهکرد.[۶][۷] رونالدو در فصل ۰۸–۲۰۰۷، با ۴۲ گل در طول فصل، رکورد ۴۰ سالهٔ تاریخ باشگاه که دست جورج بست با ۳۳ گل بود را شکست.[۸] در همان سال، کفش طلای اروپا را با هشت امتیاز جلوتر از مهاجم اسپانیایی، دنیل گویزا کسبکرد.[۹]
رئال مادرید در تابستان سال ۲۰۰۹ با قراردادی ۹۴ میلیون یورویی، با رونالدو بهتوافق رسید و رکورد گرانقیمتترین فوتبالیست جهان را شکست. بزرگترین موفقیت او در باشگاه جدید خود، فتح لا لیگا بودهاست. او در فصل ۱۱–۲۰۱۰، رکورد ۴۰ گل تلمو زارا و ۳۸ گل هوگو سانچز در یک فصل رئال را شکست. او با بهثمر رساندن ۵۱ گل در یک فصل، رکورد تاریخ باشگاه که دست فرانس پوشکاش با ۴۹ گل بودهاست را شکست.
رونالدو در سال ۲۰۰۳ به تیم ملی پرتغال راهیافت و در سال ۲۰۱۰، کاپیتانی تیم ملیاش را بر عهدهگرفت. او ۹۸ بازی در تیم ملی پرتغال بازیکرده و ۳۷ گل بهثمر رساندهاست. موفقترین سالهای حضور او در تیم ملی، سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ بودهاست که در آن سالها پرتغال نایب قهرمان جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ و چهارم جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان شدهاست. رونالدو آمیزهای از سرعت، قدرت بدنی، شوتهای پر قدرت و تکنیک است، او سریعترین بازیکن جهان است و رکوردار بلندترین پرش در بین فوتبالیستهای جهان است.[۱۰][۱۱]
محتویات [نهفتن] ۱ زندگی۲ زندگی حرفهای۲.۱ آغاز۲.۲ اسپورتینگ لیسبون۲.۳ منچستر یونایتد۲.۳.۱ ۲۰۰۵–۲۰۰۳۲.۳.۲ ۲۰۰۷–۲۰۰۶۲.۳.۳ ۲۰۰۸–۲۰۰۷۲.۳.۴ ۲۰۰۹–۲۰۰۸۲.۴ رئال مادرید۲.۴.۱ ۲۰۱۰–۲۰۰۹۲.۴.۲ ۲۰۱۱–۲۰۱۰۲.۴.۳ ۲۰۱۲–۲۰۱۱۲.۴.۴ ۲۰۱۳–۲۰۱۲۳ تیم ملی۳.۱ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳.۲ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۳ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳.۶ ۲۰۱۲–۲۰۰۶۳.۷ گلهای ملی۴ زندگی شخصی۵ ویژگی و رکورد۶ آمار و ارقام۶.۱ آمار باشگاهی۶.۲ آمار ملی۶.۳ آمار کلی۷ جوایز۷.۱ تیم ملی پرتغال۷.۲ اسپورتینگ لیسبون۷.۳ منچستر یونایتد۷.۴ رئال مادرید۷.۵ انفرادی۸ جستارهای وابسته۹ یادداشت۱۰ پانویس۱۱ پیوند به بیرون
زندگی[ویرایش]
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (۵ فوریه ۱۹۸۵، فونچال) کوچکترین فرزند خوزه دینیس آویرو و ماریا دولورس دوس سانتوس آویرو است. او برادری بهنام هوگو و دوخواهر بهنامهای الما و لیلیانا کاتیا دارد.[۲][۱۲]پدرش نام رونالدو را از روی نام رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا در آن زمان، رونالد ریگان برگرفتهاست؛ زیرا او بازیگر موردعلاقهٔ پدرش بودهاست. او هنگامی که ۲۵ سال داشت، حضانت یک پسر آمریکایی را که نام مادرش ذکر نشدهاست، برعهدهگرفت.[۱۳]زندگی حرفهای[ویرایش]آغاز[ویرایش]
رونالدو برای نخستینبار در هشتسالگی برای باشگاه فوتبال آندورینها توپزد؛ باشگاهی که پدرش مدیر تدارکات آن بودهاست. در سال ۱۹۹۵، در دهسالگی به باشگاه ناسیونال مادیرا پیوست و موفق به کسب عنوان قهرمانی لیگ جوانان شد.[۱۴] پس از آن با اسپورتینگ لیسبون قرارداد امضاکرد. هیچ اطلاعات دقیقی از مبلغ قرارداد او با اسپورتینگ در دست رهبران باشگاه و عموم مردم نیست.[۱۵]اسپورتینگ لیسبون[ویرایش]
او در آکادمی اسپورتینگ لیسبون پیوست، در مجموعه ورزشی آلکوچته آموزشدید. او تنها فوتبالیست پرتغالی است که در ردههای سنی نوجوانان، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال بازیکرده و در نخستین حضور خود در «تیم ب» بازی دادهشد.[۱۶] او در نخستین بازی لیگ خود در ردهٔ زیر ۱۶ سال، دوگل به باشگاه فوتبال موریرنز زد. او در تیم ملی زیر ۱۷ سال نیز بهخوبی ایفای نقش کردهاست.
او در ۱۵ سالگی گرفتار بیماری قلبی شد و بهنظر میرسید که باید فوتبال را کنار میگذاشت. باشگاه از او و خانوادهاش پشتیبانیکردند و رونالدو زیر یک عمل جراحی با لیزری حساس قرار گرفت و مشکلش حلشد و دوباره به فوتبال بازگشت.[۱۷]
او در سال ۲۰۰۳ قصد ورود به باشگاه فوتبال بارسلونا را داشت.[۱۸] اما سرانجام به منچستر یونایتد پیوست و الکس فرگوسن او را به یک اسطورهٔ فوتبالیست تبدیلکرد.[۱۹]منچستر یونایتد[ویرایش]۲۰۰۵–۲۰۰۳[ویرایش]رونالدو در بازی مقابل چلسی در آوریل ۲۰۰۶
رونالدو در فصل ۰۴–۲۰۰۳ با مبلغ ۱۲ میلیون پوند به باشگاه فوتبال منچستر یونایتد پیوست. او نخستین فوتبالیست پرتغالی این باشگاه بود.[۲۰] او قصد داشت در منچستر پیراهن شمارهٔ ۲۸ را بپوشد، اما الکس فرگوسن درخواست او را نپذیرفت و گفت:«تو باید پیراهن شمارهٔ ۷ را بپوشی که پیش از این، بازیکنان افسانهای باشگاه از جمله جورج بست، برایان رابسون، اریک کانتونا و دیوید بکهام آن را میپوشیدند و این برای تو یک افتخار است. »[۲۱]
او در نخستین مسابقهٔ خود در منچستر، ۶۰ دقیقه مقابل بولتون واندررز بازیکرد. وی نخستین گل خود در این باشگاه در ماه نوامبر، در یک ضربهٔ آزاد مقابلپورتسموث بهثمر رساند. پس از ماه نوامبر، رونالدو هزارمین گل تاریخ باشگاه مقابل میدلزبورو بهثمر رساند؛ اگرچه منچستر در این بازی بهشدت شکستخورد.[۲۲]۲۰۰۷–۲۰۰۶[ویرایش]رونالدو در منچستر یونایتد در فصل ۰۷–۲۰۰۶
در نوامبر و دسامبر ۲۰۰۶، رونالدو بهعنوان بازیکن برتر ماه لیگ انگلستان برگزیدهشد. او پس از دنیس برکمپ و رابی فاولر سومین بازیکن تاریخ لیگ انگلستان است که دوماه متوالی بهعنوان بازیکن برتر برگزیده شدهاست.[۲۳][۲۴]
در فصل بهار سال ۲۰۰۷، خبر ورود رونالدو به رئال مادرید منتشر گردید. رئال آماده بود تا ۸۰ میلیون یورو برای خرید او پرداختکند.[۲۵] با این حال، او پیشنهاد رئال را نپذیرفت و قراردادی معادل ۱۲۰ هزار یورو بهشکل هفتگی با منچستر تمدید کرد. او گرانقیمتترین بازیکن تاریخ باشگاه منچستر یونایتد بودهاست.[۲۶][۲۷]
در این فصل، جوایزی از جمله بازیکن جوان سال به او اهدا گردید. طرفداران منچستر، او را بهترین در جهان فوتبال میدانستند.[۲۸]۲۰۰۸–۲۰۰۷[ویرایش]رونالدو و ریو فردیناند در حال جشنگرفتن پس از گل
در فصل ۰۸–۲۰۰۷، رونالدو با خطایی که بر روی ریچارد هیوز انجامداد، کارت قرمز گرفت و از سهبازی بعدی منچستر محرومشد.[۲۹][۳۰] در بازی منچستر و اسپورتینگ لیسبون در لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷، هردوگل منچستر را رونالدو بهباشگاه پیشین خود زد.[۳۱]
در ماه دسامبر همین سال، توپ طلای فوتبال به ریکاردو کاکا دادهشد و رونالدو بر جایگاه دوم ایستاد؛ اما لیونل مسی را پشت سر گذاشت و او سوم شد.[۳۲][۳۳]
در ۱۲ ژانویه، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد با نتیجه ۰–۶ از منچستر یونایتد شکستخورد که گل نخست را رونالدو بهثمر رساند.[۳۴] او در این فصل در لیگ قهرمانان اروپا، در ۱۱ بازی، ۸ گل بهثمر رساند.[۳۵] در مرحلهٔ یکهشتم نهایی این جام میان منچستر و المپیک لیون، شخصی ناشناس از هواداران لیون مداوم بر روی صورت رونالدو و وین رونی لیزر سبز میانداخت و یوفا پروندهای علیه لیون درستکرد.[۳۶] در نتیجه، لیون را ۵۰۰۰ فرانک سوئیس مجازاتکرد.[۳۷]
در ۱۹ مارس، رونالدو نخستینبار در بازی با بولتون واندررز، بازوبند کاپیتانی منچستر را بر بازو بست. این بازی با پیروزی ۰–۲ منچستر خاتمهیافت که هر دو گل را رونالدو بهثمر رساند.[۳۸] او با بهثمر رساندن ۳۳ گل در این فصل، رکورد جورج بست با ۳۲ گل را شکست.[۳۹]
در پایان فصل، او کفش طلای اروپا را بهدست آورد و با هشت امتیاز بیشتر نسبت به دنیل گویزا، بر جایگاه نخست ایستاد.[۴۰]
منچستر در دیدار پایانی لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷ با باشگاه فوتبال چلسی بازیکرد. منچستر در آغاز، بازی را بهدست گرفت و گل نخست را بهثمر رساند؛ چلسی گل تساوی را زد و نود دقیقه با تساوی ۱–۱ دو تیم خاتمهیافت. سی دقیقهٔ وقتهای اضافه نیز بدون گل سپریشد و بازی به ضربات پنالتی کشیدهشد. رونالدو نخستین کسی بود که پنالتی را وارد دروازهنکرد؛ جان تری و نیکولا آنلکا پنالتیهایشان را گلنکردند و در پایان، منچستر قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد.[۴۱] در پایان فصل، با حساب همهٔ مسابقات، او ۴۲ گل بهثمر رساندهاست که هنوز هم در زندگی حرفهای او یک رکورد محسوب میشود. رکورد بهترین گلزن منچستر در یک فصل، دستدنیس لا است که رونالدو موفقنشد این رکورد را بشکند.[۴۲]۲۰۰۹–۲۰۰۸[ویرایش]رونالدو در بازی با لیورپول. مقابل او آلبرت ریرا دیده میشود.
اسکای اسپورت در ۵ ژوئن گزارشدادند:«رئال مادرید با قیمت سال گذشته باری دیگر به رونالدو پیشنهاد پیوستن به کهکشانیهای مادریدی را داد. »[۴۳] بنابراین، منچستر یونایتد این درخواست غیرقانونی رئال را به فیفا گزارشداد.[۴۴][۴۵] حدسها و گمانهزنیها در ۶ اوت به پایانرسید؛ هنگامی که رونالدو اعلامکرد که تنها یک سال دیگر در منچستر خواهد ماند.[۴۶]
در اوایل سال، او بهدلیل مصدومیت مچ پا سفر به آمستردام را از دستداد.[۴۷] در ۱۷ سپتامبر، مصدومیت او رفعشد و در بازی با ویارئال در لیگ قهرمانان اروپا، جایگزینپارک جی سونگ شد.[۴۸] در روز ۲۴ سپتامبر، نخستین گل خود در لیگ را مقابل میدلزبورو بهثمر رساند.
در ۱۵ نوامبر، او ۱۰۰مین و ۱۰۱مین گل خود در منچستر را مقابل استوک سیتی بهثمر رساند و در پیروزی ۰–۵ منچستر سهیمبود و این روز را جشنگرفت.[۴۹] او با سهرقمیشدن تعداد گلهای خود در این باشگاه، در فهرست ماندگارترین بازیکنان منچستر قرار گرفت.[۵۰] در ۲ دسامبر، توپ طلای اروپا به او تعلقگرفت و با کسب ۴۴۶ امتیاز در مجموع و ۱۶۵ امتیاز بالاتر از لیونل مسی، بر جایگاه نخست ایستاد. پیش از او، واپسین کسی که توپ طلای اروپا را بهدست آوردهبود، جورج بست بود که این موفقیت را در سال ۱۹۶۸ بهدست آوردهبود.[۵۱]
او در روز ۸ ژانویه، با خودروی فراری خود تصادفی جدی داشت و جلوی خودرو بهکلی از بین رفت؛ اما آسیبی به وی نرسید. چهار روز بعد، او بهعنوان بازیکن سال فوتبال جهان برگزیدهشد؛[۵۲] افتخاری که پیش از او واپسینبار برای پرتغال، لوئیس فیگو در سال ۲۰۰۱ کسب کردهبود.[۵۳]
او نخستین گل خود در این فصل لیگ قهرمانان اروپا را مقابل اینترمیلان در مرحلهٔ یکهشتم نهایی بهثمر رساند.[۵۴] در مرحلهٔ بعد، از فاصلهٔ ۴۰ متری به پورتو پرتغال گلزد و به یکی از بهترین گلهایش در زندگی حرفهای تبدیلشد و همچنین، جایزه پوشکاش فیفا را دریافتکرد.[۵۵][۵۶] منچستر دوباره به مرحلهٔ پایانی رسید؛ اما ۰–۲ ازبارسلونا شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۵۷]
در ۱۱ ژوئن، منچستر یونایتد پیشنهاد بی قید و شرط ۸۰ میلیون پوندی رئال مادرید را پذیرفت و رونالدو به کهکشانیهای مادریدی پیوست.[۵۸] رونالدو پس از رفتن به رئال مادرید دربارهٔ الکس فرگوسن گفت: «الکس فرگوسن، پدر من در ورزش بودهاست، یکی از مهم ترین عوامل موثر در زندگی من است. »[۵۹][۶۰]رئال مادرید[ویرایش]۲۰۱۰–۲۰۰۹[ویرایش]رونالدو در شهرآورد مادرید در بازی با اتلتیکو مادرید. مقابل او دیگو فورلان دیده میشود.
من چیزی جز ستایش این پسر ندارم که بهترین فوتبالیست جهان است و از ریکاردو کاکا و لیونل مسی بهتر است. او در فوتبال از همه جلوتر است و مشارکت باورنکردنی، گلهای باورنکردنی و آمار باورنکردنی دارد. او برای گلزنی تلاش میکند و بهسوی آن گام بر میدارد. او در کل حیرتانگیز است.الکس فرگوسن، سرمربی رونالدو در منچستر یونایتد، در ژوئیه ۲۰۰۹[۶۱]
در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹، باشگاه فوتبال رئال مادرید تأیید کرد که رونالدو در ۱ ژوئیه به این باشگاه خواهد پیوست. رونالدو شش سال با این باشگاه قرارداد امضا کردهاست.[۶۲] این باشگاه هر فصل ۱۳ میلیون یورو و در مجموع شش سال، ۹۴ میلیون یورو به او پرداخت خواهدکرد و قیمت خروج او از رئال ۱ میلیارد یورو تعیینشده که یک رکورد است.[۶۳][۶۴] طی مراسم استقبال از او در ۶ ژوئیه، ۸۰ هزار نفر به ورزشگاه سانتیاگو برنابئو آمدند که این تعداد استقبالکننده نیز یک رکورد بهشمار میرود. این تعداد استقبالکننده، رکورد ورود دیگو آرماندو مارادونا به باشگاه فوتبال ناپولی را شکست. پیش از این، رکورد استقبالکنندگان مادریدی دست خاویر ساویولابودهاست.[۶۵][۶۶][۶۷][۶۸]
برای آمادهسازی رونالدو در رئال، یک بازی میان رئال و شامروک روورز انجامگرفت. این بازی با گل دقایق پایانی کریم بنزما پایانیافت. رونالدو نخستین گلش در باشگاه جدید خود را مقابل باشگاه فوتبال الدییو کیتو در اکوادور بهثمر رساند.[۶۹] نخستین گل او در لا لیگا، مقابل باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا بود و گل دوم باشگاهش را بهثمر رساند.[۷۰] او فصل خوبی را با رئال در لیگ قهرمانان اروپا ۱۰–۲۰۰۹ تجربهکرد و در مرحلهٔ گروهی، دوبار در ضربهٔ آزاد به باشگاه زوریخ گلزد و در پایان، رئال بازی را ۲–۵ برد.[۷۱] این دوگل، نخستین گلهای او در رئال در لیگ قهرمانان اروپا بودهاست. سپس با بهثمر رساندن دوگل مقابل ویارئال، رکورد تعداد گلهای باشگاه را شکست.[۷۲][۷۳] در بازی بعدی لیگ قهرمانان اروپا، دوگل را مقابل باشگاه فوتبال المپیک مارسی بهثمر رساند.[۷۴] سپس دچار آسیبدیدگی مچ پا شد و بهسختی مقابل باشگاه سویا بازیکرد.[۷۵]
در ماه اکتبر، در بازی با تیم ملی فوتبال مجارستان در مسابقات مقدماتی جام جهانی، دوباره مچ پای او آسیبدید و نتوانست تا ماه نوامبر فوتبال بازیکند.[۷۶] او همچنین در بازی ال کلاسیکو که رئال بازی را ۰–۱ به بارسلونا واگذار کرد، از مصدومیت مچ پا رنج میبرد.[۷۷] رئال در این فصل در لا لیگا به مقام دوم رسید و در یکهشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا از المپیک لیون شکستخورد و نتوانست به مرحلهٔ یکچهارم نهایی راه پیداکند.[۷۸]۲۰۱۱–۲۰۱۰[ویرایش]رونالدو در بازی با تاتنهام هاتسپر در لیگ قهرمانان اروپا. مقابل او، گرت بیل دیده میشود.
با خروج رائول گونزالس از رئال، پیراهن شمارهٔ ۷ این باشگاه به رونالدو واگذار شد.[۷۹] در ۲۳ اکتبر، او رکورد فردی خود را در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر افزایشداد و چهار بار گلزنیکرد.[۸۰][۸۱] رکورد تعداد گلهای او در یک ماه، ۱۱ است که سهگل را نیز در لیگ قهرمانان اروپا بهثمر رساندهاست. پیش از شکست سنگین ۰–۵ رئال در ال کلاسیکو، او برای دومین بار اتلتیک بیلبائو را هتتریک کرد.[۸۲] رئال همچنین در مسابقات کوپا دل ری ۱۱–۲۰۱۰، باشگاه لوانته را ۰–۸ شکستداد.[۸۳]
رئال در این فصل، آغاز موفقیداشت و چندین رکورد باشگاه را شکست.[۸۴][۸۵] رئال فصل جدید لا لیگا را با پیروزی مقابل ختافه و ویارئال آغاز نمود. رونالدو در بازی مقابل ویارئال، روی پاس ریکاردو کاکا، رئال را بهگل رساند.[۸۶][۸۷] بعدها، آمار گلزنی او بارها افزایش و کاهشیافت.[۸۸] در ۳ مارس، او باشگاه مالاگا را هتتریک کرد و طی یک جراحی جزئی، مجبور شد دو هفته فوتبال بازینکند. در ماه آوریل، او باری دیگر به فوتبال بازگشت و در پایان ماه، چهلمین گل فصل خود را بهثمر رساند. سپس در مسابقهٔ پایانی جام حذفی اسپانیا، رئال با تک گل رونالدو بارسلونا را شکستداد و قهرمان جام حذفی شد.[۸۹] در هر دو وبگاه اینترنتی مارکا و رئال مادرید، رأیدهندگان او را بهعنوان برترین گلزن سال برگزیدند.[۹۰][۹۱] رونالدو با بهثمر رساندن چهل گل در لا لیگا، رکوردهای تلمو زارا و هوگو سانچز با ۳۸ گل را شکست. در طول این فصل، رونالدو ۵۳ گل در مجموع مسابقات بهثمر رساند و رکورد تاریخ باشگاه با ۴۹ گل توسط فرانس پوشکاش را شکست.[۹۲]۲۰۱۲–۲۰۱۱[ویرایش]رونالدو در بازی با آژاکس آمستردام در لیگ قهرمانان اروپا
ژوزه مورینیو، سرمربی رئال مادرید، در ماه مه ۲۰۱۲ گفتهاست:«رونالدو عالی و حیرتانگیز است و من او را با لیونل مسی مقایسه نخواهمکرد. به نظر من امسال رونالدو بهتر از مسی بودهاست.[۹۳] »
رئال مادرید در سالهای گذشته برای آمادهسازی خود با باشگاههای ایالات متحده آمریکا بازی میکردهاست. رونالدو در هر دو بازی با لسآنجلس گلکسی وگوادالاخارا گلزنیکرد؛ بهویژه این که سهبار به گوادالاخارا گلزد و هتتریک کرد.[۹۴][۹۵] او در ۲۳ و ۲۹ اوت در سوپرجام فوتبال اسپانیا، دوگل مقابل باشگاه فوتبال بارسلونا بهثمر رساند.[۹۶] سرانجام لا لیگا در ۲۸ اوت با بازی رئال مادرید و رئال ساراگوسا آغاز گردید.[۹۷]
در ۲۴ سپتامبر، او نهمین هتتریک خود در رئال را مقابل رایو والکانو بهعمل آورد. در ۲۲ اکتبر، باری دیگر مقابل مالاگا هتتریک کرد. با پیروزی ۱–۷ رئال مقابلاوساسونا در ۶ نوامبر، ثابتشد که گارد سلطنتی نیمهراه قهرمانی را رفتهاست.[۹۸] در ۲۶ نوامبر، رونالدو دوبار در دربی مادرید مقابل اتلتیکو مادرید گلزنیکرد. او یکی از سهنامزد پایانی کسب توپ طلای فوتبال بود، اما در پایان لیونل مسی این توپ را بهدست آورد. نامزد دیگر این توپ، ژاوی هرناندز بود. رونالدو یکصدمین گل رسمی خود در رئال را مقابل لیون بهثمر رساند.[۹۹]
رونالدو هماکنون از بهترین و سریعترین فوتبالیستهای جهان است و قهرمانی در لا لیگا ۱۲–۲۰۱۱ را با رئال مادرید تجربهکرد. رونالدو در پایان کار خود در رئال مادرید گفتهاست:«من دوست دارم تا آخر عمرم در رئال مادرید بمانم و ۱۰ سال دیگر با رئال مادرید قرار داد امضا کنم. »[۱۰۰][۱۰۱]۲۰۱۳–۲۰۱۲[ویرایش]
در ۲۳ اوت ۲۰۱۲، رونالدو نخستین گل در فصل را مقابل بارسلونا در ورزشگاه نیوکمپ طی یکی دیگر از بازیهای ال کلاسیکو بهثمر رساند.[۱۰۲] در بازی برگشت که درورزشگاه سانتیاگو برنابئو انجام میگرفت، رئال با گل رونالدو بازی را ۱–۲ برد و قهرمان سوپرکوپا د اسپانیا شد. رکورد رونالدو آنزمان درمورد گلزنی در پنج بازی متوالی ال کلاسیکو با رکورد ایوان زامورانو برابری میکند.[۱۰۳] او جهت کسب جایزه بهترین بازیکن سال اروپا در فصل ۱۲–۲۰۱۱، رقابت تنگاتنگی با لیونل مسی داشت؛ در حالی که آندرس اینیستا این جایزه را بهدست آورد.[۱۰۴]
در ۲ سپتامبر ۲۰۱۲، رونالدو گلی که مقابل گرانادا بهثمر رساند، ۲۰۰مین گل او در لیگهای برتر انگلستان، لا لیگا و لیگ برتر پرتغال محسوب میشود. وی افزود:«من طی ۱۴۹ بازی که در رئال انجام دادهام، ۱۵۰ گل بهثمر رساندهام. » او یکی از بهترین گلزنان تاریخ باشگاه فوتبال رئال مادرید در همهٔ مسابقات بهشمار میرود. او در یکی از بازیهایش در این فصل، با برخورد به همباشگاهی خود، گونسالو ایگواین، گرفتار مصدومیت جزئی ران شد.[۱۰۵]
پس از بازی، رونالدو ادعا کرد که از موضوع حرفهایبودن خود ناخشنود است و بهدلیل ۱۴۹مین و ۱۵۰مین گل خود در این باشگاه، جشنگرفت.[۱۰۶] چند تن از همباشگاهیهای او ادعا میکنند که رونالدو بهشدت از باشگاه و اعضای آن پشتیبانی میکند.[۱۰۷][۱۰۸][۱۰۹] نمایندهٔ او، خورخه مندس، اصرار دارد که رونالدو بازی در رئال مادرید را ناخشنود میداند.[۱۱۰] رونالدو این موضوع را رد کرد و ادعا کرد که میل به یک قرارداد جدید با این باشگاه دارد.[۱۱۱] رئیس باشگاه رئال مادرید، فلورنتینو پرز، ادعا کردهاست که رونالدو قصد ترک باشگاه را ندارد و به دلایلی دیگر ناخشنود است.[۱۱۲] رئیس پیشین بارسلونا، خوآن لاپورتا، اظهار داشت که رونالدو تحت فشار است و پس از انجام بازیهای ملی، بیشتر بر روی موفقیتهای خود در باشگاه متمرکز شدهاست.[۱۱۳][۱۱۴][۱۱۵] سرمربی رئال مادرید، ژوزه مورینیو میگوید:«اگرچه رونالدو پر از غم و اندوهاست، اما نقش خود را برای من بهعنوان یک بازیکن بهطور کامل بازی میکند[۱۱۶] و برگزیدن آندرس اینیستا بهعنوان بازیکن سال اروپا، یکی از دلایل ناخشنودی او است. »[۱۱۷]
در ۱۵ سپتامبر، رونالدو فرصت مهمی را در بازی مقابل سویا از دست داد و رئال بازی را ۰–۱ به سویا واگذار کرد.[۱۱۸] در ۱۸ سپتامبر، او نخستین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل منچستر سیتی بهثمر رساند و رئال بازی را ۲–۳ از منچستر سیتی برد.[۱۱۹] در ۳۰ سپتامبر، رونالدو باری دیگر در لا لیگا، این بار مقابل دپورتیوو لاکرونیا هتتریک کرد و بازی با پیروزی ۱–۵ رئال بهپایان رسید.[۱۲۰][۱۲۱] در روز ۴ اکتبر، رونالدو باری دیگر در لیگ قهرمانان اروپا مقابل آژاکس آمستردام هتتریک کرد و رئال بازی را ۱–۴ برد.[۱۲۲] در هفتهٔ بعد، رونالدو دوگل در ورزشگاه نیوکمپ به بارسلونا زد و بازی با نتیجهٔ ۲–۲ بهپایان رسید. دوگل بارسلونا را نیز لیونل مسی بهثمر رساند. رونالدو هماکنون تنها بازیکنی است که توانستهاست در ۶ بازی متوالی ال کلاسیکو، گل بزند.[۱۲۳] در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۲، او پنجمین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل بروسیا دورتموندبهثمر رساند. این بازی با شکست ۱–۲ رئال مقابل دورتموند بهپایان رسید.[۱۲۴] در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۲، او در پیروزی ۰–۵ رئال مادرید مقابل رئال مایورکا نیز گل دوم و چهارم رئال را بهثمر رساند.[۱۲۵]تیم ملی[ویرایش]
رونالدو در نخستین بازی ملی خود در تاریخ ۲۰ اوت ۲۰۰۳ در برابر تیم ملی فوتبال قزاقستان بازیکرد.[۱۲۶] او در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ پرتغال، دوگل برای تیم ملی خود بهثمر رساند: نخستین گل او در بازیهای گروهی مقابل یونان[۱۲۷] و گل دوم او مقابل هلند در مرحلهٔ نیمهنهایی بود.[۱۲۸] با گل او به هلند، پرتغال به مرحلهٔ پایانی راهیافت؛ اما در نهایت از یونان شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۱۲۹] در همان سال، با تیم ملی خود در بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۰۴ شرکتکرد.[۱۳۰][۱۳۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[ویرایش]
رونالدو در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[۱۳۲]، نخستین گل ملی خود را در مرحلهٔ گروهی مقابل یونان بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از یونان باخت.[۱۳۳] او دومین گل ملی خود را نیز در نیمهنهایی این مسابقات مقابل هلند بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از هلند برد.[۱۳۴] او در ستارگان تیمهای فینالیست جام ملتهای اروپا، با بهثمر رساندن دوگل از نامزدهای برجسته بهشمار میرفت.[۱۲۹] او همچنین نمایندهٔ پرتغال در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ بود.[۱۳۵][۱۳۶]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
رونالدو در مقدماتی جام جهانی فوتبال، دومین گلزن برتر اروپا با بهثمر رساندن هفتگل بودهاست.[۱۲۹] او نخستین گل خود در جام جهانی فوتبال را در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان مقابل تیم ملی فوتبال ایران در یک ضربهٔ پنالتی بهثمر رساند.[۱۳۷]
در مرحلهٔ یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۰۶، رونالدو مقابل تیم ملی فوتبال انگلستان و همباشگاهی خود در منچستر یونایتد، وین رونی بازیکرد. رونی بر روی مدافع پرتغال، ریکاردو کاروالیو خطاکرد؛ با رونالدو درگیر شد و توسط داور اخراجشد. رسانههای انگلیسی بر این باورند که رونالدو پس از کارت قرمز گرفتن رونی، بهداور بازی، هوراسیو الیزوندو اعتراض کردهاست؛ اما پس از اخراج رونی به نیمکت پرتغال چشمک زدهاست و این مسئله کمی مشکوک بهنظر میرسد. پس از مسابقه، رونالدو اصرار داشت که رونی دوست او بودهاست.[۱۳۸] در ۴ ژوئیه، الیزوندو اعلام کرد که اخراج رونی به علت درگیری او با رونالدو نبودهاست.[۱۳۹]
واکنشهای رسانههای انگلیسی سبب شد رونالدو، منچستر را ترککند.[۱۴۰] او در مصاحبه با یک روزنامهٔ ورزشی اسپانیایی بهنام مارکا گفتهاست که قصد دارد به رئال مادرید بپیوندد.[۱۴۱] فرگوسن دستیار پرتغالی خود، کارلوس کیروش را پیش رونالدو فرستاد تا ذهنیت او را عوضکند.[۱۴۲][۱۴۳] سرانجام، رونالدو در آوریل ۲۰۰۷ قراردادی پنجساله با منچستر امضاکرد.[۱۴۴]
پرتغال در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۰۶، از تیم ملی فوتبال فرانسه شکستخورد[۱۴۵] و در مرحلهٔ ردهبندی نیز از میزبان بازیها، آلمان شکستخورد و بهمقام چهارم نائلآمد.[۱۴۶] رونالدو شانس کسب جایزهٔ بهترین بازیکن جوان سال را با رایانامههای مبارزاتی انگلیسیها از دست داد. رأیگیری آنلاین فقط تحت تأثیر تعداد آرا انجام نمیگیرد؛ بلکه، گروه مطالعات فیفا به مطالعات فنی میپردازند و آن زمان، لوکاس پودولسکی از تیم ملی فوتبال آلمان را لایق کسب این جایزه دانستند.[۱۴۷]رونالدو در بازی پرتغال و برزیل در ورزشگاه امارات، ۶ فوریه ۲۰۰۷. روزی که او نخستینبار بازوبند کاپیتانی پرتغال را بر بازوی خود بست.
رونالدو یک روز پس از تولد ۲۲ سالگی خود، در یک بازی دوستانه میان پرتغال و برزیل، برای نخستینبار در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۰۷، بازوبند کاپیتانی تیم ملی خود را بر بازو بست.[۱۴۸] این کاپیتانی بهشکل مستقیم توسط رئیس کنفدراسیون فوتبال پرتغال، کارلوس سیلوا دو روز پیش از مرگ خود صادر گردیدهبود. لوئیس فیلیپه اسکولاری میگوید:«آقای سیلوا از من خواست تا [رونالدو] را بهعنوان کاپیتان پرتغال برگزینم... [او] بیش از حد جوان بود، اما آقای سیلوا از من درخواستداشت و هماکنون دیگر پیش ما نیست. »[۱۴۹]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸[ویرایش]
رونالدو هشت گل برای پرتغال در مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ بهثمر رساند[۱۵۰] و در پشت فوتبالیست لهستانی، اوزیبیوس اسمولارکجایگرفت؛ اما در مسابقات جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸، فقط ۱ گل مقابل تیم ملی فوتبال آلمان در یکچهارم نهایی بهثمر رساند.[۱۵۱] هنگامی کهکارلوس کیروش بهعنوان سرمربی جدید پرتغال در ژوئیه ۲۰۰۸ برگزیدهشد،[۱۵۲] رونالدو را بهعنوان کاپیتان تیم ملی پرتغال منصوبکرد.[۱۵۳]
رونالدو همچنین بهعنوان مرد بازی پرتغال و جمهوری چک در گروه A جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ برگزیدهشد.[۱۵۴]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۰، پرتغال در افتتاحیهٔ جام جهانی، مقابل ساحل عاج بازیکرد و با انجام یک خطا بر روی گای دمل، از داور کارت زرد گرفت. روز بعد، پرتغال با فیفا تماسگرفت و درخواستکرد که کارت زرد رونالدو را ببخشد؛ اما درخواست پرتغال توسط فیفا ردشد.[۱۵۵]
رونالدو در هرسه بازی پرتغال در گروه G جام جهانی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان برگزیدهشد..[۱۵۶][۱۵۷][۱۵۸] او در مسابقات جام جهانی ۲۰۱۰، فقط یک گل مقابل کره شمالی در ۲۱ ژوئن بهثمر رساند.[۱۵۹] این بازی را پرتغال ۰–۷ از کرهٔ شمالی برد. این گل، نخستین گل ملی او پس از ۱۶ ماه بودهاست.[۱۶۰] سرانجام، پرتغال توسط اسپانیا در مرحلهٔ یکهشتم نهایی حذفشد.[۱۶۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲[ویرایش]رونالدو در بازی پرتغال و آلمان در جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲
رونالدو هفت گل برای پرتغال در مرحله مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲ بهثمر رساند؛ از جمله، دو گل مقابل بوسنی و هرزگوین در مرحلهٔ پلیآف بهثمر رساند. در قرعهکشی جام ملتهای اروپا، پرتغال بههمراه هلند، دانمارک و آلمان در گروه B موصوف به گروه مرگ قرارگرفت.[۱۶۲] در مصاحبه با مجلهٔ ورزشی کیکر، رونالدو اظهار داشت:«من با این زندگی حرفهای سراسر فوتبالی که دارم، برای پرتغال یک غنیمت محسوب میشود. »[۱۶۳][۱۶۴][۱۶۵][۱۶۶]
پس از شکست مجدد پرتغال مقابل آلمان، رونالدو مورد انتقاد قرارگرفت و بر اثر ناامیدی و اشتباهات خود در بازی و پیادهروی در زمین، پس از پایان مسابقه، بدون تشکر از همتیمیهای خود به اتاقهای پرتغال رفت. همتیمی او، نانی بیانکردهاست:«او خشمگین زمین را ترککرد و نیاز به درمان دارد. او بهخوبی کار تیمی را انجامداد و بهشدت تحت فشار بودهاست و بهزودی منتقدان خود را ساکت خواهدکرد. » لوئیس فیگو باتوجه به انتقاد از رونالدو و رفتار او، بیانکرد:«او باید همیشه کاپیتان موفقی برای تیم ملی خود باشد؛ اگرچه این نتیجه حاصل شدهاست. »[۱۶۷]
در طول مسابقهٔ پرتغال و دانمارک، هرگاه توپ بهپای رونالدو میرسید، طرفداران دانمارک شعار میدادند و نام لیونل مسی را تکرار میکردند. او دو فرصت عالی و یک فرصت معمولی را ازدستداد و ناامید شد.[۱۶۸] در پاسخ به پرسش دربارهٔ شعارهای مسی، رونالدو گفت:«آیا میدانید که لیونل مسی در این زمان، سال گذشته کجا بودهاست؟ آیا میدانید؟ او با کشور خود در کوپا آمریکا ۲۰۱۱ بازی میکرد و از این جام حذفشد. مگر سرنوشت آرژانتین بهتر از پرتغال بود؟ مردم فکر میکنند که او بهترین بازیکن جهان است؛ این برای یک بازیکن بزرگ فوتبال جهان طبیعیاست.[۱۶۹] »
فرصتها و گلهای رونالدو مشخصاست. او میخواهد با تیم ملی خود به مسابقهٔ پایانی راه پیداکند و ثابتکند که بهترین بازیکن جهان است.[۱۷۰][۱۷۱]دیهگو آرماندو مارادونا، در فرصت رونالدو برای رساندن پرتغال به بازی پایانی.
در واپسین مسابقهٔ گروهی میان، رونالدو دو گل مقابل هلند بهثمر رساند و صعود پرتغال به مرحلهٔ بعدی را تضمینکرد. این بازی با پیروزی ۱–۲ پرتغال مقابل هلند بهپایان رسید. او همچنین دوبار در مسابقات گروهی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان شناختهشد.[۱۷۲][۱۷۳]
رونالدو برای عملکرد خود مقابل جمهوری چک در مرحلهٔ یکچهارم نهایی، مورد تقدیر قرارگرفت. روی ارسال توپ ژوآئو موتینیو و ضربهٔ سر رونالدو، پرتغال بازی را ۰–۱ مقابل جمهوری چک برد و به نیمهنهایی راهیافت. او پس از بهثمر رساندن گل، جلوی دوربین دوید و ریشخندان شعار مسی را داد.[۱۷۴][۱۷۵]
او شانسهای متعددی را برای پرتغال مقابل اسپانیا در نیمهنهایی ازدستداد؛ اما، سهبار شوت او به تیر دروازه برخورد کرد[۱۷۶] و بهترین شانس خود را در دقیقهٔ ۹۰ ازدستداد.[۱۷۷] این بازی با ضربات پنالتی بهسود اسپانیا خاتمهیافت. رونالدو نامزد شدهبود تا پنجمین ضربهٔ پنالتی پرتغال را بزند و پرتغال با شوت او به مسابقهٔ پایانی برسد؛ اما، نوبت به او نرسید و پرتغال در ضربات پنالتی از اسپانیا شکستخورد.[۱۷۸]سرمربی پرتغال، پائولو بنتو گفت:«این طرح من بودهاست که رونالدو پنجمین ضربه را بزند و پرتغال با ضربهٔ او، به مسابقهٔ پایانی برسد. »[۱۷۹][۱۸۰]
رونالدو پیش از مسابقات و در طول آن، بارها و بارها بهخصوص توسط دیهگو آرماندو مارادونا مورد ستایش قرارگرفت. مارادونا گفتهاست:«رونالدو بهترین بازیکن بر روی این سیارهاست و هممیهنان او، باید برای او یک بنای تاریخی در لیسبون بسازند. »[۱۷۱][۱۸۱] رونالدو بههمراه پنج بازیکن دیگر، جزء بهترین گلزنان مشترک این جام با سه گل قرارگرفت؛ اگرچه فرناندو تورس، کفش طلای اروپا را بهدست آورد.[۱۸۲]۲۰۱۲–۲۰۰۶[ویرایش]گلهای ملی[ویرایش]گلتاریخورزشگاهکشورگل چندمنتیجه بازیجام یا نوع بازی۱۱۲ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال یونان۱۲–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۲۳۰ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳۴ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه اسکونتو، ریگا، لتونی لتونی۱۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۴۸ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه دکتر ماژلان پسوآ، لییرا، پرتغال استونی۱۴–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۵۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۲۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۶۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۴۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۷۱۷ نوامبر ۲۰۰۴ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۲۵–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۸۴ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال اسلواکی۲۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۹۸ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه آ. لی کوک آرنا، تالین، استونی استونی۱۱–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۰۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۱۳–۰دوستانه۱۱۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۳۰–۳دوستانه۱۲۱۷ ژوئن ۲۰۰۶ورزشگاه کومرتسبانک آرنا، فرانکفورت، آلمان ایران۲۰–۲جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۳۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۱۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۴۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۳۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۵۱۵ نوامبر ۲۰۰۶ورزشگاه سیدید د کویمبرا، کویمبرا، پرتغال قزاقستان۲۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۶۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۲۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۷۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۴۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۸۲۲ آگوست ۲۰۰۷ورزشگاه هنراپتاکن، ایروان، ارمنستان ارمنستان۱۱–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۹۸ سپتامبر ۲۰۰۷ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال لهستان۲۲–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۰۱۷ اکتبر ۲۰۰۷ورزشگاه مرکزی آلماآتی، آلماآتی، قزاقستان قزاقستان۲۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۱۱۱ ژوئن ۲۰۰۸ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس جمهوری چک۲۳–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۲۱۱ فوریه ۲۰۰۹ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال فنلاند۱۰–۱دوستانه۲۳۲۱ ژوئن ۲۰۱۰ورزشگاه کیپ تاون، کیپتاون، آفریقای جنوبی کره شمالی۶۰–۷جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی۲۴۸ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال دانمارک۳۱–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۵۱۲ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه لوگاردالاسوولار، ریکیاویک، ایسلند ایسلند۱۳–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۶۹ فوریه ۲۰۱۱ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس آرژانتین۱۱–۲دوستانه۲۷۱۰ آگوست ۲۰۱۱ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال لوکزامبورگ۲۰–۵دوستانه۲۸۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۱۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۹۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۲۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۰۱۱ اکتبر ۲۰۱۱ورزشگاه پارکن، کپنهاگ، دانمارک دانمارک۱۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۱۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۱۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۲۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۳۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۳۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۴۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۲۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۵۲۱ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه ملی ورشو، ورشو، لهستان جمهوری چک۱۰–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۶۱۵ اوت ۲۰۱۲ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال پاناما۲۰–۲دوستانه۳۷۷ سپتامبر ۲۰۱۲ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۱۱–۲مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ برزیلزندگی شخصی[ویرایش]
هنگامی که رونالدو ۲۰ سال داشت، پدر الکلی او در ۵۲ سالگی درگذشت؛ اما رونالدو الکل نمینوشد و سیگار نمیکشد.[۱۸۳][۱۸۴][۱۸۵] در ماه مارس سال ۲۰۰۹، او صد هزار پوند به بیمارستانی اهدا کرد که سرطان مادرش را درمان کرده بود.[۱۸۶]
در سال ۲۰۰۷، زندگینامهٔ او در کتابی بهنام لحظات منتشر شد.[۱۸۷] یک فروشگاه پوشاک با نام CR۷ (مخفف Cristiano Ronaldo و شمارهٔ پیراهن ۷) افتتاحشد.[۱۸۸] شعبهٔ دوم این فروشگاه نیز افتتاحشده و هماکنون دو شعبه در لیسبون و مادیرا وجود دارد. او برای قربانیان زمینلرزهای که در مادیرا رخداد، در تیم منتخب مادیرا مقابل ماریتمو، پورتو و ناسیونال مادیرا بازیکرد.[۱۸۹] رونالدو در دنیای مد هم از مشهورترینها است. او از سهامداران (نایک)، (پیپ جینز)، (اکسترا جاس) (نوشیدنی انرژیزای اندونزی) و اتومبیل سوزوکی است. رونالدوبا زنی به نام (مرچه رومرو) مجری اسپانیایی تلویزیون پرتغال آشنا شد. هر چند اصلیت اسپانیایی دارد ولی در پرتغال به دنیا آمده و رشد کرده است. او با آشنایی خود با رونالدو تنفر خیلیها را برانگیخت زیرا بسیاری از طرفداران رونالدو او را شایسته نامزدی فوتبالیست محبوب خود نمیدانستند و سایتهای اینترنتی علیه او ایجاد کردند.(مرچه) نه سال از کریستیانو بزرگتر بود و از همسر اولش طلاق گرفته بود. او در حال حاضر با ایرینا شایک رابطه دارد. رونالدو با فروش کفش طلایش به کودکان غزه کمک چندین میلیون دلاری کرد.[۱۹۰]رونالدو در بازی مقابل با دورتموند ۲۰۰۸
رونالدو از سال ۲۰۰۸ تا به حال نماد بازی PES بوده است.ویژگی و رکورد[ویرایش]
رونالدو تکنیک بالایی دارد و او را استاد رقص پا می دانند و در ضد حملات سرعت رونالدو بسیار زیاد است. رونالدو در ضربات ایستگاهی دارای سبک است، رونالدو ساقهای قوی و محکمی که دارد و دارای قدرت بدنی بالایی دارد و ضربات سر را دقیق میزند.[۱۹۱] رونالدو در دیدار مقابل سویا و اتلتیکو مادرید ۹۶ متر را در عرض ۱۰ طی کرد.[۱۹۲] رونالدو پس از گل دیدنی اش به منچستر یونایتد، چندین کارشناس ورزشی تحقیقات را روی پرش او آغاز نمودند. و درباره میزان پرش کریستیانو رونالدو اعلام کردند که این مهاجم پرتغالی قادر است بدون کمک دستانش یک متر و ۱۱ سانتیمتر بالا بپرد و قد رونالدو در هنگام این پرش به ۲ متر و ۹۳ سانتیمتر برسد، کمی بزرگ تر از قد یک بازیکن در لیگ بسکتبال، نیروی که کریستیانو رونالدو صرف میکند پنج برابر بیشتر از وزن بدن خود است.[۱۹۳]آمار و ارقام[ویرایش]آمار باشگاهی[ویرایش]بهروزرسانی در ۶ نوامبر ۲۰۱۲.رونالدو لباس دوم خود را در فصل ۱۰–۲۰۰۹ رئال مادرید پوشیدهاست.باشگاهفصللیگ[الف]جام حذفیجام یوفالیگ قهرمانان اروپادیگر بازیها[ب]مجموعبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلاسپورتینگ پرتغال۲۰۰۲–۰۳۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵مجموع۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵منچستر یونایتد۲۰۰۳–۰۴۲۹۴۵۲۱۰۵۰۰۰۴۰۶۲۰۰۴–۰۵۳۳۵۷۴۲۰۸۰۰۰۵۰۹۲۰۰۵–۰۶۳۳۹۲۰۴۲۸۱–۴۷۱۲۲۰۰۶–۰۴۳۴۱۷۷۳۱۰۱۱۳–۵۳۲۳۲۰۰۷–۰۸۳۴۳۱۳۳۰۰۱۱۸۱۰۴۹۴۲۲۰۰۸–۰۹۳۳۱۸۲۱۴۲۱۲۴۲۱۵۳۲۶مجموع۱۹۶۸۴۲۶۱۳۱۲۴۵۵۱۶۳۱۲۹۲۱۱۸رئال مادرید۲۰۰۹–۱۰۲۹۲۶۰۰–۶۷–۳۵۳۳۲۰۱۰–۱۱۳۴۴۰۸۷–۱۲۶–۵۴۵۳۲۰۱۱–۱۲۳۸۴۶۵۳–۱۰۱۰۲۱۵۵۶۰۲۰۱۲–۱۳۳۱۳۱۶۶–۱۱۱۲۲۲۵۰۵۱مجموع۱۳۲۱۴۳۱۹۱۶–۳۹۳۵۴۳۱۹۶۱۹۹مجموع۳۵۳۲۳۰۴۸۳۱۱۲۴۹۷۵۱۷۴۵۱۷۳۲۰آمار ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۲[۱۹۴]رونالدو در بازی با آرژانتین در ۹ فوریه ۲۰۱۱تیم ملیسالبازیگلپرتغال۲۰۰۳۲۰۲۰۰۴۱۶۷۲۰۰۵۱۰۲۲۰۰۶۱۴۶۲۰۰۷۱۰۵۲۰۰۸۸۱۲۰۰۹۷۱۲۰۱۰۱۱۳۲۰۱۱۹۷۲۰۱۲۱۳۵۲۰۱۳۹۱۰مجموع۱۰۹۴۷آمار کلی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ نوامبر 2014مسابقاتبازیگلمیزان گل در هر بازیباشگاهی۴۸۳۲۸۷۰٫۵۹ملی10747۰٫۳۷المپیک۳۱۰٫۳۳مجموع۵۸۶۳۲۵۰٫۵۵جوایز[ویرایش]جوایز زیر، تنها بخشی از جوایز کریستیانو رونالدو است.رونالدو (چپ) و مسی (راست) در بازی پرتغال و آرژانتین، ۹ فوریه ۲۰۱۱ترکیب پرتغال در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴. رونالدو کنار دروازهبان، ادواردو کاروالیو و پپه دیده میشود. تیم ملی پرتغال[ویرایش]جام ملتهای اروپا:نایبقهرمانی (۱): ۲۰۰۴جام جهانی:مقام چهارم (۱): ۲۰۰۶ اسپورتینگ لیسبون[ویرایش] سوپرجام پرتغال:قهرمانی (۱): ۱۹۹۸ سوپرجام پرتغال: منچستر یونایتد[ویرایش]لیگ برتر:قهرمانی (۳): ۰۷–۲۰۰۶، ۰۸–۲۰۰۷، ۰۹-۲۰۰۸نایبقهرمانی (۱): ۰۶-۲۰۰۵ جام حذفی:قهرمانی (۱): ۰۴–۲۰۰۳نایبقهرمانی (۲): ۰۴–۲۰۰۵، ۰۷-۲۰۰۶ کارلینگ کاپ:قهرمانی (۲): ۰۶–۲۰۰۵، ۰۹–۲۰۰۸ جام خیریه:قهرمانی (۲): ۲۰۰۷، ۲۰۰۸نایبقهرمانی (۱): ۲۰۰۴ لیگ قهرمانان اروپا:قهرمانی (۱): ۰۸–۲۰۰۷نایبقهرمانی (۱): ۰۹–۲۰۰۸ جام باشگاههای جهان:قهرمانی (۱): ۲۰۰۸ رئال مادرید[ویرایش]تندیس رونالدو با عنوان پلازا رونالدو در مادرید لا لیگا:قهرمانی (۱): ۱۲–۲۰۱۱نایبقهرمانی (۲): ۱۰–۲۰۰۹، ۱۱–۲۰۱۰ کوپا دل ری:قهرمانی (۱): ۱۱-۲۰۱۰سوپرکوپا د اسپانیا:قهرمانی (۱): ۲۰۱۲نایبقهرمانی (۱): ۲۰۱۱انفرادی[ویرایش]جایزه براوو (۱): ۲۰۰۶کفش طلای اروپا (۲): ۲۰۰۸، ۲۰۱۱توپ طلای اروپا (۱): ۲۰۰۸بازیکن سال فوتبال جهان (۱): ۲۰۰۸جایزه پوشکاش فیفا (۱): ۲۰۰۹جایزه پیچیچی (۱): ۲۰۱۱جایزه آلفردو دی استفانو (۱): ۲۰۱۲
مسابقات دوستانهجام سانتیاگو برنابئو (۳): ۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱جام فرانس بکن باوئر (۱): ۲۰۱۰جستارهای وابسته[ویرایش]الکس فرگوسنژوزه مورینیولیونل مسیتیم ملی فوتبال پرتغالباشگاه فوتبال رئال مادرید
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (به پرتغالی: Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro) (زادهٔ ۵ فوریه ۱۹۸۵)،[۲] که عموماً با نام کریستیانو رونالدوشناخته میشود، بازیکن فوتبال اهل کشور پرتغال است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال رئال مادرید بازی میکند. او در سال ۲۰۰۹ با انتقال ۸۰ میلیون پوندیاش (۹۴ میلیون یورو، ۱۳۱٫۶ میلیون دلار) از منچستر یونایتد به رئال مادرید، به گرانترین بازیکن تاریخ فوتبال جهان تبدیل شد. رکوردی که بر اساس گزارشهای منتشر شده، با انتقال ۱۰۰ میلیون یورویی گرت بیل از تاتنهام به رئال مادرید در سال ۲۰۱۳، شکسته شد.[۳] با حقوق سالیانه ۲۱ میلیون یورو، دارای بالاترین درآمد بین بازیکنان فوتبال جهان است[۴] و رقم قیدشده در قراردادی وی برای جدایی از رئال مادرید، ۱ میلیارد یورو میباشد.[۵]
او فوتبالش را در نوجوانی در تیم آندورینها آغاز کرد. بعد از دو سال به باشگاه فوتبال ناسیونال مادیرا پیوست و پس از آن، به باشگاه اسپورتینگ لیسبون ملحق شد. او در این تیم، نظر الکس فرگوسن سرمربی وقت منچستر یونایتد را به خود جلب کرد و در سال ۲۰۰۳ با قراردادی به ارزش ۱۲٫۲۴ میلیون پوند (۱۵ میلیون یورو) به منچستر یونایتد پیوست. او نخستین جامش در منچستر یونایتد را با قهرمانی در جام حذفی سال ۲۰۰۴ به دست آورد.
وی تا سال ۲۰۰۹ با شیاطین سرخ همبازی بود و چندین بار جام حذفی و لیگ برتر انگلستان را با آنان فتحکرد. او با شیاطین سرخ قهرمان لیگ قهرمانان اروپا،جام خیریه انگلستان و جام باشگاههای جهان و همچنین برندهٔ جایزهٔ انفرادی کفش طلای اروپا شد و آرزوی چهلسالهٔ منچستر را برآوردهکرد.[۶][۷] رونالدو در فصل ۰۸–۲۰۰۷، با ۴۲ گل در طول فصل، رکورد ۴۰ سالهٔ تاریخ باشگاه که دست جورج بست با ۳۳ گل بود را شکست.[۸] در همان سال، کفش طلای اروپا را با هشت امتیاز جلوتر از مهاجم اسپانیایی، دنیل گویزا کسبکرد.[۹]
رئال مادرید در تابستان سال ۲۰۰۹ با قراردادی ۹۴ میلیون یورویی، با رونالدو بهتوافق رسید و رکورد گرانقیمتترین فوتبالیست جهان را شکست. بزرگترین موفقیت او در باشگاه جدید خود، فتح لا لیگا بودهاست. او در فصل ۱۱–۲۰۱۰، رکورد ۴۰ گل تلمو زارا و ۳۸ گل هوگو سانچز در یک فصل رئال را شکست. او با بهثمر رساندن ۵۱ گل در یک فصل، رکورد تاریخ باشگاه که دست فرانس پوشکاش با ۴۹ گل بودهاست را شکست.
رونالدو در سال ۲۰۰۳ به تیم ملی پرتغال راهیافت و در سال ۲۰۱۰، کاپیتانی تیم ملیاش را بر عهدهگرفت. او ۹۸ بازی در تیم ملی پرتغال بازیکرده و ۳۷ گل بهثمر رساندهاست. موفقترین سالهای حضور او در تیم ملی، سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ بودهاست که در آن سالها پرتغال نایب قهرمان جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ و چهارم جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان شدهاست. رونالدو آمیزهای از سرعت، قدرت بدنی، شوتهای پر قدرت و تکنیک است، او سریعترین بازیکن جهان است و رکوردار بلندترین پرش در بین فوتبالیستهای جهان است.[۱۰][۱۱]
محتویات [نهفتن] ۱ زندگی۲ زندگی حرفهای۲.۱ آغاز۲.۲ اسپورتینگ لیسبون۲.۳ منچستر یونایتد۲.۳.۱ ۲۰۰۵–۲۰۰۳۲.۳.۲ ۲۰۰۷–۲۰۰۶۲.۳.۳ ۲۰۰۸–۲۰۰۷۲.۳.۴ ۲۰۰۹–۲۰۰۸۲.۴ رئال مادرید۲.۴.۱ ۲۰۱۰–۲۰۰۹۲.۴.۲ ۲۰۱۱–۲۰۱۰۲.۴.۳ ۲۰۱۲–۲۰۱۱۲.۴.۴ ۲۰۱۳–۲۰۱۲۳ تیم ملی۳.۱ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳.۲ جام جهانی ۲۰۰۶۳.۳ جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۳.۴ جام جهانی ۲۰۱۰۳.۵ جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳.۶ ۲۰۱۲–۲۰۰۶۳.۷ گلهای ملی۴ زندگی شخصی۵ ویژگی و رکورد۶ آمار و ارقام۶.۱ آمار باشگاهی۶.۲ آمار ملی۶.۳ آمار کلی۷ جوایز۷.۱ تیم ملی پرتغال۷.۲ اسپورتینگ لیسبون۷.۳ منچستر یونایتد۷.۴ رئال مادرید۷.۵ انفرادی۸ جستارهای وابسته۹ یادداشت۱۰ پانویس۱۱ پیوند به بیرون
زندگی[ویرایش]
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو (۵ فوریه ۱۹۸۵، فونچال) کوچکترین فرزند خوزه دینیس آویرو و ماریا دولورس دوس سانتوس آویرو است. او برادری بهنام هوگو و دوخواهر بهنامهای الما و لیلیانا کاتیا دارد.[۲][۱۲]پدرش نام رونالدو را از روی نام رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا در آن زمان، رونالد ریگان برگرفتهاست؛ زیرا او بازیگر موردعلاقهٔ پدرش بودهاست. او هنگامی که ۲۵ سال داشت، حضانت یک پسر آمریکایی را که نام مادرش ذکر نشدهاست، برعهدهگرفت.[۱۳]زندگی حرفهای[ویرایش]آغاز[ویرایش]
رونالدو برای نخستینبار در هشتسالگی برای باشگاه فوتبال آندورینها توپزد؛ باشگاهی که پدرش مدیر تدارکات آن بودهاست. در سال ۱۹۹۵، در دهسالگی به باشگاه ناسیونال مادیرا پیوست و موفق به کسب عنوان قهرمانی لیگ جوانان شد.[۱۴] پس از آن با اسپورتینگ لیسبون قرارداد امضاکرد. هیچ اطلاعات دقیقی از مبلغ قرارداد او با اسپورتینگ در دست رهبران باشگاه و عموم مردم نیست.[۱۵]اسپورتینگ لیسبون[ویرایش]
او در آکادمی اسپورتینگ لیسبون پیوست، در مجموعه ورزشی آلکوچته آموزشدید. او تنها فوتبالیست پرتغالی است که در ردههای سنی نوجوانان، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال بازیکرده و در نخستین حضور خود در «تیم ب» بازی دادهشد.[۱۶] او در نخستین بازی لیگ خود در ردهٔ زیر ۱۶ سال، دوگل به باشگاه فوتبال موریرنز زد. او در تیم ملی زیر ۱۷ سال نیز بهخوبی ایفای نقش کردهاست.
او در ۱۵ سالگی گرفتار بیماری قلبی شد و بهنظر میرسید که باید فوتبال را کنار میگذاشت. باشگاه از او و خانوادهاش پشتیبانیکردند و رونالدو زیر یک عمل جراحی با لیزری حساس قرار گرفت و مشکلش حلشد و دوباره به فوتبال بازگشت.[۱۷]
او در سال ۲۰۰۳ قصد ورود به باشگاه فوتبال بارسلونا را داشت.[۱۸] اما سرانجام به منچستر یونایتد پیوست و الکس فرگوسن او را به یک اسطورهٔ فوتبالیست تبدیلکرد.[۱۹]منچستر یونایتد[ویرایش]۲۰۰۵–۲۰۰۳[ویرایش]رونالدو در بازی مقابل چلسی در آوریل ۲۰۰۶
رونالدو در فصل ۰۴–۲۰۰۳ با مبلغ ۱۲ میلیون پوند به باشگاه فوتبال منچستر یونایتد پیوست. او نخستین فوتبالیست پرتغالی این باشگاه بود.[۲۰] او قصد داشت در منچستر پیراهن شمارهٔ ۲۸ را بپوشد، اما الکس فرگوسن درخواست او را نپذیرفت و گفت:«تو باید پیراهن شمارهٔ ۷ را بپوشی که پیش از این، بازیکنان افسانهای باشگاه از جمله جورج بست، برایان رابسون، اریک کانتونا و دیوید بکهام آن را میپوشیدند و این برای تو یک افتخار است. »[۲۱]
او در نخستین مسابقهٔ خود در منچستر، ۶۰ دقیقه مقابل بولتون واندررز بازیکرد. وی نخستین گل خود در این باشگاه در ماه نوامبر، در یک ضربهٔ آزاد مقابلپورتسموث بهثمر رساند. پس از ماه نوامبر، رونالدو هزارمین گل تاریخ باشگاه مقابل میدلزبورو بهثمر رساند؛ اگرچه منچستر در این بازی بهشدت شکستخورد.[۲۲]۲۰۰۷–۲۰۰۶[ویرایش]رونالدو در منچستر یونایتد در فصل ۰۷–۲۰۰۶
در نوامبر و دسامبر ۲۰۰۶، رونالدو بهعنوان بازیکن برتر ماه لیگ انگلستان برگزیدهشد. او پس از دنیس برکمپ و رابی فاولر سومین بازیکن تاریخ لیگ انگلستان است که دوماه متوالی بهعنوان بازیکن برتر برگزیده شدهاست.[۲۳][۲۴]
در فصل بهار سال ۲۰۰۷، خبر ورود رونالدو به رئال مادرید منتشر گردید. رئال آماده بود تا ۸۰ میلیون یورو برای خرید او پرداختکند.[۲۵] با این حال، او پیشنهاد رئال را نپذیرفت و قراردادی معادل ۱۲۰ هزار یورو بهشکل هفتگی با منچستر تمدید کرد. او گرانقیمتترین بازیکن تاریخ باشگاه منچستر یونایتد بودهاست.[۲۶][۲۷]
در این فصل، جوایزی از جمله بازیکن جوان سال به او اهدا گردید. طرفداران منچستر، او را بهترین در جهان فوتبال میدانستند.[۲۸]۲۰۰۸–۲۰۰۷[ویرایش]رونالدو و ریو فردیناند در حال جشنگرفتن پس از گل
در فصل ۰۸–۲۰۰۷، رونالدو با خطایی که بر روی ریچارد هیوز انجامداد، کارت قرمز گرفت و از سهبازی بعدی منچستر محرومشد.[۲۹][۳۰] در بازی منچستر و اسپورتینگ لیسبون در لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷، هردوگل منچستر را رونالدو بهباشگاه پیشین خود زد.[۳۱]
در ماه دسامبر همین سال، توپ طلای فوتبال به ریکاردو کاکا دادهشد و رونالدو بر جایگاه دوم ایستاد؛ اما لیونل مسی را پشت سر گذاشت و او سوم شد.[۳۲][۳۳]
در ۱۲ ژانویه، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد با نتیجه ۰–۶ از منچستر یونایتد شکستخورد که گل نخست را رونالدو بهثمر رساند.[۳۴] او در این فصل در لیگ قهرمانان اروپا، در ۱۱ بازی، ۸ گل بهثمر رساند.[۳۵] در مرحلهٔ یکهشتم نهایی این جام میان منچستر و المپیک لیون، شخصی ناشناس از هواداران لیون مداوم بر روی صورت رونالدو و وین رونی لیزر سبز میانداخت و یوفا پروندهای علیه لیون درستکرد.[۳۶] در نتیجه، لیون را ۵۰۰۰ فرانک سوئیس مجازاتکرد.[۳۷]
در ۱۹ مارس، رونالدو نخستینبار در بازی با بولتون واندررز، بازوبند کاپیتانی منچستر را بر بازو بست. این بازی با پیروزی ۰–۲ منچستر خاتمهیافت که هر دو گل را رونالدو بهثمر رساند.[۳۸] او با بهثمر رساندن ۳۳ گل در این فصل، رکورد جورج بست با ۳۲ گل را شکست.[۳۹]
در پایان فصل، او کفش طلای اروپا را بهدست آورد و با هشت امتیاز بیشتر نسبت به دنیل گویزا، بر جایگاه نخست ایستاد.[۴۰]
منچستر در دیدار پایانی لیگ قهرمانان اروپا ۰۸–۲۰۰۷ با باشگاه فوتبال چلسی بازیکرد. منچستر در آغاز، بازی را بهدست گرفت و گل نخست را بهثمر رساند؛ چلسی گل تساوی را زد و نود دقیقه با تساوی ۱–۱ دو تیم خاتمهیافت. سی دقیقهٔ وقتهای اضافه نیز بدون گل سپریشد و بازی به ضربات پنالتی کشیدهشد. رونالدو نخستین کسی بود که پنالتی را وارد دروازهنکرد؛ جان تری و نیکولا آنلکا پنالتیهایشان را گلنکردند و در پایان، منچستر قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد.[۴۱] در پایان فصل، با حساب همهٔ مسابقات، او ۴۲ گل بهثمر رساندهاست که هنوز هم در زندگی حرفهای او یک رکورد محسوب میشود. رکورد بهترین گلزن منچستر در یک فصل، دستدنیس لا است که رونالدو موفقنشد این رکورد را بشکند.[۴۲]۲۰۰۹–۲۰۰۸[ویرایش]رونالدو در بازی با لیورپول. مقابل او آلبرت ریرا دیده میشود.
اسکای اسپورت در ۵ ژوئن گزارشدادند:«رئال مادرید با قیمت سال گذشته باری دیگر به رونالدو پیشنهاد پیوستن به کهکشانیهای مادریدی را داد. »[۴۳] بنابراین، منچستر یونایتد این درخواست غیرقانونی رئال را به فیفا گزارشداد.[۴۴][۴۵] حدسها و گمانهزنیها در ۶ اوت به پایانرسید؛ هنگامی که رونالدو اعلامکرد که تنها یک سال دیگر در منچستر خواهد ماند.[۴۶]
در اوایل سال، او بهدلیل مصدومیت مچ پا سفر به آمستردام را از دستداد.[۴۷] در ۱۷ سپتامبر، مصدومیت او رفعشد و در بازی با ویارئال در لیگ قهرمانان اروپا، جایگزینپارک جی سونگ شد.[۴۸] در روز ۲۴ سپتامبر، نخستین گل خود در لیگ را مقابل میدلزبورو بهثمر رساند.
در ۱۵ نوامبر، او ۱۰۰مین و ۱۰۱مین گل خود در منچستر را مقابل استوک سیتی بهثمر رساند و در پیروزی ۰–۵ منچستر سهیمبود و این روز را جشنگرفت.[۴۹] او با سهرقمیشدن تعداد گلهای خود در این باشگاه، در فهرست ماندگارترین بازیکنان منچستر قرار گرفت.[۵۰] در ۲ دسامبر، توپ طلای اروپا به او تعلقگرفت و با کسب ۴۴۶ امتیاز در مجموع و ۱۶۵ امتیاز بالاتر از لیونل مسی، بر جایگاه نخست ایستاد. پیش از او، واپسین کسی که توپ طلای اروپا را بهدست آوردهبود، جورج بست بود که این موفقیت را در سال ۱۹۶۸ بهدست آوردهبود.[۵۱]
او در روز ۸ ژانویه، با خودروی فراری خود تصادفی جدی داشت و جلوی خودرو بهکلی از بین رفت؛ اما آسیبی به وی نرسید. چهار روز بعد، او بهعنوان بازیکن سال فوتبال جهان برگزیدهشد؛[۵۲] افتخاری که پیش از او واپسینبار برای پرتغال، لوئیس فیگو در سال ۲۰۰۱ کسب کردهبود.[۵۳]
او نخستین گل خود در این فصل لیگ قهرمانان اروپا را مقابل اینترمیلان در مرحلهٔ یکهشتم نهایی بهثمر رساند.[۵۴] در مرحلهٔ بعد، از فاصلهٔ ۴۰ متری به پورتو پرتغال گلزد و به یکی از بهترین گلهایش در زندگی حرفهای تبدیلشد و همچنین، جایزه پوشکاش فیفا را دریافتکرد.[۵۵][۵۶] منچستر دوباره به مرحلهٔ پایانی رسید؛ اما ۰–۲ ازبارسلونا شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۵۷]
در ۱۱ ژوئن، منچستر یونایتد پیشنهاد بی قید و شرط ۸۰ میلیون پوندی رئال مادرید را پذیرفت و رونالدو به کهکشانیهای مادریدی پیوست.[۵۸] رونالدو پس از رفتن به رئال مادرید دربارهٔ الکس فرگوسن گفت: «الکس فرگوسن، پدر من در ورزش بودهاست، یکی از مهم ترین عوامل موثر در زندگی من است. »[۵۹][۶۰]رئال مادرید[ویرایش]۲۰۱۰–۲۰۰۹[ویرایش]رونالدو در شهرآورد مادرید در بازی با اتلتیکو مادرید. مقابل او دیگو فورلان دیده میشود.
من چیزی جز ستایش این پسر ندارم که بهترین فوتبالیست جهان است و از ریکاردو کاکا و لیونل مسی بهتر است. او در فوتبال از همه جلوتر است و مشارکت باورنکردنی، گلهای باورنکردنی و آمار باورنکردنی دارد. او برای گلزنی تلاش میکند و بهسوی آن گام بر میدارد. او در کل حیرتانگیز است.الکس فرگوسن، سرمربی رونالدو در منچستر یونایتد، در ژوئیه ۲۰۰۹[۶۱]
در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹، باشگاه فوتبال رئال مادرید تأیید کرد که رونالدو در ۱ ژوئیه به این باشگاه خواهد پیوست. رونالدو شش سال با این باشگاه قرارداد امضا کردهاست.[۶۲] این باشگاه هر فصل ۱۳ میلیون یورو و در مجموع شش سال، ۹۴ میلیون یورو به او پرداخت خواهدکرد و قیمت خروج او از رئال ۱ میلیارد یورو تعیینشده که یک رکورد است.[۶۳][۶۴] طی مراسم استقبال از او در ۶ ژوئیه، ۸۰ هزار نفر به ورزشگاه سانتیاگو برنابئو آمدند که این تعداد استقبالکننده نیز یک رکورد بهشمار میرود. این تعداد استقبالکننده، رکورد ورود دیگو آرماندو مارادونا به باشگاه فوتبال ناپولی را شکست. پیش از این، رکورد استقبالکنندگان مادریدی دست خاویر ساویولابودهاست.[۶۵][۶۶][۶۷][۶۸]
برای آمادهسازی رونالدو در رئال، یک بازی میان رئال و شامروک روورز انجامگرفت. این بازی با گل دقایق پایانی کریم بنزما پایانیافت. رونالدو نخستین گلش در باشگاه جدید خود را مقابل باشگاه فوتبال الدییو کیتو در اکوادور بهثمر رساند.[۶۹] نخستین گل او در لا لیگا، مقابل باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا بود و گل دوم باشگاهش را بهثمر رساند.[۷۰] او فصل خوبی را با رئال در لیگ قهرمانان اروپا ۱۰–۲۰۰۹ تجربهکرد و در مرحلهٔ گروهی، دوبار در ضربهٔ آزاد به باشگاه زوریخ گلزد و در پایان، رئال بازی را ۲–۵ برد.[۷۱] این دوگل، نخستین گلهای او در رئال در لیگ قهرمانان اروپا بودهاست. سپس با بهثمر رساندن دوگل مقابل ویارئال، رکورد تعداد گلهای باشگاه را شکست.[۷۲][۷۳] در بازی بعدی لیگ قهرمانان اروپا، دوگل را مقابل باشگاه فوتبال المپیک مارسی بهثمر رساند.[۷۴] سپس دچار آسیبدیدگی مچ پا شد و بهسختی مقابل باشگاه سویا بازیکرد.[۷۵]
در ماه اکتبر، در بازی با تیم ملی فوتبال مجارستان در مسابقات مقدماتی جام جهانی، دوباره مچ پای او آسیبدید و نتوانست تا ماه نوامبر فوتبال بازیکند.[۷۶] او همچنین در بازی ال کلاسیکو که رئال بازی را ۰–۱ به بارسلونا واگذار کرد، از مصدومیت مچ پا رنج میبرد.[۷۷] رئال در این فصل در لا لیگا به مقام دوم رسید و در یکهشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا از المپیک لیون شکستخورد و نتوانست به مرحلهٔ یکچهارم نهایی راه پیداکند.[۷۸]۲۰۱۱–۲۰۱۰[ویرایش]رونالدو در بازی با تاتنهام هاتسپر در لیگ قهرمانان اروپا. مقابل او، گرت بیل دیده میشود.
با خروج رائول گونزالس از رئال، پیراهن شمارهٔ ۷ این باشگاه به رونالدو واگذار شد.[۷۹] در ۲۳ اکتبر، او رکورد فردی خود را در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر افزایشداد و چهار بار گلزنیکرد.[۸۰][۸۱] رکورد تعداد گلهای او در یک ماه، ۱۱ است که سهگل را نیز در لیگ قهرمانان اروپا بهثمر رساندهاست. پیش از شکست سنگین ۰–۵ رئال در ال کلاسیکو، او برای دومین بار اتلتیک بیلبائو را هتتریک کرد.[۸۲] رئال همچنین در مسابقات کوپا دل ری ۱۱–۲۰۱۰، باشگاه لوانته را ۰–۸ شکستداد.[۸۳]
رئال در این فصل، آغاز موفقیداشت و چندین رکورد باشگاه را شکست.[۸۴][۸۵] رئال فصل جدید لا لیگا را با پیروزی مقابل ختافه و ویارئال آغاز نمود. رونالدو در بازی مقابل ویارئال، روی پاس ریکاردو کاکا، رئال را بهگل رساند.[۸۶][۸۷] بعدها، آمار گلزنی او بارها افزایش و کاهشیافت.[۸۸] در ۳ مارس، او باشگاه مالاگا را هتتریک کرد و طی یک جراحی جزئی، مجبور شد دو هفته فوتبال بازینکند. در ماه آوریل، او باری دیگر به فوتبال بازگشت و در پایان ماه، چهلمین گل فصل خود را بهثمر رساند. سپس در مسابقهٔ پایانی جام حذفی اسپانیا، رئال با تک گل رونالدو بارسلونا را شکستداد و قهرمان جام حذفی شد.[۸۹] در هر دو وبگاه اینترنتی مارکا و رئال مادرید، رأیدهندگان او را بهعنوان برترین گلزن سال برگزیدند.[۹۰][۹۱] رونالدو با بهثمر رساندن چهل گل در لا لیگا، رکوردهای تلمو زارا و هوگو سانچز با ۳۸ گل را شکست. در طول این فصل، رونالدو ۵۳ گل در مجموع مسابقات بهثمر رساند و رکورد تاریخ باشگاه با ۴۹ گل توسط فرانس پوشکاش را شکست.[۹۲]۲۰۱۲–۲۰۱۱[ویرایش]رونالدو در بازی با آژاکس آمستردام در لیگ قهرمانان اروپا
ژوزه مورینیو، سرمربی رئال مادرید، در ماه مه ۲۰۱۲ گفتهاست:«رونالدو عالی و حیرتانگیز است و من او را با لیونل مسی مقایسه نخواهمکرد. به نظر من امسال رونالدو بهتر از مسی بودهاست.[۹۳] »
رئال مادرید در سالهای گذشته برای آمادهسازی خود با باشگاههای ایالات متحده آمریکا بازی میکردهاست. رونالدو در هر دو بازی با لسآنجلس گلکسی وگوادالاخارا گلزنیکرد؛ بهویژه این که سهبار به گوادالاخارا گلزد و هتتریک کرد.[۹۴][۹۵] او در ۲۳ و ۲۹ اوت در سوپرجام فوتبال اسپانیا، دوگل مقابل باشگاه فوتبال بارسلونا بهثمر رساند.[۹۶] سرانجام لا لیگا در ۲۸ اوت با بازی رئال مادرید و رئال ساراگوسا آغاز گردید.[۹۷]
در ۲۴ سپتامبر، او نهمین هتتریک خود در رئال را مقابل رایو والکانو بهعمل آورد. در ۲۲ اکتبر، باری دیگر مقابل مالاگا هتتریک کرد. با پیروزی ۱–۷ رئال مقابلاوساسونا در ۶ نوامبر، ثابتشد که گارد سلطنتی نیمهراه قهرمانی را رفتهاست.[۹۸] در ۲۶ نوامبر، رونالدو دوبار در دربی مادرید مقابل اتلتیکو مادرید گلزنیکرد. او یکی از سهنامزد پایانی کسب توپ طلای فوتبال بود، اما در پایان لیونل مسی این توپ را بهدست آورد. نامزد دیگر این توپ، ژاوی هرناندز بود. رونالدو یکصدمین گل رسمی خود در رئال را مقابل لیون بهثمر رساند.[۹۹]
رونالدو هماکنون از بهترین و سریعترین فوتبالیستهای جهان است و قهرمانی در لا لیگا ۱۲–۲۰۱۱ را با رئال مادرید تجربهکرد. رونالدو در پایان کار خود در رئال مادرید گفتهاست:«من دوست دارم تا آخر عمرم در رئال مادرید بمانم و ۱۰ سال دیگر با رئال مادرید قرار داد امضا کنم. »[۱۰۰][۱۰۱]۲۰۱۳–۲۰۱۲[ویرایش]
در ۲۳ اوت ۲۰۱۲، رونالدو نخستین گل در فصل را مقابل بارسلونا در ورزشگاه نیوکمپ طی یکی دیگر از بازیهای ال کلاسیکو بهثمر رساند.[۱۰۲] در بازی برگشت که درورزشگاه سانتیاگو برنابئو انجام میگرفت، رئال با گل رونالدو بازی را ۱–۲ برد و قهرمان سوپرکوپا د اسپانیا شد. رکورد رونالدو آنزمان درمورد گلزنی در پنج بازی متوالی ال کلاسیکو با رکورد ایوان زامورانو برابری میکند.[۱۰۳] او جهت کسب جایزه بهترین بازیکن سال اروپا در فصل ۱۲–۲۰۱۱، رقابت تنگاتنگی با لیونل مسی داشت؛ در حالی که آندرس اینیستا این جایزه را بهدست آورد.[۱۰۴]
در ۲ سپتامبر ۲۰۱۲، رونالدو گلی که مقابل گرانادا بهثمر رساند، ۲۰۰مین گل او در لیگهای برتر انگلستان، لا لیگا و لیگ برتر پرتغال محسوب میشود. وی افزود:«من طی ۱۴۹ بازی که در رئال انجام دادهام، ۱۵۰ گل بهثمر رساندهام. » او یکی از بهترین گلزنان تاریخ باشگاه فوتبال رئال مادرید در همهٔ مسابقات بهشمار میرود. او در یکی از بازیهایش در این فصل، با برخورد به همباشگاهی خود، گونسالو ایگواین، گرفتار مصدومیت جزئی ران شد.[۱۰۵]
پس از بازی، رونالدو ادعا کرد که از موضوع حرفهایبودن خود ناخشنود است و بهدلیل ۱۴۹مین و ۱۵۰مین گل خود در این باشگاه، جشنگرفت.[۱۰۶] چند تن از همباشگاهیهای او ادعا میکنند که رونالدو بهشدت از باشگاه و اعضای آن پشتیبانی میکند.[۱۰۷][۱۰۸][۱۰۹] نمایندهٔ او، خورخه مندس، اصرار دارد که رونالدو بازی در رئال مادرید را ناخشنود میداند.[۱۱۰] رونالدو این موضوع را رد کرد و ادعا کرد که میل به یک قرارداد جدید با این باشگاه دارد.[۱۱۱] رئیس باشگاه رئال مادرید، فلورنتینو پرز، ادعا کردهاست که رونالدو قصد ترک باشگاه را ندارد و به دلایلی دیگر ناخشنود است.[۱۱۲] رئیس پیشین بارسلونا، خوآن لاپورتا، اظهار داشت که رونالدو تحت فشار است و پس از انجام بازیهای ملی، بیشتر بر روی موفقیتهای خود در باشگاه متمرکز شدهاست.[۱۱۳][۱۱۴][۱۱۵] سرمربی رئال مادرید، ژوزه مورینیو میگوید:«اگرچه رونالدو پر از غم و اندوهاست، اما نقش خود را برای من بهعنوان یک بازیکن بهطور کامل بازی میکند[۱۱۶] و برگزیدن آندرس اینیستا بهعنوان بازیکن سال اروپا، یکی از دلایل ناخشنودی او است. »[۱۱۷]
در ۱۵ سپتامبر، رونالدو فرصت مهمی را در بازی مقابل سویا از دست داد و رئال بازی را ۰–۱ به سویا واگذار کرد.[۱۱۸] در ۱۸ سپتامبر، او نخستین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل منچستر سیتی بهثمر رساند و رئال بازی را ۲–۳ از منچستر سیتی برد.[۱۱۹] در ۳۰ سپتامبر، رونالدو باری دیگر در لا لیگا، این بار مقابل دپورتیوو لاکرونیا هتتریک کرد و بازی با پیروزی ۱–۵ رئال بهپایان رسید.[۱۲۰][۱۲۱] در روز ۴ اکتبر، رونالدو باری دیگر در لیگ قهرمانان اروپا مقابل آژاکس آمستردام هتتریک کرد و رئال بازی را ۱–۴ برد.[۱۲۲] در هفتهٔ بعد، رونالدو دوگل در ورزشگاه نیوکمپ به بارسلونا زد و بازی با نتیجهٔ ۲–۲ بهپایان رسید. دوگل بارسلونا را نیز لیونل مسی بهثمر رساند. رونالدو هماکنون تنها بازیکنی است که توانستهاست در ۶ بازی متوالی ال کلاسیکو، گل بزند.[۱۲۳] در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۲، او پنجمین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا را مقابل بروسیا دورتموندبهثمر رساند. این بازی با شکست ۱–۲ رئال مقابل دورتموند بهپایان رسید.[۱۲۴] در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۲، او در پیروزی ۰–۵ رئال مادرید مقابل رئال مایورکا نیز گل دوم و چهارم رئال را بهثمر رساند.[۱۲۵]تیم ملی[ویرایش]
رونالدو در نخستین بازی ملی خود در تاریخ ۲۰ اوت ۲۰۰۳ در برابر تیم ملی فوتبال قزاقستان بازیکرد.[۱۲۶] او در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴ پرتغال، دوگل برای تیم ملی خود بهثمر رساند: نخستین گل او در بازیهای گروهی مقابل یونان[۱۲۷] و گل دوم او مقابل هلند در مرحلهٔ نیمهنهایی بود.[۱۲۸] با گل او به هلند، پرتغال به مرحلهٔ پایانی راهیافت؛ اما در نهایت از یونان شکستخورد و نایبقهرمان شد.[۱۲۹] در همان سال، با تیم ملی خود در بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۰۴ شرکتکرد.[۱۳۰][۱۳۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[ویرایش]
رونالدو در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴[۱۳۲]، نخستین گل ملی خود را در مرحلهٔ گروهی مقابل یونان بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از یونان باخت.[۱۳۳] او دومین گل ملی خود را نیز در نیمهنهایی این مسابقات مقابل هلند بهثمر رساند و پرتغال بازی را ۱–۲ از هلند برد.[۱۳۴] او در ستارگان تیمهای فینالیست جام ملتهای اروپا، با بهثمر رساندن دوگل از نامزدهای برجسته بهشمار میرفت.[۱۲۹] او همچنین نمایندهٔ پرتغال در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ بود.[۱۳۵][۱۳۶]جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]
رونالدو در مقدماتی جام جهانی فوتبال، دومین گلزن برتر اروپا با بهثمر رساندن هفتگل بودهاست.[۱۲۹] او نخستین گل خود در جام جهانی فوتبال را در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان مقابل تیم ملی فوتبال ایران در یک ضربهٔ پنالتی بهثمر رساند.[۱۳۷]
در مرحلهٔ یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۰۶، رونالدو مقابل تیم ملی فوتبال انگلستان و همباشگاهی خود در منچستر یونایتد، وین رونی بازیکرد. رونی بر روی مدافع پرتغال، ریکاردو کاروالیو خطاکرد؛ با رونالدو درگیر شد و توسط داور اخراجشد. رسانههای انگلیسی بر این باورند که رونالدو پس از کارت قرمز گرفتن رونی، بهداور بازی، هوراسیو الیزوندو اعتراض کردهاست؛ اما پس از اخراج رونی به نیمکت پرتغال چشمک زدهاست و این مسئله کمی مشکوک بهنظر میرسد. پس از مسابقه، رونالدو اصرار داشت که رونی دوست او بودهاست.[۱۳۸] در ۴ ژوئیه، الیزوندو اعلام کرد که اخراج رونی به علت درگیری او با رونالدو نبودهاست.[۱۳۹]
واکنشهای رسانههای انگلیسی سبب شد رونالدو، منچستر را ترککند.[۱۴۰] او در مصاحبه با یک روزنامهٔ ورزشی اسپانیایی بهنام مارکا گفتهاست که قصد دارد به رئال مادرید بپیوندد.[۱۴۱] فرگوسن دستیار پرتغالی خود، کارلوس کیروش را پیش رونالدو فرستاد تا ذهنیت او را عوضکند.[۱۴۲][۱۴۳] سرانجام، رونالدو در آوریل ۲۰۰۷ قراردادی پنجساله با منچستر امضاکرد.[۱۴۴]
پرتغال در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۰۶، از تیم ملی فوتبال فرانسه شکستخورد[۱۴۵] و در مرحلهٔ ردهبندی نیز از میزبان بازیها، آلمان شکستخورد و بهمقام چهارم نائلآمد.[۱۴۶] رونالدو شانس کسب جایزهٔ بهترین بازیکن جوان سال را با رایانامههای مبارزاتی انگلیسیها از دست داد. رأیگیری آنلاین فقط تحت تأثیر تعداد آرا انجام نمیگیرد؛ بلکه، گروه مطالعات فیفا به مطالعات فنی میپردازند و آن زمان، لوکاس پودولسکی از تیم ملی فوتبال آلمان را لایق کسب این جایزه دانستند.[۱۴۷]رونالدو در بازی پرتغال و برزیل در ورزشگاه امارات، ۶ فوریه ۲۰۰۷. روزی که او نخستینبار بازوبند کاپیتانی پرتغال را بر بازوی خود بست.
رونالدو یک روز پس از تولد ۲۲ سالگی خود، در یک بازی دوستانه میان پرتغال و برزیل، برای نخستینبار در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۰۷، بازوبند کاپیتانی تیم ملی خود را بر بازو بست.[۱۴۸] این کاپیتانی بهشکل مستقیم توسط رئیس کنفدراسیون فوتبال پرتغال، کارلوس سیلوا دو روز پیش از مرگ خود صادر گردیدهبود. لوئیس فیلیپه اسکولاری میگوید:«آقای سیلوا از من خواست تا [رونالدو] را بهعنوان کاپیتان پرتغال برگزینم... [او] بیش از حد جوان بود، اما آقای سیلوا از من درخواستداشت و هماکنون دیگر پیش ما نیست. »[۱۴۹]جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸[ویرایش]
رونالدو هشت گل برای پرتغال در مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ بهثمر رساند[۱۵۰] و در پشت فوتبالیست لهستانی، اوزیبیوس اسمولارکجایگرفت؛ اما در مسابقات جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸، فقط ۱ گل مقابل تیم ملی فوتبال آلمان در یکچهارم نهایی بهثمر رساند.[۱۵۱] هنگامی کهکارلوس کیروش بهعنوان سرمربی جدید پرتغال در ژوئیه ۲۰۰۸ برگزیدهشد،[۱۵۲] رونالدو را بهعنوان کاپیتان تیم ملی پرتغال منصوبکرد.[۱۵۳]
رونالدو همچنین بهعنوان مرد بازی پرتغال و جمهوری چک در گروه A جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸ برگزیدهشد.[۱۵۴]جام جهانی ۲۰۱۰[ویرایش]
در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۰، پرتغال در افتتاحیهٔ جام جهانی، مقابل ساحل عاج بازیکرد و با انجام یک خطا بر روی گای دمل، از داور کارت زرد گرفت. روز بعد، پرتغال با فیفا تماسگرفت و درخواستکرد که کارت زرد رونالدو را ببخشد؛ اما درخواست پرتغال توسط فیفا ردشد.[۱۵۵]
رونالدو در هرسه بازی پرتغال در گروه G جام جهانی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان برگزیدهشد..[۱۵۶][۱۵۷][۱۵۸] او در مسابقات جام جهانی ۲۰۱۰، فقط یک گل مقابل کره شمالی در ۲۱ ژوئن بهثمر رساند.[۱۵۹] این بازی را پرتغال ۰–۷ از کرهٔ شمالی برد. این گل، نخستین گل ملی او پس از ۱۶ ماه بودهاست.[۱۶۰] سرانجام، پرتغال توسط اسپانیا در مرحلهٔ یکهشتم نهایی حذفشد.[۱۶۱]جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲[ویرایش]رونالدو در بازی پرتغال و آلمان در جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲
رونالدو هفت گل برای پرتغال در مرحله مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲ بهثمر رساند؛ از جمله، دو گل مقابل بوسنی و هرزگوین در مرحلهٔ پلیآف بهثمر رساند. در قرعهکشی جام ملتهای اروپا، پرتغال بههمراه هلند، دانمارک و آلمان در گروه B موصوف به گروه مرگ قرارگرفت.[۱۶۲] در مصاحبه با مجلهٔ ورزشی کیکر، رونالدو اظهار داشت:«من با این زندگی حرفهای سراسر فوتبالی که دارم، برای پرتغال یک غنیمت محسوب میشود. »[۱۶۳][۱۶۴][۱۶۵][۱۶۶]
پس از شکست مجدد پرتغال مقابل آلمان، رونالدو مورد انتقاد قرارگرفت و بر اثر ناامیدی و اشتباهات خود در بازی و پیادهروی در زمین، پس از پایان مسابقه، بدون تشکر از همتیمیهای خود به اتاقهای پرتغال رفت. همتیمی او، نانی بیانکردهاست:«او خشمگین زمین را ترککرد و نیاز به درمان دارد. او بهخوبی کار تیمی را انجامداد و بهشدت تحت فشار بودهاست و بهزودی منتقدان خود را ساکت خواهدکرد. » لوئیس فیگو باتوجه به انتقاد از رونالدو و رفتار او، بیانکرد:«او باید همیشه کاپیتان موفقی برای تیم ملی خود باشد؛ اگرچه این نتیجه حاصل شدهاست. »[۱۶۷]
در طول مسابقهٔ پرتغال و دانمارک، هرگاه توپ بهپای رونالدو میرسید، طرفداران دانمارک شعار میدادند و نام لیونل مسی را تکرار میکردند. او دو فرصت عالی و یک فرصت معمولی را ازدستداد و ناامید شد.[۱۶۸] در پاسخ به پرسش دربارهٔ شعارهای مسی، رونالدو گفت:«آیا میدانید که لیونل مسی در این زمان، سال گذشته کجا بودهاست؟ آیا میدانید؟ او با کشور خود در کوپا آمریکا ۲۰۱۱ بازی میکرد و از این جام حذفشد. مگر سرنوشت آرژانتین بهتر از پرتغال بود؟ مردم فکر میکنند که او بهترین بازیکن جهان است؛ این برای یک بازیکن بزرگ فوتبال جهان طبیعیاست.[۱۶۹] »
فرصتها و گلهای رونالدو مشخصاست. او میخواهد با تیم ملی خود به مسابقهٔ پایانی راه پیداکند و ثابتکند که بهترین بازیکن جهان است.[۱۷۰][۱۷۱]دیهگو آرماندو مارادونا، در فرصت رونالدو برای رساندن پرتغال به بازی پایانی.
در واپسین مسابقهٔ گروهی میان، رونالدو دو گل مقابل هلند بهثمر رساند و صعود پرتغال به مرحلهٔ بعدی را تضمینکرد. این بازی با پیروزی ۱–۲ پرتغال مقابل هلند بهپایان رسید. او همچنین دوبار در مسابقات گروهی، بهعنوان بهترین بازیکن میدان شناختهشد.[۱۷۲][۱۷۳]
رونالدو برای عملکرد خود مقابل جمهوری چک در مرحلهٔ یکچهارم نهایی، مورد تقدیر قرارگرفت. روی ارسال توپ ژوآئو موتینیو و ضربهٔ سر رونالدو، پرتغال بازی را ۰–۱ مقابل جمهوری چک برد و به نیمهنهایی راهیافت. او پس از بهثمر رساندن گل، جلوی دوربین دوید و ریشخندان شعار مسی را داد.[۱۷۴][۱۷۵]
او شانسهای متعددی را برای پرتغال مقابل اسپانیا در نیمهنهایی ازدستداد؛ اما، سهبار شوت او به تیر دروازه برخورد کرد[۱۷۶] و بهترین شانس خود را در دقیقهٔ ۹۰ ازدستداد.[۱۷۷] این بازی با ضربات پنالتی بهسود اسپانیا خاتمهیافت. رونالدو نامزد شدهبود تا پنجمین ضربهٔ پنالتی پرتغال را بزند و پرتغال با شوت او به مسابقهٔ پایانی برسد؛ اما، نوبت به او نرسید و پرتغال در ضربات پنالتی از اسپانیا شکستخورد.[۱۷۸]سرمربی پرتغال، پائولو بنتو گفت:«این طرح من بودهاست که رونالدو پنجمین ضربه را بزند و پرتغال با ضربهٔ او، به مسابقهٔ پایانی برسد. »[۱۷۹][۱۸۰]
رونالدو پیش از مسابقات و در طول آن، بارها و بارها بهخصوص توسط دیهگو آرماندو مارادونا مورد ستایش قرارگرفت. مارادونا گفتهاست:«رونالدو بهترین بازیکن بر روی این سیارهاست و هممیهنان او، باید برای او یک بنای تاریخی در لیسبون بسازند. »[۱۷۱][۱۸۱] رونالدو بههمراه پنج بازیکن دیگر، جزء بهترین گلزنان مشترک این جام با سه گل قرارگرفت؛ اگرچه فرناندو تورس، کفش طلای اروپا را بهدست آورد.[۱۸۲]۲۰۱۲–۲۰۰۶[ویرایش]گلهای ملی[ویرایش]گلتاریخورزشگاهکشورگل چندمنتیجه بازیجام یا نوع بازی۱۱۲ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال یونان۱۲–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۲۳۰ ژوئن ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴۳۴ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه اسکونتو، ریگا، لتونی لتونی۱۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۴۸ سپتامبر ۲۰۰۴ورزشگاه دکتر ماژلان پسوآ، لییرا، پرتغال استونی۱۴–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۵۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۲۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۶۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال روسیه۴۱–۷مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۷۱۷ نوامبر ۲۰۰۴ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۲۵–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۸۴ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال اسلواکی۲۲–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۹۸ ژوئن ۲۰۰۵ورزشگاه آ. لی کوک آرنا، تالین، استونی استونی۱۱–۰مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۰۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۱۳–۰دوستانه۱۱۱ مارس ۲۰۰۶ورزشگاه اسپریت آرنا، دوسلدورف، آلمان عربستان سعودی۳۰–۳دوستانه۱۲۱۷ ژوئن ۲۰۰۶ورزشگاه کومرتسبانک آرنا، فرانکفورت، آلمان ایران۲۰–۲جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان۱۳۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۱۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۴۷ اکتبر ۲۰۰۶ورزشگاه بسا، پورتو، پرتغال جمهوری آذربایجان۳۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۵۱۵ نوامبر ۲۰۰۶ورزشگاه سیدید د کویمبرا، کویمبرا، پرتغال قزاقستان۲۰–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۶۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۲۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۷۲۴ مارس ۲۰۰۷ورزشگاه خوزه آلوالد، لیسبون، پرتغال بلژیک۴۰–۴مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۸۲۲ آگوست ۲۰۰۷ورزشگاه هنراپتاکن، ایروان، ارمنستان ارمنستان۱۱–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۱۹۸ سپتامبر ۲۰۰۷ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال لهستان۲۲–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۰۱۷ اکتبر ۲۰۰۷ورزشگاه مرکزی آلماآتی، آلماآتی، قزاقستان قزاقستان۲۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۱۱۱ ژوئن ۲۰۰۸ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس جمهوری چک۲۳–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۰۸۲۲۱۱ فوریه ۲۰۰۹ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال فنلاند۱۰–۱دوستانه۲۳۲۱ ژوئن ۲۰۱۰ورزشگاه کیپ تاون، کیپتاون، آفریقای جنوبی کره شمالی۶۰–۷جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی۲۴۸ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه دراگائو، پورتو، پرتغال دانمارک۳۱–۳مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۵۱۲ اکتبر ۲۰۱۰ورزشگاه لوگاردالاسوولار، ریکیاویک، ایسلند ایسلند۱۳–۱مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۶۹ فوریه ۲۰۱۱ورزشگاه ژنو، ژنو، سوئیس آرژانتین۱۱–۲دوستانه۲۷۱۰ آگوست ۲۰۱۱ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال لوکزامبورگ۲۰–۵دوستانه۲۸۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۱۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۲۹۲ سپتامبر ۲۰۱۱ورزشگاه جیاسپی، نیکوزیا، قبرس قبرس۲۴–۰مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۰۱۱ اکتبر ۲۰۱۱ورزشگاه پارکن، کپنهاگ، دانمارک دانمارک۱۱–۲مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۱۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۱۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۲۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ورزشگاه دا لوز، لیسبون، پرتغال بوسنی و هرزگوین۳۲–۶مقدماتی جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۳۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۱۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۴۱۷ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه متالیست، خارکوف، اوکراین هلند۲۱–۲جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۵۲۱ ژوئن ۲۰۱۲ورزشگاه ملی ورشو، ورشو، لهستان جمهوری چک۱۰–۱جام ملتهای اروپا ۲۰۱۲۳۶۱۵ اوت ۲۰۱۲ورزشگاه آلگرو، فارو، پرتغال پاناما۲۰–۲دوستانه۳۷۷ سپتامبر ۲۰۱۲ورزشگاه جوسی بارتل، لوکزامبورگ، لوکزامبورگ لوکزامبورگ۱۱–۲مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ برزیلزندگی شخصی[ویرایش]
هنگامی که رونالدو ۲۰ سال داشت، پدر الکلی او در ۵۲ سالگی درگذشت؛ اما رونالدو الکل نمینوشد و سیگار نمیکشد.[۱۸۳][۱۸۴][۱۸۵] در ماه مارس سال ۲۰۰۹، او صد هزار پوند به بیمارستانی اهدا کرد که سرطان مادرش را درمان کرده بود.[۱۸۶]
در سال ۲۰۰۷، زندگینامهٔ او در کتابی بهنام لحظات منتشر شد.[۱۸۷] یک فروشگاه پوشاک با نام CR۷ (مخفف Cristiano Ronaldo و شمارهٔ پیراهن ۷) افتتاحشد.[۱۸۸] شعبهٔ دوم این فروشگاه نیز افتتاحشده و هماکنون دو شعبه در لیسبون و مادیرا وجود دارد. او برای قربانیان زمینلرزهای که در مادیرا رخداد، در تیم منتخب مادیرا مقابل ماریتمو، پورتو و ناسیونال مادیرا بازیکرد.[۱۸۹] رونالدو در دنیای مد هم از مشهورترینها است. او از سهامداران (نایک)، (پیپ جینز)، (اکسترا جاس) (نوشیدنی انرژیزای اندونزی) و اتومبیل سوزوکی است. رونالدوبا زنی به نام (مرچه رومرو) مجری اسپانیایی تلویزیون پرتغال آشنا شد. هر چند اصلیت اسپانیایی دارد ولی در پرتغال به دنیا آمده و رشد کرده است. او با آشنایی خود با رونالدو تنفر خیلیها را برانگیخت زیرا بسیاری از طرفداران رونالدو او را شایسته نامزدی فوتبالیست محبوب خود نمیدانستند و سایتهای اینترنتی علیه او ایجاد کردند.(مرچه) نه سال از کریستیانو بزرگتر بود و از همسر اولش طلاق گرفته بود. او در حال حاضر با ایرینا شایک رابطه دارد. رونالدو با فروش کفش طلایش به کودکان غزه کمک چندین میلیون دلاری کرد.[۱۹۰]رونالدو در بازی مقابل با دورتموند ۲۰۰۸
رونالدو از سال ۲۰۰۸ تا به حال نماد بازی PES بوده است.ویژگی و رکورد[ویرایش]
رونالدو تکنیک بالایی دارد و او را استاد رقص پا می دانند و در ضد حملات سرعت رونالدو بسیار زیاد است. رونالدو در ضربات ایستگاهی دارای سبک است، رونالدو ساقهای قوی و محکمی که دارد و دارای قدرت بدنی بالایی دارد و ضربات سر را دقیق میزند.[۱۹۱] رونالدو در دیدار مقابل سویا و اتلتیکو مادرید ۹۶ متر را در عرض ۱۰ طی کرد.[۱۹۲] رونالدو پس از گل دیدنی اش به منچستر یونایتد، چندین کارشناس ورزشی تحقیقات را روی پرش او آغاز نمودند. و درباره میزان پرش کریستیانو رونالدو اعلام کردند که این مهاجم پرتغالی قادر است بدون کمک دستانش یک متر و ۱۱ سانتیمتر بالا بپرد و قد رونالدو در هنگام این پرش به ۲ متر و ۹۳ سانتیمتر برسد، کمی بزرگ تر از قد یک بازیکن در لیگ بسکتبال، نیروی که کریستیانو رونالدو صرف میکند پنج برابر بیشتر از وزن بدن خود است.[۱۹۳]آمار و ارقام[ویرایش]آمار باشگاهی[ویرایش]بهروزرسانی در ۶ نوامبر ۲۰۱۲.رونالدو لباس دوم خود را در فصل ۱۰–۲۰۰۹ رئال مادرید پوشیدهاست.باشگاهفصللیگ[الف]جام حذفیجام یوفالیگ قهرمانان اروپادیگر بازیها[ب]مجموعبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلبازیگلاسپورتینگ پرتغال۲۰۰۲–۰۳۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵مجموع۲۵۳۳۲–۳۰۰۰۳۱۵منچستر یونایتد۲۰۰۳–۰۴۲۹۴۵۲۱۰۵۰۰۰۴۰۶۲۰۰۴–۰۵۳۳۵۷۴۲۰۸۰۰۰۵۰۹۲۰۰۵–۰۶۳۳۹۲۰۴۲۸۱–۴۷۱۲۲۰۰۶–۰۴۳۴۱۷۷۳۱۰۱۱۳–۵۳۲۳۲۰۰۷–۰۸۳۴۳۱۳۳۰۰۱۱۸۱۰۴۹۴۲۲۰۰۸–۰۹۳۳۱۸۲۱۴۲۱۲۴۲۱۵۳۲۶مجموع۱۹۶۸۴۲۶۱۳۱۲۴۵۵۱۶۳۱۲۹۲۱۱۸رئال مادرید۲۰۰۹–۱۰۲۹۲۶۰۰–۶۷–۳۵۳۳۲۰۱۰–۱۱۳۴۴۰۸۷–۱۲۶–۵۴۵۳۲۰۱۱–۱۲۳۸۴۶۵۳–۱۰۱۰۲۱۵۵۶۰۲۰۱۲–۱۳۳۱۳۱۶۶–۱۱۱۲۲۲۵۰۵۱مجموع۱۳۲۱۴۳۱۹۱۶–۳۹۳۵۴۳۱۹۶۱۹۹مجموع۳۵۳۲۳۰۴۸۳۱۱۲۴۹۷۵۱۷۴۵۱۷۳۲۰آمار ملی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۲[۱۹۴]رونالدو در بازی با آرژانتین در ۹ فوریه ۲۰۱۱تیم ملیسالبازیگلپرتغال۲۰۰۳۲۰۲۰۰۴۱۶۷۲۰۰۵۱۰۲۲۰۰۶۱۴۶۲۰۰۷۱۰۵۲۰۰۸۸۱۲۰۰۹۷۱۲۰۱۰۱۱۳۲۰۱۱۹۷۲۰۱۲۱۳۵۲۰۱۳۹۱۰مجموع۱۰۹۴۷آمار کلی[ویرایش]بهروزرسانی در ۱۶ نوامبر 2014مسابقاتبازیگلمیزان گل در هر بازیباشگاهی۴۸۳۲۸۷۰٫۵۹ملی10747۰٫۳۷المپیک۳۱۰٫۳۳مجموع۵۸۶۳۲۵۰٫۵۵جوایز[ویرایش]جوایز زیر، تنها بخشی از جوایز کریستیانو رونالدو است.رونالدو (چپ) و مسی (راست) در بازی پرتغال و آرژانتین، ۹ فوریه ۲۰۱۱ترکیب پرتغال در جام ملتهای اروپا ۲۰۰۴. رونالدو کنار دروازهبان، ادواردو کاروالیو و پپه دیده میشود. تیم ملی پرتغال[ویرایش]جام ملتهای اروپا:نایبقهرمانی (۱): ۲۰۰۴جام جهانی:مقام چهارم (۱): ۲۰۰۶ اسپورتینگ لیسبون[ویرایش] سوپرجام پرتغال:قهرمانی (۱): ۱۹۹۸ سوپرجام پرتغال: منچستر یونایتد[ویرایش]لیگ برتر:قهرمانی (۳): ۰۷–۲۰۰۶، ۰۸–۲۰۰۷، ۰۹-۲۰۰۸نایبقهرمانی (۱): ۰۶-۲۰۰۵ جام حذفی:قهرمانی (۱): ۰۴–۲۰۰۳نایبقهرمانی (۲): ۰۴–۲۰۰۵، ۰۷-۲۰۰۶ کارلینگ کاپ:قهرمانی (۲): ۰۶–۲۰۰۵، ۰۹–۲۰۰۸ جام خیریه:قهرمانی (۲): ۲۰۰۷، ۲۰۰۸نایبقهرمانی (۱): ۲۰۰۴ لیگ قهرمانان اروپا:قهرمانی (۱): ۰۸–۲۰۰۷نایبقهرمانی (۱): ۰۹–۲۰۰۸ جام باشگاههای جهان:قهرمانی (۱): ۲۰۰۸ رئال مادرید[ویرایش]تندیس رونالدو با عنوان پلازا رونالدو در مادرید لا لیگا:قهرمانی (۱): ۱۲–۲۰۱۱نایبقهرمانی (۲): ۱۰–۲۰۰۹، ۱۱–۲۰۱۰ کوپا دل ری:قهرمانی (۱): ۱۱-۲۰۱۰سوپرکوپا د اسپانیا:قهرمانی (۱): ۲۰۱۲نایبقهرمانی (۱): ۲۰۱۱انفرادی[ویرایش]جایزه براوو (۱): ۲۰۰۶کفش طلای اروپا (۲): ۲۰۰۸، ۲۰۱۱توپ طلای اروپا (۱): ۲۰۰۸بازیکن سال فوتبال جهان (۱): ۲۰۰۸جایزه پوشکاش فیفا (۱): ۲۰۰۹جایزه پیچیچی (۱): ۲۰۱۱جایزه آلفردو دی استفانو (۱): ۲۰۱۲
مسابقات دوستانهجام سانتیاگو برنابئو (۳): ۲۰۰۹، ۲۰۱۰، ۲۰۱۱جام فرانس بکن باوئر (۱): ۲۰۱۰جستارهای وابسته[ویرایش]الکس فرگوسنژوزه مورینیولیونل مسیتیم ملی فوتبال پرتغالباشگاه فوتبال رئال مادرید
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 12:52 توسط amir hoseyn
|
رونالدو برزیلی
رونالدو
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
برای افراد دیگری با این نام رونالدو (ابهامزدایی) را ببینید.
 | ||
| شناسنامه | ||
|---|---|---|
| نام کامل | رونالدو لوییز نازاریو د لیما | |
| زادروز | ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۶ (سن:۳۷ سال) | |
| زادگاه | ریو دو ژانیرو، برزیل | |
| اطلاعات باشگاهی | ||
| باشگاه کنونی | بازنشسته | |
| پُست | مهاجم | |
| باشگاههای حرفهای | ||
| سالها | باشگاهها | بازی (گل) |
| ۱۹۹۳-۱۹۹۴ ۱۹۹۴-۱۹۹۶ ۱۹۹۶-۱۹۹۷ ۱۹۹۷-۲۰۰۲ ۲۰۰۲-۲۰۰۷ ۲۰۰۷-۲۰۰۸ ۲۰۰۹-۲۰۱۱ | کروزیرو پیاسوی آیندهوون بارسلونا اینتر میلان رئال مادرید آث میلان کورینتیانس | ۴۷ (۴۴) ۵۷ (۵۴) ۴۹ (۴۷) ۹۹ (۵۹) ۱۷۷ (۱۰۴) ۲۰ (۹) ۶۹ (۳۵) |
| تیم ملی | ||
| ۱۹۹۴-۲۰۰۶ | برزیل | ۹۸ (۶۲) |
رونالدو (متولد ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۶ در ریو دو ژانیرو) بازیکن سابق فوتبال اهل برزیل میباشد. رونالدو «پدیده» (Phenomenon) لقب داده شدهاست. پله وی رادر میان ۱۲۵ نفر از بهترین فوتبالیستهای زنده جهان در سال ۲۰۰۴ قراردادهاست. رونالدو جام جهانی ۱۹۹۴ و ۲۰۰۲ را برای کشورش به ارمغان آورد و سه بار در سالهای ۱۹۹۶، ۱۹۹۷ و ۲۰۰۲ جایزه بهترین بازیکن جهان را به خود اختصاص داد. رونالدو و زین الدین زیدان بازیکنانی هستند که سه بار جایزه بهترین بازیکن را از طرف فیفا دریافت کردهاند؛ و پس ازلیونل مسی که چهار بار این جایزه را دریافت کرده است، در جایگاه دوم قرار دارند. رونالدو اولین بازی ملی خود را در ۱۷ سالگی برای برزیل انجام دادهاست و در ۱۸ سالگی به مقام برترین بازیکن فوتبال جهان دست یافتهاست.تیم دوستان رونالدوهرسال باتیم دوستان زین الدین زیدان بازی می کند در تیم رونالدو کاکا ورونالدینیو بازی می کنند
وی با مُدل برزیلی دانیلا چیکارلی ازدواج کرد که بعدها این ازدواج به جدایی انجامید.وی هم اکنون یکی از مسئولان برگذاری جام جهانی 2014 در کشورش میباشد.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 12:49 توسط amir hoseyn
|
زندگینامه لیونل مسی جادوگر فوتبال
زندگینامه لیونل مسی جادوگر فوتبال
- مجموعه: ورزشکاران
لیونل آندره مسی ۲۴ ژوئن سال ۱۹۸۷ در شهر روساریو آرژانتین دیده به جهان گشود. وی عضو تیم ملی بزرگسالان آرژانتین و تیم بارسلونا اسپانیا است. بسیاری از مطبوعات به وی لقب مارادونای جدید داده اند. لقب وی که توسط خودش انتخاب شده "جانشین" است. لیونل در سن ۵سالگی بازی را در تیم گراندولی آغاز کرد. تیمی که پدرش به عنوان مربی در آن جا مشغول به کار بود. در سال ۱۹۹۵ مسی به تیم نیوولز اولدبویز آرژانتین پیوست.
وی ۱۱ سال داشت که پزشکان تشخیص دادند دچار کمبود هورمون رشد است. باشگاه ریور پلاته علاقه خود را برای به خدمت گرفتن مسی نشان داد اما آنها پول کافی برای خرج معالجه وی نداشتند. کارلوس ریساچ مدیر ورزشی باشگاه بارسلونا اسپانیا، از استعداد بی ظیر مسی آگاه شد. ریساچ پس از تماشای بازی وی به نمایندگی از باشگاه بارسلونا با مسی قراردادی امضا کرد. آنها پیشنهاد کردند تمام مخارج پزشکی لیونل را قبول می کنند به شرطی که وی برای شروع زندگی جدید به اسپانیا نقل مکان کند. خانواده مسی نیز به همراه این بازیکن جوان به اروپا منتقل شدند و لیونل کارش را در تیم جوانان بارسلونا آغاز کرد.
جانشین به زودی توانست در ترکیب تیم دوم بارسلونا جایگاه ثابتی به دست آورد. در آن فصل وی رکورد جالبی برجای گذاشت. میانگین بیش از یک گل در هر بازی. مسی در آن فصل توانست در ۳۰ بازی ۳۷ گل به ثمر برساند. لیونل مسی در اکتبر ۲۰۰۴ توانست اولین بازی رسمی اش را برای بارسلونا برابر اسپانیول انجام دهد. با این بازی وی عنوان سومین بازیکن جوان تاریخ باشگاه بارسلونا را به خود اختصاص داد.
زمانی که در تاریخ ۱ می ۲۰۰۵ مسی توانست اولین گل رسمی اش را برای بارسا در مقابل تیم الباسته بالومپایه به ثمر برساند تنها ۱۷ سال و ۱۰ ماه و ۷ روز سن داشت. وی با این گل توانست خود را به عنوان جوان ترین گلزن بارسلونا در لا لیگا مطرح کند. به مسی این شانس را دادند تا بتواند به عضویت تیم ملی اسپانیا دربیاید اما وی این پیشنهاد را رد کرد. در ژوئن سال ۲۰۰۴ مسی در بازی دوستانه بین دو تیم فوتبال زیر ۲۰ ساله هایآرژانتین و پاراگوئه به میدان رفت. در ژوئن ۲۰۰۵ توانست همراه با تیم زیر ۲۰ ساله های آرژانتین به مقام قهرمانی مسابقات جام جهانی جوانان دست یابد. لیونل با زدن ۶ گل کفش طلایی مسابقات و توپ طلایی بهترین بازیکن تورنمنت را نیز تصاحب کرد. با وجود این که لیونل بسیار جوان بود همیشه وی را با دیگو مارادونا مقایسه می کردند.
در تاریخ ۲۷ ژوئن باشگاه بارسلونا قرارداد جدیدی با مسی تا سال ۲۰۱۰ منعقد کرد. در این قرارداد یک ماده وجود دارد که در آن آمده است هر تیمی می تواند با پرداخت مبلغ ۱۵۰ میلیون یورو، مسی را به خدمت بگیرد. این مبلغ ۳۰ میلیون یورو بیشتر از مبلغ فروش رونالدینیو است. در سال ۲۰۰۵ خوزه پکرمن، لیونل مسی را به تیم ملی بزرگسالان آرژانتین دعوت کرد. وی اولین بازی اش را برابر مجارستان انجام داد. مسی در دقیقه ۶۳ وارد میدان شد اما به فاصله ۴۰ ثانیه از زمین مسابقه اخراج شد. پس از این مسابقه، مسی اولین بازی واقعی خود را برای تیم ملی آرژانتین برابر پاراگوئه انجام داد.
وی اولین بازی خود را در جام باشگاه های اروپا در تاریخ ۲۷ سپتامبر و در برابر اودینسه انجام دهد. در دسامبر همان سال روزنامه ایتالیایی توتو اسپورت جایزه پسر طلایی ۲۰۰۵ را که به بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال اروپا داده می شود، به لیونل مسی داد. جانشین توانست بالاتر از وین رونی، لوکاس پودولسکی و کریستیانو رونالدو قرار بگیرد. مصدومیت شدید باعث شد مسی به مدت دو ماه از کلیه فعالیت های ورزشی دور بماند. به خاطر این مصدومیت حضور وی در جام جهانی ۲۰۰۶ در هاله ای از ابهام فرو رفت. با این وجود نام لیونل مسی را به عنوان بازیکن تیم ملی آرژانتین برای حضور در جام جهانی تحویل مقامات برگزاری مسابقات دادند. مسی پس از روماریو (فصل ۹۳-۹۴) اولین بازیکن بارسلونا بود که توانست در معروف ترین دربی اسپانیا هت تریک کند.
در این فصل مسی گلی به ثمر رساند که همگان دوباره وی را با مارادونا مقایسه کردند. جانشین همانند مارادونا در بازی با انگلستان توپ را دریافت کرد، ۶۲ متر با توپ حرکت کرده ۶ نفر از بازیکنان حــریــف را پـشــت ســر گــذاشــت و دروازه خـتــافـــــــــه را گـشــــــــــود. تمام کارشناسان ورزشی جهان این گل را مشابه گل قرن مارادونا دانسته و پس از این گل، مطبوعات اسپانیا به وی لقب "مسیدونا" دادند. لیونل مسی در فصل ۲۰۰۷ -۲۰۰۸ توانست در یک هفته ۵ گل به ثمر برساند تا تیم بارسا به صدر جدول رده بندی صعود کرده و خودش نیز یک شروع رویایی را تجربه کند. فرانتس بکن بائر و یوهان کرایف ستارگان سابق جهان فوتبال، از لئو به عنوان بهترین بازیکن جهان نام برده اند.
منبع:روزنامه آفتاب یزد
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ ساعت 12:48 توسط amir hoseyn
|
==-+-+*/>=": نصری÷-*/.-==-=--+-**/
من سیتی فنز – تیم فوتبال منچسترسیتی موفق شد در یک دیدار خانگی میهمانش سوانسی سیتی را با نتیجه ۳-۰ از پیش روی بردارد.
در هفته سیزدهم لیگ برتر انگلستان، منچسترسیتی موفق شد با گل های آلوارو نگردو و سمیر نصری ( ۲ بار ) حریف خود را شکست دهد و به رده سوم جدول صعود کند.
در همان ابتدای کار و در دقیقه ۸ آلوارو نگردو مهاجم آماده این روزهای سیتی موفق شد از روی یک ضربه آزاد دیدنی دروازه حریف را برای بار اول باز کند.دو تیم در نیمه نخست فرصت های زیادی را از دست دادند تا کار در این نیمه با همین نتیجه به پایان برسد.
در نیمه دوم سمیر نصری دو بار برای سیتی گلزنی کرد تا سیتیزن ها با روحیه خوب آماده دو دیدار خارج از خانه اشان مقابل وست بروم و ساوتهمپتون شوند.
در دقیقه ۵۸ نصری توانست روی حرکت و پاس خوب یایا توره برای بار دوم دروازه سوانسی را باز کند.این پایان کار نبود و بار دیگر نصری این بار روی پاس پابلو زابالتا توانست گلزنی کند و پیروزی تیمش را قطعی کند.
منچسترسیتی با پیروزی در این دیدار توانست رکورد پیروزی های ۱۰۰% بازی های خانگی اش را حفظ کند.
مطالب مشابه
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم آذر ۱۳۹۲ ساعت 18:16 توسط amir hoseyn
|
عنوان ندارد
روز یکشنبه بازیکن فرانسوی زننده آخرین گل سیتی دربرد 4 بر 1 تیمش مقابل منچستر یونایتد در استادیوم اتحاد بود.
عرش نیوز :سمیر نصری ستاره جوان و فرانسوی منچسترسیتی در صحبت هایی اعلام کرد که پیروزی ۴ بر ۱ سیتی در مقابل حریف دیرینه ای به نام یونایتد در روز یکشنبه براساس یک میل آتشین انتقام جویانه صورت گرفت.
دو گل از سرخیو آگوئرو و گلهای یایا توره و نصری که هرکدام یک گل زدند، به منزله ضربه ای کاری از سوی مردان مانوئل پیگرینی به پیکره یونایتدی ها بود که در استادیوم اتحاد رقم خورد و از سوی دیگر وین رونی با زدن یک گل دیر هنگام کمی به تسلی خاطر تیمش کمک کرد.
در واقع این نتیجه از به خروش آمدن غیرت بازیکنان سیتی پس بازی فصل گذشته دو تیم نشئت گرفته بود. در آن بازی گل دیر هنگام یونایتد روبین فان پرسی از روی ضربه ی آزاد باعث برد یونایتد شده بود. در پایان آن بازی هواداران سیتی به شدت از نصری انتقاد کرده بودند، چرا که هنگام زده شدن ضربه، نصری که در دیواره ی دفاعی قرار داشت جا خالی داده بود و همان حرکت باعث تبدیل شدن موقعیت فان پرسی به گل شده بود.
حالا و درپایان بازی یکشنبه، نصری به خبرنگاران گفت: "این احساس با احساس سال قبل فرق می کند. من هم خودم احساس متفاوتی دارم. سال گذشته من در به ثمر رسیدن گل سوم ...
منبع خبر پایگاه خبری تحلیلی عرش نیوز است و تی نیوز در قبال محتوای آن هیچ مسئولیتی ندارد
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم آذر ۱۳۹۲ ساعت 18:11 توسط amir hoseyn
|
نصری
عرش نیوز :سمیر نصری ستاره جوان و فرانسوی منچسترسیتی در صحبت هایی اعلام کرد که پیروزی ۴ بر ۱ سیتی در مقابل حریف دیرینه ای به نام یونایتد در روز یکشنبه براساس یک میل آتشین انتقام جویانه صورت گرفت.
دو گل از سرخیو آگوئرو و گلهای یایا توره و نصری که هرکدام یک گل زدند، به منزله ضربه ای کاری از سوی مردان مانوئل پیگرینی به پیکره یونایتدی ها بود که در استادیوم اتحاد رقم خورد و از سوی دیگر وین رونی با زدن یک گل دیر هنگام کمی به تسلی خاطر تیمش کمک کرد.
در واقع این نتیجه از به خروش آمدن غیرت بازیکنان سیتی پس بازی فصل گذشته دو تیم نشئت گرفته بود. در آن بازی گل دیر هنگام یونایتد روبین فان پرسی از روی ضربه ی آزاد باعث برد یونایتد شده بود. در پایان آن بازی هواداران سیتی به شدت از نصری انتقاد کرده بودند، چرا که هنگام زده شدن ضربه، نصری که در دیواره ی دفاعی قرار داشت جا خالی داده بود و همان حرکت باعث تبدیل شدن موقعیت فان پرسی به گل شده بود.
حالا و درپایان بازی یکشنبه، نصری به خبرنگاران گفت: "این احساس با احساس سال قبل فرق می کند. من هم خودم احساس متفاوتی دارم. سال گذشته من در به ثمر رسیدن گل سوم ...
منبع خبر پایگاه خبری تحلیلی عرش نیوز است و تی نیوز در قبال محتوای آن هیچ مسئولیتی ندارد
دو گل از سرخیو آگوئرو و گلهای یایا توره و نصری که هرکدام یک گل زدند، به منزله ضربه ای کاری از سوی مردان مانوئل پیگرینی به پیکره یونایتدی ها بود که در استادیوم اتحاد رقم خورد و از سوی دیگر وین رونی با زدن یک گل دیر هنگام کمی به تسلی خاطر تیمش کمک کرد.
در واقع این نتیجه از به خروش آمدن غیرت بازیکنان سیتی پس بازی فصل گذشته دو تیم نشئت گرفته بود. در آن بازی گل دیر هنگام یونایتد روبین فان پرسی از روی ضربه ی آزاد باعث برد یونایتد شده بود. در پایان آن بازی هواداران سیتی به شدت از نصری انتقاد کرده بودند، چرا که هنگام زده شدن ضربه، نصری که در دیواره ی دفاعی قرار داشت جا خالی داده بود و همان حرکت باعث تبدیل شدن موقعیت فان پرسی به گل شده بود.
حالا و درپایان بازی یکشنبه، نصری به خبرنگاران گفت: "این احساس با احساس سال قبل فرق می کند. من هم خودم احساس متفاوتی دارم. سال گذشته من در به ثمر رسیدن گل سوم ...
منبع خبر پایگاه خبری تحلیلی عرش نیوز است و تی نیوز در قبال محتوای آن هیچ مسئولیتی ندارد
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم آذر ۱۳۹۲ ساعت 18:7 توسط amir hoseyn
|
سمیر نصری
ورزش 3 - سمير نصري، بازيکن مسلمان منچسترسيتي پس از زدن گل برتري اين تيم مقابل ساوتهمپتون پيام «عيد مبارک» را روي پيراهنش به همه نشان داد تا عيد فطر را به مسلمانان دنيا تبريک بگويد.
سيتي با گلي که نصري زد سه بر دو پيروز شد.
سيتي با گلي که نصري زد سه بر دو پيروز شد.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم آذر ۱۳۹۲ ساعت 18:6 توسط amir hoseyn
|